In grote delen van Zuid-Amerika (en in Noord-Amerika onder de Amerikaansen van Spaanse/Latijns Amerikaanse afkomst ook) is de vijftiende verjaardag van een meisje een belangrijk moment. Dat wordt dan ook groots en uitbundig gevierd. Het markeert de overgang van kind naar jongvolwassene.
Meisjes worden uitgedost als prinsesjes in prachtige jurken en er wordt een groot feest gegeven. Bijna zoals een bruiloft. Ouders van een vijftienjarige hebben daar vaak jaren voor gespaard.
Vraag ik me direct af, nu prinses Amalia vandaag 15 is geworden, of zij het dan juist in een dress-down manier viert. Want jurken zat in haar eigen kast of die van mama en kroontjes ook her en der verkrijgbaar. Dus dat hele mooi aankleden is voor haar nogal blase. Been there; got the designer T-shirt.
Zou een zwerverparty een ideetje zijn. A la Oma bij het Leger des Heils in de leer en een dagje in de opvang meelopen in dito kleding. Een oud Adidasje, een verwassen shirt en oude versleten sneakers? Je haar ongewassen en in zo'n muts weggestopt.
Al is dat verschil 'met de straat' niet meer zo duidelijk want ik zie in de bus maar al te vaak meisjes van 15 zitten met een jas die mijn hele maandinkomen kost. En dito schoenen. Of de laatste telefoon en van die oortjes zonder draadjes.
Kent iemand nog die scene uit Van Kooten en De Bie, waarin Van Kooten zijn dubbele, neen, zelfs driedubbele, neen, zelfs meerdere agenda's systeem uitlegt. Zodat hij geen enkele afspraak mist. Moest daar toen al enorm om lachen. In de tijd van alles op papier. Ook de obsessieve manier van alles perfect willen doen, zonder doorstrepingen.
Daar moest ik een beetje aan denken toen ik als eerste in mijn persoonlijke omgeving online en ook digitaal, een uitnodiging kreeg voor een gesprek bij de fanclub. Genoteerd hoor (ze zouden uiteraard net als bij andere systemen een soort van "gelezen" kunnen inbouwen). Bij sommige van hun taken en berichten is dat ook zo. Dus dan lijkt het mij wel genoeg. Is het aan mij om dit te onthouden op welke manier dan ook.
Toen de dag erna op papier dezelfde uitnodiging, via de brievenbus (hoera...de postbode is zo ook weer/nog verzekerd van werk). Een paar dagen daarna werd ik gebeld. Ik stond onder de douche, maar er was een voicemailbericht ingesproken. Heel erg d u i d e l i j k en langzaam ingesproken en of ik niet zou vergeten dat ik dan en dan en daar en daar een afspraak heb.
Vond drie maal een reminder wel prachtig en een beetje overbodig, maar nog steeds vond de fanclub van niet. Want ik werd nogmaals gebeld de dag erna of ik mijn voicemail wel had beluisterd. En of ik echt, echt echt echt zeker te weten zou komen????
Ach meneer probeerde ik nog ironisch, u bent zo in ieder geval verzekerd van werk. Want hij vertelde dat hij een enorme lijst had van mensen die hij moest bellen om te checken of ze hun brief hadden gelezen.
Geweldig toch? Hoe bedenk je 'werk'.
Vanochtend had ik even een plaatselijke depressie, maar juist door nog even rustig te blijven, te concentreren op vandaag en wat er nu allemaal wel goed en prettig en mooi is, lukte het om dat gevoel achter me te laten. Niet te negeren, maar het was er en nu is het weer weg. Dat betekent dus niet dat mijn hele dag naar de filistijnen is.
De koffie loopt door, ik ga wat dingen van mijn to-do lijstje af handelen en geniet van de geur van speculaas in mijn huis. Gisteren wat speculaasjes gemaakt. Hadden nog wel iets harder gemogen, want denk ik iets te dik dan de standaard koekjes, maar ach...das macht auch kein flaus aus. Het ging me om het idee. En hoe fijn het is als je huis zo lekker geurt.
Want nu staat Kerst voor de deur te dringen natuurlijk en zijn alle Sint items weer naar zolder verbannen. Of in de uitverkoop.
Deed vanochtend mijn Kerstster bij het keukenraam uit (laat hem in de nacht aan; dat vind ik mooi; jaahaaaaa verspilling, maar in deze tijd kunnen er niet genoeg positieve lichtjes zijn) en nu weer aan gedaan want zo grijs en donker hier.
Had een aantal Sinterklaas-pakjes (met nog heel fout kadopapier erom) liggen die ik wilde brengen naar voor wie ze bestemd zijn. Maar dan moet ik reizen, want ze wonen niet om de hoek. Of op fietsafstand. (Vooruit; ik trek die afstand niet). Of kiezen voor opsturen. Dan is het even berekenen wat goedkoper is. De portokosten of de reiskosten.
Nu had ik nog een buskaartje bewaard van een actie die eigenlijk al verlopen was. Stond op het punt dat kaartje weg te doen tot ik las op het kaartje zelf dat het geldig was tot en met eind van het jaar en niet tot de actietijd. Dus dacht ik dat ik maar eens burgerlijk ongehoorzaam moest zijn en gewoon proberen of ik er nog mee kon inchecken. Kon ik desnoods bij dezelfde halte weer uitstappen bij negatief resultaat.
Het was mooi weer, geen regen in de voorspelling, de lucht was strakblauw en ik had er zin in. Dochter zat op haar werk, dus kon ik daar de pakketjes droppen. En vandaar uit naar zoon zijn woonplaats. Goedkoper dan een aantal postzegels uiteindelijk. En met dat kaartje zou ik helemaal spekkoper zijn!
Maar toen ik dus tot mijn grote vreugde merkte dat het kaartje inderdaad geldig was, werd de zuinige vrek wakker. Oh aha...dan kunnen we dus een Rondreisje maken. Binnen het gebied van de busmaatschappij dan.
Maar dat gebied is verder dan ik dacht. Zo ging ik kijken hoe de leegte was nadat "I Amsterdam" er niet meer stond. Een stuk rustiger (en saaier) nu dat gedeelte van het Museumplein. Moet je je niet omdraaien natuurlijk, want dan struikel je over de ijsbaan. Arme toeristen die op zoek gingen naar dat plein met die letters voor een selfie op Feestboek.
En ach...nu we er toch zijn ook nog maar even een bezoekje aan een museum (met de museumjaarkaart he..dus gratis.) en sowieso heerlijk even een plaspauze; ook geheel gratis.
Op het station is dat tegenwoordig al € 0,70. (Jemig; ik lijk echt wel Scrooge. Het rotte is dat dit ook gewoon mijn realiteit is). Maar hahah...apres nous Le deluge zegt de Madame de Pompadour in mij. Of een andere Franse dame. Soit.
Foto ANP/Parool
Oh...vergeet nog te melden dat mijn dochter voor haar collega's de meest verschrikkelijk heerlijke cup-cakes had gemaakt met gezouten caramel topping met koffiesmaak. Zelf nam ze niks; ik wist ook wel dat het niet voor mij de beste keus was, maar goed; dan maar de rest van de dag opletten en geen lunch genomen. En veel gelopen. Zo praten we dat voor onszelf weer goed.
In het Stedelijk de tentoonstelling bekeken over Amsterdam Magisch Centrum. Vond het interessant te zien dat wat wij tegenwoordig hebben met belettering (werkelijk overal een tegeltje of bordje voor) toen ook opgang had. Met hippe letters, die je nu zo weer aan de muur kan hangen. Wel met andere teksten, want de gezelligheid of eigenlijk kneuterigheid viert hoogtij momenteel en toen was het een protest tegen de gevestigde orde. Prachtige afritspakken gezien.
Alweer 50 jaar terug dus. Herkende er wel dingen van maar dan meer bij de alledaagse zaken, zoals die witte dunne kniekousen. Of alle dames op straat met een hoofddoekje. Niemand die erover zeikte toen.
Maar opgroeiend in een provinciestadje waar de verzuiling nog volop aanwezig was, was Amsterdam ver ver weg. Je hoorde vaag iets over nozems. Later over hippies. Maar daar bleef het wel bij. Ik was te jong om die periode heel bewust te hebben meegemaakt.
Verder niets bekeken, wilde misschien nog wel naar de basiscollectie, maar vond die lange roltrap maar niet (hahah...muts...eerst naar boven en dan pas he ...). Toen nog maar even gekeken in de museumwinkel. Waar ik enorm moest lachen om de prijzen. Dat je - omdat je dat potloodje in een museumwinkel koopt - € 5,-- voor een gewoon potloodje gaat betalen.
Maar; klanten genoeg hoor.
Zag daar ook leuke exotische en hilarische kerstballen en dacht aan een blogger die haar Kerstboom op die manier altijd volhangt. Helaas waren ze ook wat aan de prijs, dus liet ze maar hangen. Ik heb thuis nog genoeg Kerstspullen.
Toen weer de bus in, overstappen, nog een keer overstappen en nog een keer. Ondertussen contact met zoon of hij thuis was, maar die zat voor zijn werk in het buitenland, dus pakketje door zijn brievenbus gedaan. Gelukkig kwam de bus terug redelijk snel. En overstappen maar weer. En zou ik nog naar het grote Zweedse warenhuis bussen. Ja...die bus kwam al over 4 minuten....
Nee; genoeg. Klaar. Het was al donker en sowieso zou je daar toch weer geld gaan uitgeven. Niet doen, niet nodig, lekker naar huis. Bedacht onderweg dat ik eigenlijk nog met iemand moest afspreken om wat af te geven, maar toen was de energie wel een beetje op dus niets meer doen vandaag.
Dus alweer inchecken, overstappen en hehe...lekker thuis. Wereldreis voor maar € 1,50!
Na zo'n dag op adrenaline is het altijd weer even afkicken en terug naar de grote stille heide. Waar sommigen ook erg naar verlangen. Dus.
Had een hele stapel 'dure' tijdschriften gekregen in een Goodie-bag bij een evenement van een dito tijdschrift. Eigenlijk vond ik maar 1 tijdschrift echt interessant en die ligt nu op de Kerststapel - leuk om dan wat leesmateriaal te hebben. De rest zat ik een beetje mee in mijn maag.
Te 'mooi' en te 'duur' om bij het oud papier te doen vond de prijsbewuste en zuinige kant in mijzelf. De andere vond dat eigenlijk een excuus om vast te houden aan iets wat je voorheen ook niet had, een ongewenst geschenk eigenlijk, maar kennelijk moeilijk om op te geven.
Keek op Netflix naar een aantal afleveringen van Consumed. Over gezinnen die zo ontzettend veel spullen hebben verzameld, dat hun huis, maar eigenlijk hun leven, vol is gelopen en tot stilstand gekomen is door alle spullen. En het zijn nooit de spullen die het probleem zijn, maar wat er onder ligt (ja...behalve stof inderdaad). De coach gaat altijd goed in op wat de huidige situatie symboliseert en waarom het kennelijk zo moeilijk is om los te laten.
Het hele huis moeten ze leegmaken, dus alle spullen gaan door hun handen en ze mogen dan al besluiten of ze dingen in een container gooien, of weggeven of later besluiten wat er mee moet. Spullen worden opgeslagen en ze leven dan 2 weken in een leeg, schoon huis, met alleen de strikt noodzakelijke spullen.
En dan na 2 weken mogen ze 25% houden van de opgeslagen dingen en 75% moet weg. Juist door die 2 weken zonder al die 'afleiders' in de vorm van rotzooi of spullen of 'heb ik toch echt nodig die verzameling van vult u zelf maar in of deze steelpannen waren nog van oma en die MOET ik echt bewaren wat ze kookte altijd onze erwtjes erin' kijken ze anders naar hun neiging om alles te moeten bewaren of verzamelen, komen ze erachter dat ze al die spullen niet echt missen. Maar nu de muur van spullen weg is, moeten ze wel aan hun relatie met elkaar werken. Wat eng is, confronterend soms, maar meestal helend.
Gelukkig komt er ook een Handige Harry die goed kijkt hoe kamers beter kunnen worden ingeruimd en de kinderkamers leuker worden en betere opslagruimtes. Niet om meer zooi te kunnen bewaren, maar om de spullen die je hebt niet je hele huis te laten overnemen. Klaar met spelen; speelgoed opgeruimd in de kast. (En dan niet dat je de deur niet open durft te doen omdat er dan een lawine van speelgoed op je af komt). Ook een grappig idee wat ik zelf ook vaak gebruik (als excuus); als ik nou maar genoeg plastic bakken had, dan zag het er wel 'netjes' uit. Nee dus; dan heb je gewoon teveel ongebruikte en onnodige zooi. Use it or loose it zegt de coach.
De echtgenoot hield van vintage auto's en uiteraard alle onderdelen van die auto's in drievoud en van oude 'vintage' foto's. In dikke albums. Of los. En alles in grote hoeveelheden. Tot hij bij het sorteren tot de conclusie kwam dat een huis geen museum is. Ja, dan zou je nog toegang kunnen heffen en geld verdienen met je collectie haha!
Maar enfin...die tijdschriften dus. Ik moest toch bij de huisarts zijn om een potje voor urine op te halen voor binnenkort de controle van bloed en urine voor diabetes, dus heb de tijdschriften daar aangeboden. De receptioniste wilde eerst nog even kijken of het wel geschikte tijdschriften waren - ik zei nog dat het geen porno was - en vond ze 'geschikt'. Nu zegt de achterdochtige ik dat ze die tijdschriften misschien zelf wel meeneemt, maar he.....laat het los, laat het los. Ze zijn niet meer van jou.
Iedereen blij. En ik dumpte nog wat oud papier in de papierbak. Dat geeft sowieso altijd een prettig opgeruimd gevoel. Voor hergebruik. Maar geen stapels meer in mijn huis. En nog maar weer eens kritisch langs alle 'opberg' plekken gaan. Of wat ik bewaar het bewaren waard is, of dat ik beter iemand anders er mee blij kan maken. Of de afvalbak.
Voelde me gisterenavond een beetje koud en koude neus. Onder het dekentje wat ik voor kleinkind maakte gezeten en hahah...moest me inhouden om niet alle ritsen honderd keer open en dicht te doen. Keek naar Into the Woods, maar wist niet of ik er nou blij van werd of niet. Amerikanen moeten eigenlijk niet met Europese sprookjes knoeien.
Terwijl er iets in de oven/magnetron staat en de tijd verder tikt, buig ik door mijn knieen en doe dit minimaal 30 keer achter elkaar.
Zo kan ik kijken of mijn hartige taart al goed gaar wordt en niet te te donker van boven, eventueel een stukje folie erover doen en doe direct iets wat goed is voor beenspieren en kont.
Joehoe
Vanochtend in bed bedacht ik dat ik als eerste vandaag mijn haar ging wassen, de donkere was in de machine zou gaan doen en mijn wekelijkse rondje Bless the House natuurlijk afdraaien. Omdat me dat zoveel voldoening geeft.
De taak verder voor vandaag van Flylady is schoonmaken bij de voordeur en gang. Een beetje Amerikaans want je moest alle eventuele pompoenen van Thanksgiving opruimen, want dan was er ruimte voor Kerstversiering.
Mijn pompoen (die niet buiten lag hoor, maar op een buffet binnen, ligt in de kelderkast te wachten tot ik zin heb in iets met pompoen. En mijn Kerstkrans op de voordeur is zo duurzaam (haha extra punten voor het woord duurzaam), die pak ik uit de schuur en hang ik over de deur. Ooit zag ik online een ideetje met zo'n kledinghanger die je bij de stomerij krijgt, zo'n dunne buigzame ijzeren. Die kan je ombuigen tot een soort haak waarmee je je krans aan je deur kan hangen. Ideaal. Dit soort dingen kan je ook bij een tuincentrum kopen denk ik, maar dan moet je geld uitgeven. Dan ben ik toch liever Kreatief met Kurk.
Foto van Pixabay
Na de voortuin, nog even wat uitgebloeide zaken gesnoeid in de achtertuin en met dit warme weer gaat mijn margriet in een pot ook weer bloeien. Grappig. Het was gisteren behagelijk genoeg in huis om de kachel niet hoger te hoeven zetten, dus een dagje stoken uitgespaard.
De was net opgehangen, dus buk en strek en buig en strek en de trap op en af lopen. Allemaal goed voor het lijf.
Hoor dat het alarm nog werkt en dat ik voor de middag al een groot gedeelte van mijn To Do lijstje heb af kunnen werken. Zonder extreem moe te zijn of te worden. Hoe fijn is dat.
Zag net dat de huur voor December is afgeschreven en mijn boekhouding nog steeds in de plus staat. Daar ben ik heel tevreden over en trots.
Had iets online besteld, iets moois, leuks en echt nodig (dacht ik op dat moment). Het kwam, het was leuk en nieuw, maar echt nodig? En voldeed het wel aan al mijn eisen? En was het echt echt nodig.
Dus goed nadenken en niet te lang aarzelen. Bij je besluit blijven betekent dat. Niet weer een Marnixje doen...twijfelen dus.
Hoppa; alles terug in de doos en terug ermee. Als dingen leuk zijn, maar net niet goed genoeg, niet meer doen. Niet met 'we doen het er maar mee' leven. En ook goed kijken dus of het echt echt echt nodig is of alleen maar ik wil het.
Kan ik mooi een donatie doen aan mensen die mijn keus niet eens meer hebben. Of juist in het verleden daar teveel van gebruik hebben gemaakt en alles kwijt zijn.
Oh ja, de wantjes zijn al klaar. Enorm genoten van het maakproces en het bedenken hoe ze er dan wel uit moesten komen te zien om die kleine lieve handjes warm te houden in onze koude winter van vandaag wel 12 graden :) Luciferdoosje erbij gelegd om de grootte aan te geven. Hahah (kan natuurlijk ook zo'n groot pak lucifers zijn, voor de open haard of zo).
Mijn kinderen doen niet echt iets aan Sinterklaas. Maar toch voor elk van hen en kleinkind een klein pakje. Voor haar deze wantjes voor haar lieve koude handjes. He...rijmen en dichten zonder de plichten.
Gisteren had ik 'opeens' het idee om naar de plaatselijke Kringloop te fietsen. Het was tenslotte heerlijk en droog weer. En vond dat ik maar eens 'erop uit moest. Maar voor iemand die 'verre' maar vooral moeilijke stukken vermijdt omdat ik dan denk dat ik moet stoppen en/of afstappen onderweg en van mijn fiets val, wel een kleine overwinning.
Had ik dan een doel bij de Kringloop? Ja, Duplo blokken voor kleindochter. En gewoon even neuzen. Altijd leuk toch. Het voordeel van een gewone winkel is dat het daar allemaal nog redelijk te betalen is, al vind ik wel dat ze sommige zaken in de prijsklasse Action hebben geprijsd. Ook niet duur en vaak meuk, maar dit is toch echt tweedehands. Dus ook in een Kringloop kritisch op de prijs letten.
Moest toen ik van huis wegging even nadenken wat de route ook alweer was en hoe ik dan afstappen zoveel mogelijk kon vermijden. Dus heb ik denk ik wel een onlogisch rondje gefietst, maar ach...tijd zat tenslotte. En het was droog en heerlijk zonnig weer. Dus geniet er gewoon maar van. Dat je mobiel bent, buiten bent en nog met een 'doel' ook.
Geen Duplo gevonden maar alweer vond ik het enorm druk. Enorm. Overal toch even geneusd. Altijd leuk en eraan gedacht leesbril mee te schleppen. Geen Duplo blok te zien, wat ik wel snap. De rest was leuk, mooi, maar nee....niet nog meer zooi in mijn huis. Ben juist aan het minderen. En toch kon ik de verleiding van een mini-kerstschud-dingbolletje, zo truttig mogelijk, niet weerstaan. Ik rekende € 0,50 af. Dat vond ik nog relatief duur, want daarna liet ik mijn fiets staan en liep om de hoek naar de bouwmarkten om daar, nou ja eigenlijk alleen bij die ene die met een K begint en op arwei eindigt, bij de woonspullen te kijken en te kijken bij de gordijnroeden voor een mooie stop op het roetje wat ik bij de tekentafel voor mijn kleindochter gebruik. Zag daar zo'n kerstschud-dingbolletje voor € 2,--Dacht zelf aan twee bollen of desnoods 2 tennisballen maar dan zou het kind denk ik met die ballen gaan spelen (dat zou ik ook doen).
Wat ik wel zag vond ik te duur, dus la maar. Wel heeeeel veel kerstspullen al. De herten vliegen je om de oren. Maar leuk om inspiratie op te doen. Want ik heb niks nodig. Haal de kunststof Kerstboom zeker voor de 25e keer uit de voorraad en die heeft zijn geld dus allang opgebracht. Zag er weer veel staan, sommigen met instant lichtjes erin. Handig, maar ook; lichtjes kapot => dahaaag Kerstboom.
Daarna nog langs die andere bouwmarkt gelopen, maar ik besloot dat ik geen zin had in naar binnen te gaan dus terug naar de fiets en ik wist dat ik terug een andere route kon kiezen waardoor ik via een woonwijk zo op het fietspad zou uitkomen en dan was het nog steeds appeltje-eitje om zonder af te stappen naar huis te komen via de vele fietspaden die hier zijn.
Vanochtend was het nog even droog voordat het zou gaan regenen en dus - had nog steeds goede zin kennelijk - alweer op de fiets, naar de bibliotheek. Boeken teruggebracht en weer nieuwe meegenomen. Zou ik nog naar het winkelcentrum verderop gaan, even kijken? Nee...alweer...niets nodig en doelloos rondlopen brengt me alleen maar in de verleiding was ik bang.
Terug naar huis en voordat het zou gaan regenen lopend de boodschappen gehaald, maar ook daarbij goed op budget lettend, want de fanclub stort pas over een paar weken, dus ik moet goed op mijn cashflow letten. Wel fijn dat ik inkomen krijg, dat ben ik me welbewust.
Voor kleindochter had ik een muts (met pompoen hahah, hoe schattig!) en sjaal gebreid. Ze heeft een lief winterjasje met een rood hartje erop, dus ik heb een bijpassende kleur gemaakt, rood dus. En vond bij Zeeman piepkleine handschoentjes, maar man......kan totaal niet goed schatten hoe klein haar handjes nog zijn, want ze verzoop erin.
Die moet mijn dochter maar aan haar nichtje geven die is 2 jaar ouder en past ze denk ik wel. Of in de kast laten liggen. Dus online nog maar even gezocht naar patroon voor wantjes voor een peuter, want kind hoeft nog niet op haar smartphone te typen, dus een want kan prima. En nu dus wantjes aan het breien. Met een aparte duim, maar supersimpel (vind ik dan) en zo leuk om te doen.
En het houdt me van de straat natuurlijk.
Net de Kerstster opgehangen voor het keukenraam, want morgen Eerste Advent. En deze week is het ook nog Chanoeka. Haal ik zelf het licht naar binnen en hoop het deze maand vooral licht en luchtig te houden en her en der het Licht te verspreiden. Met oog voor de kleine wonderen. Of grote dat mag ook. U in uw klein hoekje en ik in t'mijn.
