Het regende en ik zat droog

Had een auto gehuurd, zodat ik langs mijn moeder kon en ook nog iets elders met haar kon doen. Misschien langs een tuincentrum of iets. Fijn om te merken dat ik het nog steeds kan en durf - autorijden. Bijhouden die kennis en kunde. 

Had me voorgenomen om net als de meeste broers en zussen even koffie te drinken (misschien elders) en dan weer de rest van de dag iets leuks voor mezelf te kunnen doen. Want een auto!

Kopje koffie en praten. Wat administratiezaken voor haar nakijken en regelen. En dan was het alweer lunchtijd, dus mijn moeder wilde de tafel gaan dekken en of ik mee at? 

Dus haar maar mee uitgenomen naar ergens in een restaurantje lunchen. Ben blij dat ik zoiets kan betalen en ik weet dat mijn moeder dit zelf nooit doet. Nooit gedaan ook in haar eentje ergens koffie drinken. Of iets eten. "Vind ik niks an!" 

Of ze dat wel eens geprobeerd had dan? Nou, nee. Altijd zo stellig dat zaken niet leuk zijn, zonder het uit te proberen. 

Ze wist de weg nog wel naar dat restaurant en zo reden we richting een plek die vroeger een hele grote speeltuin was, ergens bij bos en hei en nu een Restaurant met speeltuintje. Ze gaf al aan dat ze nooit zoveel op kan. Nou mam, vragen we gewoon om een doggybag, dat kan tegenwoordig gewoon. Vond ze fijn, want eten weggooien is zonde. En ja, de oorlog meegemaakt.

Mijn moeder vroeg zich af of ze haar auto toch niet te snel eruit had gedaan. Mam, in een half jaar heb je misschien 50 km gereden. Niet goed voor de auto, maar ook omdat je aangaf dat je je niet zeker voelt meer in het verkeer. Dus denk een goed besluit. En niet te vroeg. 

Als ik dan met haar de alternatieven besprak, was alles stom. Wil niet in een busje. Dat lijkt me niks. En gehaald en gebracht worden door sommige broers, vind ze ook niks, want dan kan ze niet meer zelf beslissen wanneer ze weggaat. Tuurlijk wel Mam. Je kan gewoon een taxi bestellen dan. Komt voor de deur je ophalen en brengt je ook zo weer thuis. Ja, het kost wat centen, maar die heb je. Gebruik ze dan ook voor dit soort zaken. Dan hou je zelf controle. 

Ook nog over de rollator gehad, die volgens de regelbroers en zus hard nodig is. Even opgenomen wat mijn moeder daarover te zeggen had. Wat zij wil. 

Was gezellig even samen iets eten in een restaurant en alles ging op. Daarna een kopje thee (ja, van een reeds 3 x eerder gebruikt zakje) thuis en toen gaf ik aan dat ik voor de file naar huis wilde. 

Helaas was de file me voor. Ongeluk gebeurd en alles stond muurvast. Dus was in plaats van een klein uurtje wel twee uur onderweg. In de stromende regen filerijden. Niet fijn. Wel droog. Maar geen puf meer om uberhaupt nog iets met die auto te gaan doen. Behalve aftanken. Weer aparte tankdop, maar ja, ik krijg iedere keer weer andere modellen en merken mee. En elk merk heeft zijn eigen methodiek waar en hoe je die tankdop open krijgt.

De volgende ochtend vroeg weer teruggebracht. Daarna richting station. Alweer veel mensen met grote koffers op de rolbanden richting de hal. Ik kwam terecht in een roedeltje mannen met allemaal een rolkoffertje, behalve eentje die had de rugzak uit zijn jeugd teruggevonden en had misschien wel al zijn kleren over elkaar aangetrokken voor dat mannenweekendje. Of alleen één schone onderbroek mee. Want was een kabouterrugzak.

De trein voor mijn trein had vertraging dus die haalde ik nog. En zo was ik al vroeg op mijn werk. Even rustig alles uitzoeken, lekkere koffie halen bij die speciale lekkere koffiemachine (verse bonen, verse melk etc) en de taken van die dag afwerken. 

Kreeg nog van achterburen post. Die was blijven liggen want op vakantie, maar verkeerd bezorgd. Een hele lieve kaart en bijlagen. Dank!!! Schrijf snel terug mevrouw H. want weet dat je jouw email niet zo vaak gebruikt. Heel attent!

The Peter Principle

Zo vermakelijk om van de zijlijn te observeren.

Nu is het plan om een collega een senior te maken, met dan ook een taak dat deze moet controleren of de collega's wel alles binnen de aangewezen tijd af hebben en krijgen (lees declareerbaar zijn). En dat terwijl ik hem altijd hoor verzuchten dat in feite hij alleen de enige is die alles op tijd af heeft. De rest is stom. "Zij doet te weinig, hij doet het op halve kracht, zij bakt er niks van en aan haar hebben we ook niks." De diva van de afdeling. 

En dan zou hij de collega's, vanuit die functie  -  lees senioriteit, moeten aanspreken op hun manier van werken en inzet. Degene die regelmatig doorbrandt en overkookt. Niet aangesproken werd op grensoverschrijdend gedrag (behalve door mij dan) door de leidinggevende. Want zo is hij nou eenmaal.

Dat gedrag wordt dan nu 'beloond' door deze bevordering. Niet omdat die persoon competent is, maar omdat er niemand anders is. The Peter Principle heet dat. Heel vaak in bedrijven tegengekomen. 

Dan durf ik bijna nu al te voorspellen dat dit helemaal fout gaat. In ons kippenhok. Jij doet je werk niet goed, jij bakt er niets van, jij kan het ook niet en etc etc. Een soort Oprah Winfrey die auto's uitdeelt. Een collega tegen collega's. En dan straks als Senior. Een papieren titel. 

Niet bekend met opbouwende kritiek; kan alleen maar zeiken. En schreeuwen. En al helemaal niet motiveren. En een training op dit gebied voorafgaand aan deze functie. Nee joh.....helemaal niet nodig. Gewoon een tientje erbij per maand en vooral die titel en iedereen blij! Eens even kijken wanneer dat senior onder zijn handtekening staat. Of op LinkedIn te zien is. 

Wat ben ik blij dat ik niet zijn soort werk doe (dat is een heel bewuste keus, want veel te veel papieren taken en te weinig contact met clienten. De client is een dossier, een calculatie). En dat ik de helft van de tijd op een andere werkplek fysiek zit, waar ik niets met het gekonkel op onze werkvloer te maken heb. Maar wel een eerste contact ben voor clienten. En daar ben ik goed in en krijg ik ook voldoening van.

En dat krijg ik ook regelmatig terug van cliënten. Dat ik open en respectvol ben en toegankelijk. Dus plak geen bordje Senior (alleen als ouwe lul wel) op me en overval me met taken die ik niet aankan. Of wil gaan doen. Geen ambitie (op dat vlak) is ook duidelijk. Voor mij althans. Wil niet in die valkuil rollen. 

Nein 

Nein

Nein.

Positief: Niet nat geregend vandaag

 Werd rond 04.15 wakker van onweer. En regen. Dus bedacht al dat het weer zo'n maandag zou worden, waar je nat op je werk aankomt en ook weer door de regen naar huis moet. 

Heerlijk dat het net droog was toen ik voor zevenen de deur uitging. Zette mijn fiets onder een afdakje (er was nog plek). Had ook nog een zitplaats in de bus. Hoera! En ook de trein op het station kwam op tijd.

Drukke werkdag, men blijft maar stagiaires introduceren en die moeten kennelijk allemaal ingewerkt worden. Het klonk als een soort kippenhok.

Naar huis en hoe fijn; het was alweer net droog. Plek in de trein, plek in de bus terug en mijn fiets was ook droog, terwijl het nu zachtjes begon te regenen. Gelukkig had ik mijn regenjas al aan. Standaard.

Had eten al klaar staan; opwarmen en een salade erbij maken. Wat heerlijk. Ondanks drukke werkdag. Altijd als ik langs een plek kom waar een buitentemperatuur-aanduiding hangt, doe ik een weddenschap (met mijzelf) 10 graden vandaag? En ja hoor 9 van de 10 keer win ik.

En 10 graden is helemaal niet koud. Dat komt natuurlijk door alle regen. Geen heldere luchten, dus wat 'warmer. 

Elke dag maar kijken wat er positief is. En vandaag dus dat.

Mijn fiets staat al in de gang klaar (net als dat paard), kan ik in de ochtend zo mijn laptoptas en werktas in de fietstassen mikken en hoppa...doorfietsen naar de bushalte. Niet ook nog 2 minuten verspillen aan naar de schuur lopen met 2 zwarte tassen en daar die handelingen doen. In een donkere schuur.

Alles zet ik altijd al klaar in de avond. Zoek ook mijn outfit uit, plus matchende of juist niet bijpassende oorbellen. En nu hoeft er alleen nog even de afwas gedaan te worden en dan is mijn avondroutine ook weer gedaan. 

Hoe ziet jullie routine eruit? En al een boot aan het bouwen?

Beckham

Op Netflix staat een documentaire over David Beckham. Heb ik helemaal niets mee, noch met voetbal, maar wel interesse in hoe hij zo 'beroemd' is geworden. Waar komt hij vandaan en hoe is hij nu, met volwassen kinderen. Wat doet al die roem met een mens. 

Zo lekker dat ik op tijd op was gestaan, de boodschappen haalde en pas toen ik thuis aan mijn kop koffie met opgeklopte soja-melk zat, dat het toen keihard ging regenen. Heerlijk gevoel. Hoef je nergens heen nog en dus niet verplicht, zoals door de week, door de regen te reizen. En nat worden. En met nog honderden andere natgeregende mensen in een volle trein of bus reizen.

Ook fijn om dan binnenklussen te doen. En ook af te krijgen.

Maar Beckham dus. 

Interessant, ook als je geen interesse in voetbal hebt. Om weer even terug in de tijd te zijn, eind jaren 90. De mode van toen, muziek, actualiteit. Wat waren die voetbalshirts wijd! 

Iemand ook gezien?

Zaterdagklussen

Even droog vanochtend, dus snel het dekzeil over de tuinset van mijn zoon teruggelegd en vastgemaakt. Was helemaal eraf gewaaid, ondanks de stenen die ik erop had gelegd. Straks weer regen dus ik ben op tijd. Voor de verandering. Nattig en vies werkje, door de opgespatte modder en verzamelde regen. Maar ja, iemand moet het doen. 

Hoop dat in het voorjaar, als ze in hun nieuwe huis wonen, die tuinset weer terugverhuist. En de megagrote kussens die op zolder zijn opgeslagen idem.

Ook wat snoeiwerk in de tuin gedaan, maar alles is zeiknat en dat is niet lekker werken.

De witte was hangt al in het zoldertrapgat voor de koffie. Ook altijd iets waar ik een voldaan gevoel van krijg. Zichtbare arbeid!

En straks mijn bed schoon opmaken. Ook weer een fijn vooruitzicht; in de avond in een vers bed stappen. Inmiddels opgemaakt, met gestreken slopen. Vind het niet fijn om op rimpelige lappen te liggen.

Loop een beetje vast merk ik in stressgedachten en gevoelens en dus moet ik zien dat ik andere dingen doe dan normaal. En de druk van sommige broers en steelzus dat ik te weinig bij mijn moeder kom en dus daarom ook geen kritiek mag hebben. En oh ja, maar eens normaal moet gaan doen.

Maar besloten niet aan die druk toe te geven. Ik ga wanneer het mij uitkomt en alle contacten die ik wel heb met mijn moeder; dat is mijn zaak. En dan toch opspelende schuldgevoelens. Waar komt dat door? 

Is dat omdat het klopt; doe ik te weinig? Ga ik te weinig langs? Komt het doordat we als familie niet dichterbij elkaar komen, maar juist verder weg van elkaar zijn dan ooit?  Een wedstrijd wie het meeste doet?

Is mijn plaats in de familiefontein ingenomen door anderen en vloeit het daarom niet?

Wil liever tegen een grote boksbal slaan nu, dan alles weer over analyseren. Of weg-eten. 

Gebeld met mijn moeder, maar daar gaat het alleen maar over de grote boom in de tuin die zoveel bladeren laat vallen en dat ze die dan opraapt en bij elkaar legt, maar dan vallen er nog meer en dan blijft ze bezig. En dat de buurman die boom weer komt snoeien binnenkort. (Nooit een zoon van haar, die hebben nooit tijd of zin. Aardige buurman doet dat dus al jarenlang voor haar). Dat mijn zoon haar had gebeld dat hij vader was geworden dat was alweer vergeten. Ja, er lag post van hem, dat moest ze nog behandelen, maar zo druk geweest (Het geboortekaartje dus).

Dat is vaagtaal voor als je weet dat je het niet meer weet. Altijd goed antwoord.

Dus ook al zou ik 6 keer per week langskomen, dan is dat ook weer vergeten. Daar zit het 'm niet in.

Ooit, toen mijn vader opgenomen was vanwege Alzheimer o.a. bedacht mijn tante het onzalige idee een agenda voor hem te maken, dan kon iedereen daarin opschrijven wanneer hij of zij geweest was. Een soort van prikklok vond ik. Want ik weet nu en toen ook al dat wij een familie van boekhouders zijn en tellen hoe vaak je dan geweest was. Of hoe trouw. Dat gaf aan hoeveel je om iemand gaf.

Dat niemand weet hoe vaak je in je hoofd zit met je vader; dat telt niet! 

Mijn vader was toen al te ver in zijn ziekte heen dat dit hem interesseerde. Hij leefde in het nu of in zijn verleden van toen hij jonger was. 

Snoei

Als ik eenmaal begin te snoeien, dan lijkt er opeens overal wel wat gedaan te kunnen worden. Snoeide de klimop in de boom in de voortuin drastisch terug (maar groeit weer aan waar je bij staat). Hele groenbak vol. En snoeide de lavendel terug. Gaat hij in het voorjaar en de zomer weer mooi bloeien.

Zo lekker buiten aan het werk in het weekend. Alleen maar denken aan knip knip knip. En snoei voei... Lekker allemaal gedaan voordat het weer gaat regenen. Geheel met blik op oneindig. 

En grote stukken van de krant die ik niet eens wil lezen momenteel. En zeker de plaatjes erbij niet hoef te zien. En wat foto's van bebloede kinderen ben ik helemaal extra gevoelig (nu zeker). Die vragen nergens om. Verkeerde plek, verkeerde tijd. 

Vandaag de groenbak bij de stoeprand, dan wordt hij weer geleegd. Hoop dat het dan minder hard waait dan vandaag. 

Zie dat het regent, dus regenjas en regenhoed op en make-up op mijn werk verder doen. Nog één dagje werken en dan is het weer gedaan.

Kalmerend

Zeer stress-verlagend is een uurtje met mijn jongste kleinkind op mijn arm zitten en kijken hoe ze slaapt na de borstvoeding door haar moeder. 

Ze zijn nu weer met elkaar. De kraamzorg is afgelopen.
Wat een heerlijk kind. En die geluidjes. 

Dat is alles wat ik nodig heb om kalmer te worden. Dan reis ik zelfs met liefde met het OV op mijn vrije dag!

Voordat ik de volgende bus naar hun huis pakte had ik nog tijd om even voor iets te kijken. Dat hadden ze niet, dus liep ik weer terug en zag een leuke etalage. En een nog leukere winkel. Zulke fijne spulletjes. Met liefde uitgezocht. En gemaakt.

Dus kocht daar een pakje Thee voor de jonge ouders en zei dat ik hun winkel zo leuk vond. Was deze er pas?
16 jaar al, zei de jongen achter de kassa.

Jemig de pemig. Zo lang al aan voorbij gelopen??? Nu ben ik geen winkelaar en heel lang was alles sowieso te duur en durfde ik niet eens te kijken in dat soort winkels. 

Hier de link naar de website: Heerlijke winkel

Jullie wel eens opeens een pareltje ontdekt?