Dezelfde situatie; andere blik erop

Ik vind het interessant om te merken hoe het echt werkt om door anders met zaken om te gaan, er vooral door een andere bril naar te kijken (en binnenkort met een nieuwe lens ivm staar in mijn oog haha) je hetzelfde ziet, maar het anders ervaart.

Er is namelijk helemaal niets veranderd in mijn leven, niets wat me opeens weer energie geeft en hoop op een betere toekomst.

Geen werk, geen uitzicht op een baan na 2 jaar solliciteren, geen partner, geen extra inkomsten, mijn vader is nog steeds dood en ik ben nog steeds dik en toch merk ik dat ik lichter in het leven sta. Een ander blik heb. Een nieuwe innerlijke bril.

Nu moet ik veel credits geven aan de EMDR sessies die ik heb gehad. Die maken de zaken die op mij drukten en me in veel situaties onnodig droevig en zwaarmoedig maakten, nu makkelijker om mee om te gaan, of helemaal niet meer mee om te gaan en achter me te te kunnen laten.

Het is geen toverstafje, ik moet elke dag nog steeds aan het werk met mijzelf. En me bewust blijven van mijn gedrag, maar nog meer van mijn eigen vertaling van zaken. Dat die vertaling vaak niet juist is. Of overbodig. Want laat maar. Ik hoef me niet met alle leed van de wereld bezig te houden. Ik ben niet overal verantwoordelijk voor, hoef niet ervoor te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft, gelukkig is, tevreden, gemotiveerd etc etc (joh...ik word al moe van het typen van deze zaken).

En ik hoef ook niet meer constant de aanjager van contacten te zijn. Als het er niet is, dan niet. Kennelijk heb ik me omgeven met een kudde dode paarden. En ik maar trekken. En me verantwoordelijk ervoor voelen dat er regelmaat is.

Gisterenmiddag lekker gesnoeid in de tuin. Maar alweer, niet overdreven lang doorgaan, gewoon een aantal keer een emmer legen in de groenbak. En genieten van het resultaat. Niet bedenken wat er nog allemaal moet, of wat ik wil. Nu, in dit moment genieten van het resultaat.
En niet vergelijken met allerlei perfecte tuinen, of het gras bij de buren (die hebben overigens tegels). Of met mensen die elke week een tripje naar het tuincentrum kunnen maken en elk hoekje vol hebben staan met de mooiste planten.

Vandaag kijken of ik nog een stukje kan doen, wil doen, of misschien niet en helemaal niks doe. Mag ook. Sterker nog; het kan ook. Als ik de lagen calvinisme nou eens echt kon afpellen, dan voelde ik me daar ook nog eens minder schuldig over. Gewoon niks doen.

Eerst zo even de was buiten ophangen. Om met Jeroen Meus te spreken: Zalig he...

Kom op nou!!!

Bij het wakker worden (en in de nacht een paar keer langer dan 1 minuut wakker) merkte ik al dat het wat moeizamer ging. In het koppie dan. Lijf doet het nog steeds.

Toch maar op tijd opstaan, douchen, badkamer swishen en swipen en bedenken dat het grote pakket waar het winterdekbed inzit toch best wel opgeruimd mag worden in plaats van in een hoekje van de slaapkamer te zijn gedumpt. En n direct doen dus.

Dus, zucht, steun, luik onder schuine wand opengemaakt en ik dacht toch echt dat dit helemaal leeg was....Zie ik nog een oude koffer, een aantal plastic zakken...Pffffffffffffff.

Maar niet zo zuchten en kreunen: pak het gewoon aan: Flylady zegt dat ik in de kinderkamer 27 dingen mag wegdoen en goh...ga ik straks toch gewoon een kwartiertje schatgraven achter dat luik.

Gewoon doen. En wegdoen. Niet langer bewaren...

Gisteren ook maar gewoon tuintafeltje gebeitst. Werkje van niks met een rollertje, maar wel een mooi resultaat. En fijn voor de komende herfst/wintertijd. Bij sommige mensen zie ik grote plastic hoezen over de tuinmeubels. Alles ingepakt. Of de meubels in een tuinhuisje gezet (zoals mijn moeder heeft; die heeft gewoon alles en beseft dat allemaal niet zo lijkt het wel).

Dus eens na gaan denken hoe ik mijn houten tuinmeubelen de winter doorhelp.

En mijzelf uiteraard.

Heb energie nodig!! 

Stort me nu in de keuken en maak een bakse Havermout met allerlei gezonde (dat denkt men nu tenminste) toevoegingen..en maak gelijk een lekkere bak koffie. Ik wil af van dat gevoel van brrrr. bah...ik doe er niet toe...

Na dat kwartiertje (timer gezet!):

5 grote vuilniszakken vol met oude kleertjes van mijn kinderen - had ik 20 jaar geleden al aan iemand kunnen geven, oude stofjes, restjes, sentimentele dingen die er nu niet meer toe doen...dus het meeste kan in de container voor oude kleding en echte rommel in de vuilnisbak.
Ik zie wat ik door de jaren heen heb gemaakt voor mijn kinderen, voel de minachting van mijn echtgenoot - het stelde allemaal niets voor; hij kende altijd iemand die dat zooooooooooo goed kon, naaien (ja...duh!!), nee veel beter zelfs, nooit hoorde ik gewoon wat ik nodig had, - en zie nu zelf hoe goed ik van niets, couponnetjes, hele leuke kleding maakte. Zie een zelfgebreid truitje; heb IK dat gemaakt...mooi, regelmatig..Ik haal een klein patchwork dekentje uit de vuilniszak. Voor over de kinderwagen, model jaren zestig, zo'n grote kuip met een soort van winkelwagenformaat mand eronder, dezelfde kleuren groen als de kinderwagen , gehad van een vriendin van mijn moeder, heeft de rand van het dekentje. Toen al oog voor detail. En goed kunnen zien wat combineert.

Wat zonde van de tijd, wat zonde van zo weinig geloof in mijn eigen kunnen. wat zonde dat ik me zo klein heb laten maken. Wat ik deed stelde nooit wat voor, vooral niet prijzen, dan gaat ze naast haar schoenen lopen... Dat begon thuis en ging naadloos over in mijn eigen huis toen ik getrouwd was.

Maar nu is het niet meer nodig om die stemmen te geloven. Ik weet en zie dat ik veel dingen goed kan. Laat je niet meer in de luren leggen...

Zo...nu eens kijken hoe ik die zakken zo snel mogelijk mijn huis uit krijg. Geen auto om ze snel in de achterbak te gooien en hoppa te dumpen bij de Kringloop. Dus maar in kleine porties verdelen en op die manier komt het ook goed.

Baby-steps!

In mijn eigen cocon

Geen nieuws willen horen vandaag, per ongeluk toch gelezen over alweer een onthoofding en hela hola wat prettig je kon nog kiezen of je op je vrije zondag ook gezellig nog even de beelden erbij kreeg. Wat wil een mens nog meer op zondag! Eerste rang bij een executie.

Wij zijn niet beter dan het gepeupel bij executies in vorige eeuwen. Gedrag waarvan wij nu denken dat dit onbeschaafd is. Dat we dit bij de borrelnootjes op de tv kunnen zien maakt het beschaafder natuurlijk.

Ooit was er een avonturenfilm,  net voordat de sport begon op de Duitse tv, en ik gruwde nog jarenlang van wat ik zag. Ik was een jong kind, maar dit was ook voor 45 jaar terug nogal beeldend.
Ik snap sinds die tijd niet waarom mensen houden van expliciete gruwelbeelden. En dan hebben we het nog over de film. Waarvan iedereen weet dat het namaak is en de hoofdrolspelers gewoon fijn doorleven; op naar de volgende film. Of een boek; ook fantasie.

Snap helemaal niets van het uitzenden van beelden van dood en verderf. Het helpt wel om de gelden voor Defensie moeiteloos op te mogen hogen, om het volk bang te houden en komt prima uit om her en der allerlei wapentuig extra te mogen verkopen. Het zijn weer gouden tijden voor de wapenindustrie.

Dus kies ik voor een dag als vandaag voor mijn eigen cocon. Scherm me af voor Dood en verderf (voor zover dat kan natuurlijk).

Lezen, Een eindje fietsen - geen zin in, maar dan moet je maar zin maken. Stofjes gekocht op de plaatselijke stoffenmarkt, dus aan de slag om er echt iets van te maken en oog-in-oog gestaan met de Paus, althans een afbeelding op ware grootte van de beste man, in een monument in mijn stadje, in het kader van de Monumentendag. Geheel cultureel verantwoord bezig dus.

Voel me onbemind en een beetje eenzaam in die cocon, ook ongezien en onbelangrijk, hoe veilig hij ook voelt. Maar geneuzel van een vrouw van een zekere leeftijd, tussen servet en tafellaken balancerend.

Gelukkig is het morgen weer maandag.

Fun for girls zwijmel

Heerlijk blijmakende song. En weer even schop onder den kont ook!

En zo leuk, de kleding, de brede (nog meer schoudervullingen) schouders, de oorbellen, de make-up. 

Gisterenavond zag ik een uitzending van de NTR over de jaren 80. Zware werkeloosheid, uitzichtloos, moeilijke tijden en de angsten en protesten tegen de de Kernbom. Maar ook hoe je langzaam weer vrolijkheid terug zag komen. De val van de muur, maar ook het Oranjegevoel in 1988. En van uitzichtloosheid naar het keiharde heel veel geld verdienen van de jaren negentig dreef. 

Om nu 34 jaar later wederom in een crisisperiode (op zijn eind hoop ik) te zitten. 

Alles komt en gaat ook weer blijkt. Geen zin om je zorgen te maken. Girls just want to have fun!

Mindfull telefoneren

Van de week belde eindelijk een familielid eens een keer. Hoewel ik diverse malen had aangegeven dat ik vanaf begin dit jaar naar een psycholoog ben gegaan en als reactie een zoetsappig stom plaatje met taalfout op Feestboek zag, verder geen reactie of belletje. Maar zijn hele Feestboek-community had gezien hoe hij om mij gaf!! En hij zit elke dag op Feestboek, heeft diverse smartphones en zeeen van tijd voor al zijn beste vrienden. Maar niet voor mij. En dat doet pijn.

Tot van de week. En natuurlijk; ik had het kunnen raden. De aanleiding was niet om te vragen hoe het met mij ging, maar omdat hij GROOT nieuws had.

Ok...vooruit, zo zitten veel mensen in elkaar en wie weet ik ook wel (zou ik me anders niet zo ergeren?). Die beginnen een conversatie met 'Halloo, hoe is het met mij' en als jij uberhaupt nog kans krijgt om iets over jouw belevenissen te melden, dat hebben zij dit uiteraard OOK meegemaakt, maar dan nog erger, groter, sterker, of wel tien maal zo vaak, regelmatig en dinsdag. En dat wordt dan uitgebreid verteld, uitgelegd en wat jij te melden hebt, is alleen een opstapje om weer de hoofdrol te pakken in het drama wat hun leven heet.

Of ze kennen iemand die...bla bla bla bla.

Had ik van de week natuurlijk me heel boos en miskent kunnen voelen, maar nu merk ik dat ik me veel minder erger - nou ja...behalve nu dan om even een stukje eruit te rammen - en wat nog belangrijker is, ik wijt het niet meer aan mijzelf. Denken dat ik kennelijk niet de moeite waard ben om gebeld te worden, in zijn kringetje te horen, mee te doen met alle fun etc etc.

Ondanks dat er 2 auto's voor de deur staan in zijn gezin, is het erg moeilijk om de rit naar mijn huis te rijden. De grote stad op palen  hier in de buurt ligt wel regelmatig op zijn route. Dus ligt het op de loer dat ik ga denken dat ik er niet toe doe, onzichtbaar ben, niet leuk genoeg, stom mens. etc etc.

Laat maar; hij verandert echt niet, tenzij hij zelf de noodzaak daarvan inziet. Niet omdat ik hem daarop wijs. Voorzichtig of geheel niet voorzichtig. En uiteindelijk voel ik me dan narrig, bozig en miskent, dus wat heeft me dat gedrag opgebracht in de afgelopen tijd: Nada de Nikkus. Stoppen dus hiermee!

En laat ik los dat ik met iedereen moet kunnen opschieten, dat iedereen ook mij leuk moet vinden, of op zijn minst aardig. Niks moet. Alles extra is een bonus.

Als ik maar wel liefdevol en respectvol ben naar mijzelf, mijn kinderen en diegenen die mij lief zijn. Maar niet meer over the top ga met investeren, geven en er zijn voor die ander, als ik dat niet terug ontvang.

En dat is bij de les blijven; veel gemakkelijker is het om in de Oude Groeven van het ingesleten patroon terug te vallen en me een dom dik wijf te voelen. En me zo te gedragen.

Sexy Vrouwenhuizen - not

Hoeveel brocante zaken kan je verzamelen in je nogal vrouwelijk ingerichte huis. Woont hier wel een man en heeft hij nog wel wat te zeggen over de inrichting. Of trekt hij zich terug in het schuurtje en heeft hij daar zijn eigen domein?

Als ik zo'n slaapkamer zie, vraag ik me altijd af hoe een vent zich voelt onder al die kanten lakens en honderden kussentjes. En hoe je daar in Godsnaam hete sex kan hebben....Het hele huis is jouw domein, er staat nog net niet MY home achter die aparte houten letters.

Hij mag helemaal niets in jullie huis, het is helemaal op jouw smaak ingericht. Alles witgekalkt en op elk leeg plekje een dingetje, een bloempje, hartjes, en oh ja...alsof je in Thailand bent geboren, honderden Boedha's. Vraag me dan altijd af of er ooit in India een mode komt om in een Indiaas huis geen Ganesh neer te zetten maar allemaal Mariabeeldjes. Zo hip joh.. Weet niet wat het betekent, maar het staat zo stylish! Hoe groter hoe beter. Of gezellig: Jezus aan het Kruis; leuk boven de haard.

Hoeveel spullen kan een mens willen hebben en vooral hoeveel denkt een mens dat hij nodig heeft of wordt hem behendig aangepraat door de Marketingafdelingen van de diverse woonbedrijven.



Van de week liep ik door de supermarkt en een vrouw stond voor het rek met de Sinterklaasspullen en ik zag haar hand naar de pepernoten gaan. Ik wilde nog roepen...Doe het NIET...maar bedacht dat dit a. raar zou staan, b..waar bemoei ik me mee, c..hoe zou ik dat zelf ervaren als iemand zich met mijn winkelgedrag bemoeit. Maar wie heeft er bedacht dat we in augustus al pepernoten kunnen smikkelen? Een slimme marketeer? - Kopen ze toch wel....en tegen de tijd dat het December is, hebben wij onze omzet mooi omhoog gegooid door die dingen een aantal maanden eerder aan te bieden.

Komt die verleiding omdat we het sowieso al wilden hebben of worden verleid door het aanbod, de uitstalling, de kleuren en de (in het geheim toegevoegde) geur?

Hoe werkt dat bij jullie thuis?

Weekend met 'n Belg

Gisterenavond was er op de Belg een documentaire over Marvin Gaye en zijn tijd in Oostende. Een soort van triestigheid droop van die badplaats. Weinig glamour, maar gewoon darten met de plaatselijke kroegtijgers en samen een pintje drinken.

Hij heeft daar Sexual Healing geschreven en als je de beelden van Oostende zag, man man man...wat moet hij ziek geweest zijn en verlangd hebben naar genezing. Hij schijnt daar 2 jaar te hebben gewoond, om tot rust te komen en nieuwe inspiratie op te doen.

Maar Oostende.....hoe komt een Amerikaan aan Oostende???

Marvin in Oostende



Eerder zag ik een andere Belg, Tom Waes en zijn programma Tomtesterom, waarin hij allerlei beroepen, waaghalserij, etc uitvoert, gewoon om te bewijzen dat hij het kan. Maar vaak waanzinnige uitdagingen. Nu beklom hij een berg in Amerika in Yosemite Park, El Capitain, terwijl hij geen enkele bergbeklimmers-ervaring had. Ik voelde zowat zijn angst toen hij aan die berg geplakt hing en daar in een bed moest slapen. Een keer omrollen en aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah...daar ging je het ravijn in.

Ik zat aan de buis geplakt. Hoe en waarom...wat drijft deze (zeer aangename) man. Hij overwint angsten, zegt ook dat hij bang is, lichamelijk kapot, gaat toch door en bereikt zijn doel. Nou...betere metafoor kan je niet hebben voor het leven.

Behalve dat ik dan niet zo'n gezellige geluidsman in de buurt heb (die alles heerlijk relativeert en een soort van Maarten van Rossum uitstraling heeft) als ik in mijn semi-crocs het natte gras sta te knippen, of de was buiten hang. Noch een cameraman in de buurt.

Mijn uitdaging - die heet Leven - doe ik zonder publiek, maar wel met regelmatig, vaak en dinsdag allerlei hoogtepuntjes. Net als dieptepunten, maar dan net als Tom toch maar doorgaan. 

En ook bekeek ik dit weekend een aantal opgenomen afleveringen van Dagelijkse Kost, nu opgenomen aan de Noordzee-kust dus hernoemd Dagelijkse Kust. Amai....wat kookt die Jeroeneke toch zalig he....Geen ingewikkelde dingen, maar wel lekker...Die pasta met groentjes en mosselkes...

Wat kan het leven dan simpel zijn he... En misschien is het dat ook.