Jacht beeindigd

Het weekend de opgenomen serie van de Belg De Geniale vriendin afgekeken, maar ik snap steeds beter waarom ik er niet zo goed tegen kan.

Teveel geschop, gescheld en slaan. Door ouders, door broers en door mensen om hen heen. Als iets voorvalt wat niet aan de norm van de meute voldoet, wordt je in elkaar geramd. Dat doet allerlei scenes van vroeger thuis weer opflikkeren en daar ben ik wel klaar mee. Al die agressie, passief of actief. Het gevoel van vastzitten in een dikke zware modder van armoedigheid en armzaligheid en het lot van vrouw zijn; geen uitzicht op een beter leven dan maar trouwen met iemand. Ik zat helemaal klem tegen de leuning van de bank. Niet een ontspannen houding merkte ik.

Nee, vond het erg mooi, maar zeer zwaarmoedig. Alleen die blikken in de ogen. Och germ. En zwaarmoedigheid is niet wat mijn ziel nodig heeft momenteel. Maar Licht, liefde en mooie dingen.

Eerst gisteren maar rondje Bless the House gedaan. Ietwat later dan normaal wat ik had eerst een jaarlijkse afspraak met de huisarts voor mijn diabetescontrole. Dat was allemaal onder controle en dat ik wat zwaarder was geworden dan bij mijn laatste afspraak, was 'normaal' rond deze tijd van het jaar zei hij. Voelde me niet schuldig noch stom want ik zag het en weet het, zelf gedaan en snap ook hoe en waarom. Las ergens dat (gewone) mensen wel 4 tot 6 kg kunnen aankomen in de Feestmaanden. Maar mijn waarden waren stabiel, geen eiwit in de urine dus tevreden. En door maar weer.

Werd nogal klam wakker vanochtend, dus hoppa...beddegoed lekker in de was en straks mijn bed schoon en frips opmaken. Word ik altijd zen van. Ook in het kader van goed voor mijzelf zorgen. En verder me blijven voorhouden dat er ook niks hoeft. Niks. Laat me niet opjagen, niet weer en niet meer. Zit nu ergens onder aan de ladder van ambities en inkomsten en begin steeds beter te zien waar de waarde van het leven echt in zit.
En natuurlijk...komt er zo'n fraaie reclame langs van een vakantie-villa in het zonnige zuiden, dan zal ik best daar ook eens henen willen. Maar goed; nu en voorlopig kunnen dat soort dingen helemaal nooit meer. Wen er maar an!
Blijf kijken naar alles wat er wel is. Zomaar twee blinde vinken in de tuin. Kleinkind wat lekker groeit.

Waai ondertussen bijna mijn huis uit, maar dat is ook fijn om de muizenissen uit mijn kop te laten waaien.

Geen zon te zien gisteren, dus doe ik lekker vroeg maar zelf wat lichtjes aan. Kreeg van mijn zoon voor Kerstmis een hele geurige kaars uit Schotland. Nee, ruikt niet naar Whisky, maar naar allerlei kruiden en specerijen. En prachtig om te zien en geeft ook mooi licht.

Zo, nu even het beddegoed uit de was halen en ophangen. Ruikt ook weer lekker.

Foto van Pixabay

Ontspanning

Door de hele stapel nog te lezen artikelen van de krant (alweer zo'n klein proef abonnement) gerausd en dingen uitgescheurd of digitaal opgeslagen. Dat ruimt weer lekker op. Een lege tafel. En een volle tas voor de papierbak.

Foto van Pixabay

Toen - in het kader van Fiets 'm erin - ook nog maar even langs de dichte bibliotheek gefietst en wat boeken in de speciale inleverbus gedumpt. Hoef ik van de week niet en weer goed voor de fietservaring. Op zondag staat het fietsenrek tenminste niet helemaal volgeparkeerd met scholierenfietsen.

Gisteren had ik een soepje gemaakt van allerlei 'vergeten' groenten. Vergeten in de groentela he. Heerlijk met een dot Griekse yoghurt erop. En zo kom ik weer een aantal dagen met een heerlijk soepje door.

Kon in feite de hele dag indelen zoals ik dat prettig vond (nou ja..behalve natuurlijk ergens heen gaan met de auto of zo) en besef maar al te goed dat dit alleen al heel erg prettig en bijzonder is. Die vrijheid.
Me niet hoeven voegen naar iemands luimen. Dus waardeer mijn zegeningen des te meer.

En dankbaar dat de verkoudheid steeds minder wordt. Zonder pillen of wat dan ook. Gewoon 'uitzieken'. En accepteren dat een verkoudheidje er nou eenmaal bij hoort. Gelukkig altijd een ruime voorraad zakdoekjes in huis. En anders wc-papier hahah!!

Kijk naar Heel Holland Plakt, waar ze soezentorens maken, die vastgeplakt moeten worden. Hoe fijn dat ik dat niet hoef te doen. Alleen maar naar kijken.

Oh en de aflevering van Witteman en zijn klassieke muziek was vandaag zo mooi. Gericht op kinderen, maar heerlijk om naar te kijken. Van die kleine mooie dingen waar je hart van opengaat staan.

Huisdier of niet; kies verstandig

Op de vraag wat ik zelf echt zou willen als ik niet al mijn argumenten,  zoals daar zijn: - mijn kinderen zijn allergisch voor katten, -ik heb geen budget voor een huisdier en al helemaal niet voor de dierenarts, dus kan ik niet goed genoeg zorgen voor een dier, wat ik wel belangrijk vind, oh ja..hondenbelasting, ook al niet betaalbaar, - altijd oppas nodig als je ergens heen moet (alsof ik dagelijks ergens heen moet hahah! - uit de kast hoefde te halen, maar gewoon alleen maar mijzelf zag met dat huisdier.

Nogal egocentrisch; dat beestje moest zich dus maar aan mijn behoeftes aanpassen. Ik wil iets te knuffelen hebben want niemand knuffelt mij, dus kom maar door kat/hond/ezel/varaan etc.

Toch betrapte ik me erop dat ik op straat keek naar de type honden die er voorbij kwamen. En de honden die ik al kende van vrienden. De hond van man (wilde bijna schrijven 'bijt Hond)met Hond. De hond (een klassieke teckel, zo'n Takkie) van een tante van mijn vader. De hond van mijn overgrootmoeder (ja echt...dat zijn herinneringen van ruim vijftig jaar terug), een boxer die altijd leek te kwijlen als hij je boven aan de trap van het bovenhuis stond op te wachten. Hond van een lieve blogster, de honden van een lieve Freundin.

Allemaal leuk, maar toch kom ik altijd weer terug op het aspect dat ik verantwoordelijk ben voor een goed leven voor zo'n dier. Goed voedsel, goede zorg etc. Van Man met Hond zag ik van dichtbij hoe hij zelf bijna in elkaar klapte van de stress toen zijn hond een operatie nodig had door een ongeluk en hij de kosten hiervan niet kon dragen. Eigenlijk kon hij zich uberhaupt geen hond veroorloven, maar gelukkig had hij groene vingers. Hij gaf mij meerdere malen aan dat juist zijn hond hem zin in leven gaf. De reden om wel op te staan, om naar buiten te moeten. En de liefde van de hond die onvoorwaardelijk was. Nooit teleurstelde. Achteraf gezien nogal triest omdat hij ook nog een volwassen kind had en een kleinkind. Maar die stelden dus kennelijk teleur in de liefde.

Katten vind ik ook heerlijk. Heb nog steeds een kras op mijn hand van een kat die ik met mijn huisgenoot had en waarschijnlijk te vroeg uit het nest was gehaald en je opeens aanvloog. Lekker met zijn klauwtjes richting je ogen. Of een dikke haal op je armen, handen, benen. Toen dachten we eigenlijk helemaal niet na of we geld hadden voor een dierenartsbezoek, maar vonden het gewoon leuk een kat. En dus kwam er een kat. En kochten we bij de visboer een wijtinkje, voor de kat. De goedkoopste vis toen.

Toen mijn kinderen jong waren en ik met ze alleen woonde, kwam er een hamster. En nog een hamster, en nog eentje. Want die diertjes leven niet zo lang. Altijd weer verdriet als het beestje op apegapen lag. Maarten van Rossem zei van de week het al in De Slimste Mens, dat als je kinderen bekend wil laten maken met de Dood je een Rat (of een ander klein knaagdier) moet nemen. Die leven niet zo lang.

En een vis, maar dat vonden we allemaal nogal saai. Door de allergie werd er niet aan honden of katten gedacht. En allergie betekent dat zodra ze in een omgeving waren met katten, ze allebei opeens Aziatisch leken, met van die oogjes zoals De Luizenmoeder al zei. Zodra we in de trein richting huis zaten, slonk de zwelling weer. Want mijn moeder had opeens 4 katten in huis. Aanlopers en/of afdankers. En die kregen zoveel liefde en aandacht dat ik stilletjes wel eens wilde dat ik een kat was.

De andere oma van mijn kleindochter heeft een kat. Dus kleindochter leert gelukkig ook hoe leuk het is om huisdieren te hebben. En hoe je met dieren omgaat.

Had nog even kort wel een muis, maar die heb ik vermoord. Dus ook kennelijk nogal selectief in wat ik huisdier noem of niet. En wie mijn onvoorwaardelijke liefde dan wel of niet mag krijgen.

Nee; voorlopig geen huisdieren en extra verantwoordelijkheid die ik niet kan dragen. Gelukkig komen er in mijn tuin dagelijks een aantal vaste buurtkatten een rondje doen (ik roep altijd dat ze aan alles mogen snuffelen, maar niet mogen poepen in mijn tuin!) en dan vragen ze wanneer het Kattenkruid weer bloeit, dus even aaien kan ik dan zo ook.

Zag een aantal vogels in de tuin die ik niet herkende dus maar de app van de Vogelbescherming op mijn telefoon gezet. Bleek het gewoon om een paartje ordinaire vinken te gaan. Gelukkig geen Blinde Vinken.

Of deden die ook mee aan die Bird Box challenge?

Niks gezien

Had mijn wekker gezet en nog een extra keer eruit om aan het begin van de nacht te kijken of er al minder wolken waren, want er zou alweer een mooie metorietenstorm - de Boötiden te zien zijn. Mits het onbewolkt was natuurlijk.

De wekker ging vroeg in de ochtend, maar nog steeds helemaal bewolkt zo te zien. Toch maar contactlenzen ingedaan, dik vest aan en beter kijken. Was dat geen open stuk? Oh nee...dikke donkere wolk. In het Noord-Oosten zou de storm het best te zien zijn. Ook richting het westen gekeken, maar ook daar dikke wolken en geen heldere hemel.

De volgende keer is pas in 2025 2085 las ik, maar of ik dat nog haal? Dan zou ik 125 jaar moeten worden en goed zicht hebben. En een onbewolkte lucht uiteraard. En dat de verpleegrobot me naar een raam wil rijden.

Maar besef ook dat die vallende sterren er wel degelijk waren. Alleen zag ik ze niet door de bewolking. Net als soms de bewolking in mijn hoofd. Waardoor ik schitterende dingen niet 'kan' zien.

Foto van Pixabay

Vanochtend merkte ik dat ik de koffie die ik aan het maken was, ook weer echt rook. Wat heerlijk!

Blijven kijken naar alle mooie en kostbare maar niet met geld aan te schaffen zaken doen me goed. En de humor blijven inzien van bepaalde situaties.

Net even een rondje naar het postkantoortje gelopen. Wat een slappe benen nog. Eigenlijk twijfelde ik nog of ik het wel zou doen; een verjaardagskaart naar een familielid van mij sturen. Zij reageert niks, noppes, nada op mijn berichten dat ik me nog te ziek of eigenlijk niet op mijn gemak voelde een tijd terug, of op mijn kerstwensen of nieuwjaarswensen. Dat voelt tamelijk kut vervelend haar gedrag, maar ze doet het ook bij anderen hoorde ik. In haar geval is Alzheimer niet erfelijk, maar ze gedraagt zich al een tijdje of ze vergeten is wie er voor haar op de bres sprong jaren terug. En dat moest bekopen door als raar te worden bestempeld in diezelfde familie. Alweer raar, zoals ik altijd raar deed. Oh ja...geen dingen onder het kleed willen vegen.

Nou ja...toch maar een kaart en postzegel aan haar besteed, maar voelt een beetje als Parels voor de zwijnen.

Bird Box

Zit een beetje in mijn eigen fantasiewereld en daar wil ik liever helemaal nog niet uit, maar het moet wel.

Dus mijzelf bij de kladden en de lurven gegrepen en wat dingen gedaan die gedaan moeten worden. Zoals daar zijn nieuwe administratie-map voor 2019 aanleggen, back-ups veilig stellen, slopen strijken, de was doen en toen wilde ik alweer Peter Pan zijn. Terug naar niks-land.

Het is alweer verleden jaar dat ik buiten kwam en iemand zag en sprak (zooooohe...dat klinkt dramatisch!!), maar ik was te snotterig en te lui. moe.

Volgende week mag ik leren hoe ik moet solliciteren. Want met geen enkele positieve brieven terug, kan ik dat nog niet kennelijk (wat feitelijk zo is) en ach..dan is de medewerker van de fanclub ook weer blij met zijn gehaalde target van zoveel ouwe lullen op de training ingeschreven. En ik ben dan van de straat, eventjes. Hoop wel dat ik mijn reiskosten vergoed krijg, want reizen is kostbaar. En nog duurder geworden.

Toen ik vanochtend de gordijnen in de keuken opendeed zag ik een prachtige regenboog. Daar word ik altijd blij van. En geeft me hoop op andere tijden. Misschien niet beter, maar wel anders.

Voor nu kan ik niet wachten tot het weer donker is en ik in mijn eigen cocon mag kruipen. Als een onzichtbare rups het moment afwachtend tot ik mijn vleugels weer kan en durf uitslaan. Maar momenteel meer een soort van Bird Box challenge aan het nadoen. Met een blinddoek om in het leven staan.

Die film heb ik 10 minuten van gezien, maar ik werd er nogal neerslachtig van. Dus kijk ik een paar afleveringen van Derry Girls en kakel weer op!

Moeder en dochter

Keek op Oudjaarsdag op de BBC naar een verfilming van een Poirot mysterie: Evil under the sun en daarin speelde Diana Rigg een kreng van een vrouw. Die uiteraard het loodje legde. Ik kende het boek al, maar altijd leuk te zien hoe de karakter worden uitgewerkt.

Die dame met de rode krulletjes is Maggie Smith. Wel een andere rol dan Lady in the Van.

Op Netflix keek ik een interessante serie waarin de dochter van Diana Rigg speelt, the Bletchely Circle. Heel erg fijne serie, aanrader. Vrouwen die een serie van moorden oplossen door vooral logisch te denken en te analyseren. Iets wat ze in de oorlog is geleerd toen ze voor de geheime dienst werkten en data analyseerden. Speelt in de jaren vijftig. En maar 3 afleveringen. (Helaas!!!).

Maar ook leuk om de familietrekjes in beide gezichten te zien (heul mooi) en hun liefde voor acteren.

Vandaag de kerstboom als laatste Kerstding afgetuigd. Langzaam alle ballen weer in hun dozen en die weer in de Kerstpakketdozen, met aan de buitenkant van die leuke Kerstversieringen. Alleen de Adventsster hangt er nog. Die haal ik 6 januari weg.

Snothoofd is nog steeds vol snot, lekkere dikke klieren in mijn hals, beetje hoesten (als ik dramatisch wil doen of oefen voor zeehond) maar ik kan er gelukkig een beetje om lachen. En heb ook zakdoeken en dampo genoeg in huis. Hoef gelukkig niet naar werk of iets, dus ik kan het rustig aan doen. Gisterenavond lekkere gemberthee gemaakt. Heerlijk. Sudderde een beetje op de bank en daarna naar bed met het nieuwe biebboek Het Rode adresboek. Fijn boek!

En ik nam de serie op de Belg op gemaakt naar de boeken van Elena Ferrante: Mijn geniale vriendin. Ik begon ooit in een boek van de serie, waarschijnlijk niet de eerste en kwam er niet echt doorheen. Zoveel drama en Italiaans geschreeuw (wat me aan een oud collega deed denken brrrrrrrr) en zoveel personages. Maar uitgewerkt als tv-serie vind ik het toch wel mooi en interessant om te zien.

Administratie weer bijgewerkt en alles klopt.

Dan mag ik nu wel even 'rusten'.

Tieten, kont, etc mars; het is weer 1 januari!

Terwijl het Nieuwjaarsconcert afspeelt, geniet ik van een vers kopje koffie. Heerlijk dat ik ervan kan en mag genieten. Dat ik ondanks snothoofd, toch de koffie nog enigzins proef.

Geen enge dingen gebeurd met vuurwerk hier gelukkig. Het lijkt alsof de voorkeur meer uitgaat naar siervuurwerk. Lag trouwens al op bed toen alles losbarstte en vond dat ook wel prima. Door Snothoofd en zo kon ik toch niet naar buiten. Ook beter voor mijn toch al dichte oren.

Maar wat was ik blij dat ik die keus had. Dat ik niet vast zat aan allerlei verplichte nummertjes op Oudejaarsavond of vandaag op Nieuwjaarsdag. Gewoon duf op de bank kon hangen; dat alles een beetje langs me heen ging, maar ik dat totaal niet erg of jammer vond. Lekker uitsnotteren.

Ondertussen alle Kerststukjes en dingen opgeruimd. De boom doe ik denk ik morgen wel en dan is het huis weer geheel klaar voor 2019. Of ik dat ook ben? Moet wel he....kan niet blijven hangen in vorig jaar. Voorwaarts mars!!