Lees in Trouw een interessant stuk over een training die mensen voorbereidt op het pensioen. Hoe ga je dan je dagen indelen. En, wie ben je nog zonder je baan, je titel, de afdeling die onder jouw leiding stond?
Maar vooral ook de indeling van de werkweek die er dan niet meer is, want je werkt niet meer. Elke dag is het weekend.
Wie ben je zonder functie, volle agenda en de dagelijkse bevestiging van collega´s?
Ga je dan een traytje Geraniums halen?
Een camper kopen?
Die hobby eindelijk eens uitdiepen.
Reizen?
Gelukkig heb ik, helaas, al ervaring als je van niemand de collega bent, nul waardering krijgt van anderen om je titel en al helemaal geen leiding meer geeft. Weet hoe het is als je zelf je dagen moet/mag indelen. Ook om niet gek van verveling te worden. Al had ik genoeg te doen omdat ik toen aan het solliciteren was en mijn dagindeling het zoeken naar werk was.
Hoe is dat, stel ik me voor en vraag ik me af, straks voor mij. Pensioen. Niet meer verplicht dagelijks reizen naar mijn werkplek, niet meer hoeven omgaan met mensen die ik niet zelf heb uitgekozen. Niet verplicht heel vroeg opstaan. Niet meer na een jaartje weer hetzelfde aan nieuwe mensen moeten uitleggen en dan aan het eind van het jaar begint die cyclus opnieuw. Of bij pech al na een paar maanden. Niet meer. Heerlijk!
Maar ook; geen inkomen meer uit loon. Pensioen. Wat heul weinig is, want jarenlang in bedrijven gewerkt die niets geregeld hadden voor hun personeel. Zelf dan maar spaarpotje aanleggen, maar dat schiet ook niet echt op.
Een afbetaald huis heb ik ook niet, want ik huur.
En toch zie ik er geheel niet tegenop. Mijn pensioen zal niet volgeboekt zijn met reisjes, cruises en dat soort zaken. Maar ik hoop wel meer tijd voor mijn kleinkinderen en kinderen. In redelijke gezondheid.
En zaken vastleggen als het hoofd ook dreigt uit te vallen.
Hoe zien jullie je gepensioneerde leven of misschien leef je dat nu al en was het wat je je ervan had voorgesteld. Of juist anders, minder leuk of juist veel leuker.
Vertel!
33 opmerkingen:
Het is de gelukkigste tijd van mijn leven. Het heeft even tijd gekost om in een ritme te komen. Ik startte met een museumjaarkaart. Want gepensioneerden doen dat. Maar het past helemaal niet bij mij.
Filmabonnement past wel. Moestuin die in hoogzomer veel tijd kost. Sportschool. Naailes deed ik vier jaar lang.
Schop jezelf dagelijks naar buiten toe. Neem de app Ommetje. Bewegen ook met regen is noodzaak. Check dingen die dichtbij zijn en waar je mensen ontmoet. Bibliotheek bijvoorbeeld. Mensen vullen daar puzzels in. Ontmoeting, wandeling, en hersengymnastiek. Gratis.
Ik werk nu vrijwillig in een tweedehands kledingwinkel, elke 14 dagen een ochtend. Spreek mensen, heb eerste keus uit mooie tweedehands kleding en hoor zo ook ergens bij. Daarnaast ben ik maatje voor een eenzame oudere. Toen ze nog redelijk gezond was ondernamen we (kleine) uitjes, waarbij zij de koffie betaalde. nu bezoek ik haar thuis eenmaal per 3 weken.
Oh heerlijk, al 5 jaar (ben jaar eerder gestopt).Die museumkaart had ik al en nog steeds. Ga graag naar een museum en plak er dan gelijk een stadsbezoek aan vast buiten mijn eigen stad. Bijna elke ochtend oefeningen om beetje lenig te blijven, daarna koffie, poosje puzzelen, rommelen in huis en soms tuin. Zo nu en dan naar de markt, is die wandeling ook weer geregeld. Gezellig naar een café. Lekker midweek naar Zuid-Limburg, buiten de vakantieperiodes. Wandelen, dagje Maastricht, uit eten. En naar Italië, dus ook elke dag beetje Italiaans oefenen. Genoeg te doen en te beleven
Mijn ouders hebben die cursus zo'n 20 jaar geleden gedaan, die werd aangeboden door de vakbond. Ze wonen in Groningen en kozen de cursus in Zeeland, en bleven nog een paar dagen :) Daarna werd die mogelijkheid opgeheven :(
Ze hebben er heel veel aan gehad. De eerste paar dagen waren het veel gesprekken en rollenspellen, maar nooit met de vaste partner; pas de laatste dag was er een diep gesprek met de vaste partner. Als er geen vaste partner was, mocht een goede vriend of familielid meekomen.
Voor mij ook de beste periode van mijn leven. Was in het begin wel wennen want werk is toch een deel van je identiteit. Heerlijk doen waar je zin in hebt en geen werkproblemen meer.
Pensioen? Heerlijk!
Geen gereis meer heen en weer.
Wel (in het begin) wat vrijwilligerswerk gedaan. Maar dat doe ik nu ook niet meer.
De tuin vaart er wel bij, meer tijd voor de kleinkinderen, en ook een soort van doen waar je zin in hebt.
Leef er maar lekker naar toe!
Lijkt me heerlijk, met pensioen. Inderdaad lekker geen werkproblemen meer. En niet meer voor dag en dauw opstaan... Officieel "moet" ik nog ruim 7 jaar. Ik hoop dat ik wat eerder kan stoppen. Ik mag zelf heel graag in huis en tuin rommelen en ik houd van wandelen en vogels kijken. Hypotheek door omstandigheden nog lang niet afbetaald, dus fijn dat ik niet dol ben op reizen of dure hobby's heb. Wel een hondje en een kat, heel gezellig. En twee volwassen kinderen (met een rugzakje), die nog steeds wat op ons leunen.
Ik denk dat het jou goed gaat lukken om je pensioenjaren op een fijne manier in te vullen. Geen haast meer en meer energie voor fijne dingen. Ik wens je heel veel gezondheid toe!
Noodgedwongen door fysieke ellende eerder moeten stoppen, nu de kanker terug is, zo blij dat ik de afgelopen jaren niet me de te….. heb hoeven werken en allerlei leuke dingen heb gedaan en daar tijd voor heb gehad. Nu zou ik bijna met pensioen gaan en sta ik aan het begin van weer een kankertraject. We gaan zien hoeveel tijd ik nog heb. Les: geniet van elke dag, wacht niet tot na je pensioen, het kan zomaar te laat zijn.
Vind het heerlijk.Museumkaart had ik al jaren. Niet vroeg opstaan, vooral niet te veel verplichtingen aangaan. Lezen, oefeningen doen, huis, kunst, afspreken op een terras.
Er staat een blog van mij over dit onderwerp in de steigers, als onderdeel van de zomerserie. Het is nog niet zo ver maar er af en toe over nadenken kan geen kwaad.
Het lijkt me lekker, maar het vermoeit me wel dat mensen steeds vaker vragen hoe lang ik nog moet, en dan guitig, nog mág.
Ik denk wel met verbazing terug aan collega's die met 55 met de vut gingen, en soms al met 52 jaar in een riante regeling. Toen ik startte dacht ik: als de kinderen het huis uit gaan, ga ik een studie naast mijn werk doen. Maar we werden pas na 60 jaar legenesters, die studie doe ik niet naast mijn baan.
We bekijken het van jaar tot jaar en vergeten niet, alle dagen te genieten. Niets wereldschokkends - Samen gezond en eensgezind aan tafel is de grootste zegen, er vallen regelmatig mensen in onze omgeving uit door ziekte of overlijden.
Was die cursus soms in Aardenburg? Daar zag ik die cursisten,als we werkweek met school hadden. Leuke gesprekken mee gehad
Zoals hierboven al werd aangegeven. Wacht niet te lang. Het kan zomaar over zijn.
Helaas heb ik dat meegemaakt.
Zoveel plannen. En diezelfde plannen konden de prullenbak in
Eerst door de ziekte van Lief en later het plotselinge overlijden. Binnen een paar dagen was ik weduwe. Het blijft een rotwoord.
Lief heeft mij, zoals ze zeggen, goed achter gelaten.
Maar ik ben wel alleen
Nooit reislustig geweest. En alleen ga ik ook niet op een terrasje zitten.
Ik mis hem. Ons leven samen.
En vergeet niet.....Later is nu begonnen.
Liefs Joanne 😘💜
Maar als je je werkomgeving zo maar vindt en zo’n moeite hebt met de reistijd en het reizen met de trein en wel waardering wil krijgen voor het werkende deel van je leven; waarom zoek je dan niet iets anders? Een andere functie is zo gevonden, erger dan nu kan het niet zijn afgaande op je geklaag. Waarom doe je dat niet, dan wordt je leven vast een stuk leuker. Biedt je huidige werk je een bepaalde veiligheid? Zo geweldig is het toch allemaal niet? Wat let je?
.
Anoniem van 16.18 heeft waarschijnlijk moeite met begrijpend lezen. Een andere baan op een redelijk niveau is niet zomaar gevonden op een zekere leeftijd. Makkelijk gezegd maar niet makkelijk gedaan.
Ik ben afgekeurd met 64 jaar ruim jaar voor de toen geldende 65 plus 3 maanden. Wat een opluchting was dat, ik werkte al vanaf mijn 16e. Niet meer op tijd komen en veel tussen de werkdagen in moeten plannen, en steeds minder energie over terwijl er werd verwacht dat ik juist meer ging doen door nieuwe extreem bureaucratische leidinggevende. Geen seconde het gemist. En mijn werk vond ik echt wel leuk nog.
Ik ben er nog wat jaartjes van verwijderd, maar het lijkt me een prettige levensfase zolang je een redelijk inkomen hebt en een redelijke gezondheid. En ja, ik denk ook wel dat het even wennen kan zijn. Dus als het zover is, geef jezelf dan wat tijd voor de omschakeling.
Ik ben net als Lot een stuk pessimistischer over het vinden van een nieuwe baan als je over een paar jaar met pensioen gaat. Ik heb me vanaf mijn 50e suf gesolliciteerd, maar een uitnodiging voor een gesprek kreeg ik niet. Blijkbaar te oud, toen al!
Gelukkig had ik werk en ben ik daar gebleven. Ik kreeg een nieuwe leidinggevende en daar werd het wat beter van.
Maar daar gaat je blog niet over.
Ik ben alleenstaand en ik had wel wat moeite met de overgang naar het pensioen (vanaf maart 2019). Ik miste de dagelijkse contacten met leuke collega's. Uiteraard niet de contacten met de mensen waar ik weinig mee had.
Wel heel fijn dat ik niet meer zo vroeg van huis hoefde en pas tegen zes uur weer thuis was. In de winter dus altijd bij donker.
Ik wilde veel ondernemen, maar kon nauwelijks lopen door slechte heupen. Dus het werd dagelijks zwemmen en bij mij thuis oppassen op mijn kleinkinderen van toen 2 jaar. En leuke cursussen bij de seniorenacademie. Daar kon ik op de fiets naar toe.
Na een jaar pensioen kwam de pandemie. Door de coronamaatregelen werd mijn pensioen erg saai. Gelukkig kreeg ik na een kleine 0,5 jaar na het uitbreken van de pandemie een nieuwe heup en 1 jaar later de andere nieuwe heup. Dat maakte me een stuk mobieler. Toen een filmabonnement en een museumjaarkaart. Beide cadeau van mijn dochters, maar vervolgens op eigen kosten herhaald.
Ik zwem ondertussen al 16 jaar tenminste 3x per week en ik ga sinds 3 jaar naar de sportschool voor krachttraining en cardio.
Financieel ging ik er, toen ik met pensioen ging, op achteruit. Het scheelde ongeveer 300 euro netto per maand (maar 20 pensioenjaren, bij parttime werken). Maar doordat ik mijn hypotheek voordat ik met pensioen ging helemaal had afgelost was dat niet een groot probleem.
Ik geniet ervan en ik ben dol op geraniums.
Als ik fysiek een minder goede dag heb dan zeg ik tegen mijzelf,,heanig an,,morgen gaat het vast beter en anders overmorgen.
@Anneke Broos: dat vind ik nou leuk bedacht, vooral het stuk 'anders overmorgen', want vaak is dat ook zo bij kleine tegenslagen of kleine fysieke ongemakken.
Je doet het goed.
Maar wat minder zelfingenomenheid zou jou sieren.
Ellen
Zoals je weet heeft de X er wel veel moeite mee en die had ook een rotbaan. Ik dacht echt, die gaat zich nu beter voelen nou niet dus. Veel alleenstaanden zeggen tegen mij; ja jij hebt tenminste en dat is zo en ik hou van hem maar het is niet zaligmakend zeker niet in combinatie met iemand zoals ik. Mooieschoonzus gaat in December met pensioen en ik ben heel benieuwd hoe zij dat gaat aanpakken want ze is net haar broer en wil nuttig zijn en werken. Van jou ben ik ook heel benieuwd hoe je het gaat vinden. Ik weet dat je heel mooi kan tekenen dus ik hoop dat je daar iets mee gaat doen. Ja ik weet je vroeg geen tips maar dat schoot mij te binnen. liefs
Ik stopte met werken toen mijn man met pensioen ging, nu 5 jaar geleden. Sinds deze maand krijg ik ook AOW en €200 pensioen per maand. We krijgen het nu financieel een stuk ruimer. Wat we doen.. we hebben een hondje, een museum jaarkaart, een Cineville pas en een achtertuin. . Ik hou van fietsen wandelen koken en lezen. Ik volg sprekers op YouTube en volg gratis bijbel cursussen via de computer . Ik eet eens ijsje op een terras en we gaan een paar keer per jaar naar een vakantiehuisje. Daar koken we zelf en fietsen in de omgeving . Ik bezoek wat mensen die alleen zijn, kook een keer per week voor mijn zus en broer. Ik ga soms ontbijten bij de Ikea. Ik schrijf mensen kaarten en ik kleur in oude kinderboeken en soms in jaren 70 kookboeken. Mijn man werkt 2 dagen per week als vrijwilliger, die dagen doe ik wat extra’s in huis, fiets of ga alleen naar een film die hij niet ziet zitten. Ik lees in de bibliotheek tijdschriften of spreek af met mijn dochter om bij de plaatselijke kringloop koffie te drinken en kleding te passen en ik koop er dvd’s van oude series of films, we hebben geen tv abonnement. Ik verveel me nooit er zijn genoeg bijna gratis dingen om te ondernemen. Voor mijn verjaardag heb ik kaartjes gevraagd voor Burgers dierentuin. Op zondag naar de kerk. In de lokale krant kijken naar open tuindagen, kunstroutes die je kunt fietsen, kersen plukken bij de boer, koeien dansen in het voorjaar, een opening van iets waar iedereen naar toe mag, cursussen voor ouderen die bijna gratis worden aangeboden door de gemeente, elke dag een loopje naar het ooievaarsnest in de wijk en kijken hoe het gaat, een verrekijker is een geweldig ding om te hebben. Met socialdeal dingen goedkoop ondernemen enz. Kortom genoeg leuks om te doen en het fijnste is geen wekker nodig😉 Bieke
Niet meer hoeven werken vond ik een opluchting. Vooral omdat in de zorg wordt verwacht dat je vaak beschikbaar bent, ook voor korte diensten die weinig opleveren maar waar je wel moe van wordt. Ik heb wel een behoorlijk klein pensioen opgebouwd bij Zorg en Welzijn. Samen met AOW maakt het de financiën overzichtelijk.
Ik woon samen met man op een schip op een woonplek in een haven. Eigenlijk is dat elke dag gewoon leuk.We houden wel van een vast ritme. En de boel ondehouden is hoofdzaak. Maar we gaan ook graag varen, wandelen of fietsen.
In het begin had ik veel activiteiten gepland, pilates, zwemmen, voorlezen bij buitenlandse kinderen thuis, teken- en schilderlessen, passen op kleinkinderen ook. Nu 7 jaar later doe ik veel minder, maar ik mankeer inmiddels het een en ander.
Dat is dus mijn verhaal, Ik lees graag je blog en vond dat maar eens moest reageren.
Kortom het pensioen is fijn, maar je moet zelf de was ophangen os zoiets. Sim
@ Ellen: zelfingenomen? Wat vind je zelfingenomen in mijn reactie op deze blog?
Op mijn 61e ben ik gestopt. Mijn bedrijf ging voor de zoveelste keer reorganiseren en ik kon er met een regeling uit. Ik moest mijn pensioen naar voren halen, wat me een paar honderd euro per maand scheelt. Maar de vrijheid die ik daarvoor kreeg, is niet in geld uit te drukken. Ik ben nu 72 en geniet nog elke dag van het niet meer moeten. Ik rommel graag in huis, lees veel, wandel, bridge, ga naar musea en de film. En ik doe vrijwilligerswerk in de bibliotheek, ik lees peuters en kleuters voor. Ontzettend leuk om te doen.
Kortom, ik ben blij dat ik destijds de mogelijkheid kreeg te stoppen, maar ik snap dat dat niet voor iedereen is weggelegd.
Ik denk dat je enorm gaat genieten van je pensioen en van de rust.
En het is je van harte gegund!
Al 3 jaar met pensioen ( 40 jaar in de zorg werken was genoeg ) - alleenstaand zonder kinderen. Geniet volop van niets moeten en (bijna ) alles mogen. Probeer open te staan voor wat er dan ook op mijn pad terecht komt - bioscoop, musuem, even niks doen, wandelen, theater, lunchen met vrienden & kennissen, lezen, dag tocthjes plannen of langere vacanties,............er valt altijd wel wat te doen. Maak vaak een plan(netje) de avond tevoren zodat ik ongeveer weet bij t opstaan wat ik ga doen - maar probeer flexibel te zijn. Heb ik mazzel ? Zeker wel maar draag er zelf ook aan bij.
" Where there is a will there is a way " is voor mij waar gebleken.
Ik vermaak me wel. Boodschapjes op de fiets een paar dorpen verder. Boekje en koffie mee om onderweg te stoppen. De periode dat ik moest herstellen van een ongeluk was wél zwaar.Ik kon met krukken lopen, maar ver kwam k niet, niet eens naar de supermarkt, dat moest met de bus(rampzalig)
Maar goed, ook toen vermaakte ik me wel. Tuin(met mini moestuintje), huis, buurtje. Smorgens lekker langzaam opstarten. Uitgebreid koken(soms ook voor anderen in de buurt) Naaien. Lezen.
Wel handig om tevoren na te denken hoe je het aan gaat pakken. Kan in elk geval geen kwaad.
Oei, dat weet ik niet meer. Het zou heel goed kunnen.
Helemaal niets, Zuinigaan. Ik vind dat je je goed gered hebt en daar trots op mag zijn. Ik lees je blog met plezier.
Ik heb helemaal geen moeite met begrijpend lezen. Wat een nare opmerking. Het is gewoon een feit dat Cellie nu ook geen baan op redelijk niveau heeft als ik haar blogs lees. Misschien werkt ze nu onder haar niveau, des te meer reden om naar een andere baan uit te kijken. Veel bedrijven zitten juist wel te wachten op mensen met veel werkervaring die niet meer beperkt zijn met schoolgaande kinderen e.d.
Ik ben dankbaar voor de positieve verandering die ik heb ervaren na mijn samenwerking met Ilekhojie. Mijn relatie met mijn ex was volledig stukgelopen en elke poging om de band te herstellen maakte het alleen maar erger. Dankzij Ilekhojie's begeleiding leerde ik hoe belangrijk geduld en zelfreflectie zijn. Binnen een paar dagen begonnen we weer met elkaar te praten, losten we oude misverstanden op en herstelden we het vertrouwen dat we kwijt waren geraakt. Vandaag de dag is onze relatie gezonder, respectvoller en sterker dan voorheen. Ik ben dankbaar voor de steun die ik gedurende het hele proces heb ontvangen. Hoewel elke situatie anders is en resultaten niet altijd gegarandeerd zijn, gaf mijn ervaring me hoop en een tweede kans om een belangrijke relatie te herstellen. Ik waardeer Ilekhojie's rol in het herstellen van de relatie met mijn ex-vriend oprecht. Je kunt contact met hem opnemen via WhatsApp +2348147400259 of e-mail: gethelp05@gmail.com
Een reactie posten