Ben ik nou zo gek of zijn jullie zo normaal?

Zit hier even te gniffelen als ik  terugdenk hoe mijn eerste afspraak met mijn psycholoog ging.

Ik vertelde mijn klachten en verhaal en terwijl ik dat doe roept de psycholoog uit: "ik word niet goed"... Nou zou ik,  als ik nog veel slechter in mijn vel zat,  kunnen horen..."ik word er niet goed van"....maar gelukkig was ik nog niet zo ver heen.

Verder niets te klagen over de psycholoog en het resultaat; ben er erg blij mee.

Nu, de laatste afspraak, krijg ik in de ochtend een e-mail dat die afspraak per abuis nog in de agenda staat, maar dat hij natuurlijk niet doorgaat. Heuh??? Dus ik mail terug dat ik geen dringende klachten/verhaal/gedoe heb en wat mij betreft ok, maar dan mailt de psycholoog terug...Foutje...bedank!

En heb ik dus toch wel een afspraak.

Je zou er gek van worden!

Magische Maandag

Hoe kan het toch dat ik zo van de maandag ben gaan houden. Ik heb geen betaald werk waar ik naar toe mag/moet/wil. Ik hoef niet eens, na een slopend (nou ja...bij wijze van spreken/wishfull thinking dan) weekend zou ik een gat in de dag kunnen slapen. Geen hond die zich daar druk over maakt.

Toch sta ik op een tijd op waarop ik makkelijk op kantoor zou kunnen beginnen en die oervervelende maandagochtend, gaap, slaapverwekkende, eerste bespreking van de week zou kunnen meemaken.

In plaats daarvan kijk ik in mijn e-mail en check wat Flylady aangeeft wat we deze dag gaan doen in huis. En doe ik dat. Nadat ik geschrobt en geboend en met schone kleren en make-up op beneden ben.
De avond ervoor heb ik even tijd genomen om mijn to-do lijstje voor vandaag klaar te zetten.

En ik gun mijzelf ook nog eens pauze. Koffiepauze, theepauze, lunchpauze...verzin het maar.
Maar ook even nadenk-pauze. Even terugkijken op wat ik allemaal al gedaan heb, hoe blij ik ben dat ik dat kan/mag/wil.

En nu wacht ik nog even tot mijn avondeten klaar is en ben ik alweer dankbaar dat mijn voorraadkast en diepvries vol genoeg zit. Ik hoef niet te bedelen, noch naar de voedselbank.

Zalig he!!

Er is niemand die ook tegen me zegt dat ik lekker bezig ben, maar ik ben blij dat ik de hele dag tegen mezelf praat dus zeg ik het maar zelf.

Bovendien ontdekte ik op een blog een manier om mijn afkeer van een eindje lopen in mijn uppie te combineren met iets goeds doen voor De Wereld. Gewoon een zak meenemen waarin ik afval kan verzamelen wat ik onderweg tegenkom, al is het maar 1 dingetje per keer. Heb ik ook nog een doel. En eigenlijk heb ik helemaal niet zo'n afkeer van dit alles, maar zit ik mijzelf in de weg met allerlei dwaze excuses zoals "schoenen aan, brrrr..., sokken...gatver hou ik niet van, heb een rok aan, daar passen sportieve schoenen toch niet bij...mijn voeten doen pijn, mijn teentje doet pijn...

Allemaal onzin mevrouw Citroen. Zat mensen die niks kunnen, moeten wachten op de thuiszorg (en straks misschien wel de buurvrouw) om de dag te mogen beginnen. Of mensen die elke dag met een busje naar therapie moeten omdat hun lijf niet doet wat ze willen.

Ondertussen veel contact met een familielid die in scheiding ligt. En niet kan begrijpen hoe een ander van de een op de andere dag verklaart dat de liefde over is. En de plannen van financiele onafhankelijkheid daardoor down the drain ziet lopen. Want alles moet wel netjes door de helft. Ook al heeft de ander veel en veel meer ingebracht dan de weglopende partij.

Untouchable

Hoe doen jullie dat, of liever nog, kunnen jullie het je voorstellen als je al jaren niet meer aangeraakt bent. Niet begeerd, niet opgewacht, niks. Iemand die in scheiding ligt vertelt me nu al dat hij dat aspect zo mist en het is voor hem pas een paar maanden aan de gang.

Niemand die je in zijn/haar armen neemt. Je streelt. Je ziet. Echt ziet. Of die blij is je weer te zien. Waar je je verhaal bij kwijt kan, die naar je luistert (of doet alsof hij luistert, maar wel op tijd knikt of ja zegt). En nee....kinderen tellen niet. Dat is een ander soort liefde.

Ik heb gelezen dat pubers, omdat ze graag aangeraakt willen worden, maar dan niet meer door hun ouders, daarom zo lang onder de douche staan. En onder de douche natuurlijk waar ze makkelijk hun hormonale drang kwijt kunnen.

Soms denk ik dat ik beter zo'n kostuum aan kan doen. Dan is het gewoon duidelijk. Zo'n zwarte jurk, zwarte kousen (oh nee...dikke panties of maillot bedoel ik, kousen is weer te sexy) en dan zo'n kolletje om mijn nek. Wit.

Net een eindje gefietst. Veilig op de fietspaden, waar je nergens hoeft af te stappen voor een kruisende weg of autoverkeer. En soms bedacht ik een omweg, zodat ik zeker wist geen stoplichten tegen te komen. Had ik natuurlijk niet op de schapen gerekend, maar die bleven braaf op de dijk. En die andere schapen, die toch heel veel op blonde koeien leken, maar er stond een bord "Pas op; schapen!", dus als de gemeente het zegt zullen het wel schapen zijn, die bleven ook braaf grazen.

Er was niet veel volk op mijn route; ik denk dat op zaterdagmiddag de boodschappen moeten worden gehaald en de stad in wordt gegaan om te shoppen. Al zal dat volgende week wel helemaal het geval zijn als de kinderbijslag weer wordt gestort.

Nou is mijn boodschappen-budget tot het einde van de maand nog een kleine € 25,-- en ik heb nog wel genoeg in huis om dat zeker te redden, maar andere zaken, kopje koffie hier, truitje daar, dat moeten we maar niet doen. En om nu naar een andere stad te reizen, met OV, is budgettechnisch niet zo slim. Wel fijn, niet slim.

Anders voel ik me net die Krekel uit dat sprookje, die geen rekening houdt met de winter, maar in de lente en zomer lekker heen en weer springt.....Nu heb ik pas in de herfst van leven ingezien dat ik wat beter voor de mier in mijzelf mag zorgen, maar niet het Mierezuur wil hebben wat deze dame aan het einde van deze fabel even over de Krekel uitspuwt.

Zonder opvrolijkers namelijk zou het leven enorm saai zijn.

De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,
Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door 't gras
"Ik vrolijk je wat op," zei hij. "Kom, luister naar mijn lied."
Zij schudde nijdig met haar kop: "Een mier die luiert niet!"

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.
Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.
Doorkoud en hongerig kroop hij naar 't warme mierennest.
"Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,
Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe 'k niet vlug!"
"Je weet dat ik aan niemand leen,"
Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

"Wat deed je toen de zon nog straalde
En ik mijn voorraad binnenhaalde?"
"Ik zong voor jou," zei zacht de krekel.
"Daaraan heb ik als mier een hekel!
Toen zong je en nu ben je arm.
Dus dans nu maar, dan krijg je 't warm!"

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.
Vaak lijdt hij honger en gebrek.

Maar goed: de weinige mannen die ik op mijn fietsroute zag, fietsen allemaal met iemand, in dezelfde jas, aan hun zijde. Of alleen en dan zag ik alleen een flits van een helm voorbijkomen op dunne bandjes. Toen mijn voorbips me vertelde dat het wel weer fijn was geweest, fietsen, reed ik dus maar weer huiswaarts. En zie dat het nog redelijk vroeg in de middag is.

En dan moet ik toegeven, dat ik op dit soort momenten mijn auto enorm mis. Gewoon instappen, wegrijden en hoppa....naar dat water in de buurt - net te ver voor mij om te fietsen, of nog eens kijken of de ex minnaar thuis is - net te ver om te fietsen, of hoppa...naar een leuk tuincentrum aan het water, of gewoon naar mijn familie. Of vrienden. Of die leuke cursus doen, maar te ingewikkeld om te fietsen of met OV.

Maar met nog geen enkel uitzicht op betaald werk is nu investeren in een auto geen optie. Ik wil nu heel graag wat ouwe gevulde sokken hebben; voor de winter. Trouwens...half blind autorijden is ook niet echt handig, dus ook al had ik een auto....zou ik 'm nu nog niet kunnen gebruiken..hahaha....Dus uiteindelijk moet ik niet zo zeuren.

Dus misschien toch onderstaande optie overwegen; nu nog maar even een klein boodschapje in de buurt doen. Heel klein, maar nu is het nog in de reclame dus dat scheelt weer. Kom ik toch nog onder de mensen. Onder een man zal wel niet lukken vandaag.

Discotheekzwijmel

Altijd als ik deze song hoor, denk ik terug aan hoe ik hierop danste. In die grote discotheek in het midden van het land, van die tweelingbroers, die later de Escape bouwden in Amsterdam.

Samen met mijn vriendin en dan altijd om een Martini vragen aan de bar. Dat vonden wij al heeeeel wat. Die Martini kwam gewoon uit een fles. Niet gemixed en zeker geen olijfje erin. Hoe in die tijd de piratenstijl trendy was en mijn vriendin zo'n piratenachtig shirt had. Stond haar geweldig. Ook fijn dat Black light effect op zo'n wit shirt..

Hoe de vloer net als in die film verschillende kleuren kon krijgen. Hoe er grote schermen hingen met daarop de beelden die bij de muziek hoorde.

Heerlijk, onbezorgd, dansen, de hele avond en doorgaan tot het licht aanging. Daarna je fiets (toen al een Omafiets)  opzoeken en een broodje shoarma op de route terug naar je kamer. Geen idee hebben hoe jong en mooi je was. En nog zo weinig zorgen had.

Vluchten kan niet meer..

Deze titel geldt helemaal niet voor mij of voor ons hier in Nederland. We kunnen ons druk maken wie het beste in/aan/om een paal kan dansen, welk verhaal er nu weer tot een musical is gemaakt, de hoeveelheid blaadjes in onze tuin of zelfs op straat, hoeveel herfsttruitjes er nu weer nodig zijn om je volmaakt te voelen, sale, koop nu, dwaze dagen...bla die bla...

Gisteren met alle berichten over onze deelname aan het gevecht tegen IS, kreeg ik weer herinneringen terug van wat ik voelde toen de eerste Golfoorlog was uitgebroken. De hele nacht had ik op CNN de beelden van de USA invasie (live oorlog..uniek!!) gekeken. Waarom weet ik niet, ik had 2 jonge kinderen, een huwelijk wat slecht ging (man was die nacht weer niet thuis) en genoeg op mijn eigen bordje om me zorgen over te maken en dit maakte me angstig. Wat zouden de maatregelen zijn die de aangevallen landen zouden nemen. Dit was nog ver voor 2011. Nog ver voordat mijn eigen kinderen op een locatie werken die zeer aanslag gevoelig is. Genoeg om me lekker zorgen over te maken.

Ik verbaasde me erover dat werkelijk niemand de volgende ochtend op het schoolplein zich druk maakte over wat ik die nacht had gezien. Oorlog. Ja, ver van mijn bed, maar voor mijn gevoel toen niet. De wereld was zo klein.

Maar niet op het schoolplein. Daar praatte men alleen over het weer, Goede Tijden Slechte Tijden (jaaaa...toen al op tv) en over het komende schoolreisje. Ik voelde me een Alien. En al helemaal toen ik daarna door naar mijn werk moest, want in die tijd werkten er maar weinig dames fulltime.

En dan deze week alle berichten over wat de impact is als Nederland ook meedoet. Wat er eventueel zou kunnen gebeuren, een nog nerveuzer pratende Matthijs van Nieuwkerk.....hij zag bij wijze van spreke de hoofden al rollen. Of zijn eigen hoofd.

Heb dus even iets afstand nodig van alle wereldleed. Niet dat ik me van de domme hou, maar wil de goedheid en de schoonheid meer kans geven.

Dus gisteren een projectje opgestart en afgemaakt. 3 simpele lijstjes die ik een tijd geleden bij de Kringloop kocht en daarin 3 uitgeknipte foto's uit een reportage uit de krant uit 2011, mooi passpartout gemaakt en toen nog de lijstjes ophangen op een keiharde betonnen muur. En nog recht, dus met waterpas meten en uitrekenen.  En dan bedenken dat de lijstjes zo niet blijven hangen, dus je iets moet bedenken waardoor dat wel kan. Maar ook bedenken dat er geen enkele tijdsdruk op je project zit. Je wil het graag; het MOET niet.
Ik ben blij met het resultaat; het zijn foto's van Hendrik Kerstens van zijn dochter in de stijl van Vermeer maar met een komisch gevoel voor stijl. Een plastic tas als hoofdbedekking. Of een taartspuit.

Maar die ogen en dat licht....zo mooi!

Happy!

Zag gisteren al dat Pharrell Williams bij RLT Late Night zou zijn, maar was moe en wilde liever nog even lezen en heb het vanochtend bekeken.

Bijzondere man, sowieso zijn talent, maar ook hoe hij niet arrogant overkomt (en misschien is dat wel een maand lang mediatraining weet ik veel) maar nederig en dankbaar voor zijn talent.

Wat ik het bijzonderst vond was dat Happy gebruikt is bij de uitvaart van een jonge man. Hoe zijn ouders aan zijn levenskracht en blijheid moesten denken en dit gebruikten bij zijn begrafenis. Ik denk aan mijn levenslustige kinderen. En wat is Happy dan mooi.

Het leven vieren en blij zijn met alles wat er wel goed gaat. En niet teveel kijken naar het groene gras bij de buren (wat achteraf zo groen is omdat het kunstgras is).

Chinese mazzel

E


en boer in China ontwaakt op een morgen bij het kraaien van de haan. Hij staat op en kijkt, zoals altijd, eerst uit het raam om te zien hoe zijn paard erbij staat. Hij schrikt, want er is geen paard te bekennen.

In de loop van de ochtend komen de buren één voor één langs en beklagen de boer om zijn lot. Wat moet hij nu beginnen? Zonder paard kan hij zijn land niet ploegen, waardoor er geen brood op de plank komt. Het geweeklaag is niet van de lucht, maar de boer blijft kalm. “Ach,” zegt hij, “we zien wel hoe ‘t afloopt.”

Als de boer twee dagen later ‘s ochtends ontwaakt, kijkt uit gewoonte naar weer naar buiten en ziet daar tot zijn verrassing niet allen zijn eigen paard staan, maar ook nog twee andere paarden. Die zijn blijkbaar met het trouwe dier meegekomen. In de uren daarna komen de buren weer langs. Eén voor één. “Wat heb jij een geluk zeg. Zo heb je geen paard, en zo heb je drie paarden. Gefeliciteerd!” “Ach,” antwoordt de boer, “we zien wel hoe ‘t afloopt.”

De zoon van de boer probeert diezelfde middag probeert één van de nieuwe paarden te berijden. Het dier is daar duidelijk niet van gediend. Als de jongeman op de rug van het paard is geklommen, gooit het dier hem ervan af. Met een wijde boog vliegt de boerenzoon door de lucht. De zoon valt hard op de grond en breekt zijn been.

Wanneer de buren horen van het ongeval, komen ze de boer opnieuw beklagen. “Wat ben jij een pechvogel zeg. De oogst staat voor de deur. Wie moet jou nu helpen om het gewas van het land te halen?” “Ach,” luidt de reactie, “we zien wel hoe ‘t afloopt.”

Drie weken later komen ronselaars van de keizer in het dorp van de boer. Ze komen alle mannen tussen de zestien en dertig jaar inlijven om tegen een naburige staat oorlog te voeren. Zo’n oorlog kan jaren duren en zal zeker slachtoffers eisen. Alle jongens uit het dorp moeten nog diezelfde dag mee, behalve de zoon van onze boer omdat die met een een gebroken been op zijn strozak ligt.

Als de buren dat vernemen, kloppen ze weer bij hem aan. “Oooh, wat een ellende. Wij zien onze zonen misschien wel nooit meer terug, terwijl die van jou over een paar weken weer op z’n benen staat. Het lot is jou wel erg gunstig gezind.” “Ach,” is het enige dat de boer weer zegt, “we zien wel hoe ‘t afloopt.”