Nachttrein naar Lissabon - Amar Pelos Dois

Om mijn hoofd even te resetten heb ik gisteren naar de eerste halve finale van het Songfestival gekeken. Verstand op nul en blik op oneindig. Heerlijk!

De meeste inzendingen gingen niet om het zingen, maar om de act en de jurk (of vlecht). Totdat Portugal begon.

Oh wat een heerlijk lied. Ik had het nog niet eerder gehoord.

 Love for the both of us

If one day someone ask about me
Say that I lived just to love you
Before you, I only existed
Tired and without nothing to offer

My dear, listen to my prayers
I ask you to come back, that you come back to love me
I know you don’t love alone
Maybe little by little you can learn again

My dear, listen to my prayers
I ask you to come back, that you come back to love me
I know you don’t love alone
Maybe little by little you can learn again

If your heart don’t wish to do so
To feel the passion, If it don’t want to suffer
Without making plans about what will happen
My Heart can love by the both of us

Zou ik ooit in de gelegenheid zijn om weer eens te reizen, dan zou ik nog graag een keer Portugal ontdekken.

Ik las, nota bene op voorspraak van een client van me bij een hulpdienst, een paar jaar terug het boek "Nachttrein naar Lissabon". En was onder de indruk.

Of die scene uit die film Love Actually waarin Colin Firth zijn vriendin in het Portugees ten huwelijk vraagt.

Ook dacht ik terug aan een vriendin die voor arts studeerde toen ik op kamers woonde en een hele leuke vriend had die uit Kaap Verdie kwam. Waar ze dus ook Portugees spreken. Vond die taal zo mooi.

Jammer dat vandaag hier de zon niet schijnt, maar ook wel weer goed: dan kan ik mijn buxushaagjes nog even verder snoeien, zonder zonschade.  Ben ik toch nog buiten geweest vandaag.

Grote (supporters) bekken

De grootste schreeuwers krijgen nog steeds de meeste aandacht. Dat is niets nieuws onder de zon; twintig jaar terug was dat ook al zo en ik schat zo in 120 jaar terug ook. En over 120 nog steeds.

Van de week moest ik naar mijn fanclub en in de uitnodiging staat dat je iemand mag meenemen. Kan ik gemakzuchtig denken dat ik iemand met een auto charter, maar die heeft een uitgesproken mening over deze club en steekt die niet onder stoelen of banken. Kinderen werkten dan ook (die uitnodiging komt altijd heel kort op de afspraak) dus ook geen optie. En ook het aloude "Zelluf doen" speelt een grote rol.

Omdat ik het belangrijk vind om vooral mijn eigen mening en gevoel te volgen, heb ik deze autobezitter, alhoewel hij het altijd aanbiedt, niet gevraagd. Al zitten kijken hoe ik bij hun kantoor kan komen, als eenvoudig voetganger met OV reizend. Dat is nog niet zo eenvoudig, vond ik in mijn stresshoofd.
Nou ja...misschien wel toen ik nog alles aankon en tegen een ritje heen en weer naar Maastricht of Groningen niet opzag. Nu wel tegen al een ritje naar het winkelcentrum met de bus. En nu dus nog iets verder, maar nog steeds - in kilometers gezien - echt niet heel ver.

Waarom liggen die panden altijd zo ver weg van alles?  Nou ja...dan is mijn hartslag in ieder geval al wel veel te hoog. Achteraf moest ik toch wel erg lachen. Ver weg? Joh...ga nou maar gewoon lopen, dan heb je die wandeling voor die dag ook weer binnen. En je bent ruim op tijd, ruim ruim ruim. Zoals gewoonlijk had ik alles goed uitgezocht, alleen stond mijn innerlijke kompas nog niet aan. Maar na 2 minuten herstelde zich dat weer en liep ik zo op mijn doel af. Al klam-zwetend.

En schreef een lieve blogster dat zij nergens beren ziet; dan weet ik wel waarom; die hebben zich allemaal in mijn achtertuin verzameld, want ik zag me van de week al het oordeel horen dat er niks aan de hand is en men wel klaar met mevrouwtje Aansteller is.

 

 

 

 

Mijn hartslag sloeg ook direct op hol toen ik bij balie 1 te woord werd gestaan en men mijn afspraak niet in 'het systeem' kon vinden. Ook al had ik de geprinte uitnodiging bij me.

Dus moest ik me bij balie 2 melden. Op een andere verdieping. In een ander gebouw.

Ook daar kon men niks vinden.

Dus meldt u zich maar bij balie 3.

Daar mocht ik gelukkig wachten op de afspraak, die kennelijk gevonden was in 'het systeem'.

 

Joh...dit is toch al enorm stressverhogend? Of leg ik nou op alle slakken zout?

 

Gelukkig is de bedrijfsarts van mening dat ik toch wel iets heb en ik nog maar even niet tot de werkenden behoor.  Toch moest hij nog wel even erbij zeggen dat hij wel eens ergere gevallen had gezien.

 

Joh..

 

Wat voegt dat nou toe?

 

Dus, gelukkig was ik nog wel zo assertief, heb ik hem gezegd dat het voor mij WEL heel erg voelt.

Hij 'hoorde' me wel (ach gut...bladzijde 2 van empathisch luisteren....)maar,  (en nu bladzijde 1 van Het Systeem) het was lichamelijk nog niet zo erg. Het kon nog veel erger.

 

Kom ik weer terug bij Grote Bekken. Hier zou vriend met auto deze arts dus over zijn bureautje hebben getrokken en al schuimbekkend hebben verklaard dat niemand, niemand in zijn kop kan kijken en bepalen hoe erg het is.

 

Had nog even het vage idee om op de terugweg (nu ik er toch was)  iets leuks te gaan doen, maar op het station staande, zakte de energie zo door het afvoerputje. En pakte ik niet de trein naar 'iets leuks' maar richting huis.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkig geen vrouw!

Lees net dat die mevrouw De Giftige Pen het niet geworden is in Frankrijk.

Dat is voor het eerst dat ik moet zeggen dat ik blij ben dat een vrouw niet heeft gewonnen in de politiek. En vooral deze mevrouw niet.

Peking Zwijmel

Zoonlief vertelde dat hij voorlopig voor het laatst naar Beijing/Peking is geweest omdat daarheen een ander type vliegtuig ingezet gaat worden en daarom heeft hij met een goede maat daar extra van genoten.

Sowieso vond hij het erg prettig dat juist deze vriend er was. Het is fijn als je met iemand er bent die je langer en dieper kent dan slechts een werkshift.

Dus dacht ik aan deze song.  Die past bij hem

Handwerk

Zelfs onze Koningin kan het, gewoon een toertje breien. En het schijnt nog steeds hip te zijn. Ik breide al toen het niet hip was. Op de middelbare school. Dat mocht van de leraar, als ik maar oplette en het niet ten koste van mijn cijfer ging. Gezien mijn eindcijfers ging het dat zeker niet.

Ik breide als een gek toen. Geen patroon, gewoon beginnen en vooral met fijne kleuren. Rood, roze en Oranje gecombineerd. Nogal gewaagd voor een scholier, maar goed; ik had toen het idee naar de Kunstacademie te gaan en mode te gaan studeren. En kleedde me geheel niet zoals mijn klasgenoten, die of Blues waren (spijkerbroeken) of Soul. Ik maakte een rok van oude stropdassen. Met een blousje van de tweedehandswinkel of rommelmarkt.

Ontwierp kleding, maakte die ook, maar dat breien dat was en bleef heel fijn om te doen. Pen na pen zag je iets ontstaan. Net als weven stel ik me voor. Natuurlijk breide ik ook wel vanuit patronen, zo supercreabea was ik nou ook weer niet, maar omdat ik de patronen aan mijn maat - vooral die patronen vanuit de VIVA, die waren altijd net te klein, moest aanpassen, werd het toch altijd mijn eigen ontwerp uiteindelijk. En vooral de kleuren.

In de vorige eeuw had je nog geen YouTube waar je alles kan nakijken en zien. Wel had ik een Oma (de moeder van mijn moeder) die altijd hempjes breide voor de 'zwartjes' (sorry...Oma had weinig besef van Politiek-correcte uitdrukkingen en kwam uit die stad met de Dom). Van die katoenen dingen - geheel vormeloos - waarin ik mijn schoonfamilie nooit heb gezien trouwens. Maar mij breien leren, daar had ze geen geduld voor en trouwens ook geen zin in. Mijn Oma had al snel nergens zin in. Die wilde altijd vermaakt worden. Door anderen welteverstaan.

Handwerkles op de middelbare school motiveerde ook niet echt om nou eens lekker te gaan handwerken. Een lap knalgroene katoen en daar moesten de meisjes, want jongens gingen lekker zagen en timmeren, een blouse van maken. Blouse??? Ik weet nog dat ik een blouse maakte met haakse hoeken en het zag er niet uit en ik heb dit nooit aangehad. Het is een wonder dat ik later mijzelf leerde naaien en dat nog leuk vond ook.

Toch stond bij ons thuis dat handwerken niet hoog aangeschreven. Ja, verstellen; dat wel. Je sokken stoppen of onderbroeken weer in elkaar naaien. Of een broek korter maken. Alleen maar nuttig bezig zijn.

Ik had een tante die echt heel erg goed kon borduren en naaien, alleen had ze niet echt een eigentijdse smaak. Of liever gezegd, weinig smaak, noch kraak. Dus bij ons thuis werd door mijn ouders alles belachelijk gemaakt wat er uit haar handen kwam. Ook al was het nog zo goed gemaakt. Dan prees mijn moeder op de op haar bekende omwegwijze mijn tantes resultaat. Oh...wat een aparte stof!

Dan wisten wij alweer hoe laat het was. Apart staat voor stom en afgekeurd en daarmee was het hele project gedegradeerd tot stom. Helaas was dit dan vaak een kledingstuk voor mij. Dan wist ik dus dat ik rondliep in iets wat mijn ouders stom vonden. Maar ja....ze waren te schijterig om te zeggen dat het niet leuk was en ik dat niet aanhoefde. Of het gewoon achter de Rodondendrons mieteren. Ik moest het ensemble iedere zondag aan dan. Of het kriebelde, jeukte of wat dan ook. Want ze wilden niet dat andere Opa en Oma het opmerkte dat ik de creatie niet droeg. Want dan zou denk ik de erfenis niet veilig zijn of de aarde opensplitten of zo iets ergs. Want tante was wel de lieveling van haar ouders. Mijn vader het zwarte schaap.

Het komt denk ik uit afgunst en angst dat er ook maar iemand iets beter kan dan zij. Dat tante maar niet moest denken dat zij wat voorstelde met haar handwerkjes. Een soort broer-zus strijd die hun hele leven werd gestreden. Toch herinner ik me haar als een lieve tante voor mij als kind. Ze leerde me hoe je haar opsteekt, via een pop met lang blond haar, die ik van haar kreeg. En waar ik kleertje voor maakte. Maar ja...ik had helemaal geen lang haar, want ging jarenlang naar dezelfde herenkapper als mijn broers. Bloempot erop en knippen maar!

Vond mijn moeder ook lastig; lang haar verzorgen. Of überhaupt verzorgen.

Dus du moment dat ik ook creatieve genen bleek te hebben (mijn beide ouders dus niet), was het als er mensen buiten het gezin dit opmerkten GEWELDIG, maar waren die weg, dan moest ik heus niet denken dat ik wat bijzonders kon. Het stelde weinig voor. Je had er niks aan.

Een tekenleraar op de middelbare school dacht daar gelukkig anders over, maar dan nog. Ik moest echt niet denken dat de Kunstacademie iets voor ons soort mensen was. Nee hoor, daar kon je niets mee en ook je brood niet mee verdienen.

Zo heb ik het ervaren en ik weet zeker dat mijn moeder daar een heel ander verhaal van maakt. Want nu hoor ik haar tegen anderen zeggen hoe goed ik dingen kan, dat ik toch zo goed kon leren en oh ja..dat ik kennelijk ook zo goed kan breien.
Maar nu telt het niet meer. Ik had het nodig toen ik jong was en onzeker. Nu voelt het alsof mijn moeder met me pronkt, maar in de avond mijn veren weer in de kast opruimt.

Egocentrisch of liever op zijn Hondjes?

In mijn zeer naaste kring zijn er wat geliefde mensen met problemen. Die dat met mij delen. Of misschien wel troost en inzicht van mij verwachten. Daardoor voelt mijn 'probleem' ineens nogal onbenullig aan. En hou ik op met het bespreken van hoe ik me voel of hoe het met mij gaat. Nou ja...eerlijk gezegd, heb ik weinig besproken, alleen technische details en dan nog vrij oppervlakkig. Want die anderen hebben het al zo rot. Kom ik ook nog aan. Voel ik me zeer egocentrisch. Ik, ik en ik.

En schaam ik me om het erover te hebben, of er aandacht voor te vragen. En heel misschien vind ik ook dat ik zoveel tijd en vooral aandacht niet verdien. Of mag krijgen.

Oh shit...komt meteen dat zinnetje van heul vroeger weer terug dat ik nu maar weer eens 'normaal' moet doen.

Had ik - in mijn koffiepauze - even een BBC Horizon documentaire opgezet genoemd: Why did I go Mad.

Fijne kost na een nachtje niet zo lekker slapen. Maar niet afgekeken. Komt wel een andere keer. Of niet. Dus ik moest direct weer houtjes halen om mijn innerlijke vlam aan te houden. En aan te wakkeren. Jemig zeg, ik ben toch niet gek.

Oh nee??

Je praat tegen jezelf. Geeft jezelf een hardop complimentje als je een miniscuul taakje hebt volbracht. Of praat tegen de katten in je tuin. "Zo van....jullie mogen lekker overal in de tuin, als je er maar niet gaat poepen".

Je hebt twee jaar onafgebroken, zonder vakantie, ergens gewerkt waar je constant hetzelfde moest zeggen. En constant hoorde: Nee, nee, nee, nee, nee. Niet goed genoeg. Blijf daar maar eens normaal onder. hahah...Vanaf nu noem ik - om redenen die mij en mijzelf bekend zijn - dit soort werkgever Dienstverlening De Hete Hond. Dat u het maar weet.

Dus vandaag toch maar weer de huisarts gebeld of ik nadere hulp van buiten nodig heb. Misschien via de praktijkondersteuner GGZ.

Want ik cirkel maar rond aan mijn eigen lijntje. Als een Mad Dog.  En ben bang dat de uberdokter van die Uitzonderlijke Verschrikkelijke Waanzinclub binnenkort ook zegt: Zo...OVER! Aansteller!
En oh...wat zou ik zo graag dan eens op iemand willen lijken die deze medewerker dan onmiddelllijk over zijn bureautje trekt. Of HIJ gek geworden is (en dat er dan wat schuim op mijn mond komt)..en dan enorm gaan schreeuwen. NU EVEN NIET!!!!!

Want ik kom nu eindelijk pas heel langzaam van die Zwarte Hond af.

En budget om nou eens flink leuke dingen te gaan doen of de energie daarvoor dat ontbreekt aan beide kanten.
Waardoor ik een soort van boosheid heb. Op alles en iedereen. Want waarom kan ik ook niet gewoon....En natuurlijk mag ik ook niet boos zijn. Want dan ben ik lastig en zeker niet 'normaal'.
Stampvoeten, met dingen gooien en dat soort dingen dat mochten alleen mijn ouders. Slaan ook.

Tsja...dat soort denken dat lost helemaal niks op en leidt tot niets en dat weet ik allemaal reuzegoed en bovendien vind ik dat ik beter mijn best moet doen. Want al die anderen hebben het zoveel erger en slechter dan ik, dus wat zeur ik nou.

En om alweer die beerput die vroeger heet open te moeten trekken; daarvan weet ik niet of ik dat wel trek. En of het zin heeft.

Maar; kijk hoe leuk: wat staat er in de sterren: Dus ik moet er nu vooral voor zorgen om al die zaken die me aan dat touw vasthouden, dat ik die afsla als een natte hond regendruppels. Die hond kan dat in bijna 5 seconden! Maar hoe voelt dat dan; om droog te zijn?

Gelukkig douche ik wel elke dag, zodat ik niet ruik naar natte hond.

Hey Cellie,

Things are about to get A LOT better -- Mercury Retrograde has ended! So after three weeks of frustrating problems and delays, you can finally put all of your energy into moving forward. But first, you must shake off any lingering negativity so that you can see all of the possibilities in front of you...

Mercury Direct is an incredible opportunity to liberate yourself from expired beliefs or behaviors that are no longer relevant to your life. Understanding how the past flow of events may be helping or hurting you is the key to making this happen.

 

 

 

Weinig doen door perfectionisme/faal-angst

Als je in je hoofd denkt dat iets alleen maar kan als het perfect gedaan is of geheel volgens 'de regels', dan is die manier van denken soms een grote belemmering om überhaupt van start te gaan.

Want je weet bij voorbaat al dat jij het niet perfect kan. Jij kan niets perfect namelijk. Wel redelijk of goed genoeg, maar ja....dat telt niet in jouw hoofd. Of eigenlijk voor het stemmetje in jouw hoofd.

Dus liggen projecten te wachten of worden uitgesteld en uitgesteld.

Daarom ben ik zo blij met de goede adviezen van The Flylady. Op huishoudelijk gebied, maar eigenlijk trek ik dat advies bij meerdere zaken door. Die site motiveert me nog dagelijks.

Ga het maar gewoon doen. Het hoeft niet perfect. En ook niet urenlang doorbuffelen, zodat je daarna - nu helemaal met energielevel 0,0 - weer een paar dagen niks kan. Ook iets wat je van huis meekreeg, maar gewoon niet voor MIJ werkt.

Zet je timer op een kwartiertje en begin gewoon maar. En klaar is klaar. Niet nog even wat extra doen, maar stop. Ho. Genoeg. Heb je nog energie dan mag, met de nadruk op MAG, je nog een kwartiertje.

En is het verbazingwekkend hoeveel je/ik  kan doen in maar 15 minuten. Het helpt me om in die tijd ook alleen maar met de taak voorhanden bezig te zijn, dus niet alvast te denken dat je straks dit en dat en oh ja..niet vergeten.. Focussen heet dat.

Zo kreeg ik een hele tijd (althans voor de meesten van jullie) een partij tapijttegels. Niet in mijn wenskleur, maar ik heb helemaal niks meer te wensen, dus was al blij dat ik ze kreeg, want het tapijt in mijn slaapkamer was eigenlijk 23 jaar geleden al versleten.  En lelijk.

En dan nu; hoe kreeg ik die tegels dan gelegd? Hele plan de campagnes in mijn hoofd. En mijn dochter bood ook al aan dat ze haar schoonfamilie kon inschakelen, maar ja...daar komt dat andere lastige Alter Ego van mij naar boven, genaamd: Zelluf Doen.  Want dan hoef ik niemand dankbaar te zijn of om hulp te vragen. En kan ik dit in mijn tempo regelen.

Wat een tempo is van een slak die in de bocht afremt. Helemaal nu.

Dus bedacht ik een tijdje terug dat ik wel erg in het plannen maken zat, maar weinig in het daadwerkelijke Doen. Dit was alleen te veranderen door nu naar boven te gaan, te kijken of het oude tapijt makkelijk los te krijgen is en maar gewoon te gaan beginnen. Per tegel bekijken hoe het lukt. En maximaal 15 minuten per sessie. Zet je timer en gaan.

Vond ik mijzelf erg op mijn vader lijken, die nooit wat plande maar - zoals mijn moeder altijd hem toebitste - gewoon in zijn goeie goed ging schilderen of klussen. Zonder af te plakken of kranten te leggen. Zou hij een volleerde huisschilder zijn; geen probleem. Maar mijn vader was te herkennen aan de zakkers in zijn werk en dat hij gewoon de ruiten een stukje meeschilderde . Mijn moeder heeft ooit honderd jaar terug een stukje geschilderd en mijn hele leven moet ik al horen hoe goed en wat een kwaliteit ze geleverd heeft. Ja, ja...nou weten we het wel.

En omdat mijn moeder mijn hele leven al riep dat ik 'precies' mijn vader ben, doe ik niks. Want het is toch weer niet goed (genoeg).

Grappig hoe het optillen van een stuk tapijt - zien dat het echt vergaan is en er een dikke gele stoflaag onderligt en daaronder kennelijk een soort van ondertapijttegels - effect heeft.  Heb het tapijt vanuit die eerste hoek weggesneden met een stanleymes. Niet nadenken; doen! Of knippen als het niet goed ging - taaie draden - en voor ik het wist kon ik wel 4 tegels neerleggen. Dat is 1 vierkante meter. Joehoe! De timer ging. Ik was klaar.  Ik zette de timer nog een keer om alle troep op te ruimen, stof te zuigen (heeeeeeeeeeeeeeeeel veel stof, ook veel maar gewoon met stoffer en blik opgeruimd) en bewonderde mijn kleine nieuwe hoekje. Uiteindelijk kwamen er nog wat tegels bij, want ik zette de timer nog een keer.

Op YouTube kan je trouwens vinden hoe je tapijttegels perfect legt. Vanuit het midden en niet vanuit een hoek mevrouw Citroen. Nou ja...jammer de bammer dan. Ik neem aan dat de Inspectie Tapijttegels niet bij mij langskomt.

Berekende al dat als ik de energie had om elke dag zo'n stukje te kunnen doen ik echt wel eind van de maand klaar zou zijn. En problemen - zoals hoe leg ik dit onder mijn bed, hoe til ik mijn bed en kasten op, dat regelen we wel On The Fly (een term die ik vanuit mijn ICT tijd ken). Oftewel het aloude DatZienWeDanWel.

En zo prettig om te merken dat de energie daardoor ook weer wat meer stroomt. En soms niet, maar dat ik niet bij de pakken (tapijttegels) ga neerzitten, maar gewoon de volgende dag mijn timertje zet en wat doe. Iedere kleine stap maakt dat ik dichter bij het einddoel kom. Een nieuwe vloerbedekking in mijn slaapkamer.

Wat mij ook nog tegenhield is dat ik een ideetje had, maar dat niet realiseerbaar was en ik daarom maar niks deed. Nu snap ik dat dit idee gewoon even geparkeerd kan worden en altijd 'later' nog gerealiseerd kan of mag worden. Of niet.

Maar DOEN in plaats van DENKEN is plezant. Want al doende kom je erachter dat je veel meer kan dan je voor mogelijk houdt.

En door alle taken in stukken te hakken en dan per keer een stukje te doen, dat geeft het Tony Chocoloney effect. Ongelijke stukken maar bij elkaar een heerlijke reep.

Vandaag toch maar even naar de supermarkt geweest want het klonk een beetje naar Echoput in mijn koelkast.

Vond gisteren nog genoeg in de voorraadkast om een lekkere pestopasta te maken, maar had helemaal geen zin in koken. Toch maar gedaan. En heul vroeg naar bed, want om de een of andere reden was ik de hele dag niet vooruit te branden.

Nou ja...ik weet het wel; iets met een Heks die toch niet dood is. En maar terug blijft komen of gevraagd wordt om nog een keer iemand te betoveren.