Altijd goed voor inspiratie; volg je eigen pad!
zaterdag 14 december 2013
woensdag 11 december 2013
111213
Bijzondere datum, 11/12/13, oftewel 11 december 2013 (zo klinkt het minder interessant of bijzonder).
Volgens mij een dag waarop veel mensen trouwen. Scheiden weet ik niet, mischien is dat meer iets voor vrijdag aanstaande 131213.
Heerlijk om mijn zoon even om me heen te hebben. Hij is razenddruk met van alles en nog wat. Ik ken hem niet anders, hij ligt eigenlijk bijna nooit lui op de bank. En al helemaal nooit meer met een zak chips in zijn hand hahah..
Zo grappig, we zitten samen aan de eettafel met onze laptops. Ik op zoek naar werk en hij ook. En dat al de hele ochtend. Koffie tussendoor erin gegooid, maar verder gewoon vanaf vanochtend vroeg aan den arbeit.
Ook nog even mijn kraan met een oude tandenborstel schoongepoetst. Leuk extra klus van de Flylady voor vandaag. En een was van hem opgehangen; hij had 'm vanochtend al in de machine gestopt.
Ga zo maar even lekker naar buiten; het is nog zulk mooi weer!
Volgens mij een dag waarop veel mensen trouwen. Scheiden weet ik niet, mischien is dat meer iets voor vrijdag aanstaande 131213.
Heerlijk om mijn zoon even om me heen te hebben. Hij is razenddruk met van alles en nog wat. Ik ken hem niet anders, hij ligt eigenlijk bijna nooit lui op de bank. En al helemaal nooit meer met een zak chips in zijn hand hahah..
Zo grappig, we zitten samen aan de eettafel met onze laptops. Ik op zoek naar werk en hij ook. En dat al de hele ochtend. Koffie tussendoor erin gegooid, maar verder gewoon vanaf vanochtend vroeg aan den arbeit.
Ook nog even mijn kraan met een oude tandenborstel schoongepoetst. Leuk extra klus van de Flylady voor vandaag. En een was van hem opgehangen; hij had 'm vanochtend al in de machine gestopt.
Ga zo maar even lekker naar buiten; het is nog zulk mooi weer!
dinsdag 10 december 2013
Alweer één jaar geleden
Alweer één jaar geleden dat ik begin van de avond een telefoontje kreeg dat mijn vader was overleden. Vandaag vliegen er allerlei herinneringen door mijn hoofd. Aan hem, aan mijn gezin, aan mijn familie. En dan is daar altijd die zus van hem die ons allemaal even alle feitjes in de mail rondstuurt; alsof wij vergeten zijn dat het vandaag is. Stom mens. Maar ja...ook zijn zus. Ik zou zelf niet weten hoe ik zou reageren als een broer of zus er niet meer is. En misschien ben ik in de ogen van sommige familieleden ook wel niet helemaal 'normaal'..
Een adoptiezus die me appt en me sterkte wenst bij het herdenken van mijn vader...alsof het opeens niet haar vader was. Of misschien ben ik deze dag wel te gevoelig voor woorden, woordkeuzes. Of zie ik in dingen iets, die niets zijn.
Het zal dan wel geen toeval zijn dat ik gisteren in de bibliotheek een boek zag genaamd Tumult bij de uitgang. Over dat laatste stukje, door de ogen van een verpleeghuisarts.
Het is een rare dag. Vanavond ga ik mijn zoon lekker ophalen. Hij komt terug van een aantal weken toeren door de V erenigde S taten met een aantal vrienden. Meteen de volgende dag kan ik hem weer naar S chiphol brengen want dat gaat hij naar waar de Kerstman woont, samen met zijn vriendin.
Gisterenavond zijn logeerbed opgemaakt. Extra dik dekbed erop gegooid, want waar hij vandaan komt was het iets warmer. En onthouden dat ik straks even de radiator opendraai in die kamer.
Maar het rare en bijzondere zit hem voor mij in het feit dat hij vorig jaar rond deze tijd blij was want hij zou een s ollicitatiegesprek hebben bij een buitenlandse luchtvaartmaatschappij. En moest daarom op de dag van de begrafenis eerder weg om zijn vlucht te halen. Nu moet hij eerder terugkomen van Kerstmanland voor dezelfde reden. Op dezelfde dag. Een jaar later.
Een adoptiezus die me appt en me sterkte wenst bij het herdenken van mijn vader...alsof het opeens niet haar vader was. Of misschien ben ik deze dag wel te gevoelig voor woorden, woordkeuzes. Of zie ik in dingen iets, die niets zijn.
Het zal dan wel geen toeval zijn dat ik gisteren in de bibliotheek een boek zag genaamd Tumult bij de uitgang. Over dat laatste stukje, door de ogen van een verpleeghuisarts.
Het is een rare dag. Vanavond ga ik mijn zoon lekker ophalen. Hij komt terug van een aantal weken toeren door de V erenigde S taten met een aantal vrienden. Meteen de volgende dag kan ik hem weer naar S chiphol brengen want dat gaat hij naar waar de Kerstman woont, samen met zijn vriendin.
Gisterenavond zijn logeerbed opgemaakt. Extra dik dekbed erop gegooid, want waar hij vandaan komt was het iets warmer. En onthouden dat ik straks even de radiator opendraai in die kamer.
maandag 9 december 2013
Tell me why I don't like Monday's
Raar genoeg....Ik hou van de maandagen. Vooral sinds ik niet meer werk en de stress heb van ellenlange saaie maandagochtend-meetings. Met nog saaiere verslagen van management/directie/onderdirecteurtjes over hoe het toch allemaal nog beter moet/kan/zou moeten kunnen en met nog minder mensen.
Nu bepaal ik mijn eigen targets. Lekker zo'n lijstje to do dingen. Vandaag stond als eerste op het programma een wasje in de machine gooien, daarna mijn rondje Bless the House en dat rondje was nog niet helemaal klaar toen ik verwacht werd in de garage om de auto van mijn zoon te brengen. Hij mailde me of ik de auto toch maar even langs de garage wilde brengen.
Hij heeft 'm weer nodig als hij terug van vakantie is. De reden daarvan is supergoed, maar deelt hij liever nog niet met de hele wereld maar voor mij was het net Groundhog-day omtrent dezelfde tijd vorig jaar.
Dus gisteren een mailtje gestuurd naar de garage-eigenaar en had vanochtend een antwoord dat ik er rond 10.00 mocht zijn. Gelukkig startte hij normaal en kon ik de auto voor de garage parkeren. Deze garage-eigenaar is altijd zo aardig dat hij je altijd weer naar huis brengt of naar het station al naar gelang waar je moet zijn op dat tijdstip. Maar omdat het nou niet zo heel erg ver lopen was en het lekker weer is, ben ik terug gaan lopen. Heb ik ook direct weer wat extra beweging gehad!
Thuisgekomen wasje opgehangen, gestofzuigd en even pauze voor een heerlijk kopje koffie. Wat een gekneuter he...maar je moet eens weten hoe er op kantoor rondom koffie wordt gekneuterd!
Enfin...daarna het rondje Bless the House afgerond en nog wat extra klussen in huis gedaan, o.a. project luxaflex, weer een kwartiertje boenen en wat een lekker werkje, en nog een tafeltje waar de zon op viel en daardoor duidelijk was dat daar ook wel een doekje overheen kon. Het stelt denk ik in de hoofden van superhuisvrouwen niets voor, maar ik word er blij van. Ik stel niet uit, maar doe gewoon mijn routines en daardoor blijft alles schoon.
Ondertussen belde een goede vriendin en nu is het denk ik lunchpauze. :)
Ik ga zo denk ik even naar de bibliotheek; eens kijken wat voor inspirerende winterboeken er zijn en met dank aan Vlasje, ook een lijstje maken met wat ik graag nog wil lezen deze winter. Maar dus eerst maar even iets eten.
Ik zag van de week de serie Tot op het Bot over meisjes die Anorexia hebben of hadden en wat een parallellen zijn er met hoe zij zichzelf zien (of eigenlijk niet zien) en hoe ik mijzelf zag/zie toen ik dik(ker) was. Dat je alleen maar oog hebt voor de (ingebeelde) lelijkheid. En niets meer kan benoemen wat goed is. Of eigenlijk helemaal niet ziet dat je ook goed bent hoe je bent. Dik, dun, normaal....Dat perfect zijn een dom streven is, want alles blijft veranderen. Ook je lijf. En dat het er uiteindelijk niet om draait of je past in het beeld wat de samenleving van een vrouw heeft, maar dat je een goed en integer mens bent die tevreden is met haar lijf, met haar uitstraling en haar waarde ziet. Dat die waarde niet zit in maat 36 noch in maat 54. Noch in een perfect gezicht. Mooie serie dus. En een goede spiegel voor mijzelf weer.
Nu bepaal ik mijn eigen targets. Lekker zo'n lijstje to do dingen. Vandaag stond als eerste op het programma een wasje in de machine gooien, daarna mijn rondje Bless the House en dat rondje was nog niet helemaal klaar toen ik verwacht werd in de garage om de auto van mijn zoon te brengen. Hij mailde me of ik de auto toch maar even langs de garage wilde brengen.
Hij heeft 'm weer nodig als hij terug van vakantie is. De reden daarvan is supergoed, maar deelt hij liever nog niet met de hele wereld maar voor mij was het net Groundhog-day omtrent dezelfde tijd vorig jaar.
Dus gisteren een mailtje gestuurd naar de garage-eigenaar en had vanochtend een antwoord dat ik er rond 10.00 mocht zijn. Gelukkig startte hij normaal en kon ik de auto voor de garage parkeren. Deze garage-eigenaar is altijd zo aardig dat hij je altijd weer naar huis brengt of naar het station al naar gelang waar je moet zijn op dat tijdstip. Maar omdat het nou niet zo heel erg ver lopen was en het lekker weer is, ben ik terug gaan lopen. Heb ik ook direct weer wat extra beweging gehad!
Thuisgekomen wasje opgehangen, gestofzuigd en even pauze voor een heerlijk kopje koffie. Wat een gekneuter he...maar je moet eens weten hoe er op kantoor rondom koffie wordt gekneuterd!
Enfin...daarna het rondje Bless the House afgerond en nog wat extra klussen in huis gedaan, o.a. project luxaflex, weer een kwartiertje boenen en wat een lekker werkje, en nog een tafeltje waar de zon op viel en daardoor duidelijk was dat daar ook wel een doekje overheen kon. Het stelt denk ik in de hoofden van superhuisvrouwen niets voor, maar ik word er blij van. Ik stel niet uit, maar doe gewoon mijn routines en daardoor blijft alles schoon.
Ondertussen belde een goede vriendin en nu is het denk ik lunchpauze. :)
Ik ga zo denk ik even naar de bibliotheek; eens kijken wat voor inspirerende winterboeken er zijn en met dank aan Vlasje, ook een lijstje maken met wat ik graag nog wil lezen deze winter. Maar dus eerst maar even iets eten.
Ik zag van de week de serie Tot op het Bot over meisjes die Anorexia hebben of hadden en wat een parallellen zijn er met hoe zij zichzelf zien (of eigenlijk niet zien) en hoe ik mijzelf zag/zie toen ik dik(ker) was. Dat je alleen maar oog hebt voor de (ingebeelde) lelijkheid. En niets meer kan benoemen wat goed is. Of eigenlijk helemaal niet ziet dat je ook goed bent hoe je bent. Dik, dun, normaal....Dat perfect zijn een dom streven is, want alles blijft veranderen. Ook je lijf. En dat het er uiteindelijk niet om draait of je past in het beeld wat de samenleving van een vrouw heeft, maar dat je een goed en integer mens bent die tevreden is met haar lijf, met haar uitstraling en haar waarde ziet. Dat die waarde niet zit in maat 36 noch in maat 54. Noch in een perfect gezicht. Mooie serie dus. En een goede spiegel voor mijzelf weer.
zondag 8 december 2013
Breek de dag; tik een eitje
Had nog 2 oude speltboterhammen in mijn broodtrommel liggen. Ideaal voor wentelteefjes. Heerlijk met flink wat kaneel en mooie muziek op de achtergrond van Vrije geluiden.
Gisteren voordat ik vertrok naar mijn broer eerst nog 3 mooie lange rozen gekocht (later bedacht ik me dat ze ons gezin symboliseren, 3 personen) en die op het graf van mijn vader gelegd. Hij is volgende week een jaar geleden overleden.
Had geen dennetakken hoeven kopen; door de wind lag het hele kerkhof vol met afgewaaide dennetakken en denneappels. Had mijn tasje met borstel en doekje om het graf een beetje te fatsoeneren in de auto vergeten, anders had ik wat denneappels mee kunnen nemen. Ik dacht dat het weer zien van zijn graf me meer zou doen, maar kennelijk komen die momenten geheel onverwachts. Als ik iemand zie die dezelfde lichaamshouding heeft. Of iets lees over vaders. Of gewoon aan mijn kinderen denk en hun opa. Of op de bank zit te breien en opeens aan hem denk. Of als ik mijn eigen hoofd in de spiegel zie en mijn vader in mij zie. Niet dat hij nu opeens een goede vader voor me is geworden, maar ik merk wel dat ik milder ben en zie hoe moeilijk ook zijn leven is geweest. Dat opboksen tegen vooroordelen, eigenlijk geschikt zijn voor niets, geen noemenswaardige diploma's en dan ook nog een echtgenote uit een lager milieu die ook nog een zwanger was voor hij met haar trouwde. En het niet kunnen loslaten van indruk willen maken op iedereen. Zich beter voordoen dan hij was. Je meer bezighouden met de buitenkant dan de binnenkant; wat denkt iedereen van mij.
Mijn moeder krijgt nog steeds rillingen als ze zijn zus ziet of ergens tegenkomt en duikt dan, letterlijk, achter de gordijnen. Ik wil dat niet eens snappen, want wat voor macht heeft zij nog, of had ze uberhaupt en wie kan het boeien wat voor roddelverhalen zij vertelt over iedereen. Dat zegt toch meer over degene die roddelt. En nogmaals...laat het los; er zullen altijd mensen zijn die over je praten. En dat zal nooit zo zijn zoals jij wil. Of zoals jij jouw waarheid ziet. Of kap met dit soort energievreters.
Ook weer een goede les voor mijzelf. Hoe ben ik momenteel bezig en hoe gedraag ik me naar mijn kinderen, mijn familie, mijn omgeving.
De verjaardag van mijn broer was tsja...saai. De bekende kringgesprek-opstelling, saaie hapjes en geheel geen muziek of levendigheid. Weet ik vast hoe zijn 70e verjaardag eruit ziet. :)
En nu was ik aan de beurt om eerst langdurig in de file te staan en daarna pech met de auto te krijgen. Op hetzelfde punt als waar mijn dochter een paar weken terug pech kreeg, nadat ik ruim 120 km vlekkeloos had gereden. En hetzelfde euvel. Een aardig man voor me zag dat ik niet meer kon starten (ik viel stil net voor het stoplicht) en gaf tips, maar de beste kwam van mijn dochter (ja...die had ik snel ge-smst) en gelukkig startte de auto weer. Geen paniek want ik had al bedacht dat als dit zo gebeuren wat ik moest doen en dat deed ik. Maar het had me dus niet op de snelweg moeten gebeuren; de snelheden zijn daar hoger en om dan snel aan de kant te komen, waar ook vluchtstroken worden gebruikt als rijbaan;ik zou niet weten hoe ik daar vlug en veilig kan komen dan. Maar goed; het heeft geen zin je zorgen te maken over niet gebeurde zaken en shit happens. Kan er eigenlijk niet echt mee zitten. Maar zal de auto niet meer graag gebruiken totdat hij echt gerepareerd is.
En ik was blij met mijn voorraadje ingevroren maaltijden. Hoppa....ik hoefde niet na te denken of een slecht alternatief te nemen. Alleen maar even op te warmen.
Gisteren voordat ik vertrok naar mijn broer eerst nog 3 mooie lange rozen gekocht (later bedacht ik me dat ze ons gezin symboliseren, 3 personen) en die op het graf van mijn vader gelegd. Hij is volgende week een jaar geleden overleden.
Had geen dennetakken hoeven kopen; door de wind lag het hele kerkhof vol met afgewaaide dennetakken en denneappels. Had mijn tasje met borstel en doekje om het graf een beetje te fatsoeneren in de auto vergeten, anders had ik wat denneappels mee kunnen nemen. Ik dacht dat het weer zien van zijn graf me meer zou doen, maar kennelijk komen die momenten geheel onverwachts. Als ik iemand zie die dezelfde lichaamshouding heeft. Of iets lees over vaders. Of gewoon aan mijn kinderen denk en hun opa. Of op de bank zit te breien en opeens aan hem denk. Of als ik mijn eigen hoofd in de spiegel zie en mijn vader in mij zie. Niet dat hij nu opeens een goede vader voor me is geworden, maar ik merk wel dat ik milder ben en zie hoe moeilijk ook zijn leven is geweest. Dat opboksen tegen vooroordelen, eigenlijk geschikt zijn voor niets, geen noemenswaardige diploma's en dan ook nog een echtgenote uit een lager milieu die ook nog een zwanger was voor hij met haar trouwde. En het niet kunnen loslaten van indruk willen maken op iedereen. Zich beter voordoen dan hij was. Je meer bezighouden met de buitenkant dan de binnenkant; wat denkt iedereen van mij.
Mijn moeder krijgt nog steeds rillingen als ze zijn zus ziet of ergens tegenkomt en duikt dan, letterlijk, achter de gordijnen. Ik wil dat niet eens snappen, want wat voor macht heeft zij nog, of had ze uberhaupt en wie kan het boeien wat voor roddelverhalen zij vertelt over iedereen. Dat zegt toch meer over degene die roddelt. En nogmaals...laat het los; er zullen altijd mensen zijn die over je praten. En dat zal nooit zo zijn zoals jij wil. Of zoals jij jouw waarheid ziet. Of kap met dit soort energievreters.
Ook weer een goede les voor mijzelf. Hoe ben ik momenteel bezig en hoe gedraag ik me naar mijn kinderen, mijn familie, mijn omgeving.
De verjaardag van mijn broer was tsja...saai. De bekende kringgesprek-opstelling, saaie hapjes en geheel geen muziek of levendigheid. Weet ik vast hoe zijn 70e verjaardag eruit ziet. :)
En nu was ik aan de beurt om eerst langdurig in de file te staan en daarna pech met de auto te krijgen. Op hetzelfde punt als waar mijn dochter een paar weken terug pech kreeg, nadat ik ruim 120 km vlekkeloos had gereden. En hetzelfde euvel. Een aardig man voor me zag dat ik niet meer kon starten (ik viel stil net voor het stoplicht) en gaf tips, maar de beste kwam van mijn dochter (ja...die had ik snel ge-smst) en gelukkig startte de auto weer. Geen paniek want ik had al bedacht dat als dit zo gebeuren wat ik moest doen en dat deed ik. Maar het had me dus niet op de snelweg moeten gebeuren; de snelheden zijn daar hoger en om dan snel aan de kant te komen, waar ook vluchtstroken worden gebruikt als rijbaan;ik zou niet weten hoe ik daar vlug en veilig kan komen dan. Maar goed; het heeft geen zin je zorgen te maken over niet gebeurde zaken en shit happens. Kan er eigenlijk niet echt mee zitten. Maar zal de auto niet meer graag gebruiken totdat hij echt gerepareerd is.
En ik was blij met mijn voorraadje ingevroren maaltijden. Hoppa....ik hoefde niet na te denken of een slecht alternatief te nemen. Alleen maar even op te warmen.
zaterdag 7 december 2013
Zwijmel op zaterdag. Waar was jij toen..
Kan me nog goed mijn ontroering herinneren toen de NOS de beelden uitzond van zijn vrijlating. Ik volgde het op de voet. Wat een inspirerende man en zo ongebroken na 27 jaar gevangenschap. Wat een uitstraling.
Nu is hij op zeer hoge leeftijd overleden. Iets wat niemand had verwacht toen ze hem op Robben-eiland opsloten. Dat hij zo oud mocht worden. Nog minder dat hij uiteindelijk de aanzet en inspiratie en argumenten heeft geleverd om Apartheid af te schaffen.
De zangeres is helaas ook overleden.
Een van mijn broers is vandaag jarig en ziet A braham. Daar wil hij niks van weten. Wat grappig is want ik verdenk zijn kinderen ervan om een A braham in zijn tuin te zetten of iets anders te doen wat erbij hoort. Hij viert het niet zei hij. Toch wil ik vanmiddag even bij hem langs gaan (dat heb ik eerst gecheckt of dat ok was). Omdat ik hem al 50 jaar ken en van hem hou ook al is hij in alles mijn tegenpool. En hij (en ik ook) te vaak aannames doen omtrent het om elkaar geven en aan elkaar denken. Heb geen behoefte meer in de oude gewoontes uit ons gezin. Doodzwijgen, niet bellen, niets laten horen en nooit wat uitpraten. En dat vertalen in zie je wel...hij/zij houdt niet van mij.
Heb wat voor hem gemaakt; oude foto's en nieuwe uitdrukkingen over hem in een schilderij. Ik weet niet of hij het na afloop achter de rodondendrons sodemietert of het echt leuk vind. Ik heb er in ieder geval veel plezier aan het maken gehad. En de paar oude foto's die ik van hem heb erin te verwerken.
Straks brengt mijn dochter de auto van haar broer (die nog steeds door de U SA toert) en daarmee ga ik naar mijn broertje. Al die tijd heb ik de auto niet gebruikt. Niet nodig gehad. Bus, fiets en benenwagen voldeden. Gewoon nadenken of het echt nodig is die auto.
Was gisteren en eergisteren wel prettig geweest hoor in de hagel, natte sneeuw en nog steeds harde wind, maar toch...jas dicht en gewoon maar gaan naar de bushalte. Des te aangenamer is het dan om thuis lekker op de bank te zitten, met de sloffen van mijn zoon aan mijn voeten (Hello..Family Guy!) en te merken dat met 19 graden het best lekker is, niet koud. En dat je handen nog steeds ruiken naar die bos dennentakken die je kocht en nu ligt te wachten in de schuur op verwerking in een kerststuk. De oase ligt ook al in een emmer water te weken. Verder genoeg ballen, frutsels en bakjes om iets leuks mee te maken dit weekend. Superkneuterig, maar ja....wie kan t schelen?
De winkels liggen vanaf Sinterklaas al weer vol met Kerstspullen. Wit, witter en witst en natuurlijke materialen is nu de trend. Genoeg daarvan in mijn kasten. En gecombineerd met spullen die ik al jaren heb, een bakje wat ik bewaard heb en waar nu nog een pompoen in ligt van mijn herfststuk. Die mag later in de soep.
Het gaat niet om de versieringen, om de frutsels, maar het stilstaan bij hoe ook ik een licht kan zijn in de wereld. En niet mijn licht onder de korenmaat hou, maar deel met anderen. Door het delen word ik er beter van maar ook anderen. Pay it forward. Niet alleen die twee dagen in December, maar het hele jaar door.
Nu is hij op zeer hoge leeftijd overleden. Iets wat niemand had verwacht toen ze hem op Robben-eiland opsloten. Dat hij zo oud mocht worden. Nog minder dat hij uiteindelijk de aanzet en inspiratie en argumenten heeft geleverd om Apartheid af te schaffen.
De zangeres is helaas ook overleden.
Een van mijn broers is vandaag jarig en ziet A braham. Daar wil hij niks van weten. Wat grappig is want ik verdenk zijn kinderen ervan om een A braham in zijn tuin te zetten of iets anders te doen wat erbij hoort. Hij viert het niet zei hij. Toch wil ik vanmiddag even bij hem langs gaan (dat heb ik eerst gecheckt of dat ok was). Omdat ik hem al 50 jaar ken en van hem hou ook al is hij in alles mijn tegenpool. En hij (en ik ook) te vaak aannames doen omtrent het om elkaar geven en aan elkaar denken. Heb geen behoefte meer in de oude gewoontes uit ons gezin. Doodzwijgen, niet bellen, niets laten horen en nooit wat uitpraten. En dat vertalen in zie je wel...hij/zij houdt niet van mij.
Heb wat voor hem gemaakt; oude foto's en nieuwe uitdrukkingen over hem in een schilderij. Ik weet niet of hij het na afloop achter de rodondendrons sodemietert of het echt leuk vind. Ik heb er in ieder geval veel plezier aan het maken gehad. En de paar oude foto's die ik van hem heb erin te verwerken.
Straks brengt mijn dochter de auto van haar broer (die nog steeds door de U SA toert) en daarmee ga ik naar mijn broertje. Al die tijd heb ik de auto niet gebruikt. Niet nodig gehad. Bus, fiets en benenwagen voldeden. Gewoon nadenken of het echt nodig is die auto.
Was gisteren en eergisteren wel prettig geweest hoor in de hagel, natte sneeuw en nog steeds harde wind, maar toch...jas dicht en gewoon maar gaan naar de bushalte. Des te aangenamer is het dan om thuis lekker op de bank te zitten, met de sloffen van mijn zoon aan mijn voeten (Hello..Family Guy!) en te merken dat met 19 graden het best lekker is, niet koud. En dat je handen nog steeds ruiken naar die bos dennentakken die je kocht en nu ligt te wachten in de schuur op verwerking in een kerststuk. De oase ligt ook al in een emmer water te weken. Verder genoeg ballen, frutsels en bakjes om iets leuks mee te maken dit weekend. Superkneuterig, maar ja....wie kan t schelen?
De winkels liggen vanaf Sinterklaas al weer vol met Kerstspullen. Wit, witter en witst en natuurlijke materialen is nu de trend. Genoeg daarvan in mijn kasten. En gecombineerd met spullen die ik al jaren heb, een bakje wat ik bewaard heb en waar nu nog een pompoen in ligt van mijn herfststuk. Die mag later in de soep.
Het gaat niet om de versieringen, om de frutsels, maar het stilstaan bij hoe ook ik een licht kan zijn in de wereld. En niet mijn licht onder de korenmaat hou, maar deel met anderen. Door het delen word ik er beter van maar ook anderen. Pay it forward. Niet alleen die twee dagen in December, maar het hele jaar door.
maandag 2 december 2013
Mijn huis is een paleis
Het weekend in het geheel niets gekocht, zelfs geen boodschap gedaan. Ik had me voorgenomen om te kijken of ik inderdaad op zaterdag niets zou kunnen kopen en het kwam bovendien goed uit om binnen mijn budget te blijven.
Ook een goede oefening in kijken wat je WEL allemaal hebt, vooral in de voorraadkast (die staat er tenslotte niet als een soort winkel om keurig gespiegeld altijd vol te zijn, maar om gebruikt te worden). Uiteindelijk heb ik heel saai een soepje gemaakt met allerlei groenterestjes en rode linzen en een lekkere Mme Jeanette erdoor.
Verder, doordat ik niets hoefde van mijzelf, maar eens gekeken naar wat documentaires. Heel interessante inkijk in het leven van een Amerikaan die het grootste huis van de VS wilde bouwen. En het heel erg arrogant Versailles noemt. Hij moest toch weten uit de geschiedenislessen dat het de voormalige koning van het oorspronkelijk paleis zijn kop heeft gekost? Ook een eye-opener hoe mensen leven als ze eigenlijk teveel geld hebben en weinig compassie voor de buitenwereld. Shoppen omdat het kan. Kinderen maken omdat je toch genoeg nanny's kan inhuren. Een man die zegt dat hij eigenlijk niet gelukkig is, zeker niet door zijn huwelijk. Oh ja...en de afdeling Sales die hun verkopers inpepert dat ze eigenlijk op hetzelfde niveau staan als dokters, brandweermannen en reddingswerkers: zij redden levens. Mensen KUNNEN namelijk niet zonder vakantie in hun resort. Dat redt hun leven. Kostelijk!
Daarna gekeken naar Broers en Zussen over de halfbroer van Obama. Die in de sloppenwijken in Kenia woont. Dezelfde vader; een ander leven. Deed me heel erg aan mijn ex-man denken. En zijn kinderen. Ook hij heeft een kind (of meer) in Afrika en wat kinderen hier in Nederland. Hoe verschillend hun kansen zijn.
Verder moet ik hard nadenken over een zakelijk aanbod. Alweer zijn daar mijn - goh...deja vu - twijfels en mijn zakelijke bezwaren. Wil ik met deze persoon in zee. En alweer denk ik over mezelf; zit ik niet teveel in de Ja maar mode? Moet ik gewoon het niet maar eens gaan proberen.
Ook nog een poging tot creditcard-fraude meegemaakt; gelukkig was mijn cc-maatschappij alert en belde me of dit echt wel mijn transactie was. Maar weer even mijn virusscanner etc. gecheckt. En zo grappig; ik ben nou echt geen eigenaar van Versailles, dus waarom mijn mijn card dingen proberen te kopen?
En een soort van hoogte- cq laagtepunt meegemaakt op het gebied van hoe je een bestuur voert. Of niet voert. En de taken eerlijk verdeeld.
En daarnaast nog wat gedoe met een zus die graag haar zieligheidsfactor uitmelkt. En boos is op iedereen die het beter heeft. Of ze het dan echt beter hebben? Versailles staat nu ook te koop. En niemand die het wil hebben.
Omdat het gisteren de eerste Advent was, mijn kerstster opgehangen en een herfststukje opgeruimd en daarvoor in de plaats iets Winterigs neergezet. Alles uit eigen voorraad.
Ondertussen doorbreiend aan een vest, gezien dat ik de eerste mouw nog heb gemaakt op mijn oude postuur XXXL, dus die mag ik straks weer uithalen. Maar ik vind het niet erg. Het is gewoon heerlijk om lekker breiend naar dingen te kijken die je aan het denken zetten. En weten dat je best wel weekend mag vieren, alles een tandje lager om dan maandag weer in de 5e versnelling bezig te zijn.
Nou...op naar de vijfde versnelling dan maar; de keukenvloer is droog, mijn eerste taken vandaag zijn alweer gedaan. Hoppa!
Ook een goede oefening in kijken wat je WEL allemaal hebt, vooral in de voorraadkast (die staat er tenslotte niet als een soort winkel om keurig gespiegeld altijd vol te zijn, maar om gebruikt te worden). Uiteindelijk heb ik heel saai een soepje gemaakt met allerlei groenterestjes en rode linzen en een lekkere Mme Jeanette erdoor.
Verder, doordat ik niets hoefde van mijzelf, maar eens gekeken naar wat documentaires. Heel interessante inkijk in het leven van een Amerikaan die het grootste huis van de VS wilde bouwen. En het heel erg arrogant Versailles noemt. Hij moest toch weten uit de geschiedenislessen dat het de voormalige koning van het oorspronkelijk paleis zijn kop heeft gekost? Ook een eye-opener hoe mensen leven als ze eigenlijk teveel geld hebben en weinig compassie voor de buitenwereld. Shoppen omdat het kan. Kinderen maken omdat je toch genoeg nanny's kan inhuren. Een man die zegt dat hij eigenlijk niet gelukkig is, zeker niet door zijn huwelijk. Oh ja...en de afdeling Sales die hun verkopers inpepert dat ze eigenlijk op hetzelfde niveau staan als dokters, brandweermannen en reddingswerkers: zij redden levens. Mensen KUNNEN namelijk niet zonder vakantie in hun resort. Dat redt hun leven. Kostelijk!
Daarna gekeken naar Broers en Zussen over de halfbroer van Obama. Die in de sloppenwijken in Kenia woont. Dezelfde vader; een ander leven. Deed me heel erg aan mijn ex-man denken. En zijn kinderen. Ook hij heeft een kind (of meer) in Afrika en wat kinderen hier in Nederland. Hoe verschillend hun kansen zijn.
Verder moet ik hard nadenken over een zakelijk aanbod. Alweer zijn daar mijn - goh...deja vu - twijfels en mijn zakelijke bezwaren. Wil ik met deze persoon in zee. En alweer denk ik over mezelf; zit ik niet teveel in de Ja maar mode? Moet ik gewoon het niet maar eens gaan proberen.
Ook nog een poging tot creditcard-fraude meegemaakt; gelukkig was mijn cc-maatschappij alert en belde me of dit echt wel mijn transactie was. Maar weer even mijn virusscanner etc. gecheckt. En zo grappig; ik ben nou echt geen eigenaar van Versailles, dus waarom mijn mijn card dingen proberen te kopen?
En een soort van hoogte- cq laagtepunt meegemaakt op het gebied van hoe je een bestuur voert. Of niet voert. En de taken eerlijk verdeeld.
En daarnaast nog wat gedoe met een zus die graag haar zieligheidsfactor uitmelkt. En boos is op iedereen die het beter heeft. Of ze het dan echt beter hebben? Versailles staat nu ook te koop. En niemand die het wil hebben.
Omdat het gisteren de eerste Advent was, mijn kerstster opgehangen en een herfststukje opgeruimd en daarvoor in de plaats iets Winterigs neergezet. Alles uit eigen voorraad.
Ondertussen doorbreiend aan een vest, gezien dat ik de eerste mouw nog heb gemaakt op mijn oude postuur XXXL, dus die mag ik straks weer uithalen. Maar ik vind het niet erg. Het is gewoon heerlijk om lekker breiend naar dingen te kijken die je aan het denken zetten. En weten dat je best wel weekend mag vieren, alles een tandje lager om dan maandag weer in de 5e versnelling bezig te zijn.
Nou...op naar de vijfde versnelling dan maar; de keukenvloer is droog, mijn eerste taken vandaag zijn alweer gedaan. Hoppa!
Abonneren op:
Posts (Atom)