Netflix Glamourous

Leuk om Kim Catrall weer eens te zien. Heeft wel wat werk laten doen aan haar gezicht, maar in ieder geval nog geen vooruitstaand eendebekje. Subtieler.

Deze serie is een heerlijk niemendalletje. Als je van mode, queers en make-up houdt. 

Zeiken

Mijn vrije dag wordt al snel de 'moet ik nog even doen' dag. Al veel te lang niet meer 'lekker ontspannen' dag. Dat doe ik zelf. Dus doe het anders volgende week. 

Maar als ik die dag zo insteek, dan voelt het ook als een moetje. Terwijl ik kijk naar dat het fijn is dat ik dat allemaal kan en ook doe het wat luchtiger voelt. 

Belde met de huisarts van mijn moeder, althans de assistente over een afspraak die een zus heeft gemaakt. De POH Ouderen komt langs en gaat aan mijn moeder vragen waar ze behoefte aan heeft qua ondersteuning of dat soort zaken. Maar ook ter observatie. Dus gaf bij mijn moeder aan dat ze het ook kon hebben over hoe nu verder zonder eigen vervoer. 

Had zuslief er alleen bijgezet in die familie-app dat iedereen daarbij kan zijn. En dat leek me nou niet echt de bedoeling. Maar wilde dat eerst navragen voordat ik weer mijn commentaar lever. En niet de bijnaam Zeikzus krijg. Of geheime zus van Marcel van Roosmalen. 

Moet mijn moeder nog steeds op haar tenen lopen als iedereen toekijkt want kind A is erbij en oh gut, kind C ook en die mekkert altijd zo en ook nog kind Z... (Mijn invulling van het geheel he..). Assistente gaf aan dat die POH genoeg ervaring heeft om dat te observeren en op te merken en dan maakt ze gewoon een nieuwe afspraak, alleen met mijn moeder. Was ik toch gerustgesteld. 

Administratie bijgewerkt, ook van mijn moeder. Toen wilde ik nog iets ophalen uit wat wij altijd "het dorp" noemen en nog even kijken voor een extra paar van die bamboe sokken, want zitten echt heel fijn. (Hoorde ik in mijn hoofd Gijs en Marcel in hun podcast over die fijne bamboe onderbroeken. Zo fijn. En ze ademen ook. Daar krijg ik beelden bij, ademende herenonderbroeken)

Nu is de plaatselijke HEMA een gebouw waar naar mijn gevoel alle warme lucht van het winkelcentrum naar wordt aangezogen. Altijd voelt het daar erg zompig en benauwd. Zweet brak me uit. En geen sok te zien. Die ik wilde althans. Eruit!!!! Zweethoofd en plakharen.

Haalde nog bij de Orenboer een doosje oorsmeerfilters (brrrr...vies woord). Had een rijtje waar ik heen moest en verder nul zin in shoppen, kijken of ergens gezellig zitten. Fiets aan het begin van mijn route gezet (of eigenlijk waar ik wist waar ik zou eindigen), pakje opgehaald, nog even naar de Lidl en doorrrrrrrrr naar huis. Werd alleen maar door elektrische fietsen ingehaald. Of van die fatbikes. Niemand trapt nog zelf lijkt het wel. Elektrisch is da bomb!

Wel even fijn gesprek met mijn zoon. Die het naar zijn zin heeft bij zijn nieuwe afdeling en type vliegtuig. Goed te horen. 

De les worden gelezen

Mijn steelzusje vond het nodig om mij even in de familie-app de les te lezen. Dat ik vaker bij mij moeder moet langskomen, want ik roeptoeter alleen maar vanuit de verte.

Volgens mij zat ik vorige week nog bij mijn moeder en er is regelmatig telefonisch contact. Alleen ga ik dat niet ergens opschrijven; joehoe...ik ben geweest = goed kind. En oh ja, ik moet een eindje reizen om daar te komen, werk ook nog en heb ook nog kleinkinderen waar ik graag op wil passen als dat gevraagd wordt. Steelzus werkt niet, woont om de hoek bij mijn moeder en is er vrijwel dagelijks, tot verdriet van mijn moeder. Dus appels met peren vergelijken.

Image by Miroslavik from Pixabay

Buiten dat is mijn moeder voor het eerst in zes jaar vorige maand hier op bezoek geweest omdat mijn broer haar meebracht. Dat zegt ook wel iets. Hoe hoog ik op de populariteitsladder sta. Ze reed toen nog wel naar haar zus die ergens nog verder rijden dan ik woont. 

Zelfs toen ik geheel in de put zat een paar jaar terug, kwam er niemand. Zoek het lekker zelf uit. En; jij hoort er toch niet echt bij. Met je afwijkende meningen en gedrag. Dat gevoel gaf het mij. 

Maar ik hoef mijzelf helemaal niet te verantwoorden en al zeker niet bij iemand die het normaal vond om de pinpas van mijn moeder voor eigen zaken te gebruiken. De grootste bekken hebben weer het hoogste woord.

Toch kon ik er niet van slapen. In combinatie met een onzalig voorstel van de managers over de indeling van mijn uren op het werk. Waardoor thuiswerken helemaal niet meer een optie is. En uiteraard gaat dat dan per morgen of zo in. Voor de vorm werd er nog even gevraagd wat ik ervan vind. Het is uiteraard allang besloten, want hoorde die geluiden al in het voorjaar. Moet nog even goed nadenken wat ik antwoord en wat ik te onderhandelen heb. Waarom mogen de collega's wel thuiswerken en ik niet? Waarom timmeren ze mijn baan nu zo dicht? Dat voelt totaal niet prettig en is niet hoe het voorgespiegeld werd.

De zomervakantie is ook al prut; ik moet iemand vervangen en die had haar vakantie al geregeld en idem voor degene die ik aan het inwerken ben. Dus dan kan ik niets plannen. 

Nu moet ik erbij zeggen dat ik uitermate sloom ben in iets plannen voor mijzelf. Zie ook niet hoe ik zo'n vakantie vorm moet geven. Waarheen, waarvoor zeg maar. Dus dan mag je achteraan en als laatste een tijdslot uitkiezen. Eigen schuld slome duikelaar. Mis ik alle voorpret van naar iets leuks uitkijken. 

Om 03.00 uur naar podcasts luisteren werkt niet om weer in slaap te vallen. Een klap met een hamer misschien wel. Dus nu nogal duf en giet er zo eerst maar even wat koffie in. Moet wat regelzaken voor mijn moeder doen nog. Onzichtbaar. 

Heb voor de frisheid alle deuren en ramen beneden openstaan. Dat een frisse wind mij omhult. Ter inspiratie. En ophouden met miepen nu!

En zo de witte was lekker ophangen. Wel binnen, want buiten regent het licht. Straks lekker mijn bed fris opmaken; dat geeft altijd een goed gevoel. Kleine dingen om me tevreden te voelen. 

Wilde gisterenavond na mijn werk heel graag naar de supermarkt, troostvoer kopen. Maar ik mocht niet van mijzelf. Vanwege teveel en te vaak dit soort bezoekjes dus te duur en te onverstandig. Niet doen. Niet! 

Ga de frustratie aan, voel wat je dwarszit in plaats van dat te verdoven. Dat deed je voorheen en werkt niet. Nou ja, een uurtje. 

Veel makkelijker is te blijven doen wat ik altijd deed, want dat is vertrouwd en herkenbaar. 

Willem Nijholt

Prachtige man. Beetje verliefd wel toen ik jonger was. Kende ik hem van Oebele. En later natuurlijk De Stille Kracht en Kris Pusaka. Mooie Indische man. 

In het theater heb ik hem helaas nooit gezien, maar wel stukjes her en der bekeken. Veelzijdig talent.

Carriere Willem Nijholt - artikel uit Trouw

Iemand ook bekend met zijn leven en vooral zijn carriere?

Ben een collega aan het inwerken, maar ingewikkeld, want alle seinen staan op rood of ze het wel leuk vindt. Niet het werk, maar de sfeer. Dus investeren en straks nul rendement. 

Oh...ja, dat was ook zo. Dat is al bijna normaal bij ons. En reden tot frustratie bij de wat meer ervaren collega's. Al die moeite, tijd en aandacht en dan blijft er niemand?

Kijk eens achterom!

 

When driving down the road of life, Cellie, rarely do you know how good you have it until you see it in the rear-view mirror. Which is not to suggest that you should look back now, but to remind you that where you are today is more awesome and amazing than you probably realize. 10-4,   The Universe

Opladen maar

Werd wakker op werktijdwekkertijd. Mijn lijf ook, nog even een podcast geluisterd en toen de dag begonnen. Lekker douchen en bedenken wat er echt moet en wat ik zou willen. Niet slaafs boodschappen halen en dat soort dingen. Kijk bewust en kies bewust. 

Een reparatie op de naaimachine gedaan. De was in de machine aangezet (die stopte ik gisterenavond er al in). Daarna naar beneden en in de voortuin de klimop gesnoeid. Strak ziet het er verzorgder uit. 

Image by Monique Stokman from Pixabay

De was opgehangen en toen vond ik dat ik, het was 'Koffietijd' wel een bakje koffie had verdiend. 

Heerlijk gevoel. Vooral als ik al wat dingen heb gedaan die 'moeten'. Van mijzelf moeten dan he...niemand die aan de zijlijn staat te roepen dat ik nou toch echt echt echt...en ik heb een allergie voor mensen die het werkwoord moeten in een zin gebruiken. Ook als ik dat zelf doe.

Had gisterenmiddag laat een gemiste oproep en belde toen ik thuis was uit mijn werk even op. Iemand die ik tante noem, maar een vriendin is van mijn moeder en mij dus al mijn hele leven kent. Ze gaf in het berichtje aan dat ze mijn moeder niet te pakken kreeg een paar dagen al. Dus die eerst maar gebeld en ze gaf aan gewoon in de tuin te hebben gewerkt of gezeten. En misschien wordt mijn moeder ook wel dovig, maar uiteraard wil ze dat nooit laten testen. Hoeft niet kind.

Anywho, was een fijn gesprek met die tante. Heb ook altijd contact gehouden, soms heel simpel door een Kerstkaartje ieder jaar of soms even langs gaan. Ze gaf een aantal goede adviezen, ook omdat ze zelf ook te maken heeft met dat door de leeftijd alles wat minder soepel gaat en wat wil je dan. Maar dat wel op tijd moet bespreken en vastleggen. Als zelf de regie houden belangrijk is.

Voelde me meer gezien en gehoord dan bij het gesprek wat ik deze week met mijn moeder had, toen ik bij haar langsging. En constateerde dat Steelzus nog steeds bezig is met mijn moeder voor haar dingen te laten betalen. Nu dan cash en met bon, maar de dingen op die bon die zijn voor haar. Betaald door mijn moeder. Trakteren dat woord kent Steelzus niet. Profiteren wel.

En dat mijn moeder dan nog steeds zegt dat dit 'de laatste keer was'. Nou nee, hou toch op, dit is zo'n ingesleten patroon aan beide kanten, dit is de consequentie mam van nou nooit eens keihard zeggen wat JIJ wil! Dus klaar met zeuren erover. Dit is wat het is. 

Dus kon de rest van de avond, na het gesprek met die tante een beetje uit de stress schieten en me voornemen om dit weekend op te laden. En ontroert ook; mijn moeder krijgt het haar strot niet uit, maar tante zegt wel dat ze ziet hoe ik ben en waar ik voor sta.

Was deze week dus ook nog druk met extra oppasdiensten, na een drukke werkdag en dan in de avond ook nog weer terugrijden. En in de ochtend de auto weer afleveren bij de garage. 

Hele tijdsindeling anders en laat thuis, maar wel vroeg op moeten. En op mijn werk iemand inwerken die in een traject zit van terugkomen na ziekzijn, maar er nog lang niet is en last heeft van onveiligheid op de werkvloer. Dus dat kost me ook veel tijd. En dan die Operatie Zonnepanelen er ook nog bij. Je hele huis en tuin overhoop. 

Dus; nu even opladen. Net als mijn zonnepanelen. Doe ik net alsof het hier ook Midzomerfeest is. Nu nog 7 wilde bloemen onder mijn hoofdkussen op mijn bed leggen en dan komt het ook wel goed met de echte liefde.

Kom van dat dak af!!

Het was even een operatie, maar dan heb je ook wat.

Had een afspraak gemaakt voor de installatie van zonnepanelen. Op een dag dat ik thuis zou zijn en er geen extra vrij voor hoefde te nemen. Prima planning zou je denken.

Maar niet als de heren die het dak op moeten daarvoor ook nog twee huizen moeten doen en het een beetje tegenzit. En mijn afspraak voor de buitenboel enorm uitloopt.

De monteur die binnen de elektriciteitsleidingen en in de meterkast eea installeert is op tijd en wacht op de collega's van de panelenclub. Die komen maar niet. Wordt steeds later en bovendien komen er onweersbuien aan en dan op een dak werken lijkt me niet echt veilig.

Vertelde al eerder over hoe snel die schouwer de schouw deed en ik me afvroeg of dat wel allemaal goed gecommuniceerd werd met de uitvoerenden. Nee dus hoorde ik van de mannen die het werk moeten doen. Want ze moesten uitzoeken waar en hoe ze uit het dak de leiding naar de meterkast konden voeren op een veilige, maar ook efficiente manier. Sommige huizen hebben nokpannen die vastgecement zijn en dan kunnen ze daar niet een leiding ondersteken. 

Oh..misschien moeten we bij het luik zijn, kunt u dat dan even leegmaken (niet van tevoren verteld en ik dacht dat zoonlief zijn oude kamer leeg had achtergelaten en keek nooit meer achter dat luik...nou nog vol met van alles en nog wat en niet heel netjes in stapels ofzo. Met 30 graden in dat luik moeten kruipen? 

Niet fijn voor mij, maar nog meer niet voor die monteurs. Gelukkig bleek er een leiding in een pijpje te zijn aangelegd ooit (door de vorige bewoners kennelijk nog) en die kwam uit in de meterkast dus die kon hij gebruiken zonder ergens in een donker heet hol te moeten kruipen. Of via de zolderkamer dat te moeten doen, waar ik wist dat ook daar achter het luik nog een heel achterhuis stond. Dat zou dochterlief ooit opruimen. Ooit, dat tijdstip staat nou nergens in de agenda.

De heren monteurs moesten eerst nog een steiger opbouwen. Dat kost ook tijd. De panelen en spullen uit de bus halen. Dat kost ook tijd en inmiddels werd het steeds donkerder buiten en begon het te gieten. Zeiknat waren ze al en begon het ook nog te onweren. Ging maar schuilen onder de steiger. 

Even binnenkomen heren en neem even wat te eten en drinken. Het weer werd er niet beter op, dus besloten om een nieuwe afspraak te maken (het was al tegen 18.00 uur inmiddels. Panelen werden binnengezet (Jemig wat een grote dingen, dus kamer even verbouwen) die ook zeiknat waren. En nieuwe afspraak voor een paar dagen erna, als ik dat kon inplannen met mijn werk. Moesten ze in dat rotweer die steiger ook weer afbreken. Met ijzeren palen in het onweer lopen. Lekkerrrr.

De dag waarvan je wist dat die zou komen was aangebroken. Ik zorgde dat ik op tijd thuis was. En toen kwam er niemand. Bellen met de planning. Oh...dat is niet aan ons doorgegeven. Maar ze komen met een uurtje. 

Niemand kwam er. Dus alweer bellen.

Oh...uitgelopen de vorige klus. Ze zijn er tussen 16.00 en 16.30 uur. En ze kwamen om 16.59 uur. 

Die klus duurt meestal een uurtje of twee, drie.

Eerst maar even koud drinken aangeboden, de heren zitten op een warm dak de hele dag en ook nog lang in de auto. Daarna gingen ze aan de slag. Zonder steiger, gewoon een lange ladder en via gaten door weggehaalde dakpannen het dak op. 

De heren vertelden dat ze uit Oezbekistan komen. Lastig als je dan geen Engels kan, want Nederlands spreken ze niet. En mijn Russisch is roestig. En ze gaven aan dat ze Oezbeeks spreken. Russisch is daar de tweede taal.

Van het dak af worden kabels etc naar beneden gegooid, dus ik blijf even binnen. Maar eerst nog even een bord met druiven en stukken meloen gebracht en een nieuwe fles koude cola. Wel zo lekker.

En dan nu die zonnepanelen naar boven hijsen en op de plekken installeren. Zwaar werk. En wat zijn ze groot die panelen!

En uiteraard valt er een dakpan, of twee misschien wel, kapot. Hoop dat ze nog reserve in hun auto hebben, maar vrees van niet. Nou ja, niet te druk maken. 

Ja, fijn, een tijdelijke plastic dakpan. En ik ga de maatschappij bellen die over dakpannen van de huurwoningen gaat. Die komen dan weer een good old gebakken dakpan op het dak leggen. Geen spoed, maar wel graag voor de moesson begint,  fixen. 

In de meterkast de switch omhoog gezet door de monteurs; de panelen kunnen nu stroom opwekken en dat leveren aan mij. Ben ik opeens een energiemaatschappij. 

Dus het bedrag van de huur van de panelen even in mindering brengen van mijn maandbedrag voor mijn energiekosten. Speel ik quitte. Of misschien met een klein beetje extra. 

Image by Leopictures from Pixabay

Nog net op tijd om naar Lewis te kunnen kijken. Even wegduiken in het verhaal. En dan morgen nog maar een laatste werkdag en dan weer weekend. Kan ik alles in de tuin weer normaal neerzetten en bijtanken, want moest deze week ook nog een paar keer oppassen. Een keer gepland en een andere keer niet, dus hele avondprogramma omzetten. En dan ook nog even in een auto heen en weer en op en neer en parkeren op plekjes waar je een schoenlepel nodig hebt en dus altijd achteruit in moet parkeren anders kom je er niet meer uit omdat voor je de boel ook dubbel is geparkeerd.

Nu terug naar Lewis. Moet ook nog veel bijlezen her en der, maar dat komt morgen. Of zaterdag.