Boek naar de brievenbus bij de bibliotheek gebracht. Nu pagina´s in gelezen. En nog verlengd ook. Nou ja, mocht ik het echt willen lezen, kan ik dat boek altijd nog een keer lenen.
Was al blij dat ik genoeg energie in mijn benen had om dat stukje te kunnen fietsen. Geweldig lekker weer was het, dus op de terugweg nog even wat boodschappen gehaald en een leuke hangpot violen. Meteen Lente.
Die lente roep toch wel heel hard nu. Narcissen schieten hier in de buurt de grond uit. Vrolijk al dat geel. In mijn tuin ook trouwens.
Zo nog even wat gaan doen en dan had ik bedacht in de middag naar de bioscoop te gaan. Wat goed uitkomt, want ik zie dat het tegen die tijd gaat regenen.
Vorige week viel ik, doordat ik omkeek en haast maakte, want de bus kwam eraan en ik moest nog een stuk open op het talud - eraf stappen en zo oversteken en klaar doe ik al een hele tijd niet meer, nadat ik ooit bijna door mijn knie ging. Gewoon niet soepel genoeg en een te hoge op/af stap.
Dus loop ik dan liever helemaal om, naar een plat stuk, waar ik de weg oversteek en aan de andere kant van de bushalte uitkom. Maar vorige week schoot het in mijn bovenbeen, de pijn uit de heup, ik zakte bijna door dat been en viel achterover, gelijk kabouter Spillebeen, van het talud, in het gras gelukkig en rolde nog net niet helemaal richting fietspad.
De bus aan de overkant stopte, buschauffeur riep nog wat uit het raam, ik schaamde me kapot dat ik daar zo oncharmant in het gras lag en maar weer opstaan, wat nog een uitdaging was met een zwak been.
Maar omhoog gesleurd, bus was inmiddels verdwenen en dan maar de bus genomen die iets verder weg van de bioscoop stopt. Nog een eind lopen met dat zere been en gekwetst ego. Maar bedacht me ook dat ik niet zo moet zeuren. Niks gebroken, alles werkt nog, 2 moddervlekken op broek die kunnen eruit geborsteld worden en verder, gewoon blij zijn dat ik niet aan de andere kant van de bushalte viel, op het harde beton. Doooooooor mevrouw Spillebeen!
In de bioscoop was het al donker, ik zag niks en trap was hoog zonder leuning, dus ik had al bijna zin om te janken, maar goed....er zit een zaklamp op mijn telefoon, dus iedereen verblind ermee, maar wel mijn plekje gevonden en toen ik zat zag ik pas dat aan die kant OOK een trap was, MET leuning, dus onthoud dat nou voor de volgende keer.
Maar nu gaat het echt de goede kant op. Ik heb ook oefeningen opgezocht om mijn heupen te ontlasten en mijn beenspieren te versterken. Ooit kon ik met gemak 60 kg omhoogstoten met die beentjes. Maar das war einmahl.
Blijven oefenen, want als je ouder wordt verlies je ook spieren. Tenzij je blijft trainen.
5 opmerkingen:
Wat een verhaal over die valpartij.
Laatst maakt ik ook een schuiver met mijn fiets.
Meteen allemaal mensen om me heen.
Lief bedoeld maar zeer genant.
Leuk hè die narcissen, ook in je tuin.
Groeten
Loes
Oh God, genant ja😅 ik herken het. Ben in december op de kerstmarkt, na een grote beker Glühwein met rum, keihard voorover gevallen, op mijn net geheelde knie ( sporblessure).
Een zeer gedistingeerde heer, type arts, vroeg bezorgd of het ging. Ik richtte mij op en zei quasi grappig: ich bin besoffen. Weg was ie.
Voelde me enorm lullig. Kon een week nauwelijks lopen maar alles doet het gelukkig weer. Mij zus zei: we zijn toch taai! Geldt ook voor jou!
't Liep goed af, slechts een klein deukje in je ego. Trekt weer bij. Ik was in augustus met de fiets gevallen zoals ik destijds schreef. Ben wat minder roekeloos nu, maar dat sluit zulke ongelukjes en valpartijen niet uit ben ik bang. Goed om de spieren sterk te houden want dat scheelt wel bij zo'n valpartij.
Och wat een pech die valpartij. Heel herkenbaar. Valt niet mee om de spieren sterk en soepel te houden...
Wat een pech. Inderdaad en herinnering aan nog voorzichtiger zijn
Een reactie posten