Geen tijdsdruk

Waar ik in mijn vakantie van genoten heb, is onder andere geen tijdsdruk meer ervaren. Niet die wekker om 05.30 uur, weten dat je echt op tijd de deur uit moet om de bus, nog een bus, de trein en dan de benenwagen te halen om op tijd op je werk te zijn. 

Dat hoefde niet, 3 weken lang en dat was heerlijk. En helemaal omdat ik mijn baan heb opgezegd, weten dat dit binnenkort voorgoed niet meer hoeft. In ieder geval niet dagelijks, want er zullen vast nog wel dagen komen van wel op de tijd letten. 

Snap wel dat het lijf eraan gewend is geraakt, want werd toch zeer regelmatig rond 05.30 uur wakker. Wist dan gelukkig dat ik nog verder mocht en kon slapen, dus even een plaspauze en dan terug in mijn bed. Proberen toch weer verder te slapen. Het scheelt dat het nu nog donker is tot een uurtje of 07.00.

De man van een vriendin vertelde me dat sinds hij met pensioen is, het vroege opstaan voor hem ook niet meer hoeft en hij meestal rond 09.30 uur de dag start. Dat klinkt superlaat voor mij nu, maar ja....hij hoeft dan ook niet meer rond 21.30 naar bed. Ik merk dat ik rond 22.00 uur echt moeheid voel in mijn lijf en ogen en de slaap lonkt. Prima. Doe ik dan ook gewoon.

Toch heeft hij nog genoeg te doen. Alleen deelt hij nu zelf zijn tijden in. Dus niet dat hij de hele dag op de bank hangt. Hij is juist heel actief en doet ook nog vrijwilligerswerk.

Keek van de week weer een film van Indiana Jones. Worden op tv uitgezonden en altijd, vink ik althans, leuk om nog een keer te zien. Al was het alleen maar omdat ik dan nog wel de grote lijnen weet, maar die kleine, vooral grappige details, vergeten was. 

Ondertussen keek ik ook nog een keer kritisch naar hoe ik mijn keuken heb ingedeeld. Al valt er weinig te wijzigen want gewoon één recht keukenblokje en that's it. Wel hoge kasten, bedacht voor mannen van 1.90m schat ik in. Bij de bovenste planken kan ik alleen met een opstapje.

De stopcontacten zijn zo schaars dat je daar ook niet creatief mee kan zijn. Dus gasfornuis en koelkast staan daar waar de aansluiting is en naast het keukenblok en klaar. 

Maar door te kijken naar diverse opruimvlogs leerde ik ook weer om na te denken of alles wel zo handig staat. 

En ook; moet er wel zoveel staan dan?? Heb ik dat echt nodig of ooit gehad en nou ja, wie weet ooit ga ik die cementmolen toch gebruiken (bij wijze van spreken dan he).

Altijd leuk om daar mee bezig te zijn. 

Wat ik me ook realiseerde, nu ik dus begin te snappen dat ik straks echt de tijd aan mijzelf heb, dat ik echt niet alles in mijn vakantie hoef te proppen en af te krijgen. Kapper ben ik nog niet geweest. Geen zin in en ook nul inspiratie.

Ik dacht alleen maar dat ik wel even dit weekend moet nadenken over wat ik in mijn lunchtrommel meeneem deze week en fruit om makkelijk mee naar mijn werk te nemen. 

En ook even een weekmenu te bedenken, zodat als ik thuiskomt, laat, er iets klaarstaat wat alleen maar opgewarmd hoeft te worden. 

Zaterdag ben ik toch wel naar de Open Monumentendag in Haarlem geweest. Ik moest eer nog wachten op een pakketje, maar dat kwam gelukkig veel vroeger dan de oorspronkelijk planning. Dus ik kon nog op tijd op pad, want wilde graag het concert in de Grote Kerk beluisteren. En even in die kerk zijn.

Gelukt.

Prachtig. Het ontroerde me. Moest even terugdenken in een flits aan hoe mijn vader jaren in een Mannenkoor zong en ik vaak op zaterdagen, als ze repetitie hadden, meeging om de partituren klaar te leggen. Mooie stem had hij wel, maar niet erg toonvast. Als hij de hoge noten niet kon halen, dan ging hij opeens in een laag register zingen. 

Maar enfin. Concert was mooi. Dus heel erg bedankt voor de tip hier van Malou. Weet niet of ik haar zag en dacht misschien kan ze wel niet omdat ze net iets aan haar oog had laten doen. Waarvoor nog beterschap.

TIp voor Open Monumentendag 2026

Daarna beetje moe, dus besloot naar de bus te lopen. Het was knaldruk in de stad, bus terug ook druk, maar gelukkig was er nog één plekje. 

Op mijn overstapplek zou ik 30 minuten moeten wachten, maar had daar geen geduld meer voor, dus toch maar gaan lopen. Had nog wel een halte verder kunnen nemen, maar dat vind ik altijd zo´n depressief makende route. Dan maar deze. Immer gerade aus.

Op het moment dat de volgende bus zou komen trok ik de voordeur open. Heul fijn en ook dat ik het vol kan houden. Toch geen haast.