Sexy Zon

In deze tijd waarin iedereen die denkt dat hij iets betekent en vooral dat op Social Media laat blijken, is het heel verfrissend om eens even niet aanwezig te zijn aldaar.

Dus ook niet iedere keer je e-mail te checken (waarvoor????.....die wereldbaan komt echt niet zo uit de lucht vallen, noch die wereldman), Feestboek te begluren en de geweeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeldige weekends van anderen te bekijken.

Ook is het prettig om niet op iedere Whats App onmiddelllijk te reageren en dan vervolgens een half uur lang heen en weer te appen.
Of me druk te maken over de twitterbijlagen van mijn stichting. Die voornamelijk door mij werden gevuld.
Of me druk te maken over discussies op LinkedIn....die er niet komen, dus dan speelt wat voor mij belangrijk is, helemaal niet bij anderen. Loslaten dus.

Ik heb nu vooral even rust in het hoofd nodig en af en toe een prikkel die me verwarmt.

Dat ik wakker word van denken over hoe het toch moet gaan met de plannen van een kennis, die wilde plannen heeft en ook aan het uitvoeren is en waarvan de analyticus in mij voorspelt dat hij ontzettend failliet zal gaan....Laat los...is niet mijn verantwoording en wees op je hoede dat je straks niet gezellig gaat "meehelpen". Niet jouw ding. Niet doen. Laten gaan.

Ik weet dat ik momenteel niet mijn beste zelf ben. Dat er over mij een soort van sluierbewolking hangt die ik zelf moet weghalen.

Toch merk ik wel dat ik een stuk milder over mijzelf denk dat een tijd terug. Hoewel ik flink ben verdikt, zoals de Belgen zouden zeggen, voel ik me bij lange niet meer een Dik Lelijk Wijf. Misschien omdat ik heb gemerkt dat ik veel meer kan dan wat ik denk wat ik kan/kon. Mezelf meer uitdaag.
En omdat het lijf het nog steeds doet. Elke dag weer. En er mensen zijn van wie het lijf het van de één op de andere dag opgeeft. Ondanks de goede zorgen.

Dus weet ik dat ik er beter aan doe om te genieten wat vandaag me brengt, gisteren achter me te laten en me door morgen te laten verrassen.

Dus tevreden met vandaag, was gedaan en al in de kast opgeruimd, mijn huis rondje Bless the House gedaan, lekker in de tuin een stukje onkruidvrij gemaakt en ondertussen in de zon genoten van een IJslands boek. Ondanks de sluierbewolking zowel boven als in mij. Ik realiseer me: de zon is er wel, ook al zie je 'm niet!

Zaterdagzwijmel

Gisterenmiddag scheen de zon, had nog wel Belangrijke Taken te doen, maar bedacht me dat ik, gezien alles wat er deze week weer was gebeurd, iets leuks kon gaan doen. Even mijn energievaten bijvullen.

Dus een kippeneindje met de bus en voor de deur afgezet van een LenteBeurs. Ik moest me door de mensenmassa heen dringen. Wat was het druk.. Niet dus.

Net mijn jas in mijn tas gepropt en door de ingang gerold, zag ik een pittige dame in een bloemetjesbroek. Ik sprak haar aan en Waarom Niet...kopje koffie, nog een kopje koffie...Wat een leuk gesprek! Wat is het leven luchtiger als je jezelf openstelt voor een ontmoeting.

Toen ze bijna de deuren sloten zijn we heengegaan en ben ik nog even een rondje beurs gelopen. Maar toen ik achterin de afdeling Gezellig Bio Begraven zag, toen was ik wel klaar. Kon even geen grafdingen meer zien of moeten horen. Van de week al teveel met de dood bezig geweest. En hallo....Lentebeurs...belofte van nieuw leven toch? Ik wil leuke lentedingen, bollen, takken, lammetjes, kipjes.

Ben moe, veel denkwerk aan het hoofd dus tijd voor een lichtere en luchtige tijd. Zoonlief verveelt zich al, dat is een goed teken en wandelt elke dag een stukje verder.

Wake-up call (nog eentje!!!)

Zat ik net een beetje sullig mijn werkelozen werkzoekenden-bestaan te vullen, krijg ik door dat een jongere broer van een vriendin van mij in zijn slaap is overleden. Mijn leeftijd.
Vol met plannen, jong kind, altijd aanwezig, bubbelende persoonlijkheid; alles wat ik niet ben, maar misschien wel van droom.

WAKKER WORDEN!!!!!!!!

Heerlijk: ontslagen!!!

Het enige ontslag waar je blij van wordt; uit het ziekenhuis!! 

Nou ja....eind van de middag dan. Mag hij het ziekenhuis uit om te verder te herstellen. Maar dus weer gezond genoeg om het ziekenhuis uit te mogen. En alle lichaamsfuncties doen het weer zelfstandig, geen koorts of ontstekingen. Hoera!! Dat waren 11 hectische ziekenhuisdagen. 

Besprak gisteren met hem waar hij wil herstellen voordat hij weer aan het werk kan en hij gaf aan dat hij dat niet bij mij thuis gaat doen, maar elders. Hij gaf me aan dat bij mij thuis hem en mij teveel stress zou opleveren, gezien de "toestand" waar ik me nu in bevind (en ook nog dat mijn dochter misschien binnenkort ook weer even thuis komt bivakkeren) en hij geen extra zorgen erbij kan hebben. 

Hoe moeilijk ik het ook vind; ik moet mijn ego opzij zetten en hem zijn keuzes laten bepalen. Als moeder wil je/ik het liefste kunnen zorgen voor je liefsten. Maar ook kunnen en moeten loslaten hoort daarbij. En de keuzes van je kinderen accepteren, ook al gaan die in tegen je gevoel als moeder, als uberzorgert. 

En goed beseffen dat het geen brevet van niet kunnen moederen is. Geen afwijzing, maar hij wil heel graag dat ik die gesprekken ga voeren en werk aan me beter voelen. En hij beseft maar al te goed dat ik dat alweer heb uitgesteld en misschien ook wel weer wilde uitstellen voor deze week; want..

Ja, ik zorg slecht voor mezelf. Niet voor de supermarkt om de hoek; de omzet is enorm gestegen, vooral van de koek- snoep en snaaiafdelingen. Vanochtend een halve linksom rechtsgedraaide biologische cake weggemieterd, aangezien het vuilnisbakkendag is. Weg ermee; in de enige goede vuilnisbak en niet in mijzelf. 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Open Zenuw

Vandaag met mijn moeder gesproken en mijn excuses voor mijn gedrag van gisteren gemaakt. Ik vind dat ik niet mijn eigen frustraties op haar moet botvieren. Ik snap maar al te goed hoe ontzettend moeilijk het is om gedrag blijvend te veranderen en wanneer je maar blijft horen dat jij niet goed genoeg bent en nog steeds ook al ben je in de 70, twijfelt aan je zelfwaarde. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geiten en kolen. En hoe ik mijzelf zie.

Het was goed. Voor beiden denk ik.

Wat snak ik naar luchtigheid. Alsof ik alles tien keer zwaarder maak en ervaar. Terwijl mijn verstand me zegt dat ik niet zo'n drama van alles hoef te maken. Blijf naar de feiten kijken en vooral naar de goede dingen.

Kon mijn dochter niet bereiken. Al meer dan anderhalve dag. Normaal appen we regelmatig, maar nu reageerde ze op niets. Ook de vriendin van mijn zoon kon haar niet bereiken en toen zelfs hij me appte of ik wat van haar wist toen deed ik het enige logische; hoppa op de fiets even langs haar huis fietsen.
Kleine moeite; grote beloning.

Haar telefoon was kapot en ze is gewoon een heerlijk nuchter iemand. Die niet iedere drol hoeft en wil rapporteren en normaal doen we dat ook niet en zijn we bij ons thuis meer van Geen Bericht is Goed Bericht, maar aangezien de ontwikkelingen van de laatste week merk ik dat ik momenteel Eén Open Senuw ben.

En mijn relativeringsvermogen is kennelijk ergens diep in een laatje verstopt. Haha...

Anyway....hier is de hele polder zowat afgesloten voor het NSS congres, dus bezoek van buitenaf aan ziekenhuis is iets gecompliceerder. Dus ben ik dankbaar dat hij op een steenworp afstand ligt van mijn huis; ik kan hem - als dat zou moeten - dagelijks bezoeken. Nou kan en wil hij dat niet, vooral omdat hij nog snel moe is en het liefste gewoon het meeste rust.

Ga straks, eind van de middag nog even bij hem langs en ga nu proberen om die Open Senuw wat rust te geven. Of wat afleiding. Vliegtuigspotten met een telelens of zo???

Zaterdagzwijmel Zo is het leven

Laat je niet om de tuin leiden door de fijne muziek.

To some, rainy days are cold and sad

To me, they have all the warmth their body gives me

To Adam, the greatest sin was that apple

To Eve, the enormous desire to make him sin

To some, death is a fatal and terrible blow

To others, just a ticket to freedom

He who carries money, asks the Almighty to protect him

He who robs, asks the Almighty to allow him to rob

CHORUS

That's life, ironic as it is

Some shoulder the cross others must carry

That's life, illogical as it is

Each of us, in the end, has a story to tell or to quell

That's life, as it is...

There are those who spend their lives at the bottom of a bottle

There are those who think that inflating their veins they can fly

That's not the wisest way to find the answer

It's not the same to summon the devil as it is to see him arrive

CHORUS

That's life, ironic as it is

Some shoulder the cross others must carry

That's life, illogical as it is

Each of us, in the end, has a story to tell or to quell

That's life, as it is...

With a kiss, the most profound love can be expressed

With a kiss, Judas sold out Christ

And I need to know why it is that always the poor of the world

down here on Earth are never paid any attention

That's life, as it is, illogical as it is

ironic, drastic...

That's life, ironic as it is

There are many who suffer carrying the cross on their shoulders

Listen to me well, that others must carry

That's life, as it is, illogical as it is

Though difficult to accept so many things

everything has its reason for being

That's life, confront it

Ironic as it is, sometimes cruel and dramatic

Sometimes beautiful and magic, it's all part of this life

That's life, as it is, illogical as it is

I believe in cause and effect

I'm of those who think whoever causes harm

life pays back with the same currency

That's life, life, ironic as it is

Because if we search for freedom

we soon find ourselves in wars, just because of politics

That's life, ironic, illogical as it is

Enjoy what you have without thinking

about what hasn't come your way

Of that, God will take care

That's life, life, ironic as it is

Some inflate their veins

looking for an answer

and they have a sad ending

That's life, illogical as it is

ironic as it is, drastic

It's simply life

Au!

Zoon ligt nog steeds in het ziekenhuis. Gelukkig hier om de hoek.  Zal ook nog wel het weekend daar moeten liggen. Hij geeft aan nog veel pijn te hebben, maar veel pijnstillers, zoals morfine,  werken op je darmen (vertragend),of op je ademhaling en dat is weer niet goed. Door de pijn slaapt hij slecht en dat betekent dat hij nog niet echt veel bezoek verdraagt. En dus heeft gevraagd of alleen wij komen. En dan nog in hele kleine doses. Als we een kwartiertje er zijn is dat wel genoeg. Te moe om veel te praten.

Een vriend van mij,  die door de ziekte van Crohn zijn dikke darm moet misssen en veel, te veel ervaring heeft met darmpijnen, gaf me aan dat het soort pijn wat hij had eigenlijk alleen te verdoven is door je in slaap te brengen. Andere pijnstillers werken gewoon niet op dit soort pijn is zijn ervaring. En kramp-pijn (zo noemt hij het) is een zeer gemene soort pijn. Bijna niet op te vangen.

Mijn zoon noemde het ook al bijzonder dat pijn eigenlijk niet te meten is. Uiteraard vragen ze hem om het een cijfer te geven, maar ieders meetlat is weer anders. Niet zoals koorts, of gewicht of lengte.

Het is bijzonder onplezierig om een volwassen vent zo te horen brullen van de pijn, door deuren heen. En niets te kunnen doen om die pijn weg te nemen.Ook geen kusje erop.

Hoop dat hij vannacht wat beter kan slapen.