Hij doet het niet!

Wat ik de afgelopen weken voor ervaringen had met de software op mijn werk. Raakte daar aardig van door de leg.

Het is op maat gemaakte CRM software, alleen voor ons bedrijf dus geschreven en ontwikkeld en al onze dossiers zijn derhalve digitaal. Dus alles moet dan digitaal worden opgeslagen in de cliënten-dossiers. Deed de software raar. Voerde alle handelingen correct uit, kreeg ook een OK te zien, maar niets in het dossier te zien. Kreeg klachten van collega's dat ze een leeg dossier hadden, werkte op mijn vrije dag nog een uurtje extra om toch een goed dossier af te kunnen leveren, maar het lukte mij niet. Ging aan mijn eigen verstandelijke en ict-begrijpende vermogens twijfelen. 

Oude Boomer, je snapt er de ballen van! 

Haal de typemachine met bolletje er maar weer bij. Die snapte je nog! 

Plus viel me op dat ik als enige van mijn bedrijf de online training van een nieuwe element braaf zat te volgen. Zeer belangrijke info. Wilde graag alles weten hierover. 

Oh.

Was het commentaar van de leidinggevende die juist dat element veel meer wilde doorvoeren. En dan doet hij niet eens mee!

Eind die week melden meer collega's dat er zaken niet werden opgeslagen. Dus maakten we er een melding van naar de helpdesk (nu werd mijn klacht kennelijk wel serieus genomen). Oh ja, altijd na een software-upgrade, dan werken dingen niet meer of geheel anders. 

En ja hoor; ook nu weer melding dat er fouten waren ontdekt. 

Ook mijn digitale telefoonsysteem werkte niet meer. Zat ik niet met mijn headset te bellen, maar via de laptop kwam het geluid binnen en ging eruit. Niets anders gedaan dan anders, niets aan de settings veranderd en toch dit rukresultaat!

Dan moet ik ruim een half uur zelf zitten klooien, naar de settings kijken, herstarten, settings ok, maar output dus niet. GEKmakend! Gelukkig kan ik dan wel systematisch doorgaan met proberen tot het me lukt, maar het feit dat er nul ondersteuning is, nogal eenzaam. En al die tijd die ik kwijt ben daarmee!!

En ook op de werkplek van de opdrachtgever waar ik elke ochtend verblijf deed ''opeens" mijn scherm het niet. Staat hij aan? Zitten alle kabels erin? En dan toch niets. Een groot zwart scherm. 

Heb dit echt wel nodig om afspraken op te roepen en erin te zetten. Dus dan maar weer de ICT bellen, kan niet online, want ik ben officieel een externe partij. Geen koffiemok en ook geen eigen tegel op intranet.

En dan ging mijn leidinggevende ook nog even wat aan de settings op mijn laptop doen, terwijl hij wat uitlegde waardoor ik vanochtend ook niet meer overal bij kon. Dus met Google als mijn beste vriend uitgezocht hoe ik dit kon fixen en gelukkig back to normal.

Maar GEK word ik hiervan. En twijfel aan mijn kundigheid door al dit gedoe.  Het gevoel dat ik opeens ontzettend dom ben geworden. 

Oh ja, ging mijn leidinggevende een mail sturen over iets waar we het over hadden aan een externe partij en dan na de komma - na Beste HendrikJandetuinman - met een kleine letter de volgende alinea en zin beginnen.

Ja, dat moet hoor na een komma!!

Nou nee, dan behoor je die zin met een hoofdletter te beginnen.

Oh.

Alsof ik een dumbo was. Nou nee hoor, dit soort dingen twijfel ik niet aan en weet ik ook dat ik die goed beheers - Ooit mijn Directie-Secretaresse diploma bij Schoevers ontvangen in het Stenen Tijdperk. 

Zucht.

Ik wil gewoon in de ochtend mijn laptop openklappen en gaan!!!! Geen geneuzel en gedoe en dus vertragende zaken meer.

Snap deze man helemaal!

Zadelpijn

Bij de nietjes en de overdekte fietsstalling bij het busstation (de snelbus) viel me op dat er een aantal fietsen tussen stonden zonder zadel.

En met een label aan het stuur.

Van de weghaalfietspolitie?

Dat label omdat ze geen zadel hadden? 

Of was het zadel meegenomen en wordt dat dan bewaard in een kastje met het label: Zadels foutparkeerders?

Zie ook die hele afdeling voor me.

Maar waar?

Dit is een dorp? Is toch heel stads dit?

En krijg je bij goed gedrag dan wel je zadel terug?

Image by Andy Plotzky from Pixabay

Jullie wel eens zadelpijn?

Marten

Had een nieuwe museumjaarkaart in de knip en dan moet je 'm ook af en toe gebruiken. Had de zondagochtend al een beetje verlummeld, maar dat vond ik niet zo erg en toch wilde ik in de middag iets anders en vooral opwekkends gaan doen.

Lipstick op en gaan. 

Met de toeristenbus via mijn gewoonlijke eindhalte verder richting de hoofdstad. Die bus zat trouwens al aardig vol, gelukkig nog wel een zitplaats al was het dan op een klapstoeltje. Toeristenbus, dus veel grote koffers. 

Naar het grote mooie indrukwekkende gebouw waar het Rijksmuseum zit. Had ik toch beter naar Bettie op haar blog moeten luisteren, want ook ik stond in de rij, maar alleen museumjaarkaart is, zelfs voor een normaal bezoekje, niet voldoende. Ik moest een tijdsslot reserveren. Bummer!

Uit de rij en op mijn telefoon geregeld dat ik een kleine 3 kwartier verder toch toegang kreeg. Gelukkig! Het was heerlijk weer, dus op een bankje buiten even afgewacht, nadat ik een rondje had gelopen door de buurt en naar mensen gekeken. Ook altijd leuk. 

Heel vaak gebruikte ik mijn kaart om alleen maar even van het toilet gebruik te kunnen maken in een museum in een stad. Of koffie te drinken aldaar. 

Wilde vandaag even naar wat klassieke werken kijken van de Eregalerij en verder niets. Mijn brein zit nogal vol merk ik. Maar Maarten en Opjen waren al richting Parijs vertrokken. Hoop dat ze daar geen tomatensoep over zich heen krijgen!

Had ze al eerder gezien hoor, maar altijd fijn om naar de kleine details te speuren. En ik heb voor mijn kleindochters ook een setje van het stel in Playmobil uit de Museumshop al een tijdje terug aangekocht. Zo leuk. Eigenlijk meer leuk voor mijzelf.

Omdat Maarten er niet was en ik net appte dat ik op weg was naar Maarten, besloot ik een kaart van de beste man aan te schaffen. Kon de app-er zien welke Maarten ik bedoelde. Kreeg ik de kaart gratis en Opjen erbij! Wat lief he! (Zou het door de lippenstift komen???? Of die ene oorbel?)

Een lekkere koffie in het restaurant genomen. Nu beheerste ik de kunst van inscannen, bestellen, betalen en afwachten tot mijn bestelling gebracht zou worden. En daarna jas en das weer uit de locker gehaald en richting de bushalte gelopen. De zon was al aan het ondergaan. Dus mooi gezicht dat Museumplein oranje gekleurd. Nu eens door de zon, niet door voetbalfans.

Merkte in de bus dat ik dus één oorbel kwijt was geraakt. Doe eigenlijk zelden een dikke sjaal om en vandaag wel, gewoon voor de show en ik had één rode stip erin gebreid dus vond ik wel komisch en een beetje fris op de fiets, maar door die dikke massa om mijn hals en een korte nek (denk ik) is de oorbel losgeraakt. Nou ja, ik had ze denk ik wel meer dan 40 jaar en niet goed genoeg vastgemaakt. Toen die oorbellen in de mode waren in de jaren 80 vorige eeuw en nu kan ik ze moeiteloos weer dragen. Gewoon echt plastic hoor. Geen diamanten of iets. Creolen. Zie hieronder.

Goed excuus om dus te kijken naar een ander paartje. Net als Maarten (oh, zie dat hij Marten heet) en Opjen, die nu voor 5 jaar in Parijs verblijven zo vertelden ze me toen ik zijn kaart wilde afrekenen.

Dankbaar dat ik zo'n fijne middag mocht hebben, waar alles lekker liep. En thuisgekomen soep gemaakt, ruikt al heerlijk in de keuken. 

Weer wat positieve energie opgedaan om de werkweek weer beter aan te kunnen. Kleding al uitgezocht en zo direct nog even mijn lunch maken om mee te nemen in de ochtend. 

Wat doen jullie om op te laden?

Keihard tikt de regen op mijn zolderraam

Dus dan weet ik al dat ik regenhoedje op moet naar de bushalte. En hopen op een plekje in het overdekte fietsenhok voor de fiets. En in de bus en daarna in de trein. 

Was moe gisteren, dus bedacht de rest van de detective op mijn telefoon in bed te kijken. Nu weet ik dus niet wie het gedaan heeft, want toch in slaap gedommeld.

Al had ik deze aflevering al eerder gezien. Waarschijnlijk toen ook al voortijdig in slaap gevallen. Eind 22.30 uur is tijdens een werkweek te laat voor me. Trouwens, lijkt wel alsof ik nu zo sta afgesteld dat het ook op vrijdagen en zaterdagen te laat is. 

Zo blij dat ik wat ik me voornam, op tijd weg (en dan eigenlijk nog steeds niet op tijd) ook kon uitvoeren. Alhoewel mijn leidinggevende er altijd een gewoonte van maakt om 16.58 uur nog even wat dingetjes te willen laten zien in het CRM systeem. En kijk hoe handig en kijk dit en kijk dat....

Joh...ik ga op tijd weg, moet mijn trein halen. 

Oh.

En de rest wat ik nog moet doen, dat moet dan maar wachten tot maandag.  Vind ik. Vandaag aan één ruk door zitten werken, terwijl collega's van de opdrachtgever vrolijk online koelkasten aan het uitzoeken waren. Voor thuis. 

Hij beweert nog steeds met droge ogen dat mensen het echt niet zo druk hebben, terwijl iedereen op overkoken staat. Maar hij is dan ook een man die alleen naar de output kijkt. Je moet kennelijk eerste keihard in janken uitbarsten totdat hij doorheeft dat het allemaal teveel is.

Gaf hem dus aan dat wat er allemaal naast en om het werk (alweer een stagiaire opgestapt, alweer wennen aan straks weer een nieuwe, het kennelijk niet kunnen vinden van een ervaren kracht) een zeer grote impact heeft op mij en mijn collega's. Constant mensen inwerken, die niet blijven. Weer afscheid nemen, maar ook dag rendement. En dag geinvesteerde tijd.

Oh.

Dus ik ging maar vrolijk inpakken, afwassen (mijn eigen mok dan) en wegwezen. 

Hier win je de oorlog niet mee. Hij heeft ook geen drol te vertellen bij het management boven hem. Dus..

Weekend; niet aan werk denken, aan de boeteclausules, aan weet ik veel. 

Niet niet niet. 

Afwas

Omdat onze opdrachtgever de papieren koffiebekertje met plastic binnenkant in de ban heeft gedaan per 1 januari 2024, heeft hij al zijn werknemers een herbruikbare beker gegeven. 

Die moeten ze wel zelf afwassen. Of een eigen mok/beker/tuimelbekertje/thermosbeker mee naar kantoor. Ook zelf af te wassen. 

Wij hebben niets gehad. En onze werkgever zorgt daar helemaal niet voor, dus namen we allemaal braaf zelf een mok van thuis mee. Of kochten die bij de plaatselijke mokkenbar.

Elke ochtend, zoals te verwachten bij grote kleuters, staan er kopje, bekers of mokken in de gootstenen, op de aanrechten. Want die mensen geloven nog in de afwaskabouters, die in de nacht al hun vuile vaat komt afwassen en afdrogen. 

En dan verschijnen ook al snel de briefjes. 

Ruim op

Was af

Niet laten staan, opruimen afwassen. NU!

Helpt geen drol. 

Of het briefje: Wie heeft mijn afwasmiddel mee naar huis genomen?

Of de collega die niet met een afwasborstel van iemand anders haar mok durft af te wassen. Je weet niet waar hij geweest is. Jemig...is toch geen wc-borstel!

Er lag al wekenlang een vies gerafeld sponsje. Die blief ik niet. Dus eigen spons eerst en die heb ik in een zakje in mijn la liggen. Drogen met papieren handdoekjes (alsof dat geen berg afval is). En ik heb wel drie mokken. Eentje voor de werkplek beneden, twee voor boven, eentje koffie en de andere thee, want vind het niet lekker thee uit een koffiemok te drinken. Zeurpieterig he?

Duh op donderdag

Every burden bears a gift, Cellie, every challenge brings a treasure, and every setback hides a blessing.

Is it just me or does time and space sometimes seem far too good to be true?

Hallelujah,

  The Universe

Image by Gerd Altmann from Pixabay

Spitsmeid

Gisteren zag ik dat de trein terug de helft van de lengte had dan normaal. Dus snel via de eerste klas binnen, doorlopen en dan hopen dat er nog een plekje in de tweede klas is. Echt niet dat ik alweer ga staan (in de ochtend de helft van de reis, nog een trein vroeger om de hele superdrukke en volle trein te vermijden). 

Er zat een jonge vrouw van twee tafeltjes gebruik makend haar make-up te doen. Dure poeders, kwasten, sponsjes. En er zat al zoveel op. Dus gaf ik aan dat ik de stoel naast haar wilde gebruiken. Honderden euro's aan make-up spullen verschoven met enige tegenzin naar haar eigen tafeltje. En daar ging ze verder met shapen, shinen en weet ik veel. Een perfect ogend gezichtje, voor in de tv-studio met felle belichting, maar bij daglicht staat het toch onnatuurlijk al die poeders. 

Vind ik dan. Maar wie weet vind ze het zonde dat ik niks om mijn gezicht smeer of 'm shape. Rond is trouwens ook een shape!

Ze gaat altijd het station voor mijn station eruit, helemaal perfect eruit ziend en ik vraag me af of ze naar haar universiteit gaat, school, werk, schoonfamilie? 

Lees net dat vandaag ik helemaal niet naar mijn werk had kunnen reizen of met heel heel heel veel vertraging. Ook de reisplanner geeft dat aan. Zo blij dat ik vandaag niet hoef en lekker aan mijn vers gezette (geen concentraat of oploskoffie met water) kopje koffie zit. Zo direct de was ophangen. En verder hopen dat de wind wat minder hard is later op de dag. Nu ligt de tuinstoel weer platgewaaid in de achtertuin.