Handen en voeten aan iets geven

Gisterenavond laat was er op de Belgische tv een reportage over een bergbeklimmer die zonder handen en voeten (die was hij 15 jaar geleden kwijtgeraakt door bevriezing tijdens klimmen) de Matterhorn beklom. Hij haalde zijn doel net niet - de top bereiken - maar was toch tevreden met wat hij had bereikt. En wist dat als hij wel door zou klimmen - nog maar een relatief klein stukje, hij zijn eigen leven en dat van zijn begeleider in gevaar bracht. Bovendien, zo zei hij, had hij zijn vrouw en kinderen beloofd om weer terug te komen.

Ik vond het inspirerend te zien, maar ook onbegrijpelijk. Als je door je hobby zo erg gehandicapt bent geraakt, hoe kan het dan dat die bergen toch blijven trekken. Als je weet hoe gevaarlijk het is. Ik snap dit zelf niet, maar ben dan ook geen klimmer, hooguit een keukentrapje. En ook mooi om te zien dat hij nu beter zijn risico's afwoog en niet toch maar doorging, maar genoeg had aan het feit DAT hij zo'n berg kon beklimmen. En graag weer terug naar zijn geliefden wilde.

Verder zijn er mensen in mijn omgeving die inspireren door een groot mens te zijn bij groot lijden. Net als de klimmer boven zichzelf uitstijgend en tegelijkertijd ook heel menselijk blijven. Geen Dalai Lama, maar een mens met gevoel voor humor en relativeringsvermogen. 

Dit alles zet me aan het denken over hoe ik, zonder handicaps en beperkingen, mezelf klein hou en te vaak denk dat iets niet kan of mogelijk is. Met handen en voeten! Het is geen Faal-angst, maar Slaag-angst. Kom in beweging! Zelfs zonder handen en voeten kan je omhoog komen. 

Wat heb ik dan nog een hoop te leren met mijn gezanik over een afgedwongen logeerpartijtje. Want wie weet inderdaad hoe vaak dit nog kan. Voor beide partijen. 

Dus logeerkamer is klaar, bed is opgemaakt, nog net geen chocolaatje op haar kussen, maar voor de rest heb ik vandaag wat kleine boodschapjes gedaan; dingen waarvan ik weet dat mijn moeder daarvan geniet en die zelf niet (meer) koop. Zelfs nog binnen mijn zelfopgelegde maandbudget gebleven en daar ben ik blij mee. Ik merk dat ik veel minder inkoop dan ik voorheen zou doen. Niet omdat ik te zuinig ben en niks in huis haal, maar omdat ik nu eerst nadenk en goed kijk wat ik allemaal in huis heb en wat er echt nodig is. Het is niet nodig om verschillende soorten koekjes te halen, want dat hoeft helemaal niet voor mijn moeder. Wel ga ik straks nog mijn bananenmuffins bakken; altijd lekker iets vers uit de oven en die banaan loopt anders vanzelf naar de groenbak. En weggooien daar doe ik liever niet aan.

Stoffig

Vandaag is het me gelukt om Project Slaapkamer af te ronden. Nou ja...dat klinkt heeeeeeeeeul erg, maar betekent in feite alleen dat ik mijn oude werkbureau heb ontruimd, veel daarvan heb uitgezocht en weggedaan en de tafel, die als bureau diende, uit elkaar heb gehaald en heb kunnen weghalen. Had ik ooit zo neergezet omdat ik toen op mijn slaapkamer werkruimte nodig had en mijn kinderen nog in huis woonden en alle kamers verder vol waren. Dus werktte ik, met een vaste PC en zo'n grote monitor, vanaf die plek. Maar al een tijdje niet meer en het bureau werd een plek waar je dingen even neer kon zetten. (Even = 10 jaar of zo).

Hoera voor mijn schroef/boormachine. Wat een genot als je niet tot blarens toe hoeft te schroeven, maar gewoon op een knopje druk en hoppa....daar komen de schroeven er één voor één uit. Sommige twee voor één en heel sommigen drie voor één, maar eruit gingen ze! Toch 15 jaar zo gestaan.

Daarna maar eens even flink STOF gezogen, wat een stofbende zeg.

Maar wat ik wilde bereiken; dat bureau/werkplek de slaapkamer uit, is gelukt. Joehoe.

Verder is het hier qua weer rustig; geen enorme plensbuien, maar ook geen hele hoge temperaturen. Wel een hoge luchtvochtigheid merk ik. Of is dat biervochtigheid? Ik heb een slakkenvanger in mijn tuin gemaakt, want ik werd een beetje gek van de hoeveelheid slakken die al mijn planten lekker aanvraten of geheel opvraten. Vond een heel oud flesje bier in de schuur en bedacht dat niemand dat meer gaat opdrinken, behalve de slakken. Nou...die zijn geheel niet kieskeurig. Oud bier, goedkoop bier....hoppa...spring maar in het bekertje.
De was doet er langer over om te drogen merk ik, maar ook dat is geen probleem. Ik heb de tijd en de was ook.

Belde ik van de week mijn moeder om te vragen of ze een dagje hierheen kwam, nodigt ze zichzelf gewoon uit voor een logeerpartijtje. Want 'zo deed ze dat tegenwoordig'. Ik moest erg lachen en vroeg haar dan ook bij wie van haar andere kinderen ze dan ook blijft logeren? Die komen 1 x per maand een uurtje op zondag, bij voorkeur in de ochtend, dan hebben ze nog de hele dag voor zichzelf.
Maar ja...ik woon natuurlijk op zo'n buitenpost dat heen en weer rijden op een dag te moeilijk is.
Ze gaf aan dat ze het te zwaar vind en te moe is, maar vond het wel komisch dat ze het niet vraagt, maar mededeelt. Wat als ik nou ook zo lekker egocentrisch was als de rest van mijn familie en aangaf dat ik geen zin daarin had. Of geen behoefte? Aan de ene kant vind ik het prima; meestal gaat de tijd heel snel, maar aan de andere kant zijn er een aantal zaken waardoor ik soms moeite heb met hoe mijn moeder doet en hangt aan haar slachtofferschap veroorzaakt door haar slechte huwelijk met mijn overleden vader.

Maar ja...dan denk ik ook dat ik me niet zo moet aanstellen; het is maar een dagje/nachtje en daar komen we ook wel weer doorheen. En wie weet hoe ik ben als ik twintig jaar ouder ben. Bovendien weet ik dat ze ze zorgen maakt om een aantal van haar kinderen, onder wie ik, want geen werk en bovendien zat/zit ik niet lekker in mijn weer geheel passende vel (lees dik = niet goed dus).

Ga maar eens bedenken wat we voor leuks in de buurt kunnen doen. Ze komt met haar voiture namelijk. Maar mijn moeder is ook een vrouw van de klok. Om 10.15 eerste kopje koffie, om 10.45 tweede. Nooit een derde. En dan om 12.30 de broodmaaltijd (altijd hetzelfde brood) en om 15.00 uur twee kopje thee, waarna we om 1745 uur of als het heel wild is 17.47 uur de warme maaltijd kunnen verwachten.
Zomaar ergens uit eten gaan is een rariteit, dus ben benieuwd.

Eigenlijk moet ik enorm om vooral mijzelf lachen. Ik kom al weken nergens meer en er zijn dagen dat ik niemand zie, behalve een verdronken slak in de tuin.  Uitgaan doe ik zelden (ben ik ook te knieperig voor; ik heb ook gewoon geen behoefte aan veel geld uitgeven als mijn toekomst zo onzeker is), wijntjes op een terras is echt alweer heul lang geleden, laat staan gezellig met iemand, dus he.....komt er eindelijk eens iemand, zit je nog te piepen.

Mensch...ga toch koken!

De kop is er weer af.

Of een ander cliché gezegde over de Maandag.

Bijna vrijdag hoorde ik ook regelmatig iemand op maandagmorgen om 09.00 uur zeggen. Jammer, want zo zit je met je hoofd al ergens anders en beleef je niet volop wat de dag je te bieden heeft.

Dobberen op een opblaasbaar bedje door de straten van Amsterdam bijvoorbeeld..

Vandaag kwamen en zoon en dochterlief even langs. De een weer op weg naar zijn standplaats in S  candinavie, na een leuk weekend met zijn vrienden, de ander om hem nog even te kunnen zien en daarna door naar haar werk. Dat kleine stukje van de bushalte naar mijn huis was ze doornat geregend. Zo stond ik daar haar schoenen droog te fohnen op een maandagochtend. Hielp niet echt, maar je moet toch wat.

En aangezien ze aangaf dat ze tot laat moest werken en bij thuiskomst de winkels dicht zouden zijn en het de rest van de ochtend en gedeelte van de middag maar bleef gieten (een lege emmer in de tuin was bijna geheel vol geregend!), heb ik lekkere dingen gebakken voor het Suikerfeest voor haar vrienden.
En toen het droog was alles in een trommeltje gedaan en naar haar werk gebracht. Het was jaren terug dat ik koekjes heb gebakken, maar het is net als fietsen...kennelijk verleer je het niet. Was leuk om te doen en om een beetje te experimenteren met kruiden en jam en walnoten en andere noten die ik nog in huis had. Geweldig genoten dus.

Ondertussen ook nog dat rondje Bless the House gedaan en een leuk zakelijk gesprek, dus dat was een fijn begin van de week.

Ook nog wat fijns voor mijn broertje kunnen doen en dat geeft me een warm gevoel. Al is in verband met een rot-omstandigheid. Ben gewoon blij DAT ik weer in staat ben om te geven, die energie weer voel en daardoor ook vandaag kon denken; kom...pak de bus en maak even dat ritje heen en weer naar waar mijn dochter werkt.

Dus ben ik blij dat ik minder grauw en grijs en meer gouden randjes zie. En daardoor ook meer kansen in plaats van beren op mijn weg.

En blij dat ik vandaag geen impuls aankopen deed, maar bedacht dat mijn vriezer nog vol genoeg zit, net als de koelkast en ik aan het aan van deze dag een gezonde wokschotel voor één maakte.

Hoe staat het bij jullie met de regenoverlast?

Zondag; dag van rust en contemplatie

Vroeger was de zondag een dag die in mijn kinderogen heel saai en voorspelbaar was. In de ochtend om 10.00 uur moest de hele familie naar de kerk om dan na de kerkgang bij Oma en Opa langs te MOETEN voor een kopje koffie. Niet voor de kinderen, die kregen een kopje chocolademelk met vel.
Ook was het een dag voor de Zondagse Kleren. Een net jurkje wat je alleen op zondag aanmocht, witte kniekousen of sokjes en bij voorkeur lakschoentjes. Ontbijten dus altijd met een theedoek om, want knoeien was niet echt fijn. Was je moeder direct in de stress.

De grote mensen zaten bij Oma in de voorkamer en mijn broertjes en zusjes en ik zaten in de eetkamer (snotneuzen horen niet bij de Grote Mensen hoorden wij altijd), waar Oma altijd oude behangvellen had, kleurpotloden, ministeck of een stapel Libelles om door te bladeren. Dat duurde zo 2 kopjes koffie met de eerste keer een plakje cake en de tweede keer een roomboterkoekje om daarna stevast te eindigen met een glaasje fris. En denk dan aan aanmaaklimonade. Prik deed men in die tijd nog niet aan.

Daarna ging de hele familie weer huiswaarts en aten wij de warme middagmaaltijd. Vond mijn moeder wel makkelijk op zondag en als toetje herinner ik me vaak een zelfgemaakte pudding in een vissenvorm. Op een bord gestort met saus uit een flesje erbij.

Na de maaltijd en de afwas (waarbij er altijd een kind moest helpen, maar daar kon je vrij makkelijk onderuit komen door langdurig naar de wc te moeten), werd er gewandeld bij goed weer. Een blokje om zoals we dat noemden. Naar het kleine bos aan de ene kant van de straat, of het grotere bos aan de andere kant van de straat. Of een kleiner blokje en dan langs de winkelstraat in de buurt en weer terug de straat die erachter lag.

Als je pech had, dan moesten we in de middag ook nog naar de andere Oma en Opa. Pech, want daar was helemaaaaaal niets te doen. Geen speelgoed, potloden of iets waarmee de kleinkinderen zich konden vermaken. En omdat we geen auto hadden, deden we alles met de benenwagen en die Oma en Opa woonden niet echt in de buurt, zoals de andere Oma en Opa. Ze woonden over het spoor en in mijn herinnering stonk het daar altijd. Vlakbij was een grote kunstmatige geurfabriek. Gats...nu ik het schrijf, komt die laffe putlucht weer helemaal in mijn geheugen terug. Brrrrrr.. Alleen als de wind verkeerd stond rook je dat. En de wind stond vaak verkeerd. We gingen nooit met de bus. Altijd lopen. In de hele tijd dat ik thuis woonde ben ik nog nooit met de bus ergens geweest. Of we fietsen. Het OV heb ik pas ontdekt toen ik in Utrecht voor mijn studie kwam.

Dan was het alweer tijd voor de broodmaaltijd en opschieten want mijn vader wilde altijd om 18.00 uur sport op de Duitse tv zien. En daarna op de Nederlandse tv. Voor de sport begon was er dan altijd een cowboy-serie op de Duitse tv. Apart dat al die Amerikanen zo goed Duits konden. Little Joe...wo ist das Pferd???

Zit ik nu de hele dag met de tuindeur open en lekker droog buiten, vraag ik me af of ik mijn zondag wel goed genoeg invul.
Ik doe niets, ik zie niemand (vooruit...wel wat telefoongesprekken gevoerd) .....en heb wel, net als vroeger nog een tijdje met kleurpotloden zitten kleuren. Nu heet dat dan Kleuren voor Volwassenen en uit een Flow die ik uit de bieb leende heb ik een aantal platen gekopieerd. Dus lekker ontspannen kleuren.

Had ik ook niet kunnen denken toen ik een meisje van een jaar of acht was....dat ik dat nog steeds doe nu ik in de vijftig ben. Kleurplaten inkleuren. Hoef alleen geen chocolademelk meer MET vel. Koffie met Sojamelk en het vel doe ik weg.

De kunst is niet gefrustreerd te raken over dat ik niets doe, maar dit juist te waarderen. OMDAT ik niets hoef. Niemand zeurt aan mijn hoofd, ik mag mijn tijd volledig zelf indelen. Ook op de zondag.
Was dat nou niet precies waar ik als achtjarige van droomde?

Nou dan??!!!

(En van Floris, maar die heb ik op DVD, dus die kan ik bekijken wanneer ik wil...)

Antieke maar nog steeds nodige zwijmel

Vanochtend de krantenkoppen gezien en ik had alweer gegeten en gedronken. En wist ook direct wat er bij die stemming past.

Heb me een beetje teruggetrokken uit de social media wereld, want zie daar mensen ook elkaar ophitsen of de meest onzinnige zaken posten, dus in plaats van me te ergeren, lees ik niet mee.

En probeer mijn best te doen toch de mooie dingen te blijven zien, vooral in mijn eigen wereld. En mooie dingen te blijven doen. Want een sneer of een rotopmerking is kennelijk makkelijker gemaakt dan een compliment. Of gewoon iets aardigs. Of neutraals. En ik ben zeker geen heilige in bovenstaande en heb bijtmarkeringen op mijn tong. Maar mensen toch!

5 x 40 keer

Vanmiddag landt er weer een vliegtuig in Eindhoven. Vol met kisten. Kisten met daarin de stoffelijke overschotten van mensen zoals ik.

Misschien zal de snelweg nu niet volstaan met mensen die meeleven (en zwaaien als ze een tv-camera zien!), maar ze rijden er wel weer, zeker weer 40 lijkwagens met inhoud.

Toen ik de beelden zag van de landing en de ceremonie bekeek van het uitladen van die 40 kisten bedacht ik me dat er dus vijfmaal zoveel kisten nodig zijn. Mochten alle slachtoffers intact gevonden zijn. Vijfmaal zo'n stoet kisten die in de lijkwagens worden geladen en dan de route naar Hilversum rijden. Maar ook daarna, als de familie weet dat hun geliefde zoon, dochter, broer of zuster geidenticifeerd is, zullen er weer evenzoveel kisten worden ingeladen en weggereden.

Hoe dankbaar ben ik dat mijn reislustige zoon en dochter niet in dat vliegtuig zaten. Maar hoe simpel had dat wel gekund. Volstrekt willekeurig is de dood. Laat ik er mijn best voor blijven doen om aan mijn leven zin te blijven geven en vinden van die zin. En me te blijven realiseren dat ik nog leef en mag leven. En mag genieten van een stralende zon, van libelles op mijn bloemen in de tuin, van lange grassprieten die kriebelen onder je voeten. Van zomaar niets doen. Van lezen en wijzer worden.

Niet meer zo angstig zijn; daar is de tijd te kostbaar voor. Stop dat 'stel dat' maar in een laatje. Naast 'ja, maar'. En oh ja...gooi dan wel het sleuteltje weg.

Prettige maandag

In mijn eigen kleine wereldje is het een prettige maandag. Al mijn geliefden zijn gezond en zijn er nog. Ik kan ze bellen, skypen of omarmen.

Vanochtend zag ik dat er een regenbui deze kant op zou komen, dus eerst maar wandelschoenen aan (neee..niet lui zijn en op je birkenstocks lopen, maar veterschoenen aan en jaaaa, dus ook die sokken) en een rondje gelopen. Een langer rondje dan vorige keer en maar weer opbouwen dus. (Die bui begon pas rond een uurtje of drie te vallen uiteindelijk).

Verder ben ik blij met mijn rondje Bless the House. Voelt altijd weer fijn om wat zaken van je takenlijstje (mijn zelfopgelegde takenlijstje dan....niemand die komt controleren of ik het wel of niet uitvoer) af te kunnen strepen. Het inspireert ook weer om dankbaar te zijn dat ik een stuk verder ben dan een paar maanden terug toen ik niet zo lekker in mijn vel zat. En toch toen ook nog die Flylady dingen deed, omdat ik wist dat ik er blij van word. Niet omdat ik een poetser ben, maar gewoon omdat ik kennelijk mijzelf het gun om in een opgeruimd huis te wonen, een schone keuken en kasten die niet meer uitpuilen van Je-weet-maar-nooit-wanneer-het-nodig-is, of zelfs; zeg-maar-nee-dan-heb-je-er-twee.

Nou ben ik niet helemaal verlost van dit gedrag en is mijn huis verre van leeg en dat wil ik ook helemaal niet, want het was reuze prettig om dochterlief een aantal zaken hoppa zo mee te kunnen geven, juist omdat ik ze nog had. En zelf niet gebruik. En ook haar Oma heeft nog een hoop zaken extra en daar maakt ze graag gebruik van. Maar er kan nog wel her en der wederom een kritische blik op de kasten worden gedaan en wat zaken aan de Kringloop doneren is altijd goed. Wel bruikbare dingen en geen oude troep natuurlijk.

Verder bedacht ik me dat het onzin is om mijn energiemaatschappij elke maand een te hoog voorschot te betalen en aangezien ik elke maand het voorschot kan bijdraaien en aanpassen aan gebruik, heb ik wederom het bedrag wat lager gezet. Niet op minimum, maar wel flink omlaag. Zo kan ik de, helaas ook forse, huurverhoging mooi compenseren.

Vandaag ook weer een stuk opgeschoten met het opruimen van de spullen op het bureau in mijn slaapkamer. Er staan nu alleen nog een aantal dossierbakken, met heeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel spullen om uit te zoeken/op te ruimen/te dossieren erin. Dus aan de slag. Wonderbaarlijk wat je in 15 minuten allemaal kan op ruimen/afhandelen/weggooien.

En zo zijn daar deze week ook een aantal mooie kansen op arbeidsmarktgebied. En is het fijn om te merken dat het parallel loopt met beter in het vel zitten. Minder piekeren, maar meer kansen zien. Of gewoon krijgen en mazzel hebben. Nog steeds kansen, dus geen getekend vast contract met gouden horloge na afloop hoor.