Oppassen

Wat heerlijk om gewoon, zonder wekker, op een normale tijd wakker te worden. Het was nog niet licht, maar wel bijna. Moet zeggen dat ik heerlijk in bed lag en dus ook zo geslapen heb. 

Eind van de dag naar mijn zoon en schoondochter want ik ga eindelijk ook daar weer eens oppassen. Door het gedoe met mijn slappe-hapbeen vond ik het niet verantwoord om op te passen in een huis met zeer veel trappen en een levendig kind. De trap optillen van kind of naar beneden tillen dat gaat niet. Ze kan gelukkig wel zelf de trap op en af. En ja, overal traphekjes.  

Eraan denken dat ik straks mijn Rest-afval kliko bij de stoep neerzet, want ik heb geen idee hoe laat ik weer thuis ben van het oppassen en of ik er dan nog aan denk of zoals Gerard Joling zegt "de kracht voor heb".

Even een rondje door mijn ordner met garantiebewijzen gelopen. Alles wat oud en verlopen is weggemieterd. Sommige apparaten heb ik niet eens meer. Altijd een prettig gevoel dat opruimen. En iedere dag een beetje dat maakt dat de klus ook gedaan is op het eind.

Voor de rest doe ik weinig, behalve breien, alsof ik nog maar één ding per dag aankan, dat oppassen en oh ja, erheen reizen. Wat niet ver is, maar in mijn hoofd doe ik kennelijk weer nodeloos ingewikkeld. 

Maak eerst maar een lekkere kop thee dan nu. Efkes nog rustiger aan doen en spullen klaar zetten. En huis erop voorbereiden dat het straks alleen thuis moet blijven. Dus timer op schemerlamp aan. En gordijnen vast half dicht. Kachel wat zachter zetten. Hoef het huis niet te verwarmen als er niemand is tenslotte. 

Liet trouwens mijn ex-werkgever weten dat ik erbij ben, dat afscheid. Over een paar weken pas dus vond het niet nodig om direct, per omgaande te antwoorden. Misschien lullig, maar goed dan is dat maar zo.