Dik tevreden

Weer eens 'raar' geslapen, maar goed; dan kan ik me heel erg druk over maken of ik kan het laten gaan en eens kijken wat de rest van de dag me brengt en vooral daar zelf iets van maken. En me vooral voorhouden dat het niet uitmaakt; geen afspraken, er komt hier vrijwel nooit iemand onverwachts aan de deur, dus het maakt echt niet uit.

Even lachen om mijn eigen conclusie dat er nooooooooit iemand zomaar langskomt: de letters waren nog niet droog of mijn dochter en haar gezin stond op de stoep; kwamen even een telefoon ophalen die ik al eerder van ze kreeg, maar waar ik - brein op hol - niets mee kon of wilde. Kleindochter lag lekker te slapen. Maar toch: er kwam dus wel iemand zomaar langs.
Dus het woord nooit niet zo snel meer gebruiken Citroen!

Lekkere koffie, ontspannen even denken of ik nu de weekendkrant ga lezen, eindje ga breien of wat ga lezen of - aangezien het een stralend blauwe lucht buiten is - een eindje de hort op ga met de benenwagen en misschien wel een combi doe van benenwagen en buswielen.

Enfin:

Het werd het laatste want ik was nogal ongedurig merkte ik, vond het allemaal nogal saai dat tegen mezelf aanpraten in een zelfde omgeving en het maakt niet uit dat ik mezelf toch altijd tegenspreek; saai bleef het. Dus eruit! Even wat anders zien, misschien een museum inlopen met mijn Museumjaarkaart (altijd een fijn kado, nog bedankt zoonlief!); zie maar. Maar doe iets!

Eerst een aantal bushaltes voorbij lopend (jemig dat ik daar zin in had - ik verbaas mezelf) en daarna de bus naar de grote stad genomen. Gewoon even her en der kijken. Niks nodig, maar wel leuk om wat inspiratie op te doen. Of weer eens een 'grappig' bordje te zien met een diepe levenswijsheid (ahum).

Had het hele hoorcollege van Herman Pleij afgeluisterd over de Nederlandse Cultuur en daar had hij het erover dat wij (Nederlanders) ons, ondanks of wellicht dankzij onze plek in de wereld qua grootte, altijd overal mee moeten bemoeien qua wereldleed. Alsof wij nog steeds een positie hadden zoals ten tijde van de VOC. Met ons beroemde opgeheven vingertje. Dus daar moest ik een beetje om gniffelen toen ik 3 demonstranten op de markt zag staan. Voor de goede zaak. In hun ogen dan en nog net niet met een opgeheven vingertje.

En grappig vond ik het dat ook in de grote stad alle bussen op een andere plek stonden - dacht nog even dat dit voor die nieuwe chauffeur was, de heer F. Teeven, dan kon hij zo van het chauffeurshok in zijn bus springen - , dus even opletten waar je instapt.

Die nieuwe bussen zijn nou niet echt ontwikkeld door iemand die rekening houdt met mensen die slecht ter been zijn. Hele hoge opstappen met een vreemde opstap die niet helemaal logisch is (ik ben niet slecht ter been, maar wel onhandig; ik viel zowat achteruit de bus uit), een rare draai als je de bus instapt, stoelen staan allemaal wat dichter op elkaar (waar is de Eerste Klas in de bus??) dus nog meer het gevoel van hutje aan mutje, maar kennelijk kunnen er nu wel meer mensen zitten. Met een aansluiting om je telefoon op te laden, dat dan wel. Joehoe!

Terug nam ik een andere bus, voor de broodnodige variatie en stapte ik te vroeg uit en liep het hele stuk weer naar huis in plaats van te bussen. Nog steeds lekker weer; ik vond het ook niet echt koud aanvoelen, maar ja, ik heb thuis dan ook de kachel nooit op standje loeiheet staan.

Nu mag hij wel een beetje hoger, want de zon is inmiddels onder.

Echt? - zwijmel

Of zoals ze in goed Engels zeggen: Fake it until you make it. Qua goed voelen.

Soms en vaak en vandaag bedacht ik dat; ik voel me niet superdepuper, maar he....spring onder de douche, kies een lekkere geur uit (dan doe je net alsof je lekker ruikt!) dat wekt op en pept op en laat de rest maar waaien qua wat zou moeten en hoe het heurt.

En maak een lekker vers kopje koffie en geniet er dan oprecht van. Mindful koffiedrinken.

Want; ondanks elke dag diepzinnige teksten, ook over hoe je voelt bij een Burn-out op Fakebook, oh als er iemand is die empatisch is, hoor ik verder niets van deze persoon. Dus hoe diep zit die liefde.

Dus dit jaar wat minder investeren in die relatie, want het lijkt heel erg een eenrichtingsweg. En feliciteren met de verjaardag kan ik, net zoals hij al jaren doet, ook eenvoudig online doen. Dat scheelt weer een dure kaart en dito postzegel.

Maar he...iedereen ziet het wel! Dat ik om hem geef. Heel echt.

Mouw

Vanochtend werd ik vanzelf wakker. Zag op de wekker dat het een normale tijd was en niet midden in de nacht. Hoera! Die is alvast binnen.

Toch ging ik nog niet mijn bed uit. Ik lag heerlijk. Veilig en helemaal lekker warm. Goed idee om eindelijk mijn winterdekbed in gebruik te nemen. Lag dus lekker in mijn eigen cocon. Nadat ik naar een luisterboek had geluisterd toch maar besloten om eruit te gaan en de dag te beginnen.

Het beste met een heerlijke geur. Kreeg twee jaar geleden van zoonlief en zijn vriendin een lekkere van Rituals, die Hamman-geur en die is zeer oppeppend. Rozemarijn en Eucalyptus; heerlijk!! Gebruik hem vooral als ik extra energie nodig heb. (Nee, niet iedere dag hahah!!).

Nu aan een kopje koffie, ook weer met zorg en aandacht gemaakt; omdat ik volgens L'Oreal dat waard ben (hahahah....die slogan blijft leuk om te pas en te onpas uit de kast te trekken). En zo direct weer even wat lamellen schoonmaken van mijn luxaflex. Heb niet de energie om hoppa de poppa Dora de bovenboel etc te spelen, maar zo komt het ook wel af. Ooit.
Goede bezigheidstherapie.

En verder mezelf blijven voorhouden dat er niets moet. Dat er van alles mag. Nou ja....mijn moeder belde gisteren en had wederom een soort van verkapt verzoek of ik haar de computer nog een keer kon uitleggen. Want ze had er, sinds ik ergens in de herfst bij haar was langs geweest om het wederom uitgebreid uit te leggen, nog niet 'achter' gezeten. Een verkapt verzoek, want eigenlijk wil ze dat ik een dagje langskom. Maar zeg dat dan gewoon! Dan kan ik daar ja of nee opzeggen.

En in plaats van een brave dochter te zijn en alweer een dag tevergeefs haar wat dingen uit te leggen - tevergeefs, omdat ze het prima kan en weet - vroeg ik haar of ze het wel leuk vond die hele computer? Waarom bleef ze dan maar dingen doen die ze niet echt leuk vind?

Toen kwam de aap uit de mouw dat ze zoveel tijd en energie in een zus van mij stak, de laatste tijd. Al wel meer dan 10 jaar in feite (och hoe heerlijk wentelt ze zich in haar slachtofferschap).
En Ma...wat levert het je dan op?
Ja, maar nu had ze een artikel in een damesweekblad gelezen en nu wist ze hoe ze het ging aanpakken....

Foto van Pixabay

I rest my case.

I rest my case ook omdat mijn moeder graag wil blijven moederen, zich bezig houdt met anderen om niet in haar eigen leven hoeven duiken. Mijn zus (ver in de veertig) als kind blijft zien. Mijn zus zich ook zo gedraagt en ze beiden in een soort van ongezonde relatie zitten. Waar ze wel uit zouden willen zeggen ze beide, maar kennelijk ook niet. Anders doe je dat wel. En misschien ook wel - vanuit uit mijn gevoel - al haar aandacht naar die zus gaat en de rest er maar bij hangt. Vooruit; ik dus. Want ik kan niet voor andere broers en zussen spreken. Mijn eigen aap uit mijn eigen mouw.

Maar waar ik niet bij wil hangen, horen en aan meedoen is aan die ongezonde verhouding. Niet elk gesprek over mijn zus, over de toestanden met mijn zus en over hoe moeizaam ze vooruitkomt en dat mijn moeder gewoon vindt dat 'ze er maar mee moet ophouden zo te denken'. Dan is het over. Is ze van haar dwanggedachten en andere gedachten af. Want al die gesprekken met psychologen etc helpen toch niets.

Ik ga nog maar eens een lekker kopje koffie inschenken voor mijzelf.

Zak eens lekker door.

Toen ik bij de heel mooie tentoonstelling van Ans Markus was, merkte ik dat een oud gevoel boven was komen drijven. Niet goed genoeg. Lelijk. Dik. Stom. Kan niks.

Of ik mijn tas in een kluis kon doen, want er was ook een glas-tentoonstelling. Misschien zwaaide ik wel per ongeluk met mijn tas (had mijn kleinste tas meegenomen, 1 lipstick en een portemonnee en vol!) een kostbaar glaswerk om. Ik vertaalde dat, dat ik te stom was om daar in het wild rond te lopen. Dus deed braaf mijn minitasje in een kluis. Ook mijn jas had ik al uitgedaan, maar dat was meer omdat het binnen warm was en ik anders straks stond te bibberen bij de bushalte. Ik voelde me direct niet 'vrij' maar schuifelde voorzichtig langs alles wat los stond.

Verder zag ik allerlei "dames". Von kopf bis Fuss zum mode eingesteld" zeg maar. Mooie schoenen, mooie kleding, haren in een goede coupe, dure bril. En ook dat porde mijn gevoel dat ik maar een ouwe lelijke te dikke schooier was weer enorm op. Wat deed ik daar. Dit was voor de beautiful people en he...dat ben ik niet. Ik hoor daar niet.

Toen er in een apart zaaltje een film werd vertoond over Ans Markus, zag ik met mijn onzekere brein dat er van die klapstoeltjes stonden en direct vertaalde ik dat in: "Oh....daar zak ik dus zo door. Lig ik daar met je goedkope broek en schoenen en trui die je al jaren hebt als een stomme onhandige sukkel en nog met een te dikke reet om op zo'n elegant Amstelveens stoeltje te kunnen passen". Ga terug naar je eigen dorp.

Foto van Pixabay

Dus ben ik niet gaan kijken en wilde ik eigenlijk alleen nog maar me,  net als de vrouwen op haar schilderijen,  verstoppen onder windsels. Nou ja, in mijn geval een aantal grote hoeslakens. Of dikke moltons. Weg. Onzichtbaar. Want hoe dik ik ook ben, toch ben ik onzichtbaar. Maak ik me onzichtbaar. Ingewikkeld he.

Toen ik later nog even in de Bijenkorf een kijkje nam, voelde ik me helemaal niemand en niks. Oh leuk..opruiming! Een Fins Design waxinelichtjeshouder nu maar voor € 85,--. Koopje!

Gelukkig kon ik dat allemaal wel relativeren, want ik heb niets nodig. Heb een hele doos vol met waxinelichtjeshouders. In kerstkleuren. In gewone kleuren. Genoeg. En ik weet ook dat ik, als ik goed zoek, bij de Kringloop dat soort dingen ook zo kan vinden.
Dan kalmeert mijn brein gelukkig wel en prijs ik me gelukkig dat ik dat kan zien of inzien. Dat mijn geluk niet zit in het kunnen kopen van spullen. Hoe mooi of aantrekkelijk ook. Want binnen een dag is de lol er al weer vanaf. Ben je gewend aan je nieuwe dingetje.

Dus nam me voor om vandaag een ontspan-dag te plannen. Doe alleen maar fijne en opbouwende dingen. Ga douchen met een heerlijke geur. Omdat het kan en mag. Verzorg je voet (storm op komst he....teen doet pijn). Wees zacht voor jezelf. 

En de volgende keer ga je wel op een fragiel stoeltje zitten!

OV - Ole - ook Rutte reist ermee!

Door in november een aantal dagkaarten te kopen a € 1,50, waarmee je onbeperkt kon reizen in het gebied van de plaatselijke busmaatschappij, heb ik bespaard:

OV heen 4,24
OV terug 7,35 (nam een andere route en nog een pit-stop ergens).

Totaal    11,59 minus die 1,50 uiteraard.

Maar het was weer even een mijl op zeven, lang wachten totdat de aansluitende bus kwam (en dan niet aan de neiging toegeven om maar weer terug naar huis te gaan) en op de terugweg stopten de bussen nog steeds op de verkeerde halte, kwam een bus helemaal niet en uiteindelijk kwam er een bus aan zonder aanwijzing waarheen deze ging, alle systemen waren uitgevallen zei de chauffeur, maar dat bleek de mijne de zijn en die stopte overal, want er zat iemand te klieren in de bus en vond het geinig om iedere keer op de Stop-knop te drukken.

Ik las dat er waarschijnlijk op donderdag gestaakt gaat worden in het Openbaar Vervoer (bussen) en dat er morgen zware storm wordt voorspeld, dus leek me de enige optie om ergens heen te gaan vandaag. Of vrijdag, maar weet ik veel hoe ik me dan voel.

Iemand anders, zeg maar bekende politicus, dacht ook met de bus te gaan vandaag bij zijn oud-collega als chauffeur, maar ik ben 'm niet tegengekomen:

Wie zitten daar in de bus??

En had nog allerlei andere wilde plannen maar niet uitgevoerd qua reizen, want ik zat al aan mijn tax merkte ik.

Pas in de middag kwam op, dat ik wel iets kon gaan doen, nadat ik 'nuttig' bezig was geweest. Maar ik hield me voor dat er geen druk op zit. Alleen dat het prettig zou zijn om eens even erop uit te trekken. En hier trok ik heen:

Had al langer zin en wist ook dat deze tentoonstelling er was, maar pas toen ik bij Pourquoi Pas las dat zij de tentoonstelling zo mooi had gevonden, maar al met haar BFF was geweest, (nu moet ik eerlijk zeggen dat toen ik dat las, ik wel een steek van jaloezie voelde; dat iemand een BFF heeft en dat je dan automatisch allemaal leuke dingen samen doet, maar daar werk ik nog aan - waarom ik dat zo voel (dat ik nooit iemands nummertje 1 ben. Dat zit in mijn hoofd, dus of dat echt is en waar daar twijfelde ik al bij het langskomen van dat sentiment aan) - ging het ook in mijn hoofd wat meer spelen.

Daar mocht en kon ik ook wel heen. Ik wilde al langer, maar goed, dan moet je ook gaan dus. Met mijn museumjaarkaart kost het niks de entree.  En dan ook nog goedkope OV kaartjes - GA DAN TOCH!!!!!!

Had al een tijd terug geprobeerd in haar stijl een tekening te maken, want toen ik jaren terug ook al een tentoonstelling van haar werk bezocht, ook in hetzelfde Museum,  was ik onder indruk van hoe ze werkt en waarom ze tekent en schildert. En dat bleek op deze tentoonstelling ook. Je ziet haar opbloeien en steeds bewuster worden van haar kunnen. En haar stijl vinden.

Sesam: Open U!

Het laatje opengekregen (met een paperclip want originele tool zat er niet meer bij) waar de SIM card in moet van de nieuwe oude telefoon en ook van mijn oude telefoon de SIM card kunnen verwijderen, maar hahah....ik heb - dank u oh Youtube - een micro simcard nodig en dus ga ik van de week - als ik er zin in heb - maar even langs de telefoonwinkel, want die moet op een bepaald formaat worden bijgesneden en ik laat dat dan maar liever over aan de professionals. Wil niet tussentijds zonder telefoon zitten. Al heb ik nog wel een oldschool Nokia liggen met een simcard, dus helemaal telefoonloos ben ik niet als de nood aan de man komt.

Backup van de oude configuratie heb ik ook gemaakt, dus ik ben er klaar voor.

Wat ik altijd een fijn karweitje vind voor de eerste week in het nieuwe jaar is een nieuwe ordner maken, met tabbladen voor het lopende jaar. En de ordner die ouder is dan 5 jaar kan dan worden gerecycled en de inhoud weggedaan. Dat ruimt lekker op! Lekker scheuren.

De Kerstspullen zijn nu bijna opgeruimd en weer zorgvuldig in de dozen gedaan, zodat ik weet wat ik heb. Net ook mijn laatste kerststukje weer opgeruimd en nu dus alle dozen echt opgeruimd. Tot over 11 maanden jongens! Op een lijst in mijn map in de keuken heb ik geschreven wat ik dit jaar allemaal in huis had en dus op voorraad ligt, zodat ik eind van het jaar niet weer panikeer dat ik te weinig kaarsen in huis heb, of te weinig ballen (mwaoh... sommigen zullen zeggen dat ik in het geheel geen ballen heb) of versierspullen.

In die map heb ik ook een lijst van alle zaken waar ik een wachtwoord voor gebruik. Maar dan in steno geschreven, zodat alleen ik het kan lezen en niet de inbreker. Het is meer dan een A4 aan bedrijven, abonnementen en weet ik veel wat waar ik een password voor moet onthouden. Ondoenlijk en toch wil ik voor iedereen een ander uniek password hebben. Of inlogcode.
Je zou dit ook in gewoon schrift kunnen opmaken en dan in een receptenboek doen of zo...als je het maar ergens opslaat dat het voor jou terug te vinden is.

Doet me denken aan toen de pincode net werd geintroduceerd en mensen moeite hadden om die code (die je toen van de bank kreeg en nog niet zelf kon veranderen in iets wat makkelijker te onthouden was). Een man zei toen: Oh...makkelijk gewoon mijn huisnummer en mijn overhemdmaat. Maar ja...van de week stond ik voor de pinautomaat en was ik mijn maat vergeten dus ik moest voor die automaat mijn shirt uitdoen en stond er als label in mijn overhemdkraag: XL (!!).

Wat me blij maakt of eigenlijk mijn brein rustig houdt, is dat ik geen drastische veranderplannen heb. Waar ik uiteindelijk alleen maar door gefrustreerd kan raken als ze dit jaar alweer niet lukken. Ik blijf mijn mini-stapjes zetten en zo deed ik vanochtend mee met Heel Holland Hijgt.

En dat ik kan blijven denken aan wat een coach op een Financiele training ons ooit meegaf: How can I achieve that??

Maar ook, wat ik mezelf vaak toefluister: Is dat werkelijk wat je nodig hebt? Of denk je dat alleen maar.

Maximalistisch het Nieuwe jaar in.

Oudejaarsavond belde een kennis me. Ze gaf aan dat ze door alle consternatie en haar verjaardag die ze net uitgebreid had gevierd, helemaal bek-af was, nog in haar pyama liep en helemaal vergeten was om oliebollen te halen.

Het vuurwerk was hier al begonnen zo leek het wel, althans vanaf een uurtje of 18.00 mocht het officieel en dat was voor veel mensen al het startsein - zo leek het voor mij - om alvast hun halve voorraad de lucht in te schieten. Dus veel rotjes, maar nog meer siervuurwerk. En dat vond ik heel mooi om te zien.

Ik had me voorgenomen om nergens heen te moeten en thuis te blijven in mijn uppie en toch vond ik het sneu dat ik wel met wat oliebollen en appelflappen thuis zat en zij niets hadden. Dus een bakje ingepakt, paraplu op en maar door de vuurwerk- en gewone regen richting hun huis. Gelukkig ben ik wat vaster op de benen en minder schijterig dan voorheen, dus een rotje hier of daar deerde me niet.

En zo vond ik mezelf uren later nog steeds op hun bank hahah! Uiteindelijk toch voor uur U naar huis gegaan, want ik wilde op zijn tijd (uurtje vroeger dan hier) mijn broertje even bellen of appen.

Eenmaal 00.00 uur was het zo'n enorme herrie dat het geen zin had om uberhaupt iemand te bellen, want ik hoorde toch niets. Dus zoon- en dochter geappt en laten weten dat ik vandaag wel bel of app, want nu geheel doof.

Verleden jaar had ik de moed niet om naar buiten te gaan, om misschien een buurvrouw de beste wensen te geven en ook om te genieten van het vuurwerk. En nu wel. Hup..jas aan en genieten maar. Alleen al dat ik dat werkwoord in mijn hoofd had, maakte het prettiger.
Toch waren er maar weinig mensen uit mijn rijtje op straat en het waren juist anderen, die door de buurt liepen en die me een Goed Nieuw jaar wensten en we samen konden lachen om het 'gratis' vuurwerk van anderen.

Dacht terug aan tijden dat mijn kinderen jong waren en ik op zo'n avond wat ze gekscherend "Voeder" noemden moest zijn. Ik moest de stoerheid van een vader hebben, die de zoon en dochter leerde hoe je verantwoord omgaat met vuurwerk en dat ook liet zien (aansteken), maar ook een gebbetje op zijn tijd (He...mam...dat durf je zeker niet he..zelf zo'n kanonding afsteken.) en de zorgzaamheid van een moeder. Of andersom, net hoe je karakter is. Ook vaders zijn zorgzaam en moeder zijn stoer uiteraard.

En even door de buurt lopen om her en der te kijken. Zag jongetjes met hun vaders lopen en de twinkeling in hun ogen van de spanning en het aparte uur. Samen met je vader dit meemaken, hoe stoer!

Leerde mijn kinderen hoe ze veilig hun vuurwerk moesten aansteken, als het niet afging, niet nog een keer proberen, maar later dat vuurwerk in het water en daarna weggooien. We begonnen ook altijd met roken op 31 december en hielden daar op 1 januari weer mee op. Een sigaretje of sigaar (ik dan he..) om het lontje mee aan te steken. Nooit open vuur.
En de volgende ochtend de rotzooi opruimen. Niet in de goot mieteren en laten liggen, maar in de vuilnisbak. Jahaaaa mam. Hahaha!
Verrek: ik kijk even naar buiten en zie een man (type man met Noord-Afrikaans uiterlijk) vuurwerk opruimen; een soort van rode sneeuw schuiven.

Hun vader deed helaas geen pogingen om die dag met hen te vieren - na en ook voor de scheiding - en als vader dat soort dingen te leren. Jammer voor hem. Een gemiste kans om herinneringen te maken. Hij mag het met zijn tweede leg nog een keertje overdoen, maar mijn kinderen hebben daar nu al een hard hoofd in.

Nu hoeft vuurwerk zelf afsteken of kopen allang niet meer voor ze en zijn ze of met hun gezin aan het genieten van gratis vuurwerk te zien in de stad of met vrienden van de vriendschap die er is. En dat is mooi om te zien. Dat is vuurwerk van het hart.

Hier is de straat vanochtend veel minder 'rood' dan voorgaande jaren. Minder knalvuurwerk en meer siervuurwerk. Nog een paar jaar en dan is dat knallen voor particulieren wel afgelopen denk ik.

Kan ik mijn kleinkind vertellen over vroeger, hoe Oma een rotje in de brandgang gooide omdat dat zo'n lekkere echo gaf.

Maximaal geven en genieten; dat lijkt me fijn om te kunnen dit jaar. 

 Foto van Pixabay