Menopauze

Briljant.

Gelukkig al achter de rug. Maar erg herkenbaar. Daardoor de Tweezerman leren kennen en die gaat (helaas) nooit meer weg.

Zit je er net in of midden in de pauze? 

Tweede Hans

Zag een beginscene waar deze Hans naar zijn werk fietst en het tuincentrum op kwam en weer van de dijk naar beneden reed en dacht verrek....dat herken ik die plek. Daar was ik onlangs weer geweest - dat tuincentrum. Na er jaaaaaren niet te zijn geweest. 

Maar vervroegd met pensioen...lijkt mij heerlijk, vooral als het financieel ook kan. En dat kan niet. Voorlopig moet ik nog zeker vijf jaar doorwerken om wat opbouw te hebben van dat pensioenbedrag als het er straks niet zes of zeven nog te werken jaren worden. Had onlangs gesprekje met mijn broer die vertelde wat hij dan aan pensioen zou krijgen per maand en zich daar zorgen over maakte. Geen AOW, want altijd in het buitenland gewoond. Maar alleen pensioen.

Ik moest er toch een beetje om lachen. Maar goed; het is maar wat je nu gewend bent aan inkomen te hebben en wat je uitgavenpatroon is. Of je die twee met elkaar in balans kan brengen en houden. Zeker na je pensioen. 

Moest ik hem toch echt even vertellen wat de AOW is in Nederland bedraagt momenteel en dat mijn opgebouwde pensioen daarboven op (extra dus) heel weinig is. Nooit in bedrijven gewerkt die een pensioenregelingen hadden of waar je pas in mocht mee doen als je 30 was, scheiding en veel financieel gedoe,  geen eigen huis als spaarpotje en de laatste jaren werkzoekend, minimum inkomen en zelfs eronder. En (misschien) dus ook wel verkeerde keuzes gemaakt op dat vlak. Niet geïnvesteerd in de oude dag. En afgezien van pensioen krijgen van ex-man. Wil en wilde helemaal niets meer financieel met hem te maken te hebben. 

Maar omdat ik ook weet dat ik vaak de zaken te zwartgallig bekijk, toch maar even op mijn pensioen een berekening laten maken. Meten is weten tenslotte. Ga ik er netto zo'n 300 euro op achteruit tegen die tijd met nu vergeleken. Als ik blijf werken en dus blijf opbouwen. En als ik dat haal. Maar op zich valt me dat nog enorm mee. Ben natuurlijk ook nog gewend aan bedragen die ik in de bijstand ontving. Netto net onder de 1000,--. En was blij dat ik in aanmerking kwam voor toeslagen. Anders had ik het niet gered.

Was heel lang ervan overtuigd was dat die oude dag er uberhaupt niet kwam. Of hoefde te komen. Laat mij maar vroeg henen gaan. Probleem opgelost. Niemand tot last. En dan is dat pensioen al helemaal geen gedoe meer.

Soms heb ik dat soort gedachten nog wel eens, maar regelmatiger niet. Of ik kan ze laten passeren en mijn schouders ophalen, want het voegt niets toe. Eerst die pensioendatum maar eens zien te halen tenslotte. 

Pluk de dag

Zoonlief appte of ik zin had om even bij te kletsen onder het genot van een kop koffie ergens op een terras in zijn woonplaats. Appte terug dat me dit een goed plan lijkt, maar niet al te vroeg graag, want moest even bijtrekken vanwege 2 dagen oppassen.

Hij ging eerst sporten, dus ik ging, met de bus richting die mooie stad aan het Spaarne, het water waarop ook het terras van het koffietentje op uitkeek. Vond gelukkig nog een tafeltje met 2 lege stoelen en liet hem weten dat ik er al was. De zon scheen al lekker. Wat een mooie plek daar. En door al die boten op het water kreeg ik een instant-vakantiegevoel. 

Zag zoonlief op zijn fiets eraan komen. Hij zag mij niet, liep naar binnen en weer naar buiten en pas toen zag hij mij bij het water zitten. En op dat moment kwam er ook een plekje op een bankje met dik kussen en naast een glazen schot vrij, dus ik verhuisde daarheen. Uit de wind en achter glas.

Fijn bijgepraat en zaken gehoord waar ik al een voorgevoel van had. Had gelukkig ook mijn miniflesje zonnebrand bij me, want opeens scheen de zon toch wel vrij uitbundig. Heerlijke plek en fijne zoon ook. Is goed bezig met de zaken qua toekomstdingen op een rijtje te zetten. Leuk en interessant om te horen. 

Na een paar uurtjes braken we op en ik merkte dat ik zo stijf als een oude plank was geworden door het toch wel harde bankje en erg lang zitten. Gelukkig toen ik het straatje inging waar de Dille& Kamille zat en daar een super schattig gietertje zag en een schort voor in de keuken. Mocht ik aanschaffen van mijzelf.

Werd blij van hoe herkenbaar het assortiment nog steeds is, daardoor trok die stijfheid weer weg (of ik verlegde de aandacht) en liep ik niet meer als een oud stram wijf. Nou ja...dat nog wel, want ik ben een oud wijf tenslotte. Met iets te weinig ontspanning momenteel vind ik zelf. Dus dit uitje was heel welkom. 

En alweer bij diezelfde bushalte als de laatste keer dat ik hier was, geen bus. Route is omgelegd. Dus maar aan de overkant eerst via een omweg naar het station de bus naar huis gepakt. Ik had toch geen haast, want nul afspraken en niemand die thuis met smart op me zit te wachten, dus nog wat langer erover doen; maakt niet uit. 

Nu eens niet de was doen op zaterdag en daarna de weekboodschappen inslaan. Kan allemaal ook op een andere dag en boodschappen had ik trouwens nog genoeg in huis. Vandaag hoop ik straks te mogen genieten van  de F1 in Monaco. En vanochtend alle wintertruien en dikke vesten naar zolder opgeruimd. Plaats voor zomergoed. (Alsof ik daar rekken vol van heb!). En de tuin kan ik ook vrij weinig in doen in verband met de schilders.

Moet van mijzelf minimaal een sollicitatie eruit gooien vandaag. Minimaal. Dus toch nog wat dingen te doen, maar ik hou het luchtig. 

Pluk de dag en zet de verandering van zaken die je niet bevallen in gang. 

Afbeelding van Faby Green via Pixabay 

Oppassen

Twee dagen (en volle dagen ook, ze stonden al om 07.15 uur op de stoep) en de laatste dag kwam hun vader ze pas rond 18.00 uur ophalen, opgepast op de kleindochters. 

Had een streven om vooral ze niet voor de tv of achter een tablet te zetten, maar om lekker naar buiten, naar de speeltuintjes in de buurt te gaan, te knutselen, spelen met elkaar, maar ook ze alleen te laten spelen, met vouwblaadjes, lego en duplo, de barbie's, voorlezen uit boeken, even naar de buurtsuper samen en om zo de dagen door te komen. 

Tussen de middag al van te voren volkorenmacaroni gemaakt. Op de BSO en het KDV zijn ze gewend om tussen de middag iets warms te eten, dus dat ritme hield ik ook maar aan. 

Oudste kleindochter ontdekte de volkoren beschuit. Lekker met boter Oma! Gezellig om eerst rustig samen te ontbijten vooral als ze al zo vroeg hier waren. 

Die speeltuintjes bleven trekken. Gewoon lekker spelen en buiten ook nog eens. Jongste doet alles na wat haar oudste zus doet. Dus viel af toe van de schommel, toen ze dacht even te zwaaien naar Oma. Of de wip-wap wipte wat al te hard voor haar. Maar even huilen en daarna weer door. 

Haalde de tweede dag voor de lunch poffertjes. Instant succes! (Inspiratie van Gerdi Verbeet die haar kleinkinderen daar ook graag op tracteert). En moest heel snel een nieuwe broek en rompertje kopen, want zeiknat geplast, door de luier heen. Oud broekje van haar zus was nog veel te groot, dus dat was echt even nodig een passend setje. Blij met die Zeevarende heer in de buurt.

En dacht dat ik wel met ze in de bus (zonder kinderwagen hahah teveel gedoe, want ook nog een kaartje kopen bij de chauffeur voor oudste kleindochter) naar het winkelcentrum kon gaan (even iets anders) een kinderijsje bij de Hema halen en oh foute inschatting even naar een mega speelgoedzaak. 

Jemig...ik werd zowat hysterisch van zoveeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel aanbod en de kinderen ook. Wegwezen! Jongste ging lekker op de vloer liggen, staan doen we niet meer, dus die pakte ik maar onder mijn arm beet en hoppa...door! Terug in de bus zaten we op de voorste bank, dus goed uitzicht voor die twee dames. En zo leuk dat oudste eigen kaartje had. 

Nog niet koud thuis werd er alweer een speeltuinverzoeknummertje aangevraagd.  Pfffff...Oma moet eerste even bijkomen, maar we gaan zo. Wel in de buurt zodat we de auto van papa zien, dames!

Nu is alles weer opgeruimd, af en toe nog een snipper Unicorn, maar was weer erg leuk. Ja, vermoeiend, maar krijg wel energie van hun enthousiasme en hoe lief ze samen zijn. Nou ja, op wat gegil na dan. Het zijn net mensen.

Zeg niet nee nee nee nee; maar soms wel dus.

Lang telefoongesprek gehad met collega die heel heel voorzichtig aan het terugkomen is van een Burn-out. De tweede op de afdeling die dat heeft. Sinds ik er werk. Officieel, want te vaak en te veel vang ik op dat men tot over de oren in het werk zit. 

Al hoorde ik weer van een ander dat dit ook 'een manier van doen' is. Wat ik al eerder schreef dat het me ook opviel dat de mensen die er heel lang en uitgebreid over praten en klagen, het qua werkzaamheden die ze moeten uitvoeren best te doen is. Maar dan moet je niet zoveel praten en gewoon eens aan het werk gaan. Vind ik dan. 

Tijdens dat gesprek had ik het idee dat hij er nog lang niet was, want de grote mate van opwinding over iets wat het management erdoor had gedrukt, voor het hele bedrijf dus niet alleen lokaal, die vond ik opvallend. Er was nog nul afstand en relativering.

Pas als je dit soort zaken hebt leren accepteren of liever - snappen dat het management nou eenmaal een koers heeft gekozen en die echt niet omdat 1 persoon zich daarover opwindt die koers gaat wijzigen. Prestige, geld en vooral geld hebben daarmee te maken. En met minder mensen, meer doen. Misschien niet het bedrijf waar jij voor kan werken omdat jij daar niet gelukkig van wordt.

Maar goed, fijn gesprek en ik hoop dat hij dat ook zo heeft ervaren. Ook meer om een hart onder zijn riem te kunnen steken. Want rete-eenzaam als je alleen nog maar op de bank kan zitten en je energie volkomen op en weg is. Fysiek en geestelijk leeg. Hij voelt zich een oude man. Wil na die paar uurtjes werken eigenlijk weer naar bed.

Hij gaf aan dat hij juist vorige week een keertje "Neen" tegen zijn zoon had gezegd voor een oppasklus bij zoonlief in huis. Vond hij dan weer heel moeilijk. En niet bij hem passen. Maar hoort ook bij het voorkomen van een volgende Burn-out. Je eigen grenzen beter bewaken. Ook prive. Herkenbaar.

Toevallig vroeg mijn dochter of ik wat voor de kleindochters kon doen in de vorm van uit school halen. Maar moet die dag werken en ook nog eens op kantoor aanwezig zijn. Kan ik natuurlijk me wel in allerlei bochten wringen en toch thuis willen werken en dan thuis = bij haar thuis want ze woont in een andere stad, maar geen noodgeval, maar iets wat ze zelf inplande, wetende dat haar kinderen opgehaald moeten worden. Had ze dus eerst daarover moeten nadenken en niet nu pas. Of is dat te keihard? 

Bovendien pas ik die week al twee dagen op. (Terwijl ik dacht even een paar dagen vrij te hebben) En valt er weinig te werken met 2 kleine kinderen in de buurt (daarna). Tenminste; ik kan dat niet (meer) tien bordjes tegelijk laten draaien.

Dus vond - na toch wel die innerlijke dialoog dat ik uiteraard een waardeloze moeder en Oma was den dan tegen mezelf zeggen dat ik me aanstel, want ik moet gewoon werken en geen noodgeval, meer luxe en dat mag mijn dochter zelf regelen dus stop dat schuldgevoel maar heeeeeeeeel snel weg! 

Pffff...word al moe van mezelf als ik het opschrijf. Dat altijd beschikbaar willen zijn voor die ander. Hou van mij, want ik doe het zo 'goed'.  Ik zeg op alles ja (ook ten koste van mijn eigen energie) Oh ja...er zijn is niet genoeg. Ik moet bewijzen dat ik het waard ben. Liefde moet altijd verdiend worden. Door 24 uur beschikbaar en oproepbaar te zijn.  Die liefde krijg je niet zomaar. En ik zeker niet. Zo; kop dicht nu, innerlijke kritische stem. 

Niks

Van 

Waar!

Maar onthouden; Neen is ook een antwoord.

Vooral als je dus meestal Ja zegt.

En misschien ook wel om moeilijke situaties daardoor te vermijden. Die voornamelijk in je hoofd bestaan. Want na mijn Neen geen gezanik of geduvel met mijn dochter gehad. Volwassen vrouw dus ik neem aan dat ze eea anders geregeld heeft. 

Even meezingen!

De winterschilder is er weer.

Op mijn vrije dag toch opstaan op werktijd, want de schilders zouden vandaag komen schuren, latjes eraf halen, tochtstrippen verwijderen etc. Om 07.00 uur begon het feest al en stonden ze in de voor- en achtertuin.

Jemig; nog nooit zoveel mannen in huis (nou ja, buiten) gehad tegelijk. En zo lawaaiig ook allemaal tegelijk. Alles schuren, strippen en weet ik veel. Ook zaken die opnieuw gevoegd moeten worden, worden aangepakt.

Dus nog maar even niet mijn gehoorapparaten in. Teveel herrie. Dacht ook aan mensen die misschien wel uit een nachtdienst kwamen. Of slecht geslapen hadden en nog een uurtje extra wilden pakken. Oordoppen ahoy!

Ook lekker, dat schuursel zit overal. Binnen en buiten. Dus heb de heren maar een paar keer wat te drinken en te eten aangeboden, vooral te drinken, want droge kelen kan ik me zo voorstellen door al dat stof.

Afbeelding van Alexas_Fotos via Pixabay 

Had gisteren eind van de middag na mijn werk boodschappen gedaan, want ik had al zo'n idee van hoe deze dag zou verlopen. Dat ik nergens henen kon. Ook omdat ik een pakketje verwachtte en ja hoor...dat zou tussen 1600 en 1800 uur komen. Net als de schilders klaar zijn voor die dag.

Wilde nog even voor vouwblaadjes bij de Zeeman kijken. En van de week komen ook mijn kleinkinderen; dan pas ik op - ook al vroeg, dus even snel in de ochtend nog wat boodschappen halen zonder klein grut erbij, kan niet want ze komen net als de schilders, vroeg. Plannen en vooruit denken  - dat kan ik wel goed. 

Ben maar aan het werk gegaan thuis, lekker vroeg,  want kan nergens heen, niks doen waar ik plezier uit haal thuis, niet in de tuin werken en zit ook niet rustig met een boek of iets te lezen op de bank - deuren en ramen zijn in de grondverf gezet en moeten open blijven, dan compenseer ik die extra werkdag wel met een vrije dag die ik eerder opnam. Dus direct geregeld met de leidinggevende. Er lag nog zoveel te doen, want erg leuk een training hier en een bespreking daar, maar gaat allemaal van mijn effectieve werktijd af. Oh ja...en een brandalarm tussendoor waardoor we allemaal het gebouw moesten verlaten. 

De nieuwe leidinggevende had (nog) geen kaas gegeten van hoe dat dan gaat. Dat je koppen moet tellen (en eigenlijk ook moet weten WIE er op kantoor zijn, dus je gericht kan tellen). Mij telde hij niet mee (had functie elders... nou ja elders in het gebouw was ik bezig) en toen al het personeel van ons gebouw al buiten stond verzocht iemand anders van het gebouw mij om te evacueren en wel nu. Kijk, dat was nog eens een medewerker met overwicht. 

Zou er echt brand zijn geweest, dan moest ik denk ik uit het raam springen of zo. En ook zo kostelijk te horen; dat veel vrouwelijke collega's eerst terug het gebouw ingingen; nog 5 verdiepingen de trap opliepen om hun tasjes op te halen en pas toen naar buiten gingen. Kantoorhumor.

Plek

Dacht even rustig (geen kantoortuingeroezemoes) thuis te kunnen werken in de middag, bleken de schilders die hier de hele buurt een opknapbuurt geven, in mijn straat te komen frezen en schuren en ook allerlei latjes en tochtstrippen aan het verwijderen te zijn. Dus belde even de opzichter dat ik thuis was en mochten ze willen dat ik de ramen open zet of de voordeur dan kan dat.

Sommige apparaten maakten zo'n herrie dat ik mijn telefoongesprek niet kon voorzetten. Ging bijna terugverlangen naar de kantoortuin. Waar ik vandaag wel 3 x van plek moest veranderen want 'je zit op mijn plek'. Ik heb geen 'vaste' plek dus zit waar het kan. Mijn 'echte' werkplek is nog niet in gebruik genomen, dus daar kan ik nog niet zitten werken. Al mijn spullen sleep ik dus telkens mee. Heb al van die bavianen-armen daardoor (tot aan mijn knieen).

Dus de ene keer een klote stoel, de andere keer geen muis, weer een andere keer een hoog bureau en dan weer geen houder voor je laptop. Heeerlijk werken! Niets eigens daar dus.

Maar vandaag leek het wel alsof het (zitten en werken) helemaal nergens kon, want opeens kwam die medewerker alsnog opdagen (lekker laat) en van die pruillipjes en lange gezichten en dat dit bureau zo goed bij me past want au au au dan krijg ik weer last van mijn knie/schouder/dikke duim...Laat maar!!(wist ook dat ik later een bespreking had elders en in de middag toch thuis ging werken). Daar heb ik tenminste wel mijn eigen nietmachine en spullen. Werkt ook lekker aan het gevoel 'erbij' te horen. Zelfs de eerste de beste stagiaire heeft zijn eigen plek. Alle vier. Met nietmachine. Ik kan niet overal zitten, want sommige collega's praten zo hard dat ik er helemaal daas van wordt. Ja, ook ik ben een diva hoor!

Was sowieso een zeikdag. Dus had het helemaal gehad en was blij dat ik precies na een regenbui toch droog naar het station kon lopen en dus lekker thuis kon werken. Totdat de schilders ook daar lawaai begonnen te maken. 

Maar al met al heb ik toch mijn eigen gestelde target gehaald. Dus niet ontevreden. 

Maar ik moet echt wat doen aan die werkplek. Ik heb ook recht op een plek namelijk. En veilige goede werkplek. En die heb ik nu niet. Dat voedt de stress en onrustgevoelens. Doet me ook denken aan schooltijden. Waar ik werd verzocht om niet bij de popu meisjes rond te hangen. Door die populaire meisjes. Ook niet bij ze in de buurt zitten. Jij niet. Wegwezen! 

Hoor nergens bij.