Laatste dag van 2023

Genoten van het oppassen en vooral spelen met mijn kleindochters. Ze vonden de Kerstboom heel erg mooi, ik moest wel tien keer horen dat dat ding bovenop een Piek heet. En de jongste wilde eigenlijk alle ballen even bestuderen, vasthouden en bewonderen. 

Had al eerder die week nog wat glitter knutselspul (nee, niet dat losse in een buisje, want dan weet ik al dat ik tot 2027 overal glitters terugvind) gekocht. Nu vooral in de vorm van tape en glitterkarton. 

Slapen wilden ze het liefste allemaal bij mij in mijn bed. Niet in het logeerbed dat klaarstond op mijn kamer. En dan met de grootste Bambi-ogen zeggen dat ze bang zijn...waarvoor wisten ze eigenlijk niet, maar mag ik bij jou in bed Oma? 

Ach...wat zou het bommen. Gezellig is het en een warm en veilig gevoel voor de meiden. Ze hoorden de wind rondom het dak - dat was nieuw, want in een appartement hoor je dat minder en vooral door de schuine ramen hoorde je de regen en wind stukken harder. En af en toe vuurwerk. 

In de ochtend samen ontbijten. Lekker hen alles zelf laten doen. Dus nogal een knoeiboel. Maar een doekje erover en klaar weer. Haalde de knutselspullen tevoorschijn en de oudste is echt creatief, die ging direct mooie kaarten maken en wilde daarna voor haar nieuwe Barbie in nogal een saai jurkje een nieuwe outfit maken. Met glitters. Ook glitterhakken wilde ze maken. 

Uiteraard ook lekker buiten spelen als het weer het toeliet. Want het regende nogal. Buiten bellen blazen. Of een nieuwe pot vogelpindakaas in de houder doen. 

Naar een ander speeltuintje geweest dan normaal, want men was de vloer aan het egaliseren met een enorm lawaai makend apparaat. Maar voor de dames altijd weer leuk om nieuwe dingen te ontdekken. Hoger schommelen, harder ronddraaien. Lekker hun energie kwijt.

Thuisgekomen de jassen weer zelf ophangen aan hun eigen kapstokje (speciaal voor hen gemaakt op hun hoogte) en de schoenen ook weer in de gang en slofjes aan. En verder met knippen, de jongste is helemaal dol op knippen. Tot ze ook even wat van het haar van haar zus afknipte. Of bijna in haar eigen oor knipte (hoe dan?). Altijd lachen met ze. En op tijd de zooi een beetje indammen, gemorst drinken opvegen. En klaar met bouwen met Lego, dan alles graag weer terug in de doos doen. Er ligt denk ik nog een duplo-auto onder de bank, maar die komt wel weer tevoorschijn. 

De hele dag nul schermtijd. Nul. Gewoon spelen, lezen, voorlezen, fantaseren. Niet passief kijken. Toen hun moeder ze kwam halen wilde ze liever nog een nachtje blijven. Dat is toch heerlijk om te horen. Dat ze het fijn vinden hier. 

Verbaas me erover dat ik kennelijk zoveel slaap nodig heb. Sta ik op een werkdag op om 05.30, nu kan ik zomaar rond 09.30 wakker schieten.  En ik ga niet echt mega-laat naar bed. 

Ook nog bij mijn moeder langs geweest. Om zelf te constateren hoe het met haar gaat in plaats van de nogal drammerige en wij weten het het beste berichten van broers en zus als waarheid aan te nemen. Er is geen waarheid trouwens. Alleen onze eigen perceptie daarvan. Ook mijn idee van hoe het echt is, zal wel niet helemaal kloppen.

De rollator stond ingeklapt in de gang. Had mijn broer met haar aangeschaft. Vond ze wel aardig dat hij dat had betaald. Nou...mam; jij hebt dit betaald hoor. Ze wist er niets (meer) van hoe dit gegaan was. Kennelijk toch gepind, dat zag ik al eerder in haar bankzaken. Dat zal mijn broer wel hebben gedaan. 

Maar mijn moeder snapt daar echt de ballen van. Wel wist ze nog dingen over mijn Finse broer van verleden jaar te vertellen (zonder hints van mij) en dat ze binnenkort jarig zou zijn. En hoe jammer het is dat haar zuster overleden is. Wie kent haar verleden nog?

Vroeg wanneer ze de rollator gebruikte. Ze doet nog steeds de boodschappen met haar fiets aan de hand en dan de boodschappen in haar fietstassen. Ook naar de kerk lopen met rollator is niet nodig, want een leuke jongeman komt haar ophalen en dan loopt ze gearmd naar de kerk. Ze had het ding dus helemaal nooit gebruikt.
Ook stond er een klok voor Vergeetachtige Bejaarden op haar bureautje. Kon ze direct zien welke dag het was en hoe laat en welk jaar. Wat een uitermate lelijk ding plastic ding. Ja, maar ik wil dat niet hoor en dan neemt je zuster hem maar weer mee. Die had dat bedacht. Echt niet. Zo gaat het namelijk al jarenlang. Er wordt iets meegenomen. Leuk he mam en mam mag de rekening betalen, ook al vind ze het niet leuk, niet nodig. Maar in plaats van dat ding tegen de muur te smijten, gedoogd ze het.

Het standaard antwoord. Tegen mij. Tegen de rest zegt ze, om van het gezeur af te zijn zo vertelt ze, dank je wel of is goed. En gebruik het ding vervolgens niet. Maar eigenlijk doet niemand het echt goed of fijn in haar boekje. Dus ik dan ook niet.  Maar ook dit is gedrag wat ze al jarenlang vertoont. Niet werkelijk zeggen wat je dwars zit, wat je echt wil. Maar wel mokken. En ik snap dat dit gedrag is ontstaan om tijdens haar huwelijk mijn vader 'rustig' te houden. Wat dat had een psychiater ook tegen haar gezegd is haar uitleg. Ze moest mijn vader voornamelijk heel rustig houden. Geen opwinding, boosheid of dat soort zaken. 

Verhalen over haar vader, een strenge man in mijn kinderogen, die op het laatst van zijn huwelijk bij haar moeder weg wilde naar een andere dame. Bij hen in de straat. Alle plannen lagen er al. Toch niet doorgezet. Niemand wist hiervan. Pas na zijn dood sprak mijn moeder met die andere vrouw. 

Goh...dan ben ik de enige kennelijk die wel uit een slecht huwelijk durfde te stappen. Wel de consequenties accepteert ook al zijn die soms nogal pijnlijk. Maar nog pijnlijker zou het zijn om mijn kinderen op te zadelen met mijn probleem van schijterigheid.

Was blij dat ik mijn eigen tijdsgrenzen in de gaten hield en voor mijn doen op tijd weer naar huis ging. Of eigenlijk te vroeg voor korting voor reizen buiten de spits.

Iedere keer als ik via de mooie lanen weer terug naar huis loop, naar het station, vraag ik me af of dit de laatste keer is. Woont ze er dan nog steeds? Of leeft ze nog en hoe ziet haar leven eruit. Kan ze nog zelfstandig in haar huis wonen? 

Nu heeft de buurtgek van de straat hier een grote partytent op 4 parkeerplekken gezet. Daarmee dat stukje van de straat tot asodorp gemaakt. Zijn ManCave in de tent, lekkere grote speakers ook en buiten brandt al vanaf de ochtend in een groot oud olievat de eeuwige vlam. Gevoed met allerlei sloophout uit zijn achtertuin. Lekker nat hout, dan geeft dit zo'n fijne geur in de hele straat. Het regent nu en dan, maar dat mag de pret niet drukken. Uiteraard heeft zijn zoon de grootste klappers van de straat. Hoe leger het hoofd hoe grootster de vuurwerkknallen. Wat een aso's. 

Straks maar de gehoorapparaten uit laten. Ik investeer liever op Oudjaarsdag in een goed doel dan voor honderden euro's de lucht in te knallen. 

Rommel de avond door, kijk wat op Netflix. En hoor de Hazes en consorten muziek boven de knallen uit in de straat. Zelfs zonder hoorapparaten in. 

Wat een bijzonder jaar was dit. Voor de derde keer grootmoeder mogen worden. Het gaat goed met mijn kinderen en hun kinderen en hun geliefden. En eigenlijk is dat waar leven en leven doorgeven om draait. Liefde. In het donker toch het Licht blijven zien. 

Blijf dat zien!

Fijne dagen

Eerste Kerstdag ben ik alleen en ben van plan daar uitermate lui van te gaan genieten. Want zo fijn dat er geen verplichte nummertjes zijn. Van de week pas ik op mijn kleindochters, want de opvang heeft ook vakantie. Komen ze lekker een nachtje logeren. Kijk er nu al naar uit.

Wens jullie allemaal het soort Kerstdagen die bij jullie passen met de mensen die je lief zijn. Of alleen, maar hou dan in ieder geval voldoende van jezelf. 

Heel erg bedankt voor het trouwe lezen van dit blog. Stel ik heel erg op prijs. En vooral jullie wijze commentaar. 

Image by Monika from Pixabay

Mazzelkont

Bij de supermarkt kon je een gratis mini-kerstboompje in een pot meenemen. Stonden aan het eind van de kassaband. Heerlijke Kerstgeur, gewoon gratis! 

Nu nog een paar kabouterballen vinden. 

Image by Monika from Pixabay

Vond de tijd om een mooie Zweeds uitziende Kerstster met lichtjes (op een timer vond ik uit - vrij laat, dus batterijding kan er gewoon in blijven; hij gaat automatisch aan en ook weer uit; zo handig!) op te hangen. Wel een trapje nodig om bij het ophangpunt te komen, maar doe maar gewoon. Blij met het resultaat. Er komt hier niemand hoor, maar om mijn ziel te verwarmen. 

Maak me klaar voor de Kerstbrunch met mijn kinderen en kleinkinderen in de stad van mijn zoon. Hij regelde dit allemaal, zo fijn! 

Kocht met de Kerstmarkt in die leuke winkel een kadootje voor schoondochter, maar toen ik het wilde inpakken, zag ik dat ik het had vergeten in de winkel. Het was ook enorm druk toen. Dus toch van de week weer teruggegaan (ik bewaar altijd alle bonnen) en uitgelegd aan de jongen aan de kassa. Dat ging zijn besluitvermogen te boven en hij verwees naar die "lange meneer". Legde mijn probleem uit en hij kon me vertellen dat ze toen inderdaad een item bij de kassa overhielden. Dus pak maar een nieuwe! Zag nog wat mooie kaarsen dus nog erbij gehaald en die werden met zeer veel liefde ingepakt. Duurde wel 3 x zo lang als bij een 'gewone'winkel, maar boeien. Steun ze graag.

Mijn dochter komt me straks ophalen, hoewel ik ook makkelijk met de bus kan. Maar ze doet het graag zegt ze.  Extra fijn, want het regent inmiddels (alweer).

Mazzelkont ben ik. 

De Hoop mag de ziel niet verlaten

Mijn zoon gaf me gisteren door dat de kinderarts mijn kleindochter heeft nagekeken en aangaf dat ze hier zelf weer kan uitkomen. Alles ziet eruit als een gezonde en goed groeiende baby. Thuis bij haar ouders in haar eigen bedje. 

Maar kan me zo goed voorstellen dat rustig slapen voorlopig even een uitdaging is voor mijn zoon en schoondochter. Je ligt toch te luisteren of alles goed is. Of de ademhaling niet hapert of anders klinkt. 

Die roze wolk zijn ze met een dreun vanaf gevallen. 

Werd al ik om 05.00 wakker en ook al eerder. Nog steeds onrust in mijn lijf. Gisteren tegen mijn eigen idee niet alle losse eindjes netjes vastgemaakt op mijn werk. 

Er was nul kerstsfeer. En meestal regel ik wel iets, maar daar had ik nu en geen puf voor en geen zin in. Dus gisteren was het alleen maar werken, werken en doorwerken. 

Leidinggevende zat de hele week al te mokken want hij had vrij gevraagd de laatste dagen van deze week, maar dat mocht niet, want er moest een leidinggevende aanwezig zijn. En toch ging hij eerder weg. Gaf niet eens aan dat wij ook wel een uurtje eerder mochten stoppen. Echt geen gevoel voor dit soort zaken.

Dus wel op tijd gestopt, niet meer doorgewerkt om alles 'perfect' achter te laten. Laat maar. En de hele dag veel, heel veel tijd geïnvesteerd in de stagiaire, die aangaf steeds beter te snappen waarom ik de zaken op een bepaalde volgorde doe en hoe het belangrijk is te focussen en methodisch te werken. Gelukkig hadden we in de ochtend samen wel even wat meer ontspanning (naast werken) en kon ik van haar ook weer veel leren. En van een fijne collega van de opdrachtgever. Dat gaf dan weer positieve energie.

Uiteraard had ook mijn laatste trein naar huis voor mijn vakantie weer een riante 10 minuten vertraging. Tuurlijk! Dus was nogal gaar toen ik gisteren later dan normaal mijn huis inrolde en ook nog bijna weggewaaid was op de fiets. 

Werd verdrietig door het (te verwachten) eind van de serie Maud en Babs. Zie de overeenkomst met hoe het met mijn moeder gaat. En hoe we als gezin verdeeld zijn hierover. Werd opgewonden over een Kerstkaart van mijn moeder, maar bedacht en geschreven door een broer of zijn vrouw. Ik vind dit verschrikkelijk stom. 

Stuur dat dan niet. Mijn moeder - naar hun zeggen - stelt alles uit en in hun voortvarendheid hebben zij dit dan maar gedaan. Bah! Is niet de tekst van mijn moeder, niet haar handschrift. Laat maar. Accepteer dan dat zij dit niet meer doet. Of kan. Is prima voor me. Ze was mijn hele verjaardag ook vergeten. Geen kaart, geen telefoontje of iets. 

Ik heb mijn kerstkaarten ook riant laat geschreven en verzonden. En ja, misschien ook wel aan het aftakelen he.

Vanochtend schoot ik wakker en bedacht me dat ik nog geen presentje voor de krantenbezorger bij de deur had gehangen. Doe ik altijd, want ze bezorgt altijd elke zaterdagochtend de krant door weer en wind en op tijd en weet ook dat haar inkomen niet zo riant is. Dus snel aan de deur gehangen en ze heeft de krant bezorgd en presentje (nou ja, envelop met kaart & inhoud) meegenomen. 

Zou het liefste me onder mijn dekbed willen verstoppen. Warm, donker en veilig. De wereld buiten sluiten. En vooral alle lelijke, angstige, pijnlijke en afschuwelijke zaken niet hoeven meemaken. 

Toch maar onder de douche gesprongen, de was opgeruimd, koffie gemaakt en aan de dag begonnen. Kerstmuziek opgezet. En de kachel wat hoger. 

Mooie column gelezen: Hoop 

Image by Gerd Altmann from Pixabay

Gekke Henkie

Ben nog niet echt in de feestelijke stemming. Te druk nog op mijn werk en ook nog te druk in mijn hoofd door hoe mijn familie (nou ja de "slechte" helft dan) heel voortvarend de zaken rondom mijn moeder regelt en de regie naar zich toe heeft getrokken. Nul ruimte voor input van de anderen (afvallige 3 anderen).

Wat mij altijd opvalt is dat alle mini-bonnen gedeclareerd worden. Dat als er iets voor de veiligheid in huis aanbevolen wordt door een geraadpleegde ergotherapeut, mijn moeder alles kan betalen. 

Geen kind die zegt; Mam....regel ik (en betaal ik) voor je. Zo kan je goede sier maken op kosten van je moeder. Die toch op alles "Ja hoor kind, is goed" zegt, want a. ze wil geen ruzie en b. besef van kosten heeft ze niet echt meer en c (volgens een goede vriendin van mijn moeder ook) ze vindt dit ook wel heel makkelijk. Dus waar maak ik me druk om eigenlijk. 

Als ik zou willen langskomen met Kerst dan moet ik dat eerst met het cluppie afstemmen, die haar al in de zomer geclaimd heeft en die afspraak in de agenda heeft gezet. Van enige spontaniteit is geen sprake meer. 

Doet me zo enorm denken aan toen mijn vader dement was en in het verpleeghuis woonde. Mijn broer was altijd gebrouilleerd met hem en andersom, vroeger sloegen ze elkaar verrot, later enorme ruzies met schreeuwen en uitschelden en dan bleef die broer makkelijk heel lang weg van bezoekjes aan zijn ouderlijk huis en nu vader een oudere demente man was geworden, toen ging die broer opeens vader-zoon dingen met hem doen. Wat iedereen moest weten, hoe fijn het was. Ja, koekkoek, mijn vaders geheugen was kapot dus een andere man. Breekbaar en beïnvloedbaar. Serveer mijn vader een hazelnoottaartje en hij was zo mak als een lammetje.

En die constante toon in de mail. We MOETEN voor onze moeder zorgen. Nee....ik wil dat (en soms wil ik dat helemaal niet dus), maar ik moet niets. Hou toch op om mij de les te lezen!

Vergeten is kennelijk dat ik bij iedere heupoperatie weer zorgverlof nam. En bij haar in huis voor haar zorgde. Als enige. Kon ik dus salaris inleveren. Nee, niet gedeclareerd. 

Of toen haar baarmoeder verwijderd werd. Ik nam ook toen alweer zorgverlof en bleef bij haar in huis. Al die mensen die nu zo goed zorgen, heb ik toen niet gezien, behalve Steelzus, maar die had toen al permanent geen werk en dus meer tijd dan ik. En ze woont op 5 minuten fietsen.

En ik zorg ook, maar ik denk niet zo geweldig en fantastisch als die drie. Niet te geloven hoe goed ze bezig zijn! Ook zo zichtbaar voor de buitenwereld. Kijk ons eens goede kinderen zijn. Precies zoals ze thuis meekregen.

Wat uiteraard een thema is in onze familie-dynamiek. Doe goed, doe vooral normaal en dan pas wordt er van je gehouden. Spreek je je uit of bespreek je moeilijke zaken of ga je je eigen pad dan ga je in de ban. Rotmeid! Rotkind. Ondankbaar en nog dik en lelijk bovendien.

U begrijpt dat er weinig van mij gehouden wordt. Maar dat is was voor mij al vrij normaal. 

Heb moeten leren wat liefde is, houden van is. Hoe je dat geeft en ontvangt. Onbaatzuchtige liefde. Onvoorwaardelijke liefde. Ook houden van mijzelf. Ik hoop dat ik die levensles beter heb doorgegeven bij in ieder geval mijn kinderen en nu de kleinkinderen. Ik blijf student hoor. Constant bijlerend. Heb niet het idee dat ik klaar ben met leren. Hooguit diploma watertrappen. 

En och...hoe stompzinnig is bovenstaande als je hoort dat je jongste kleinkind ademhalingsproblemen had/heeft, waardoor er in de nacht een ambulance werd gebeld. 

Image by 5921373 from Pixabay

Waar heb ik het dan over. Wat doet er dan echt toe? 

Sigarenboer

Nee, geen salarisverhoging (buiten wat vrijwel iedereen in het bedrijf krijgt door het eindelijk uitgerolde salarishuis, waarvan ik al opmerkte tegen het hoofd HR bij het introductiepraatje dat dit eigenlijk een Tiny Huis is, gezien de hoogte van de salarissen). Geen ruimte voor meer werd er gezegd. 

Deze verhoging is ook eigenlijk, in mijn administratieve boekje een inflatiecorrectie. Die we niet krijgen. Dus blij met een paar procentjes?? De bijstand stijgt bijna met hetzelfde percentage ter vergelijking.

Dus een enorme sigaar uit eigen doos naar mijn mening en gevoel (en berekening). 

Image by Ba-Su from Pixabay

Kreeg wel een aardige kerstkaart met nog fijnere complimenten daarin van mijn leidinggevende, maar ja, was vanochtend bij de Albert Heijn en die betaalkaart accepteerde men daar niet!

Geen tijd voor blog vanwege herdenking vandaag

 Las dat het Wereld Orgasme dag is. 

Artikel over deze dag

Wat moet ik me daar nou bij voorstellen? Actief herdenken dan maar.