Kwamkwammer

Wilde eigenlijk net iets bedenken om vorige week zondagmiddag op te leuken, even eruit dus, toen mijn dochter vroeg of ik op haar kinderen kon passen. 

Daar zeg ik, omdat er geen concrete plannen lagen, geen nee tegen en zo kwamen ze gezellig hier. Kon ik de oudste mooi haar cadeau voor haar verjaardag geven.

Ze is dol op een figuurtje uit een tekenfilmserie, Gabby en verleden jaar met Kerst gaf ik haar een sieradendoosje. Echt plastic hoor.

Ze had het ingepakte cadeau al gezien en zei heel bijdehand dat het vast geen boek was.

Blij ermee en ging direct het in gebruik nemen. Je kon van gekleurde klei ook figuurtjes maken. Zusje wilde ook kleien. Dus die maar een speelgoedschort aangetrokken. Oudste vond dat stom. Voor ik het wist waren alle potjes door elkaar gekneed. Een grote grauwe bonk klei. Uhm.....

Niet miepen, is haar cadeau en ik zette het bijbehorende speel-poppenhuis in elkaar. Een hele tijd lekker mee gespeeld.

Toen vond ik het wel tijd om even lekker naar buiten te gaan en dat vinden ze ook altijd leuk. In de speeltuin spelen, hangen, slingeren, schommelen. 

Daar gaven ze aan dat wel graag frietjes wilden eten, maar die had ik niet in de diepvries, dus nog even samen naar de winkel. 

Oma mag ik dit....Nee, veel te duur joh.

Oma mag ik speelgoed...nee, er is genoeg te spelen thuis.

Oma mogen we komkommers - dat mag altijd, want gezond snoepgoed. En dan straks thuis zelf snijden.

Ja, Oma, wel met een goed mes he...

Gezellig. frites in de airfryer gemieterd. Ondertussen was hun moeder er ook. En nadat alle komkommers gesneden en direct opgegeten waren gingen ze huiswaarts.

Eigenlijk vonden ze de komkommers lekkerder dan de frites. Beter toch!

Honey, I´m home..alone.

Sommige collega´s van de opdrachtgever zeiden dat ik hard heb gewerkt. Dat klopt. Het was dan ook mega druk weer, met een dreigende ontruiming, waarbij wij dan binnen 2 dagen een afspraak met de client moeten hebben ingepland om op tijd een stuk voor de rechtbank te kunnen schrijven en indienen.

Begon al dat de trein niet verder dan de hoofdstad reed en dus niet rechtstreeks naar mijn werkstad, zoals gisteren. Nou ja, met de storm kan dat natuurlijk. Omgewaaide bomen etc op het spoor.

Dus weten dat je weer een half uur extra reistijd kwijt bent, maar gelukkig er nog wel komen kan, maar wel later dan mijn eigen planning. 

Direct starten maar.

Had de avond ervoor extra uren gedraaid om alles overzichtelijk te krijgen, wat er aan aanvragen binnen was gekomen. Vandaag alles invoeren en bellen met die clienten voor een afspraak. 

Lang verhaal kort, ook die dame waar ik eerder over schreef kon ik bereiken om een afspraak in te plannen, op korte termijn. Vroeg haar hoe het nu ging. Nog steeds alleen crackers en ik baalde dat ik niet even haar iets te eten kon brengen. Vroeg haar ook of ze ergens aan kon schuiven vanavond, of een vriendin vragen om hulp. Familie? Op dit alles was het antwoord dat ze die niet had. 

Dan roep ik wel grappig als ik na die werkdag thuis kom: Honey I'm home...alone! Maar ik weet dat ik toch wel bij een aantal mensen zou mogen aankloppen. 

Dus extra blij met mijn bordje eten. Eerder gemaakt en in de diepvries voor zo'n dag als vandaag. Moe, geen zin in koken eigenlijk, maar blij met die voorraad. 

Relaxkleding aan, kaarsen aangedaan voor de sfeer. En dan hoeft er nu even niets meer. Je handen mogen rusten even hoeven niet constant te typen. Dat kan ik wel heel snel, maar is toch vermoeiend na een dag. 

Trein terug ging prima op tijd en was zeer lang, dus een zitplaats. Bus kwam ook op tijd en was vrij leeg, dus ook een zitplaats. Mijn fietsje stond nog bij de bushalte en lekker verkneukelen op niks. En niemand. Home Alone.

Waar verheugen jullie je op?

Traybake

Wat een dag weer vandaag.

Bracht voor 07.00 uur mijn huurauto weer terug naar de garage en kon daarna door naar het station waarvan ik altijd vertrek. En kon zowaar een intercity nemen, die maar 2 minuten te laat was.

Toen ik net even rustig aan wilde opstarten kreeg ik een telefoontje van een collega. Zij wist al dat ze niet op tijd kon komen en er stond nu iemand op haar te wachten in het gebouw. De andere collega die uit dezelfde werkstad komt, zou ook al te laat komen.

Mocht ik die persoon ophalen en begeleiden en liet direct maar even de twee belangrijkste zaken op kantoor zien. De koffieautomaat en het toilet.

Daarna moest ik echt naar mijn werkplek, die op een andere plek is dan ons kantoor en het was direct lekker druk.

In de middag als een haas naar het station om daarna thuis te kunnen werken. Geen fiets bij de bushalte, dus lopen, in de regen. Maar eenmaal thuis lekker doorstomen tot ik een dame aan de telefoon had die me vertelde niks meer in huis te hebben, geen inkomsten en schulden lopen op daardoor. 

Nog langer verhaal kort gemaakt: de instelling die haar zou kunnen opvangen, die gaf me aan dat ze dan maandag wel kon bellen. Oh...en hoe komt ze dan ondertussen aan eten?

Dat was ook haar vraag, tussen het huilen door en zaken waarvoor je eigenlijk 113 zou inschakelen. Dus zocht uit hoe ze zich bij de voedselbank kan aanmelden en ook aangeraden de volgende dag langs het wijkwerk te gaan hiervoor. Ik kan haar niet aanmelden, anders deed ik het wel. Dit loopt dan weer via andere kanalen en wegen. Het liefst had ik mijn chocoladeletter in de post gestopt, maar ik was niet  op kantoor, waar ik 'm even in de kast had gestopt.  

Weet natuurlijk niet of alle zaken echt waar zijn. Voor hetzelfde geld vergokt ze haar geld en zit daardoor in nood. Maar ik moet afgaan op wat ik hoor. Wat zij me vertelt.

Maar ik snap hoe dit soort zaken je kunnen verlammen. En dom maken. Je soms dingen doet, die achteraf gezien niet slim waren. 

Ga morgen wel kijken wat ik concreet kan doen, behalve roepen dat het zo erg is en me nog eens in mijn warme bedje omdraaien, maar wel goed alle administratieve zaken ingevuld en afgewerkt hebben. 

Nu is het bijna 20.00 uur. Ik eet een heerlijke traybake met spruitjes en zoete aardappel, paprika en champignons, tussen het (over)werken door gesneden en gemaakt en pas nu aan het eten. En stort nu bijna even in. Maar eerst nog de afwas en dan niks. 

En nog even uithijgen van het feit dat ik gisteren voor niets naar mijn moeder ging (met die auto). Ze was er niet en ik wist wederom van niets (een zorgafspraak). Ik ben echt helemaal buiten de loop van informatie door steelzus en de schoondochter gezet, onder regie van mijn broer uiteraard, want nog even nagekeken of ik het had kunnen weten, maar echt niets doorgekregen. 

Dus gisterenavond een mail over gestuurd, want bellen gaat niet, zuslief heeft me geblokkeerd. En ook daarin opgenomen dat ik niet wil dat zij mijn kinderen gebruikt om zo met mij in contact te komen of haar zin door te drijven. Of erger, een wig tussen mijn kinderen en mij te drijven (mijn grootste (onredelijke weet ik) angst, door haar gemanipuleer.

Bel me dan gewoon! 

Klaar ermee. 

Maar een spontaan bezoekje wordt zo wel erg ingewikkeld.

Hein

Gelukkig nog terug te kijken via NPO-start.

Fijne serie over een niet zo makkelijk onderwerp. Komisch gebracht met bekende volwassen acteurs.  Op zondagavond  bij de VPRO.

Iemand ook gezien?

Waar zou ik zijn zonder de trein?

 Ik denk in een auto of een bus.

Auto kan je direct van A naar B rijden. Bus ligt er een beetje aan. Snelbus of stopt-bij-iedere-dikke boom bus.

Vanochtend was het weer feest met de trein. Al om 05.40 keek ik op de app. Nog steeds omrijden vanwege werkzaamheden bij een station op de route. Maar vooruit, was ik er na 3 kwartier. 

Op mijn vertrekstation was het direct al vertraging. Alle treinen die uit de stad waar ik woon waren vertraagd of zelfs gecancelled. Mijn trein stond nog maar met 5 minuten vertraging op de borden, dan zou ik de overstap makkelijk kunnen halen, want op hetzelfde perron (en dan niet bij a of b..). 

Toen eenmaal daar begon het grote wachten. Trein had 10 minuten vertraging, trein had 15 minuten vertraging, trein had 25 minuten vertraging en geen alternatieven. Die waren gecancelled. Dus maar weer eens zoeken naar een alternatieve route, want er werd omgeroepen dat er een wisselstoring was. Er kwam voorlopig even niets richting werkstad. 

Gelukkig weet ik een beetje hoe en waar de trein rijden en vandaan komen en henen gaan, dus besloten de andere kant op te rijden en daar een sneltrein naar mijn werkstad te nemen. Het was een stuk om, maar goed, ik zou er wel komen. Want staan afwachten...Man man man wat haat ik dat. 

Had helaas mijn laptop op mijn werk staan, dus terug was geen optie. Uberhaupt niet, want er reed niets meer. Of bijna niets meer.

Wel een heerlijk gratis kopje koffie kunnen halen, met dank aan een bon van een vriendin. Winterfreude!!

En via via een collega bereid gevonden even in te springen. Geluk dat ze er was. Mijn leidinggevende regelt nog steeds geen goed back-up systeem. Ook omdat ik nog nooit te laat ben geweest. Tsja...misschien gaan nu zijn ogen open. Maar misschien wel, maar helaas de knip van het management niet. 

Uiteindelijk rolde ik om 09.45 uur het gebouw in. Waar ik anders, met langere route er rond 08.30 uur ben. Onze inloopbalie gaat om 09.00 open.

Meteen ben ik mijn focus een beetje kwijt en uiteraard deed de software het ook net als de NS/Prorail.

En ging het ook nog regenen. Thuisgekomen lekker hard, dus natte jas en broek.

En dan in de avond weten dat er weinig treinen gaan en degenen die gaan propvol  zitten. Dus al in de trein bedenken wat ik ga doen als ik thuis ben. Direct waterkoker aandoen, relaxkleding aan en bedenken wat ik morgen aandoe. Daarna pasta koken, saus opwarmen en hoppa....Om 19.45 uur kan ik eindelijk aan tafel.

En typ dit stukje ook alvast uit. 

Maar waar ik toch weer energie van kreeg was dat de client die ik vorige week had ingepland, maar helaas niet durfde te komen in ons gebouw, daar had ik gelukkig weer contact mee, want ze belde zelf en we konden samen een andere, veiliger plek voor haar bedenken, ook nadat ik het met collega's erover had gehad. Hoop echt dat ze dan komt en we ook iets concreets kunnen bieden. 

Ondertussen al in 2025 afspraken aan het inplannen.  

Zo; klaar. Alles is weer geregeld voor morgen. Nu mag je ontspannen. Lekker naar de regen tegen het raam luisteren. 

Zeurzus

Mijn zoon en vrouw en hun kindje waren een tijdje terug bij hun oma langs geweest. Uiteraard (ik schrijf dat bewust, ze is er altijd en heeft controle-issues) was mijn steel-zus er ook.

En ze begon tegen mijn zoon dat hij en zijn zuster en ik en zij dan maar even samen moesten overleggen over de zorg voor mijn moeder. Even bij elkaar komen. Dat wij ook dus in haar schemaatje meedraaien. 

En uiteraard mocht zoonlief die boodschap dan even brengen aan mij. Als onpartijdige hahahah... 

Bah; wat een manipulatief spel. Want zuslief heeft mij al vanaf het gedoe met Bewindvoering geblokt op haar telefoon en dus ook op whatsapp. En dat zuslief dan vindt dat mijn kinderen ook hierin betrokken worden en taakjes van haar krijgen. 

Tief toch op! Zij bepaalt dat niet. Dat dwangmatige en zo moet het en niet anders (wat gevolg is van haar dwangmatigheid). 

Dus zou ik al met haar contact willen opnemen over zaken van onze moeder, kan ik dat niet eens. Door HAAR actie. Dat vergat ze even te melden aan mijn zoon. Vind het ook niet netjes dat ze hem (en waarschijnlijk zeurt ze ook bij mijn dochter) hiervoor gebruikt. 

Nee, nee en nog eens nee. Ik zorg wel voor mijn moeder, maar op mijn manier en zeker niet passend in haar agenda. Of die van schoonzus. 

Laat ze maar fijn ondervinden hoe het is als je door je eigen gezeik dingen alleen moet regelen (die ik voorheen deed of in de gaten hield). 

You can't  have your cake and eat it too, zeg maar.

NU doen

Te vaak zie ik mooie, leuke of handige dingen en dan denk ik dat dit leuk is, of al lang naar op zoek en dan toch laten gaan en ga ik dan na lange tijd nogmaals kijken is mijn maat weg of het hele artikel uitverkocht.

Nou ja, jammer de bammer. Was het of niet nodig of toch niet voor mij bestemd denk ik dan maar. 

Die hele Black Friday hype is nogal gekmakend als je open voor staat. Was ook extra druk in de winkelstraat van de week. Hele rijen stonden er bij elke winkel. Zo blij dat ik dat niet wilde of nodig had.

Nu moet ik toegeven dat ik toch wel iets gekocht heb. En dat liet bezorgen in zo´n automaat, dan kan ik het er op mijn tijd zelf uithalen en hoeft de bezorger niet overal de straten in.

Bericht gekregen dat bezorgautomaat vol zat, dus ik het toch bij een afleverpunt in de buurt zou moeten ophalen. Nou ja, ook goed. Fietsen we wel heen dan. 

Zat al helemaal in mijn relaxmodus toen de bel ging. De bezorger. Met mijn pakket. Superfijn. Hij vertelde dat het enorm en idioot druk was door Black Friday en schaamde me een beetje dat ik daaraan meewerk.

Vroeg of hij een blikje cola wilde voor onderweg. Dat wilde hij wel en ik kocht mijn schuldgevoel af daarmee.

Nee hoor, aardige vent die nog veel werk had en ik weet dat het fijn is dat je gewaardeerd en gezien wordt.