Op mijn werk hadden ze bedacht dat we nog sneller moesten bellen dan we al deden, want juist dan zouden we nog meer potentiele klanten treffen en dus meer resultaat boeken.
Dus binnen maximaal 14 seconden volgende beller na je laatste belletje. Met alle aantekeningen verwerkt etc etc. Hoppa....en dat de hele dag door. Ik zou er bijna RSI van krijgen.
En een paar weken erna bedachten ze dat het wel 9 seconden maximaal kon zijn. Leuk toch...lekker doorbellen!!
Kan er niks aan doen, maar altijd moest ik aan onderstaande scene denken. Sneller, sneller, meer meer meer meer..
De zus van mijn moeder logeert een tijdje bij haar om haar bij te staan tijdens haar revalidatie en mijn zoon vertelde me van de week al lachend dat hij - als die twee bij elkaar zijn - weinig hoeft te zeggen. Ze praten voor 4. Kort en bondig zijn twee woorden die in hun vocabulaire niet echt voorkomen.
Mijn moeder was vroeger stug, nors en gesloten en pas sinds mijn vader niet meer in beeld is, is ze meer haarzelf geworden. Praat ze meer en lacht ze meer. Koketteert met haar Franse roots en in haar hoofd zou ze zo Frans kunnen praten. Parbleu!!
Jammer dat ze die losheid niet had toen wij - haar kinderen - jonger waren. Snap het wel - de bangheid voor mijn vader en zijn onvoorspelbare gedrag hielden haar in het gareel.
Dus was ik blij om te zien dat ze wel die zachtheid aan de kleinkinderen kon tonen. Of buurkinderen.
Niet in een arm om je heen of zo...daar doet ze niet zo aan, maar een snoepje of aandacht.
Ze beweegt alweer aardig en loopt een aantal keren per dag de steile trap op en af met haar krukken en dat is wonderbaarlijk om te zien. Maar het kan met de huidige technieken, dus hoop dat ze voorspoedig vooruit gaat.
Niet in mijn budget, want dat is niet veel meer verder te snoeien; volledig kaal al. Maar wel lekker in de tuin. Een, of eigenlijk meerdere klimopplanten waren tot polsdikke takken uitgekronkeld en die bleven natuurlijk maar groeien en groeien en drukten een hekwerk kapot. Nu zit mijn groenbak vol en moet ik tot eind van de week geduld hebben om dan weer verder te snoeien.
Nadat ik eerst nog even lekker wat planken had gezaagd van de frontjes van een waaibomenhouten kastje wat nu buiten staat en eerst jarenlang binnenstond en daardoor al een lekker voldaan gevoel had. Wil er alleen nog een plastic laagje overheen doen, dan blijft het dit jaar nog wel behouden voor gebruik.
En mijn straatje met zout bestrooid, wat ik leerde van De mijmeringen van Annemiek van Deursen.
Heb ik daarna ook nog maar even mijn tuinmeubels geschuurd. Lichtjes, want er hoeft alleen lazuur (of zoiets) op. Ook straks nog maar even doen. Dat heb ik nog in de voorraad van vorig jaar gelukkig.
"Even"..... Wat ik wel merk, dat hoe minder ik twijfel en aarzel en uitstel, hoe meer er uit mijn handen komt. Niet te lang nadenken, maar simpelweg gewoon beginnen. En ja, dan kan het fout gaan, maar nou en?? Niemand die het ziet en niemand die er commentaar op heeft. Het plezier wat een afgemaakt karweitje me geeft is meer dan een heitje waard. Dat mijn armen onder de krassen zitten van allerlei takken is alleen maar een bewijs van dat ik lekker gewerkt heb.
Dus Oei, ik snoei.
Maar zonder snoei geen groei.
Het lijkt wel alsof ik als dichter bloei!
Natuurlijk is het ook nog heel erg fijn dat ik de hele dag lekker buiten in de zon kan zijn. Gratis. Vitamine D opbouwen en ontspannen in de zon. Boek doorbladeren over kleurrijke inrichtingen in wat een vriendin zei over mijn inrichting Eclectische stijl. En weer inspiratie opdoen. Hoe kan ik dingen veranderen, zonder naar een meubelboulevard te hoeven.
Heb al wat zaken weggehaald, anders neergezet en kritisch bekeken. Nu heb ik met de nieuwe bank een heel keurige bank, een grote mensen bank zeg maar. Dus die wil ik nog wel oppimpen met iets. Kussens en een lekkere plaid of zoiets. Komt vanzelf wel die inspiratie. Voorlopig ben ik al blij DAT ik inspiratieprikkels heb.
Ooit was ik bij onderstaande overheidsinstelling omdat dit een klant van mij was en kreeg van mijn contactpersoon een rondleiding, want hij was zeer trots op zijn werkomgeving.
Ook inspirerende ruimten op een plek waar ik die niet verwacht had.
Aangezien mijn moeder deze week ook haar andere heupgewricht heeft laten vervangen door een kunstgewricht kan ik niet anders dan een heupenthema kiezen.
Zo soepel als Shakira bewoog ze al nooit, maar ze is volgens haar arts wel soepeler dan de gemiddelde vrouw van haar leeftijd (75+). Wat ook weer fijn voor haar vriend is.
Maar eigenlijk dacht ik vanochtend direct aan onderstaande heerlijke Ja Zuster, Nee Zuster meezinger/danser:
Zodra je op krukken een trapje kan op- en aflopen dan schoppen ze het ziekenhuis uit, meestal al na 2 of 3 dagen na de ingreep. En de dag na de operatie, hoppa....het bed uit en direct lopen. En het wonderbaarlijk is, dat je dat ook kan.
Las gisteren dat Wim Brands is overleden. Bijna elke zondagochtend kon ik enorm genieten van zijn boekenprogramma. Ongekend want er is geen ander programma over literatuur.
Maar ik schrok vooral wat er in het bericht stond. Dat hij door een depressie was overvallen en dat dit hem totaal onverwachts naar een zelfverkozen einde dreef.
Wat een triest bericht. Iemand die zo begaafd was en dan toch die leegte. Die zwarte hond die aan hem trok. Geen woorden meer die hem konden helpen.
Ga ik vandaag maar weer extra genieten van een lange wandeling. Met man met hond. Kijken naar hoe de natuur weer tot leven komt. Ieder voorjaar weer. En dat die basis al in de winter is gelegd, als alles dood en in rust lijkt.
Omringt door banken, een mooi appje, zonneschijn en buiten in de tuin een kopje koffie drinkend, kan de keus van vandaag niet anders zijn dat de enige weg omhoog is. Na van beneden te zijn gekomen uiteraard.
Zoals Toon Hermans al zei: zonder dalen geen bergen. En zo simpel is het eigenlijk.
Toen onderstaand lied hot was in 1988, was mijn dochter net 2 en een schattige peuter en mijn zoon net geboren. Niet te geloven hoe snel de tijd is gegaan. En dat die cyclus gewoon maar doorgaat.
Kom je thuis uit je werk, staat er ineens een redelijk nieuwe driezitsbank in je woonkamer. Plus mijn oude bank en ander oud bankje.
En kom je de dag erna thuis, staat er ook nog een stoel, geschikt voor mijn riante kont en anders voor 2 slanke mensen, in de huiskamer.
Hup hup....bankentruc! Zonder pinnen of cash. Of creditcard. Wel met lieve mensen die aan mij denken als ze zelf een nieuwe bank aanschaffen.
En gewoon zonder er wat voor te willen hebben dit ook nog eens bij mij thuis neerzetten. Met hulp van hun buurmannen. Wel handig dat degene die in dit complot zit, mijn voordeursleutel heeft.
Ben er stil van.
Sowieso omdat ik nu niet weet op welke bank ik vanavond nou eens zou gaan zitten...of kan zitten, want t staat een beetje vol. Maar door de bank genomen is dat niet zo erg.
.jpg)