Water

 Wat doen veel mensen graag als ze op vakantie zijn? Ergens aan een water zitten (zee, meer, rivier, zwembad) en lekker lezen.

Precies dat gunde ik mijzelf. Met de fiets naar een plek aan het water hier in de buurt gegaan. Koffie en bibliotheekboek mee. 

Was wel een heel stuk afgesloten omdat dit weekend er een festival is, dus het halve bos is ontoegankelijk daardoor, maar gelukkig wist ik een plek met bankje. 

Helemaal alleen op dat stuk. Lag nog in de schaduw. Door de dauw was het gras nog zeiknat. Toch wist ik dat de zon al snel boven de bomen uit zou komen en ik in de zon zou zitten. 

Plek was fijn, boek idem dito, koffie uit eigen keuken, dus ook prima. Laat alles eens los en gun jezelf rust, ontspanning. Dat is altijd voor mij het beste bij water. Dus soms ga ik dan wel 4 x met het pontje bij het IJ op en neer. (Ook nog een keertje doen deze vakantie!) Lekker samengepakt met fietsen en scooters en niet te vergeten elektrische bakfietsen.

Of ga bij het Spaarne kijken naar de bootjes die daar varen. Kost ook bijna niks, behalve het bus tarief naar de stad dan.

Ik kom tot weinig opwindends vind ik zelf. Of dat nodig is - opwindends - is de vraag natuurlijk. Voor de vraag na de vakantie: Nog iets leuks gedaan? Kan ik toch moeilijk zeggen; Nee, niet echt. Ben gewoon een saaie muts, zoals jullie allemaal al vermoeden.

Raakte vandaag in gesprek met iemand die vroeg of je kon zwemmen in dat water. Ja, dat kan, zelf ook honderd jaar geleden gedaan. 

Dus in de ochtend maar direct boodschappen gedaan en dus al rond 10.00 uur op de mooie plek. Met boek en koffie. Echt even ontspanning gevoeld. En blij dat ik tenminste nog met een iemand sprak. Of nee, twee. Ook de kassière.

De dag erna aan het eind van de dag juist erheen gefietst. En boek kunnen uitlezen. Prachtig weer. Wat een fijne schrijver is die Otto de Kat toch. Denk dat die plek zo rustig was omdat mensen niet langs de omheining durven. Tsja...festival is nog niet begonnen hoor! 

In de ochtend las ik thuis in de tuin een boek van Sylvia Witteman. Klein huiselijk leed. Met allerlei columns. Ook heerlijk, maar dan vooral luchtig. Nog lang niet uit, maar dat hoeft ook helemaal nog niet. Bracht het ultradikke boek Totaal 3 weer terug naar de bibliotheek. Wel grappig, maar teveel. Veel te veel. Dus terug ermee. 

Woensdag wijsheid

 Probably, not necessarily, Cellie, but probably, the shortest distance between here and there—between today and the life of your wildest dreams—runs through joy.

As much of it as you can possibly stir up.

But that's only if you're in a hurry.

Zip, zap, zoom -

  The Universe

Roosen en Borst

Keek deze serie uitgesteld op tv. 

Een aanrader! Op maandag-avonden. Terug te zien via o.a. NPOplus. 

Vorige week over wanneer het moment daar is dat je zaken, als dat is wat je wil, moet gaan regelen omtrent het einde van je leven en je (geestelijke) gezondheid. Wanneer je nog wilsbekwaam bent. Wat is voor jou ondragelijk lijden. En hoe maak je dat duidelijk aan de artsen en beoordelaars van jouw verzoek. 

Vooral als je er nog zo fris en fruitig of leuk aangekleed uitziet. En lieve mensen om je heen. Nog zoveel om voor te leven (volgens die anderen dan he).

Mijn moeder heeft nooit heel duidelijk de zaken omtrent haar laatste tijd vastgelegd. Dat weten jullie toch wel? Nee, mam. Schrijf het op, regel het. En zelfs nu, wat er wel geregeld is, wordt door een aantal broers en zus aan getoornd. 

Wel hoe de kerkdienst na haar overlijden eruit moet zien. Met de psalmen en gezangen waar zij wat mee heeft. Maar die andere zaken, die beschrijft ze niet. 

Daar heeft iedereen geheel andere ideeën over. Vooral wat past in ons eigen straatje en geleid door eigen angsten. 

Ze geeft aan geen kasplantje te willen worden. Maar ja, lekker je naam schrijven met poep en als laatste stadium alleen maar opgerold als een foetus in bed liggen is toch ook aardig kasplanterig. Wat ze dan wel wil, als dat stadium daar is, dat is niet beschreven. 

Maar dan moet je dat dus duidelijk be- en omschrijven. En over reanimeren idem dito. En dit alles regelen als je nog goed bij zinnen bent. Nu is ze te laat. 

Dus iets wat op mijn lijst staat. Regelen.

Merk dat ik momenteel mijn mojo kwijt ben. Dus maar weer op zoek. 

Wat me wel hielp om wat vreugde te voelen is iemand de weg te wijzen in onze straat. Moest ergens een rolstoel brengen en ik zag hem al speuren en had al zo'n vermoeden waar hij dan wel moest zijn. Hij belde aan en vroeg me de weg. Fijn om de opluchting op zijn gezicht te zien. Stomme bloemkoolwijk ook.

Nu nog mijn eigen wegwijzer vinden.

Tweede

Verstappen eindigde als tweede op Zandvoort. Dat is niet heel erg, maar alleen maar gezond en goed voor een spannender wedstrijd. Is niet leuk als je van te voren al weet wie er (alweer) gaat winnen. Of dat men als een treintje achter elkaar rijdt.

Was leuk om dit live, online, te zien, al viel de verbinding telkens weg, maar gelukkig had ik de app ook op mijn telefoon, dus kon ik ook nog kabouterformaat-tv kijken.

Daarna lekker een eindje wezen fietsen. Met alweer zo'n vreemde gelige lucht en ja hoor...alweer regen. Toen ik thuis was, dus niet heel erg. 

En had eindelijk de rust om naar Zomergasten te kijken. Keek in gedeeltes van de week de uitzending met Liesbeth Zegveld terug. en nu de aflevering met Pierre Bokma, tot ik te moe was (kan nog steeds niet, zoals vroeger wel heel laat naar bed), maar de rest kan ik terugkijken. En lekker dat de wekker niet om 05.30 gaat. Want nog vrij!

Wel de zitting van de rechtbank op het programma, dus nog niet 'vrij' in mijn hoofd. Maar lerende om los te gaan laten. Brugklasstudent he. Eerst nog introductieweek.

Doorpakken

Ben zo gewend om altijd maar weer door te pakken en vooral niet bij de pakken neer te gaan zitten of blijven zitten (als je toch bent gaan zitten dus), dat dit gedrag even loslaten, een kleine uitdaging is.

Er moet al zoveel en vooral op mijn werk. Nou ja, ook omtrent mijn moeder. 

Dus een paar weken dit niet moeten is al heel fijn. Maar wel vreemd. Een beetje afkicken van de drukte en de gekte. 

Maar er moeten toch wel wat zaken gedaan worden. Dus dan maar de nieuwe laptop installeren. Die staat hier al een tijdje, maar nul inspiratie om dit op te pakken. Oh...eerst 3 uur opladen alvorens te kunnen beginnen. Dat dus eerst maar. 

Was natuurlijk even vergeten dat ik al mijn laptops, thuis of voor mijn werk, altijd zelf heb geïnstalleerd en ingericht. Dus typ dit al op de nieuwe laptop en nu alles nog even fine-tunen. Na inderdaad de wachttijd in acht te hebben gehouden, ondertussen wel wat kleine dingen erop gezet. Maar ben online en kan bij bepaalde zaken. Joehei!!!

Vooral stabiel Teams is belangrijk nu. De rest komt nog. Maar er staat al veel op door te synchroniseren. 

Maak maar een lijstjes van de moetjes, dan kan ik gaan afstrepen. Of nee, ik noem ze WIL ik graag. Dat geeft een ander gevoel. WIGtjes.

Het regende zaterdagmiddag/avond een aantal keren vrij hard. Was gelukkig net voor de buien begonnen weer thuis, maar het voelde buiten raar warm. 

Hoop dat het morgen voor de F1 beter weer is. En kijken wie er dan wint, met Max op positie 2 als startplaats. Ook voor het eerst voor hem op dit circuit. Anders altijd pole.

Gezien

Zag op de telefoon live beelden van mijn oudste kleinkinderen op hun vakantieadres. Ze kwamen net terug van zwemmen. Haartjes nat, bikini's aan. Zwaaien en kushandjes. Zo hartverwarmend. 

Dat krijg je als je een zacht ei bent waar het kleinkinderen betreft. 

Was heel gezellig met mijn dochter uit eten. Veel gepraat, maar ik moest mijn hoorapparaat op standje Restaurant KEIHARD zetten, want was heel druk. Heel druk. 

Maar gelukkig hoorde ik mijn dochter vertellen dat ze in haar eentje nog even met vakantie gaat. Vriendin wil ze niet langer op zitten wachten tot ze een keer OK zegt en ze heeft nu nog net even tijd, want de kinderen zijn nog bij hun vader en ze kon nog vrij krijgen. 

Ook direct een afspraak gemaakt dat ik kom oppassen wanneer ze een barbecue van haar werk heeft over een paar weken.

Ze is zoveel stoerder dan ik. En heeft ook geleerd niet meer af te wachten, maar te doen waar ze zelf blij van wordt. En dat zelf in gang te zetten of te regelen. Niet mokkend zitten wachten tot iemand je gedachten kan lezen.

Mooi is dat altijd vind ik, dat ik kan leren van mijn kinderen. In plaats van andersom, zoals vroeger. Mijn opvoedtijd is reeds lang voorbij. Mijn leertijd nog lang niet. Of ik een goede levensstudent ben, moet nog blijken. Leergierig zeker. 

Lief

Wat lief die ongerustheid van jullie. Niet nodig hoor. Gewoon weinig zin om te schrijven want/en weinig te melden (vind ik zelf dan). Nogal slaapverwekkend allemaal, vakantie in Tuinesie.

Ben er nog. Maar heb even een wat ander ritme dan normaal nodig kennelijk. En dan nog merk ik dan geen ritme ook een ritme is. 

Veel in de tuin gewerkt. Onzichtbaar werk. 

Mijn lijf wordt nog steeds op de kantoortijd wakker, maar mijn hoofd wil even niet (meer). Want blij dat ik door vrij te zijn even geen verplichtingen heb om rond 05.30 uur op te staan. Douchen, aankleden, ontbijten en me in het volle en drukke en te vaak vertraagde OV te storten. En dan keihard te werken en nog niet alles af te krijgen. Fijn dat een collega me zei dat ze op vakantie ging, ook zorgde dat alles zoveel mogelijk gedaan was, maar als dat niet lukte; dan maar niet. Goede raad dus.

Ben dan ook dit keer de laatste werkdag op tijd gestopt, geen uren overdracht noteren, wat toch niemand oppakt en als mijn leidinggevende bedenkt dat de stagiaire en iemand die hier net 2 maanden werkt mijn werk wel een paar weken kunnen overnemen; be my guest. 

Had een fijne ontmoeting met iemand die ik al veel te lang niet gesproken of ontmoet had. En een super verzorgde avond. 

Ben deze week bij mijn moeder een dagje langs geweest, op een dag waar ze geen verplichte BSO- activiteiten heeft. Haar tuin wat verzorgd, weer de kantjes eraf gelopen, maar bovenal geluisterd hoe het gaat. Bijna komisch:

Heb je wat in je koffie? Nee hoor, zwart.

Oh.

Heb je nou wat in je koffie? Nee, hoor gewoon zwart.

Aha..

Melk en een zoetje erin? Nee, gewoon zwart.

Haar korte termijn geheugen is er bijna niet meer. 

Doordat ze al honderd jaar alles op dezelfde manier doet, is het goed om dit ritme te blijven aanhouden. Dat geeft haar houvast. Maar komt er dan wat tussen, dan is ze niet meer flexibel genoeg om zaken op een andere dag te doen. Zoals haar haar wassen. Maar zo ken ik haar ook eigenlijk al heel lang. Alles moet op die manier. Al ver voor ze dement begon te raken. Dus verbaas ik me ook niet zo over, maar anderen die niet zo nauw contact hadden, zien dat nu pas. En wijten het aan de dementie.

Ze eet nog op dezelfde sobere manier haar AVGtjes. Mijn moeder kookt nog a la huishoudschool 1955 methode, dus alles lekker lang doorgekookt. En dingen onder de jus bewaren. Ze haalde al nooit vreugde uit koken, dus elke dag wisten we al wat we kregen. Maar voor nu werkt dat perfect. Magnetron heeft ze nooit willen hebben, dus tafeltje dekje dingen is niets voor haar. Ze warmt altijd alles op in pannetjes op het gasfornuis. Ook nooit in de oven dingen opgewarmd. 

Werkt ook goed; niet oude mensen dwingen om nog dingen anders te gaan doen. Dat trekken ze gewoon niet meer.

Bekeek of er nog onbetaalde rekeningen lagen en zag informatie over veranderingen bij de regio-taxi. Niet aan mij doorgegeven, dus maakte maar kopietjes en regelde een nieuwe bank-incasso voor mijn moeder, die hoppa - zo haar handtekening onder het document zette. Kijk, dat ik het niet weet is niet belangrijk; maar de zaken moeten wel financieel goed geregeld zijn voor mijn moeder en dat doe ik. Dus geef dat dan door; niet uit nijd mij niet informeren. Zo gaat dat momenteel. Negeren, vermijden; super kinderachtig.

Mijn dochter vroeg of ik zin had om met haar uit eten te gaan. Dus gaan we ook doen. 

En voor de rest wilde ik deze week dat ik twee hondjes was. Hoogtepunt van de dag is dan als ik de klikko aan de weg zet. En weer leeg binnen haal. 

Het regent en waait nogal hard in de ochtend. Dus even binnen vermaak zoeken. Maar ben slecht gezelschap voor mijzelf momenteel. Zit iets teveel in mijn hoofd. Last van een ontsteking in mijn lies. 

Weet even niets te verzinnen. Ja, een boek lezen. Nam ik dat superdikke Totaal mee uit de bibliotheek; dat is een meerjarenplan joh, om dat uit te krijgen. Je kan er wel een inbreker mee knock-out slaan. Allemaal stukjes van Marcel van Roosmalen. Droogkomisch en observerend. Wel erg veel. Heel erg veel.

Dus geen zorgen om mij. Om met Gerard Joling te spreken had ik er even de kracht niet voor en dat voelt stom.