Ontsnapt

Haalde gisterenavond zelfs het eind niet van de serie Endeavour. Geniet daar altijd enorm van, zit dan helemaal in het verhaal. Maar nu was ik een beetje ingedommeld op de bank, zo moe. Dus besloot naar boven, naar bed te gaan, nadat ik had gekeken of die serie weer terug te kijken was. Mijn tv-aanbieder daar kan je niet alles terugkijken, sommige serie's niet. Of films. Dat ligt uiteraard het het soort abonnement wat ik heb. Het goedkoopste.

Allez. Naar bed en in plaats van nog even wat op mijn telefoon te kijken, nog een hoofdstuk lezen van mijn boek, wat heel passend "De Burn-out" heet, maar wel lichte kost. Heel licht. Ultra licht. Want ik zie echt wel wat de impact is van de stress van de zaken op mijn werk en rondom mijn moeder, het afgesneden gevoel wat mijn broers en zus me wederom geven (dacht gisteren in de trein nota bene nog even aan hoe oud mijn broer was toen hij besloot om mij en mijn toenmalige echtgenoot te boycotten; echt op papier volwassen dus). Maar dat is de familie-mores; uitsluiten als je niet meedoet aan de zwijgplicht over nare zaakjes. 

Laat ik dan maar de eerste zijn die daar niet meer aan mee deed/doet. En mijn kinderen hoop ik andere regels heb meegegeven. En vooral wat Dr. Phil altijd zo treffend zei: a soft place to fall.

En hoe goed ben ik daarin geslaagd? Heb ik al die familieshitmores ook niet vrolijk doorgegeven? 

Dus keek, nadat ik heerlijk had gedouched, de afwas van gisteren had gedaan (prettig gevoel; alles toch weer netjes en schoon), koffie gemaakt en het laatste uur van die serie even teruggekeken en een stukje gebreid. Even anders doen dan rennen voor de boodschappen. Nuttig bezig zijn. Niet nodig. Stapje terug.

Met de tuindeur wagenwijd open, want totaal niet koud. Wel enorm zompig in de tuin. Gisteren was het zo 'warm' dat ik het even betreurde dat ik mijn warme winterjas aanhad in de trein en bus.

Ontsnapte heel kinderachtig ook eerder uit de dwangbuis op mijn werk. Waar de ware aard van gezeur over het belang van afspraken boeken (rupsje nooit-genoeg-gedrag) duidelijk werd. De software was verkeerd geschreven. Dus we liepen niet op target. En oh oh oh...dan zijn de rapen gaar. Ook in deze branche. Targets halen. Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

En zo zat ik veel vroeger in de trein terug. Klaar mee. In de ochtend al. Dus trok mijn plan. De trein die lekker ouderwets vol zat. Net als de bus in de ochtend, waar een vrouw haar man om een luier vroeg die kennelijk in de vakantiekoffer zat, waar hij 5 meter verder mee stond, in het gedeelte van de bus wat scharniert en in de bus lekker dat kind verschonen. Terwijl het dan nog maar 10 minuten is naar een plek waar ze dat gewoon op het toilet kan doen. In alle rust. Lijkt wel comedy soms.

Ben wel dankbaar dat ik nog steeds kan gniffelen om dat soort voorvallen. En om mijn eigen sukkeligheid soms. Zo zette ik in de ochtend mijn fiets onder een afdakje en stevig vast met mijn ketting. Stond er een vrouw tegenover me opeens uitgebreid te vertellen - wat ik ervan verstond, want doe pas mijn gehoorapparaten op mijn werk in - dat ik het niet goed deed, zo komt er een slag in mijn band had de fietsenmaker tegen haar gezegd. Ik moest 'm op de standaard zetten. Niet zoals ik nu deed hoor!

Joh?

Knikte en deed ondertussen mijn ding, in het rekje en mijn ketting door rekje en voorband en voorvork. Vastzetten dus. En dan ook nog een normaal slot, dus tweemaal vast. Maar ja, het is een doodnormale niet elektrieken fiets, dus niet gewild meer bij het dievengilde.

Verbaas me soms erover dat ik kennelijk een uitstraling heb dat mensen een gesprek tegen me beginnen. Had ik niet eens mijn groene laarzen aan he!

Hak

Deed eindelijk weer eens mijn knalgroene laarzen aan. Kocht ze alweer een jaartje of tien geleden, online, enorm afgeprijsd en van een zeer goed merk. Met lekkere hakken (voor mijn doen dan). En ook nog extra brede leest. Zaten eigenlijk direct goed, tot een keer ik wel mijn hielen openhaalde (dat lag aan superhaast, stress en panty aan) en oh ja, ik had ze ook aan toen ik een telefoontje kreeg dat mijn zoon in het ziekenhuis was opgenomen, nadat hij eerder die week ook al in het buitenland in het ziekenhuis lag. En een nacht op de IC lag. 

Daarna lang niet meer aangedaan. Ze waren niet meer happy.

Tot ik een trui kocht in precies die kleur (ben denk ik een papegaai of ekster want ik hou enorm van primaire kleuren, de zogenaamde winterkleuren). Toen ik naar de kapper toog dus die laarzen weer uit de kast getrokken en fijn. Staat net iets anders een hak(je). 

En je sluipt niet door het gebouw zoals op sneakers, maar op het marmer in ons gebouw hoor je die hakken keihard. 

Dus na een week viel het mensen een keertje op dat ik mijn haar anders had. En oh wat leuk, je schoenen passen bij je trui (dat doe ik al honderden jaren, iets wat leuk bij elkaar staat en past qua kleuren; sokken, oorbellen altijd nadenken daarover; vind ik nou eenmaal leuk). Chique werd er zelfs gezegd (mijn oma zei dat vaak als een outfit haar goedkeuring kon wegdragen). Simpelweg door dat hakje??

En dan heb ik nog niet eens mijn glitterbroekrok aan gehad naar het werk!

Valentijnsdag

Sneed nog een stukje van mijn rode tulpen af, halen ze misschien nog net het weekend. Verder ben ik niet zo'n bloemen in vaas-fan, maar tulpen bekoren me altijd. En vooruit; narcissen ook wel, maar die vind ik eigenlijk het mooist in de volle grond.

En je moet toch wat op zo'n druilige mot- tot gewone regendag. Wat liefdevolle zaken doen voor mijzelf. 

Op tijd uit bed, douchen en aankleden. Even snel in de regen een boodschap gedaan en dan snel weer terug. Koffietijd. 

Kom tot weinig merk ik, maar dat mag. Beetje lezen, beetje breien ondertussen (Honderdjarenproject zo voelt het). Drie pennen en dan ben ik er wel weer klaar mee. 

Telefoon resetten want de app geeft aan dat mijn gehoorapparaten uit staan en niet te vinden zijn. Toch doen ze het en zitten in mijn oren. Maar het aloude resetten van de hele bups werkt nog altijd prima. 

Ondertussen wordt het steeds donkerder buiten en de middag moet nog beginnen!

Heb ook nog gewerkt, uiteraard wel aangegeven, dat ik niet voor noppes dit doe, maar omdat er structureel te weinig uren zijn om het werk te kunnen doen. En ik deze uren ga compenseren door een middag elders vrij. Maar was ook nodig voor mijn eigen gemoedsrust. Overzicht hebben en houden. En misschien ook omdat ik niet overvallen wil worden door zaken die vergeten zijn te doen. Niet eens door mij allemaal, maar veel ook wel door mij. Te druk. 

Bedacht dat ik iets leuks moet hebben om naar uit te kijken en boekte een reservering voor de Frans Hals tentoonstelling in het Rijksmuseum. 

En fohnde mijn haar in een mevrouwen-kapsel. Leuk voor een avond; morgen weer door de regen fietsen, dus weer plat haar :) 

Wonderlijke woensdag

 

My wish for you, Cellie, is that you succeed beyond your wildest imagination. That you find love in unexpected places. And that you have friends who call you "just because." I dream that you go barefoot more than you wear shoes. That you play as hard as you work. And that you laugh more than you cry. I want you to set the bar high, but not too high. To reach for the stars, but with your toes on the ground. And to never, ever stop dreaming. But most of all, Cellie, I wish for your happiness. These dreams of mine are what started it all. Besos,   The Universe Ben Kerckx from Pixabay

Wangedrag-coach

Opeens weet je het: je wordt Wangedrag-coach.

In de tv-wereld heeft deze coach nu zijn handen vol. Het aloude pesten of misbruik maken van je positie heet nu wangedrag. Maar denk dat er binnenkort nog wel meer beerputten open gaan.

Dus boek NU uw afspraak, binnenkort zit deze coach voor heel 2024 en 2025 volgeboekt!

Sprak een collega aan op haar wangedrag. Ze ontplofte vorige week omdat ik haar kennelijk niet op de hoogte had gesteld van de inhoud van een afspraak. En dat er niets in het dossier te vinden was qua stukken. Ze explodeerde in de openbare ruimte, dus iedereen kon fijn meegenieten. Ook de stagiaire die met haar mee was op deze afspraak kreeg even een staaltje van hoe zij zich gedraagt als ze boos is. En hoe ze denkt met mij te kunnen omgaan.

Heb dit met mijn leidinggevende besproken en ook dat ik haar hierop ga aanspreken, maar dat is toch een slappe lul, want hij zei alleen maar ..."zo is ze nou eenmaal".

Heb haar apart genomen (nee, ik doe dat niet daar en dan)  en verteld dat dit gedrag niet professioneel is en bovendien ik niet op deze manier wens te worden behandeld. Neem me apart, koel eerst af en geef dan aan hoe of wat. Ik had haar al gelijk gegeven (om te de-escaleren, maar ook omdat het zo was) op de inhoud. Dat had ik beter kunnen doen inderdaad, daar had ze gelijk in inderdaad en dan ben ik ook niet te groot omdat onmiddellijk toe te geven. Dat dit onder hoge werkdruk en slechte software gebeurde was bijzaak. Maar wel besproken.

En nam nu de gelegenheid om mijn standpunt/gevoel hierbij aan te geven. En dat de manier waarop ze dit aanpakte onveilig (ik ken de hippe woorden echt wel!) voor mij voelde. Waarop ze me gelijk gaf. We begrepen allebei dat de werkdruk hoog is. Maar laten we wel zien dat dit niet aan ons ligt, maar het management. Daar moeten we zijn met onze klachten. Niet elkaar affakkelen.

Dus ook nog met de leidinggevende gesproken over de nieuwe stagiaire. Dat was nog niet helemaal rond hoor, dus daarom nog niets gezegd. En nee, structurele oplossing die was er toch al? De jongste bediende doet jouw werk dan. Euh...

Dus even vrij gaan nemen in de week dat hij denkt dat er een structurele oplossing is, dat lijkt me wel strategisch handig. Of wat een lezer al aangaf een sickie (zoals mijn Australische ex collega dat altijd noemde).

Vandaag begon hij wat eerder met iets uitleggen of navragen. Zelf maar aangegeven dat we het dan nu het beste konden doen en niet eind van de dag. Maar door de hoeveel vragen en de uitgebreide uitleg (mannen willen dat kennelijk graag; tentoonspreiden hoe goed zij de materie beheersen. Toch grappig dat hij dit zo doet tegen iemand die ooit een eigen softwarebedrijf had).

Toen het inmiddels 17.05 uur al was,  aangegeven dat ik nu ging stoppen, want ik wil de trein halen. Moest nog alles opruimen, afsluiten, mijn bekers afwassen, inpakken en dan naar het station spurten (dat gaat steeds sneller, maar dat hoeft hij niet te weten). Iedereen al weg he, ook degenen die na mij binnen rolden. 

Oh ja.

Fijn dat ik al wist wat ik zou gaan eten. Dat was zo gemaakt. Heerlijk! En de trein was op tijd, de bus ook en ook nog overal een zitplaats. Joehei!

The Irish builder

Zag gisteren in het grote winkelcentrum dat onder de oude Vleugelnootboom echt honderden Sneeuwklokjes bloeiden. En de oude boerderijtjes waar ik langs fietste hadden dat ook. Zo prachtig! En ik was blij dat ik dat nog allemaal zag en vooral kon waarderen.

Lekker geslapen in mijn vers opgemaakte bed. Dan heb ik zoveel genoegen van mijn gestreken slopen. Werd wakker en kon niet zien aan het licht hoe laat het was. Oh ja, het regende dan ook en dan is het altijd donkerder door de bewolking. Was een fijne tijd om wakker te worden. 

Heel lang in het Rabbithole van internet verbleven. Maar ik had mezelf toestemming gegeven, dus niks aan de hand. En werd bovendien vrolijk van mooie tuinen, katten die kattig zijn, bloemen, dansende en vallende mensen. Wat zegt dat over mijn Algoritme?

Zag dat mijn kapsel nog goed zat, dus niet wassen; dat doe ik vanavond dan wel. En er dan iets meer tijd aan besteden, zodat het ook dan weer fijn valt. Als het nou ook nog eens niet regent of vochtig is of ik gewoon de hele week binnen blijf hahah, dan blijft het wel leuk zitten. Oh ja, ook geen verkeerd zittende headset op hoef. Verkeerd, want bij een hoorapparaat moet je 'm eigenlijk achter je gehoorapparaat plaatsen, want daar komt het geluid binnen. Valt onder klotebeleid en ook dat moet ik dan maar eens aankaarten. Als ik er de energie voor heb, want bij voorbaat weten dat er niets mee gedaan wordt (zoals bij de impact van de commissie Van Rijn - iedereen zit er nog en we gaan gewoon weer verder zoals we al jaren doen) maakt je murw.

Lekker roereitje gemaakt, koffie met opgeschuimde sojamelk en rustig de dag beginnen. Rustig vooral. Geen druk. Niets moeten. Wel van alles mogen!

Toch een beetje hoge ademhaling doordat mijn Scandinavische broer de mail van mijn moeder op afstand (alleen hij kan dat, iom moeder) nakeek op spam en een rekening zag voor een nieuw gasfornuis. Mijn moeder kijkt dus ook niet meer in haar mailbox. Stuur daar dan dus ook niets meer heen.

Daar hadden de anderen het over gehad - HEEEEEEEEEL onveilige situatie nu volgens de ergotherapeut, dus daar moest ook een nieuwe komen. Op de factuur zag ik het telefoonnummer van andere broer, dus maar even gevraagd of eea geleverd is en of deze factuur betaald kan worden. Heel kort antwoord. En niks erover dat dit al een week geleden was. Lul.

Laat maar los. Betaal de rekening gewoon voor je moeder en doorrrrrr.

Volgende projectje is het verbouwen van de badkamer door wat ik maar The Irish Builder noem. Zo goedkoop is zijn offerte dat kan bijna geen kwaliteit zijn. 

Maar ja...zij hebben dat bekokstoofd en zo zal het ook gaan. Met of zonder mijn instemming. Of ik me er nou mee bemoei (wat heb ik nou te miepen toch als oudste kind?) of niet. Voor mijn bloeddruk is het veel verstandiger om ook dit los te laten. 

Wat een feestje om bij Podium Klassiek een favoriete artiest te horen spelen: Laviana Meijer op de harp. Prachtig. 

Met dit alles probeer ik het mooie te zien, te beleven en te voelen. En waar het allermooiste een lieve foto van jongste kleinkind op vakantie far far away is. 

Lekker kneuterig he?

 

Harde krullen

Zag vorige week vrijdag dat de trein van kwart over weer was teruggebracht in het NS-overzicht. Dan kon ik gewoon om 17.00 uur naar huis en niet meer een langere dag maken omdat er nog geen trein ging. Dus begon al zaken op te ruimen, in te pakken, zegt de leidinggevende om 16.55 uur of ik even wilde kijken naar iets, want hij had wel gevonden hoe ik een call voor ICT kon plaatsen bij de opdrachtgevers. Bijna triomfantelijk dat HIJ het wel snapte. Goh! Applaus hoor, maar hij mist de point. Dat ik ondersteuning mis. 

Ik keek met een schuin oog (fout!!!!) en zie toen dat ik de trein ging halen. Maar had uiteraard helemaal niet meer moeten gaan kijken. Oude gewoontes haal je er moeilijk uit kennelijk. 

Hij begrijpt pas zaken als je een Neon verlicht bordje boven je hoofd houdt. Dus zal ik hem nogmaals heel duidelijk moeten vertellen dat ik mijn trein moet halen en dus om 17.00 uur weg moet. Lange werkdagen trek ik niet (meer). Dat het werk structureel teveel is en wat mij is beloofd (altijd extra handjes) om een fulltime baan in 4 dagen te doen, dat klopt niet.

Gisteren weer hetzelfde liedje. Vanaf 15.00 zat ik alleen, alle twee collega's die er nog waren normaal hadden iets te doen (vrij? thuis crisis??)  Had me al voorgenomen echt om 17.00 uur het pand te verlaten. En moest in dat uurtje gewoon nog ontzettend veel werk afvinken. Bellen, plannen, uitvoeren. En oh ja, een ontruiming met spoed inplannen.

Had al een fijn begin van de dag met vertraagde bus (die dus propvol zat) en een opeens uit het schema weggehaalde intercity en dus weer langer wachten - gelukkig was ik wel zo slim om wel even die kop Happy Hour (voor maar 1 euro) koffie te gaan halen en besef hoe luxe het is dat ik dat kan - dus was er wel klaar mee. Plus de dag ervoor een extra lange dag. 

En ja hoor, wat leidinggevende me de hele dag al wilde uitleggen daar begon hij over om 16.59 uur, toen mijn laptop al stond te updaten en ik al klaar was met deze zeer drukke dag. De trein van kwart over reed niet, stond ook niet in de planning, maar moven!! Dan maar langzaam naar het station slenteren en daar gezellig (not) even rondhangen.

Ik wist en voelde ook dat als ik nu ging ventileren hoe ontzettend vervelend het is als hij iedere keer zo laat iets wil toelichten, uitleggen of weet ik veel, ik bang was compleet uit mijn plaat te gaan. Of in janken uit te barsten. Dat gunde ik hem niet. Liever dit kalm en rustig vertellen op mijn tijd. Dus maandag maar. Mijn makke is kennelijk dat ik nogal stoïcijns kan lijken, maar het niet ben. Wel volwassen.

Me kwetsbaar opstellen heb ik geleerd, wordt altijd tegen je gebruikt. Altijd. Bij slechte werkgevers dan. En ik schaar mijn huidige werkgever daar zeker onder. Ik heb gezien hoe ze met kwetsbare mensen omgaan. Dus ben op mijn hoede.

Blij dat mijn trouwe fietsje er nog stond, ik rustig naar huis kon fietsen en daar alle werkzooi opgeruimd, gordijnen dicht, kachel aan, kaarsjes aan en niks meer hoeven. 

Zo blij met de aflevering van Endeavour. Dat je helemaal in het verhaal kan wegkruipen en dus je hoofd niet bezig is met werk of familiezaken. Op tijd naar bed, want slaapkwaliteit is belangrijk. Dus was dankbaar dat ik om 06.30 uur wakker werd en niet om 03.00 uur. Nature called. Toch nog maar even terug in mijn warme bed. Slapen lukt niet meer.

Nadenken hoe ik deze dag kan gebruiken om de batterij op te laden. Wilde eigenlijk niet uit mijn warme vooral veilige bed, maar ga nou maar. Toe maar. (Heb geleerd dat het helpt om jezelf liefdevol toe te spreken; niemand anders doet het). 

Eerst lekker douchen, alles weer schoon en fris. Doe fijne kleren aan, niet dat oude kloffie en doe wat met je haar wat zo plat om je hoofd valt. Niks leuke lok, die kapper kan er geen drol van en die zoutspray maakt alleen mijn humeur maar stug. Ik heb geen tijd om in de ochtend in de Carmen-rollers te zitten voor volume. Heb ook niet de tools in huis om er wel wat van te maken, behalve die oude Carmen-set en een fohn. Hahahaha..... blijven hangen in de jaren negentig! Kijk uiteraard wel filmpjes op Instagram hoe het dan wel moet, maar leuk voor the beautiful people. 

Dus misschien toch maar eens aan de slag met wat ik in huis heb; gewoon omdat het kan en is het niets, of coupe Beatrix, dan gewoon kop onder de kraan.

Maar nu wel tijd. Alles voor een goed humeur. Even de haarspray checken, want ik heb helaas geen harde krullen na sprayen. Wel alle insecten dood.

Uiteraard oorbellen uitgezocht die me oppeppen (ja...dat kan!), toch maar wel bed afgehaald en alles in de wasmachine gedaan. Schoon en fris. Was doen, ophangen, ruiken dat het fris is. Goed voor mijn humeur. 

Eind van de middag bed lekker vers opmaken. 

Raam open. En muziek via mijn gehoorapparaten. Opwekkend graag! Doe maar even Taylor Swift. Snij een stukje van de stelen van mijn rode tulpen af, dan leven ze nog even wat langer. 

Hang de witte was op.

Voel dat je bestaat. Dat je van waarde bent. Daal niet af in treurige gedachten en conclusies. Dat is die klote werkgever niet waard! Kom op!

Dus pak je fiets en lekker op de fiets even wat ophalen en/of boodschappen doen. Mag ook niet, als je maar en buiten bent en beweegt. Behalve malen in je hoofd he!