2,8 jaar

Het aantal jaren wat ik nog moet werken.

33,44 maanden

1017 dagen.

Dat klopt niet helemaal, want ik heb nog wel recht op vakantie tussendoor en een aantal vrije dagen in verband met feestdagen.

Ik moet natuurlijk niets. Stel dat ik morgen zou willen stoppen, dan is er niemand die me dat verbiedt. Maar dan wordt het wel een karig leven. Financieel.

Wel leuk om met de gedachte te spelen om eerder te stoppen, of gewoon te denken hoe snel de tijd gaat. Wat is nou 2,8 jaar. 

Waar was ik 2,8 jaar geleden?

Wat deed ik toen?

Was ik een beetje tevreden?

Was ik een beetje happy met alles wat er wel goed ging

Drie jaar geleden solliciteerde ik. Want vond niet echt bevrediging in mijn werk (nog steeds het huidige werk, alleen is er nu voor mij veel meer contact met mensen, clienten en dat maakt veel goed).

Drie jaar geleden werkten we nog thuis 100%.

Drie jaar geleden moest ik aan de gehoorapparaten. 

Drie jaar geleden reed mijn moeder nog auto. 

Drie jaar geleden wilden de manipulators mijn moeder al aan een rollator hebben.

Drie jaar geleden was ik al oma van twee schattig kleinkinderen.

Image by OpenClipart-Vectors from Pixabay

Wat deden jullie drie jaar geleden en was je daar tevreden mee?

Bezoekje

 Even toch maar langs mijn moeder geweest. Moest wel even mijn energie uit mijn tenen halen, maar bedacht me toen hoe ik het zou vinden als mijn kinderen aangeven geen zin of tijd te hebben. 

Had tijd en die zin die is er wel als ik haar weer zie in haar kamer.

Weer even een uitdaging hoe er efficiënt met OV te komen. Kon via een grote stad omreizen en dan daar naar mijn geboortestad. Maar nam toch maar de rechtstreekse trein want alles was weer vertraagd en zou ik mijn bus toch niet halen en wist dat ik dan daar een half uur moest staan wachten. Dus maar bus op het centrale station genomen, dan had ik nog net tijd om even iets van lunch te eten. Net.

Toen ik er twee minuten was, stapte ook haar dominee binnen. Dus heb hen even alleen gelaten na er kort bij te zijn geweest. Dat vond ik naar mijn moeder en de dominee wat respectvoller. Wat zij in vertrouwen kwijt wilden was niet voor mijn oren bestemd.

Hij hield het kort en daarna even thee gemaakt voor mijn moeder en een beetje gekletst. Allemaal licht en luchtig gehouden. 

Ik zag dat waar bij mijn eerste bezoek nog van alle kinderen en kleinkinderen een foto stond, nu alleen nog maar van het Nijvere Drietal een foto was te vinden en nog eentje extra prominent van mijn steelzus. 

Tja...a picture paints a thousand words zeg maar in goed Nederlands.

Terug ging de verbinding ietsje sneller, want kon bij het stationnetje bij haar in de buurt meteen een Intercity nemen en zo heerlijk niet meer hoeven overstappen. 

En stiltecoupé en plek.

Heerlijk.

Nu nog even wat te eten maken uit de diepvriesvoorraad -die ik wat leger wil hebben en straks weer met nieuwe verse producten aanvullen. 

Wil ook nog mijn haar nog wassen en dat was het dan weer. Bewust ontspannen dus. 

Regeren is vooruitzien

Blij met mijn vooruitziende blik. Dat het een lange dag op kantoor zou zijn en ik waarschijnlijk nogal moe (of sufgeluld) thuis zou komen.

Dus haalde ik gisterenavond al een bakje zelfgemaakte andijviestampot uit de vriezer en wel één gehaktbal en die zitten nu in de airfryer op te warmen.

Buiten regent het nog harder, dus hoera, net op tijd thuis. Fietsje in de schuur, relaxkleding aan en ik mag even ontspannen.

Het management kwam vanochtend uitleggen wat de plannen en ambities voor 2025 waren. Dat doen ze dan niet droog even een proclamatie voorlezend, maar dan noemen ze dat een wegshow (vertaal weg maar in het Engels). 

Allerlei buzzwoorden vliegen door de ruimte en uiteraard meer, beter en meer. De stijgende lijn moeten we vasthouden uiteindelijk.

Uiteraard maakte ik gebruik van de gelegenheid om aan te geven dat die stijgende lijn (in aantal clienten) nu dan zeker het noodzakelijk maakt om extra uren erbij te krijgen voor iemand voor mijn werkzaamheden. 

Daar gingen ze over nadenken (hahaha...heerlijk toch dat uitstel-antwoord).

Waarschijnlijk als ik met pensioen ben, dan zijn ze eraan toe.

Maar blijft altijd wel mijn ding om te blijven poken. En blijvend aandacht hiervoor te vragen. 

Iemand moet het doen tenslotte.

AI en robots

 Las dat men verwacht dat over 5 jaar AI en robots veel werk hebben overgenomen. 

Op mijn werkstation zie ik al een robot de vloer dweilen. Robots die in (vooral grote all you can eat) restaurants bestek en borden verzamelen (nou....dat doen de gasten, hij heeft geen handjes) en naar de spoelkeuken brengen.

In de zorg worden ook al wat taken door een robot verricht. 

Wat ik zag in de film Babygirl over het bedrijf waar de hoofdrolspeelster CEO van was, indrukwekkend om te zien. Veel geautomatiseerd, waar voorheen werknemers dat werk deden. Zwaar werk en monotoon.

Maar waar nu nog veel mensenwerk is, zien we dan over een jaartje of vijf dat het door chatprogramma's, algoritme of robots is overgenomen. Mijn functie bijvoorbeeld. 

Een deel van mijn werk zou prima geautomatiseerd kunnen worden, maar daar is mijn werkgever te zunig voor. En ik kost geen drol dus waarom veranderen? 

Maar mocht ik mijn pensioen hier halen dan ga ik ervan uit dat men wel nadenkt over bepaalde taken van mij - het invoeren van data in het CRM systeem bijvoorbeeld - te gaan automatiseren. Heb het geluk dat de opdrachtgever zeer zeer langzaam verandert. Daar is weinig mensenwerk waar ik zit geautomatiseerd. Veel moet met de hand worden ingevoerd.

Ik weet dat ze al wel bezig zijn met software voor automatische herkenning van brieven etc. Grappig toch. Ik werkte 20 jaar geleden bij een softwarebedrijf die dit soort software verkocht. Daar was ik dus degene die dit aan de man moest brengen. Intelligente software noemde men dat. Een neuraal netwerk wat je kon trainen. (Buzz words toen nog, het belangrijkste was uiteindelijk voor langere termijn kunnen opslaan en weer teruglezen).

Maar goed...die hele automatisering van processen die nu nog door mensen worden gedaan zal dus de wereld van de werkende mens er anders uit laten zien. Sommig simpel werk wordt vervangen door toezicht op de software die dit simpele werk laat uitvoeren. En daar zijn dus nog steeds mensen voor nodig, maar wel met andere vaardigheden.

Hoe ziet de wereld er over vijf jaar uit schatten jullie in?

Obesitassen

Wilde met de bus naar huis,  uit de bioscoop, lekker vroeg in de middag en deze heertjes stonden al in de bioscoopstad bij de bushalte.

Jochies van een jaar of 11, 12. Met een sigaretje sommigen. En uiteraard hun capuchon over hun hoofd. Allemaal niet langer dan 1.50m.  

Veel kabaal in de bus en ze stapten ook nog uit bij mijn halte.

Daar gingen ze hangen bij een fietsenrek, met dat ene sigaretje. Ik haalde mijn fiets een stukje verderop van de sloten en zag dat eentje een fiets omtrapte.

Liep erheen en zei dat hij die fiets moest oprapen.

`Nee`

Doe het toch maar, ik zag je ´m omtrappen namelijk. 

Nee.

De andere gozertjes lachten besmuikt. 

Raap die fiets op joh!

Nee, geen zin an!

Dan maar zelf de fiets tegen het nietje gezet. Hij mompelde nog iets van dat hij zelf niet eens een fiets had dus waarom zou hij? "Omdat dat normaal gedrag is. Je gooit wat om, maar raapt het ook weer op. Voor de ander van wie die fiets is he".

Toen ik mijn fiets pakte lag de fiets alweer op de grond. En had hij praatjes. Of mijn fiets niet zou breken als ik ging fietsen en of ik Obesitas had.

"Nee, joh. Twee Obesitassen! Kijk, aan de linker- en rechterkant eentje."

Maar naar huis gefietst, maar wat moet je daar nou mee? 

Ik kan gewoon niet staan toekijken als mensen bewust iets slopen of een ander pijn doen. 

Gelukkig was het een heerlijke film qua blik op oneindig en verstand op nul. Even helemaal in een andere, onschuldiger, wereld. 

Zo'n zin in Sinaasappelmarmelade opeens.

Eerst maar een kop thee dan.

Hoe gaan jullie om met dit soort groepsgedrag? Negeren? Met een boog omheen lopen? Wel iets zeggen?

Pump it up

Als ik wil dat zaken anders gaan, moet ik dingen ook anders doen. 

Dus verving ik mijn ontbijt van Havermout met Sojamelk, lijnzaad, rozijnen en diepvriesfruit, door een gebakken ei met hüttenkäse er door geklutst. Lichter, want mijn maag verdroeg eventjes niet mijn normale ontbijt. Maar zocht wel iets eiwitrijks en vullend voor de hele ochtend. 

Zaterdag direct uit bed en bed afgehaald, want nu wel de energie ervoor. En in de wasmachine. Later op de dag vers beddengoed erop. 

Ook een bioscoopbezoekje geregeld, want wil niet weer zo´n lamlendig weekend, waar mijn hoogtepunt is mijn bed opnieuw opmaken.

Moest een pakje ophalen, wat ik bij de automaat bij bij om de hoek had laten bezorgen, maar die zat alweer VOL. Dus dan maar weer een eind verder fietsen om het op te halen. Kan ik meteen daar bij de Lidl wat boodschappen halen.

En opeens, daar was hij dan: de zon!!

Gelukkig de zonnebril in de tas mee, maar wat een verschil. Blauwe lucht en een zonnetje. 

Wilde bij thuiskomst nog steeds meer naar buiten. Dus naar de bibliotheek gefietst en daar een schattig boekje meegenomen in het kader van de voorleesweek.

Jollof

Herinner me nog de eerste keer dat ik bij mijn ex-man ging eten. Hij woonde bij studenten in huis in Utrecht, die hem allemaal heel grappig vonden. En het fijn vonden dat hij zo lekker kon koken. Hij was al vroeg begonnen met koken vertelde hij me. Hij had Jollof op het menu staan.

Jollof (rice) is een heel bekend gerecht in de West-Afrikaanse keuken. Ieder land heeft zijn eigen variant. 

Leuke artikelen hierover las ik hier

 https://www.parool.nl/ps/nicolas-aquaa-26-werkte-in-sterrenkeukens-en-ging-op-zoek-naar-zijn-wortels-in-nigeria-het-is-als-chef-m-n-grootste-kracht~ba98f38b/

en hier

African Kitchen is ‘klein Nigeria’ in Zuidoost: ‘De muziek, de vibe, het eten, ik vind het allemaal geweldig’ | Het Parool

Had last van het reddertjes syndroom en zou hem wel eens even redden door met hem te trouwen. Dan was zijn probleem - illegaal in Nederland al heel wat jaren - dicht bij een oplossing. Bij een advocaat geweest die hetzelfde advies gaf: gewoon trouwen. En wel aan de voorwaarden voldoen die de overheid aangaf, dus daar moest ik dus allemaal voor zorgen. Hij kon achterover leunen en kijken hoe het liep.

Die studenten waren ook heel praktisch. Een paar gaven aan dat zij anders ook wel even met hem wilden trouwen. Probleem gefixed.

Ik was toen een nogal romantische vrij naïeve dame die in echte liefde geloofde. Maar nul ervaring met echte liefde dus wat wist ik er nou van. Redden - daar wist ik wel alles van. Het goede doen (ten koste van jezelf) opofferen, allemaal in mijn mandje meegekregen.