Rauwe vis

Voelde me onrustig en ik snapte al snel dat dit stress is. Dus vraag mijzelf hardop af of het zinvol is om me zo onrustig te gedragen. Of om verlangen te hebben om naar de winkel te gaan en daar koek en zopie te kopen. En daarna als een Gollem dit op te eten. 

Voegt dit wat toe en nog belangrijker: maakt dit dat ik me ontspannen ga voelen? Want ontspannen zijn helpt goed bij het beter kunnen omgaan met stresssituaties. Die er altijd zullen zijn en altijd op ongelegen momenten. Niet dat je zegt; Kom maar door met een portie stress....lig net zo lekker in mijn hangmat!

Dus.

Dat eten dat dempt al die onrust. Eventjes. Is een kortwerkende drug. Gelukkig Helaas bevindt de dealer zich om de hoek. Maar ben een beetje afgekickt en wil dus ook niet terug naar emotie-eten. Dus moet ik die emoties wel ondergaan. Maar ook dat valt mee en is niet de hele dag zo intens. Vooral niet als ik erover schrijf.

Mijn dochter gaat over een week of acht bevallen. Omdat het haar tweede kind is zou dit ook twee weken eerder kunnen zijn of juist twee weken later. Dat kan allemaal en valt nog in het normale 'bereik'. Ze moet het nog steeds rustig aan doen. Even niet werken. Gelukkig heeft ze nu al twee weken extra groeitijd gekregen zodat ze niet bij 30 weken al ging bevallen. En elke dag erbij is winst.

Daar zit een stuk van mijn stress, maar niet alles. Eigenlijk vind ik dit wel genoeg, maar het Leven denkt daar vaak anders over. Ik kan zo weinig voor haar betekenen (vind ik zelf!) en zou willen dat ik die Transporter had uit Star Trek. Beam me up! Wanneer nodig dan ben ik er direct en hoef niet na te denken of er een bus gaat, of ik genoeg op mijn OV-card heb staan, of de trein rijdt en dan ben ik er 1,5 uur later zo'n beetje.

Stress over die Moedertjes Trainingen en wat het bureau denkt allemaal met ons te kunnen uitspoken voor fratsen. 

Toch stress over een leuke sollicitatie. Want natuurlijk zou 'gewoon' werk vinden mij verlossen van dit soort kul-trainingen en dito bureautjes en wereldvreemde coaches en Keesmanagers.

En stress over die familie-herfstvrucht.

Stressen over de stress. Want stress is slecht voor alles. Zeker voor de glucose-waarden.

Maar zoals de Zweefteef zei 'ons lichaam is het enige waar we echt controle over hebben' - en dan dacht ik direct aan mensen die chronisch ziek zijn en dit soort onzin maar moeten slikken. De waan dat wij controle hebben. Als je maar goed traint. Of als je maar het juiste eet. Of je regelmatig dubbelvouwt bij Yoga. Of de juiste supplementen slikt. Als je maar dit en dat en zus en zo. (De wees-gegroetjes van de 21ste eeuw). En anders is het natuurlijk allemaal jouw schuld. 'Dan heb je nog lessen te leren'.

Heb niet eens controle over mijn gedachten soms, terwijl die plek juist een plek is waar je controle over zou kunnen hebben. Maar wel geleerd dat ook gedachten maar gedachten zijn. Geen waarheid. Ze komen, maar gaan ook weer. En gelukkig weet ik dat ik mijn gedachten (en overtuigingen) niet allemaal hoef te geloven. 

Om mijzelf een beetje af te leiden even een interessante film of serie op Netflix kijken. Op tv zie ik niets wat mij kan boeien.

Het Z-woord

Zeikerd, Zorgvuldig of gewoon toch een zanikende Zeurkous?

Tijdens een training kreeg ik te horen dat ik als kenmerk had dat ik Zorgvuldig ben. 

Komt me wel bekend voor; ik zoek graag zaken tot de bodem uit. Hoe zit dat eigenlijk en vooral - klopt dat wel wat er gezegd wordt? Gerelateerd aan mijn credo 'dat zoek ik zelf wel uit'. Maar ook dat ik kritisch ben en niet alles voor Zoete koek aanneem.

Afbeelding van artemtation via Pixabay 

Maar ik word altijd jeukerig van mensen die met droge ogen stellig beweren hoe de wereld in elkaar zit en dat wij bedot worden door van alles en iedereen. Meestal delen ze er dan ook een rol aluminiumfolie bij uit. Het type Zweefteef.

Maar in het land der Blinden (de niet-zorgvuldigen) is Eénoog Koningin uiteindelijk. Dus of dat nou een compliment is om dat van deze organisatie te mogen ontvangen? Die rete-onzorgvuldig is en ook op die manier met ons en onze gegevens omgaat op kosten van de gemeenschap. 

Zo ziekmakend! En mij zinderend boos.

Eikels

Las een bericht dat door de warmte Eikels nu veel eerder van de bomen vallen  Klik hier voor het bericht: Klik

Nu speelt er iets in mijn familie waardoor ik dit bevestigd zag: Eikels zien we nu veel eerder. 

                Afbeelding van klimkin via Pixabay 

                                                    

Dagboek van een egoist

Geen relatie hebben betekent ook geen pijn bij ongemakken die uit die relatie voortvloeien. Geen zorgen maken over zijn/haar gezondheid. Geestelijk en/of lichamelijk. Er zijn geen goede tijden die je deelt, maar ook geen slechte tijden. 

Geen relatie hebben, maar wel een groot bed, betekent dat ik de ene keer links en de andere dag rechts en de volgende dag overdwars kan slapen als ik dat zou willen. Niemand die van mijn snurken last heeft. Ik hoef er dan ook niks aan te doen. Misschien tot de buren gaan klagen. 

Geen relatie hebben betekent dat ik elke dag kan eten en koken wat ik lekker vind en wanneer. Ik hoef me niet aan te passen aan iemand.

Kan ook aantrekken wat ik zou willen; er is niemand die er commentaar op heeft. (Zou je dat nou wel doen schat - zo kort?). Of mijn haar kort laten knippen en pittig rood laten verven. Of juist laten groeien tot over mijn kont. 

Geen relatie hebben betekent ook geen schoonfamilie. Maar in ieder geval geen zuigende  schoonmoeder. Of een altijd willen klussende schoonvader. Of zeikerige bonuskinderen. Of puberbonuskinderen die je moet tolereren.

Met Kerstmis hoef ik mijzelf niet te verdelen over beide dagen om mijn partner of mijzelf tevreden te houden. 

Geen relatie hebben betekent ook dat ik altijd mijzelf moet vermaken. Of ergens heen brengen. Of de boodschappen doen. (Of als ik geld genoeg had, ze laten bezorgen natuurlijk). Of in de nacht een inbreker wegjagen. Of mijzelf oppeppen. Of overtuigen dingen toch maar wel te doen. 

Aan de ene kant dus heel rustig qua emoties, vooral omdat ik niet met een partner rekening hoef te houden. Aan de andere kant de grote stille heide. Heeel erg stil. Pas als de buren het gezoem van de vliegen opvalt, dan komt er iemand in actie.

Me ooit nog aanpassen aan een partner (ik denk eentje die je kan opblazen, uit een doos. Dat is dan mijn referentie van een blow-job) lijkt me vrij onmogelijk. Te egoïstisch geworden van al die jaren alleen wonen.

Ongeschikt.

De kop was er weer af.

Sliep nogal slecht, maar het hielp om me daar niet te druk over te maken. Uiteindelijk merkte ik dat het werkt om toch maar een gewatteerde sprei over mijn lakentje heen te leggen en zo sukkelde ik toch weer in slaap. Al half luisterend naar een boek via de luisterbieb-app. Zou eigenlijk een boek moeten luisteren met de stem van Ilja Leonard Pfeiffer. Fijne stem heeft hij. En een mooie conclusie trok hij als laatste.

Grappig te concluderen dat ik al eerder online was dan hij. Maar dat zal natuurlijk ook komen omdat ik toen bij een ICT bedrijf werkte.

Werd later dan normaal wakker maar ook daar hielp het me om me nergens druk over te maken en eens na te denken over wat voor 'taken' ik mijzelf die dag had toebedeeld.

Witte was doen

Rondje Bless the House uitvoeren

Was toch maar binnen ophangen. Beetje rare lucht. 

De taak in de slaapkamer doen voor die dag (de slaapkamer staat deze week bij Flylady centraal).

Maar eerst lekkere koffie maken. Gewoon filterkoffie, maar het ritueel maakt me al blij. Doe alles sinds een tijd echt handmatig, want koffie-apparaat kapot en ik heb meer dan genoeg DE punten om heel simpel een nieuw apparaat te halen, maar daar heb ik geen zin an. Nog steeds niet. En zo gaat het ook. 

Nog bewuster van het geheel van koffie zetten. Wat voor stappen daarbij horen. Hoe mijn koffie het lekkerst wordt. En dat zit 'm in aandacht. 

Het weekend stuurde ik, naar aanleiding van een tip van een lieve vriendin, een uitgebreide sollicitatie/motivatiebrief en dito CV op een functie die mij op het lijf geschreven lijkt. 

Heb na jarenlang solliciteren en in totaal maar een handjevol uitnodigingen voor een gesprek te hebben ontvangen mijzelf geleerd om totaal geen hoop noch verwachting (meer) te hebben op 'Jaaaaaaaaaaaa....dit is haar en wij willen u!" 

Ter zelfbescherming. Want jaar in jaar uit afwijzing op afwijzing op afwijzing ontvangen, dat doet wat met je zelfvertrouwen. Met mijn zelfvertrouwen en de hoop dat ik een baan kan vinden waar ik mijn talenten kwijt kan. 

Mijn neus voor 'kansen' uit mijn commerciële leven laat me niet in de steek, maar er spelen natuurlijk meer factoren dan wat ik als kandidaat meebreng. Dus laat ik het maar los. 

In mijn administratie van vorig jaar zag ik nog een te snelle aankoop van 2 'zakelijke' broeken (twee halen 1,5 betalen of zo) want ik had toen nog de hoop dat ik ergens aangenomen zou worden en had maar 1 'goede' broek. Eind van het liedje was dat ik een broek heb weggegeven (niet mijn kleur) en de ander in de kast hangt en iedere keer baal ik als ik dat kreng aandoe, want hij zit voor geen meter. Van dat stretch materiaal, waardoor hij maar van mijn kont blijft zakken. Lager en lager tot ik zo'n bouwvakkers-decolleté heb.

Zakelijk hoef ik 'm uiteraard nooit aan. Want er is niks zakelijks te doen. Mijn kippenleren aktetas, met echte boutjes ligt ook maar te verstoffen.

Jip en Janneke-taal

Op mijn vrijwilligerswerk is vanwege Covid-19 de methode van een inloopspreekuur vervangen door een afspraak. Die maakt de cliënt per telefoon en soms kan de vraag of probleem ook direct telefonisch worden afgehandeld. Maar meestal betreffen het zaken waarvoor ik instanties moet bellen dus dan is een persoonlijke afspraak handiger. 

Want heb van die cliënt verschillende gegevens nodig. Regelmatig moet ik voor ze inloggen bij de Belastingdienst met hun DigiD of ook nog bellen voor een toelichting. Dan verifiëren ze wel altijd of ik echt voor die cliënt bel door even ruggespraak met cliënt te hebben of naar nadere gegevens te vragen.

Valt me op dat werkelijk vrijwel alle ambtelijke brieven in een taal zijn geschreven die ik als geboren Nederlander met een redelijk IQ al moeilijk kan ontcijferen.

Afbeelding van Ben Kerckx via Pixabay

De training Jip- en Janneke taalgebruik voor ambtenaren (bestaat echt!) is nog niet door heel veel ambtenaren met goed gevolg genoten. Kan me dus voorstellen dat iemand die niet hier geboren is, maar wel Nederlands spreekt, het lezen van zo'n brief en dus ook het begrijpen van de consequenties die in ambtelijke taal staan uitgelegd, maar moeilijk kan begrijpen. Maar ook Nederlanders die dit soort ambtelijke taal niet begrijpen zijn er genoeg. Ook die krijg ik op ons spreekuur. Ben erg blij met mijn vrijwilligerswerk. Om wat terug te kunnen geven en als ervaringsdeskundige mijn lotgenoten te kunnen helpen.

Want toen ik zelf door een Burn-out tientallen punten van mijn IQ (tijdelijk - toch??) verloor en de simpelste brieven abacadabra leken, had ik maar al te graag even iemand gehad die me geruststelde. Komt wel goed met dat Uitermate Welnietwelnietwelniet Verkeer.

Jullie wel eens moeite met het begrijpen van ambtelijke taal?

Speeltuin

Was een dagje bij mijn dochter om sowieso wat praktische dingen voor haar te kunnen doen, nu ze het rustiger aan moet doen. Dus had al gevraagd om een lijstje, maar dat kwam niet. Haar vriendinnen hadden vorige week, toen ze in het ziekenhuis lag,  haar hele huis al opgeruimd en schoongemaakt. Ontzettend lief!

Alles is (weer) rustig in de buik, behalve het trappelen van haar kind. 

Dan maar een wasje opgevouwen nadat ik het van het wasrek haalde op hun balkon. Vraag het wel of ik dat kan doen, want niets zo vervelend als iemand die in jouw huis ongevraagd gaat lopen redderen. 

Wel lang met elkaar gepraat. En dochter is geen prater. 

Uiteindelijk ben ik met kleindochter naar een speeltuin gegaan in een park om de hoek. Kon mijn dochter even doen waar ze zin in had.  Wist dat het lekker in de schaduw lag. Want gisteren was het toch nog warm, zompig en zonnig. Voor het kind maakt het niets uit, maar het stukje lopen naar het park waar de speeltuin in verscholen ligt, lag lekker pal in de zon.

Moest wel lachen om een bordje "Haram" bij een moestuin. Hoe kan groente nou haram zijn? Waarschijnlijk om mensen af te schrikken die denken dat een maaltje courgettes daar gratis geplukt kan worden. 

Kleindochter genoot als een malle. Helemaal blij met een glijbaantje, een stuk dik touw waar ze overheen kon balanceren en vooral een soort van auto/trein waar ze superblij mee was. Het was heel rustig. De grotere speeltuin verderop kon haar nog niet bekoren. Blij toe, want daar was minder schaduw. Als ze daar wel heen had gelopen, dan was dat ook goed uiteraard. 

Voordat ik op de bus en de trein stapte om naar mijn dochter te gaan, eerst even douchen en aankleden. Nu heb ik in de douche een timertje hangen met een mini zandloper. Om mijn douche-tijd in de gaten te houden. Timertje was van de muur gevallen (zuignap zoog niet meer) en het buisje was van glas en helaas kapot gevallen. In honderden ministukjes glas. En dat zag ik dus pas toen ik de douche al had aangezet, dus het verschil tussen glas en water was bijna niet te zien. Hing er al een jaartje of iets, dus kan gebeuren, maar voortaan zet ik die timer wel op mijn telefoon aan. Geen glazen spul in mijn badkamer!

Dus toch maar verder bij de wastafel me gewassen. Jammer de bammer, maar ik wil liever niet een stukje glas in mijn voet krijgen. Vanochtend als eerste de douche helemaal gestofzuigd. Gisterenochtend had ik al met een doek alles zoveel mogelijk weggehaald, maar juist die kleine stukjes zijn niet fijn. En vrij onzichtbaar. 

Waar ik ook enorm van genoot waren de vouwblaadjes die ik nog haastig in mijn tas had gestopt. Kleindochter genoot van de waaiers die ik ervan maakte. Of van een zakje. Of een bootje. Zij noemde de waaiers gordijn. Want zo zagen de gordijnen er toch uit die zij kende. En ik kreeg uit haar keukentje een heerlijke maaltijd geserveerd. Zo lekker. Ook kreeg ik een uitnodiging om samen met haar op het balkon te zitten. Kom op het balkon, Oma! Lekker in de wind met onze waaiers (gordijn Oma, gordijn!!). 

Kleindochter doet me zo aan mijn dochter denken op die leeftijd. Zelfde koppie, zelfde soort haar en dezelfde pittigheid. Dat ze beiden dit laatste lang mogen koesteren, dochter en kleindochter. Gaan ze vast nog nodig hebben in het leven.