Ken je die mop van die collega die op maandag een training had en ik dus wel naar kantoor moest?
Die kwam gewoon om 08,40 aankakken. Training zou pas vanmiddag zijn en dus ging ze eerst maar naar kantoor.
Zucht. Vroeg waarom ze dat niet even had doorgegeven? Vaag antwoord.
In de ochtend hoorde ze dat de training helemaal was afgelast en dus ging ze maar lekker in de middag thuiswerken, want ze had ook een afspraak staan met de tandarts.
Hoe dat te combineren is met een hele dag training elders? Dat klopt gewoon niet dat verhaal!
En dan ook nog doorgeven dat ze een telefoontje kreeg en toen maar de tandarts-afspraak heeft laten zitten.
Nu zakt mijn broek al af, want afgevallen, maar nu helemaal.
Dit hele circus was geheel niet nodig geweest. Had ik rustig thuis kunnen starten, zonder mijn been extra te belasten.
Denk niet dat het een moer uitmaakt. Communiceeeeeeeeer. Laat me weten hoe of wat.
Dus ben helemaal klaar met 'rekening houden met elkaar'. Als dat een eenrichtings-weg is.
Net thuis om 18.30. Direct mijn pan gisteren gemaakte broccoli/courgette en selderijsoep op het vuur gezet. Nu alleen nog maar ontspannen. En DOE dat dan ook.
En oefenen. Liep het talud af bij de bushalte en voelde even een zwakte in dat been. En oh ja, stapte op mijn aankomststation in de bus, maar die was zo vol dat ik moest staan en voelde me niet senang. Volgende halte er dus direct uit en de bus erna genomen.
Maar gelukkig kon ik het corrigeren met andere been (betere balans is ook nodig dus) en zei dat er niets aan de hand was. Ik stond nog en mocht op zijn elfendertigst naar huis lopen. Met zware bepakking. De lange route, want arrogant dacht ik dat ik dan weer extra moest wachten op de bus dichterbij. Dus extra lopen hindert niet toch?
Morgen dus wel doen.
5 opmerkingen:
Doe voorzichtig met dat been. het moet nog lang mee
Je zou ze, dergelijke collega's
Ik weet dat het misschien mentaal even een grote stap is, maar in het OV mag je gewoon vragen of iemand opstaat hoor! Zeker als de speciale plekken voor mensen met een lichamelijke beperking/zwangerschap etc bezet worden door jonge mensen.
Als je herstelt van een gebroken been o.i.d is dat na een tijdje vaak ook niet (meer) zichtbaar. Ik heb dit gehad en toch af en toe om een zitplaats gevraagd. Ik heb eigenlijk nog nooit een 'nee' gehoord. Alleen maar begrip en chauffeurs zijn vaak ook heel lief als je zoiets aangeeft. Als jij valt in een volle bus of jezelf overbelast dan ben je nog verder van huis.
Uit je posts komt vaak naar voren dat je het moeilijk vind om voor jezelf op te komen op het moment dat er iets gebeurd. Daarna kun je het heel goed rationaliseren, maar op het moment zelf maak je jezelf 'klein' en inschikkelijk. In dit geval gaat het om je gezondheid, daar mag je best wat harder voor vechten. Niemand zal het je kwalijk nemen, echt niet!
Ik word al moe van alleen het lezen van dit blog. Wat een eenzame worsteling,,,
Ik zou zeggen: rest van de week ziek melden, rustig herstellen van de val, oefeningetjes doen, energie bijtanken.
En misschien is er een leuke buur of verre vriend om dan een gezellig praatje mee te maken? Of bedenken hoe te investeren in nieuwe of oude contacten? Want zo doorzwoegen gaat niets opleveren . Hier is het leven te kort voor!
Annemaria
Die collega van jou zou je toch echt de nek omdraaien. Komt er nou echt niemand daar voor jou op die daar iets van zegt?
De enige manier hiermee te leven is nog meer voor jezelf kiezen, hoe moeilijk dat ook voor je is. In dit geval thuisblijven totdat je been je weer kan dragen. Jij kunt altijd thuiswerken en dat is voor het bedrijf al een grote winst. Heel veel sterkte! Marina
Een reactie posten