En schoon is mijn huis met..

Omdat ik door de verhuizing van mijn dochter zaterdagmiddag de huiskamer al goed had gestofzuigd, heb ik dat vanochtend niet weer gedaan tijdens het Bless the House rondje. De rest allemaal wel.

Maar in plaats daarvan de logeerkamer/opslaghok van mijn twee kinderen gestofzuigd en ook alle kleding die op een rek hing, opgeruimd in een kast die nu leeg is omdat dochterlief haar collectie kleding heeft meegenomen. Ook alle kledingzakken van dat Zweedse Warenhuis die langzaam aan het vergaan waren (ik denk door invloed van zonlicht) en in witte stukjes overal in die kamer terug te vinden waren, opgeruimd = weggegooid. En zo nog even haar oude kamer grondig stofzuigen dan zijn alle verdiepingen weer keurig.

Ik herken mijzelf bijna niet. Ik was nooit een "goede" en zeker geen "nette" huisvrouw. Sterker nog, ik deed zo min mogelijk en had een heul blinde vlek voor stof, vuil en rommel. Maar eigenlijk gunde ik mijzelf geen net opgeruimd huis (niet een toonzaal, maar gewoon schoon en opgeruimd). Pas toen ik The Flylady ontdekte heb ik gemerkt dat ook ik mijn huis kan schoonhouden, maar dan wel in kleine stapjes tegelijk. Niet van Moeder Flodder willen veranderen in Martha Stewart.  Alles tot in perfectie gepoetst, schoon, wat ik bij een schoonzus zie; ik zie daar nooit dat er geleefd wordt want alles blinkt, straalt, keurig netjes en zelfs in de tuin is geen enkel plukje onkruid te zien. De kat werd weggedaan omdat hij het huis slordig maakte. Hun keuken is perfect met een supergroot fornuis en alle allernieuwste snufjes en toch weet ik niet eens of ze lekker kan koken. In al die jaren heb ik er nog nooit een maaltijd mogen genieten. Andersom wel hoor. Maar goed...ik dwaal af.

Het schoonmaken Bless the House noemen is gewoon heel slim. Zo maak je van iets waar je een hekel aan hebt, of uitstelt omdat je er een hekel aan hebt, een leuk behapbaar klusje, waar je nog blij van wordt ook.
En aangezien het hier regent, ga ik zo direct maar even naar zolder, dat stofzuigrondje doen. Klusje van niets, maar wel fijn als het weer is gedaan. En oh ja, misschien ook nog met mijn Flylady wonderdoeken (hahah....ik klink nu wel erg Tell Sell achtig) de ramen doen.

Mijn ergste klusje voor de maand juli (het badkamerputje van haren ontdoen) heb ik vanochtend ook alweer gedaan. Wel met mijn lenzen nog in het bakje, dat scheelt als je niet al te goed ziet wat de opbrengst is.

Inderdaad ook weer rondjes doen wat heb ik niet meer nodig doen in mijn huis. En als ik een auto ter beschikking heb, langs de kringloop gaan en dat allemaal doneren. Ik moet er niet aan denken dat ik als erfenis een huis vol rommel achterlaat waar mijn kinderen weken over doen om uit te zoeken. En naar van worden omdat ik me omringt heb met spullen, dingetjes van nul en generlei waarde in plaats van te leven.

Garden of Eden

Vanuit mijn woonkamer, zonder klein bankje en tafeltje want die heb ik uitgeleend aan mijn dochter, in de ochtend zo de tuin in lopen. De parasol opzetten, het stoelkussen in de stoel doen en aan een tafel, die niet scheef is of wiebelt, lekker genieten van je ochtendkoffie.

Dat klinkt toch als een soort van vakantieresort? Het gevoel in het buitenland te zijn krijg ik er door mijn luid pratende Koreaanse buurtgenoten, gratis bijgeleverd.

Na de koffie een rondje tuin. Nou heb ik mijn grasmaaiert verleden week met Grof Vuil meegegeven, want die had een aantal jaren - door ruimtegebrek - buiten gebivakkeerd en maaide eigenlijk niet echt meer, eigenlijk al bij aanschaf niet, maar rolde plat. Dus weg ermee; hij is te oud, doet het niet en niet meer te maken. Weg ermee.

Ook de projectjes die ik ooit nog eens zou gaan uitvoeren - van pallets een tafel maken, jippie ah jeee..helemaal hipster anno 2013...heb ik een tijdje terug eens kritisch bekeken en ik wist dat ik never nooit, of in ieder geval niet nu, de energie had en de inspiratie, om lekker te gaan schuren, zagen, klussen en weet ik veel.
Dus toen ik bij het grote Zweedse warenhuis een goedkoop tuintafeltje zag, wist ik dat ik niet moest uitstellen en denken dat ik dat niet waard was, want ik zou toch zelluf mijn projectje tuintafel doen, en dus tafeltje gekocht en bedacht dat ik alle zooi uit mijn tuin moest gaan halen.

Ruimte in de tuin, ruimte in mijn hoofd en meer nog: ook ik ben het waard om gewoon een leefbare tuin te hebben, niet een soort van open werkplaats voor wanna-be projectjes.
Klaar ermee. Weg ermee en hatsjekideee....

Hou het behapbaar. Draaf niet door in dingen die je bij anderen ziet en waarvan je denkt; dat wil/kan/moet ik ook. Dus geen moestuin voor jou, maar gewoon een paar bakjes aan de schutting met 3 stuks sla-kropjes. Kan je iedere dag verse sla van plukken. En je hoeft ook niet - zoals alle tv-koks kennelijk heel trendy hebben ALLE kruiden in potten of bakken of in die vermaledijde moestuin, beschikbaar hebben. Want: hoeveel kruiden gebruik je nou echt?????? Dus hou het simpel en letterlijk te behappen.

Anders regeert de tuin jou in plaats van dat het een plek is om te ontspannen en te genieten.

Dus.

En ook IK mag dat hebben. Een fijne tuin. Niet een halfbakken project wat nooit af is tuin, maar een tuin.

En besef dat je energiepeil vandaag de dag gewoon lager is, maar misschien wel gewoon prima. Want je hoeft niet in standje IK KAN ALLES (alleen) te staan. En al die buurtgenoten met hun geheel betegelde tuinen met 1 pot geraniums, die hebben het eigenlijk prima bekeken toch. Die kennen hun beperkingen en hoeven niet elk vrij uurtje in hun tuin te snoeien, knippen, bijmesten, afvoeren en de hele riedel van voren af aan.
Dus kijk nou eens of die arbeidsintensieve tuin nog wel bij je past. En pas aan. Stapje bij beetje.

Dit geldt ook voor je huis. Heb je 300 mokken nodig? Ook al zijn ze gratis gekregen van je werk/kennissen/familie. Hoeveel gebruik je er per dag en hoe vaak heb je er meer dan dat nodig? En ook niet onbelangrijk; welke van je 300 mokken vind je nou echt mooi. Zijn jouw smaak. Het antwoord geeft aan dat je binnenkort veel mokken naar de Kringloop mag brengen.
En heel oude mokken, misschien wel mag bewaren voor Het Grote Mok-Kapot-Gooi-Afreageerspel. :)

Een voorbeeld van te lang bewaren is een kinderzitje voor achterop de fiets. Dat was nog van mijn ouders geweest en had ik gehad voor mijn kinderen, 25 jaar terug. En ik bewaarde dat voor als ik ooit kleinkinderen krijg. Maar ik weet nu al dat mijn kinderen me echt gaan aankijken met zo'n blik van "Hallooooooo.... dit zitje was toen leuk, maar er zijn nu andere eisen aan kinderzitjes, dus ons kind gaat echt niet in zo'n oud zitje". Dus hoppa......zitje ook weggedaan. Want die kleinkinderen moeten er sowieso eerst nog maar eens komen.

Ik ben gewoon al blij dat ik zie hoe ik mezelf iedere dag laat confronteren met rotzooi en mezelf verdriet doe door iedere dag weer te denken: zie je wel....ook niet gelukt! Of een dumpplaats voor andermans rommel.

Nu zie ik een tuin, met een fijn zitje (nee...geen grooooooooooooooooooote tafel en 24 bijpassende stoelen eromheen), met 2 stoelen. Ik hoef ook geen 24 stoelen, want er komt hier nooit zo'n groot gezelschap. En waar laat ik zoveel stoelen in een postzegeltuintje.

Er staat een ligbed die ik deze week in de beits wil zetten (hahah...eerst even schuren), maar dat is het dan wel. En veel bloeiende vaste planten, planten die ik mooi vind, niet mijn moeder of nou ja...die stonden er al van de vorige bewoner dus je doet het er maar mee.

Dochterlief is heeft gisteren haar laatste spullen opgehaald samen met haar vriend. En reed heel stoer die grote auto naar hun nieuwe woonplaats. Wat heb ik een slimme, sterke, stoere en mooie dochter. Die gewoon nee kan en durft te zeggen als ik haar een suggestie doe voor hun huis. Heel goed, lieve dame. Doe wat bij jou past.

Een zondag met een tevreden gevoel. Wat wil een mens nog meer?

Womack zwijmel

Overleden, Bobby Womack. Ik leerde hem voor het eerst via onderstaand nummer kennen. Heerlijk relaxed nummer.

Heeft nog veel meer mooie nummers geschreven en gezongen. Mooie erfenis laat hij na. Zet me aan het denken; wat is mijn erfenis (en dan niet in geld - dat heb ik niet).

Wat is jullie erfenis?

Verhuizing

Mijn dochter plant haar verhuizingen altijd tussen haar werkdagen door en dat betekent dat ze vandaag tot 1500 uur werkt, snel naar huis komt en dan wat zaken moet regelen voor haar nieuwe adres.
Grote verhuisbus had ze al geregeld en nu is het sjouwen van haar meubelen en dozen met spullen in de auto en straks, of morgen, het weer in haar nieuwe appartement sjouwen van al deze spullen. Geschilderd etc hoeft er niet, volgens haar zag het er allemaal ok uit.

Jammer dat ze wel een vader heeft, maar hij geen sjouwmateriaal is. Of uberhaupt aanbiedt om mee te helpen met iets. Bij geen van zijn eerste-leg kinderen, zoonlief heeft ook altijd alles alleen moeten regelen. Haar broer is aan het werk in het buitenland, dus die spierkracht kan ook niet ingezet worden, maar ondanks weinig hulp regelt ze het weer geweldig goed.

Ze moest al haar kasten leegmaken en de inhoud in dozen doen, dus heb ik aangeboden om dat maar voor haar te doen, aangezien ze vandaag eerst nog de hele dag moest werken.  Pfffff...wat een hoop kleren zeg! Gelukkig had ik nog een flink aantal verhuisdozen op zolder staan (altijd handig) en die kwamen goed van pas. En een grote zwarte marker zodat ze weet wat waar zit. Helpt ook als je duidelijk schrijft. En haar koffers gevuld en nog wat van die handige grote boodschappentassen met uhm..boodschappen uit de voorraadkast.

Nu zijn ze even een tweedehands wasmachine halen en ze had op Marktplaats ook een eettafel en stoelen gezien, maar die aanbieder had nog niet gereageerd.

Ben blij te zien dat ze haar perfectionisme in de kast heeft gezet en ze niet voor het mooiste en duurste gaat, maar gewoon zeer budgetbewust haar dingen aanschaft. Of niet, dan komt dat wel een andere keer.

Een jaar geleden vloog ze al uit en nu nog een keer maar dan met een vriend. Naar een andere stad, maar niet, zoals haar broer, in een ander land. De regelneef in mij bijt regelmatig op zijn tong, want dit is haar verhuizing, niet de mijne. Zij regelt alles perfect en alweer, net als een jaar geleden, hoef ik weinig te doen. Een wasje, een boodschapje, maar geen geregel, gepieker of gesjouw. Nou ja...een paar dozen, maar geen zwaar meubel.

En het voelt een stuk fijner die lichtheid, niet alle leed van de wereld op mijn schouders willen dragen. En daardoor nooit tijd voor mijzelf nemen of krijgen. En nooit de diepte in hoeven daardoor want oh oh oh zo druk met alles regelen voor iedereen behalve mijzelf.

En stilletjes hopend op complimenten voor dat regelen, maar die komen natuurlijk niet want het is rete-irritant zo'n regelneef. Die geeft de ander namelijk nooit eens de kans om te laten zien dat hij/zij dat prima zelf kan en daarmee geeft de regelneef die ander telkens een brevet van onvermogen.

Over

Net las ik zijn overlijdensadvertentie in de plaatselijke krant. Toen ik hier pas kwam wonen, was ik ouderling in de kerk. Toen men mij vroeg als ouderling, heb dat aanvaard, ondanks het feit dat ik jonge kinderen had en fulltime werkte. En achteraf gezien was het veel te druk voor mij, ook nog gezien alle perikelen thuis (maar daar kon ik uiteraard niemand over in vertrouwen nemen, ik had er zelf amper grip op - wat ik voelde, meemaakte en doormaakte).

Tijdens dat ouderlingschap heb ik mijn echtgenoot verlaten en ben gescheiden en als alleenstaande ouder verder gegaan. In een ander huis in een andere wijk. Hij was de enige van de kerk, behalve dan de dominee, maar dat stond gewoon op zijn boodschappenlijstje, die bij me langs kwam en vroeg of het wel ging en me vroeg of hij nog iets kon doen, klussen in huis, dat soort dingen.

En nee...geen enkele bijbedoeling. Een goudeerlijke vent met een lieve vrouw. Die ook altijd belangstellend was. Dat ik zelf heel erg terug in mijn hol kroop en me enorm ongezien voelde in die tijd en me boos maakte om wat de Gemeente predikte - Omzien naar Elkaar - maar ik dat geheel niet voelde, was de welgemeende aandacht van deze mensen een warm bad.

Na 4 jaar ouderling was ik klaar en eigenlijk ook wel met de kerkgemeente. Niet met God.

Nu, jaren later en nog steeds informatie ontvangend vanuit de kerk via hun kerkblad, las ik dat hij ernstig ziek was. Heb hem direct laten weten dat ik aan hem denk, voor hem bid, nou ja...gewoon laten weten hoe blij ik toendertijd met zijn belangstelling was.

En dan nu overleden. Heb net wel een potje zitten huilen toen ik het las en vroeg me af of ik nou om hem huilde of omdat ik weer terug in de tijd was. Hoe egocentrisch is dat dan, die tranen.

Veel te vroeg overleden en inderdaad, kanker maakt geen enkel onderscheid in aardige mensen, vervelende zeurmensen of gezond levende mensen. Of gelovige mensen for that matter.

Totdat ik het bericht las, was het trouwens een fijne dag; was weggewassen, boodschappen gedaan, voor dochterlief een kadootje gekocht, in de tuin gewerkt.
En eigenlijk weet ik dat het nog steeds een fijne dag kan zijn, juist omdat ik leef. Vandaag gewoon weer voor de wekker wakker,opgestaan, bedacht dat mijn dochter alweer aan het werk was en alles in mijn lijf het kennelijk nog doet. En er vandaag niets aan verplichtingen lag.

Hoe gezegend ben ik dan eigenlijk. En nog genoeg te eten in de kast voor een weeshuis.

Minder zeuren, meer genieten dus! Morgen kan het zomaar over zijn.

Er wordt voor u gezorgd

Soms lijkt me dat heerlijk. Een echtgenoot/partner te hebben die voldoende inkomen binnenbrengt en tegen me zegt: Ga jij maar eens lekker uitzoeken waar je passie ligt. En ik hoef hooguit een baantje van 16 uur te nemen, meer voor de lol dan voor de noodzakelijkheid. Ik noem het dan ook baantje en geen baan. Er is genoeg om alle vaste lasten te voldoen en ook nog diverse malen vakantie te vieren in verre buitenlandse oorden. Of dichtbije vakantiehuisjes.

Of zorg jij maar voor het huishouden; manlief zorgt voor de bron van inkomsten. En dat jouw enige verantwoording is dat het huishouden draait, er s'avonds schone sokken in de kast voor hem liggen en nog wat te eten op zijn bordje. En oh ja, de kinderen als je die hebt. Of de hond.

En je hoeft je geen zorgen te maken over je pensioengat - of ravijn, want ook daarin voorziet manlief. Er even - in een ideale wereld -  ervan uitgaande dat hij netjes vanaf zijn 25e aan pensioenopbouwen doet/deed of zoals Pim Jacobs dat zo mooi zei dat eea beter was voor later en daarmee ook nog na zijn pensioen je heerlijke leven gewoon doorkabbelt. Niet wetend dat het leven hem geen later gunde. Maar wel fijn voor zijn vrouw een goed pensioen.

Geen brullende bazen, geen torenhoge targets, geen pokkesaaie personeelsuitjes, maar kalm en rustig en een beetje jarenvijftig verdeling van wie doet wat, zo'n soort leven, geen zorgen over brood op de plank; dat doet iemand anders.

En oh ja, in die fantasie, heeft die man natuurlijk ook gouden klushandjes. Alles wat jouw ogen zien, kan hij maken, doen, veranderen, verven, afstrippen, aanklinken...verzint u het maar.

Word ik wakker uit mijn fantasie dan zit ik in mijn eigen huiskamer, te typen op mijn eigen laptop, heb net de was van buiten van de droogmolen gehaald en opgevouwen en in de kast gedaan. Zo direct nog een tweede lading ophangen, dan zijn die sportkleren van dochterlief morgen ook weer droog. Even snel voor haar eten gemaakt; kan ze lekker meenemen naar werk.

Ik zie trots mijn diverse Black&Decker apparaten staan, die ik niet voor de sier heb, maar omdat ik ze gebruik; gaten boren, schroeven, schuren. En in de schuur nog meer van dit soort dingen; heggeschaar, kantenknipper. Allemaal door mij aangeschaft en door mij gebruikt. Zonder één Handige Harry in de buurt.

Ook in de tuin doe ik alles zelf, geen echtgenoot die de zware klussen voor me doet. Wil ik een nieuw terras, dan doe ik dat zelf. Of niet en dan komt er dus geen terras.

Ik realiseer me dat ik al die dingen die ik nu op zijn elfendertigst kan doen - huis schoonmaken, was ophangen, boodschappen doen, ik voorheen dus altijd rondom mijn werk deed. En ik vaak van voren niet wist dat ik van achteren nog leefde. Maar ja....niet werken was/is geen optie want geen droomman aan boord. Of droomvrouw for that matter.

Of droombankrekening. Of gewoon genoeg hebben aan wat er binnenkomt, doordat je huis is afbetaald, de huur laag is of weet ik veel wat voor financiele mazzel je zoal kan hebben.

En natuurlijk, natuurlijk en nogmaals natuurlijk, weet ik maar al te goed dat:

a. ieder huisje heeft zijn kruisje
b. Het gras altijd groener bij de buren lijkt (nou....dat lijkt me sterk, want die hebben allemaal tegels in hun tuin)
c. What you see is not what you get
d. Die man ook wel eens ontslagen kan worden
e. Die man misschien na 25 jaar jou wel inruilt voor een jonger exemplaar
f. etc
etc
etc
etc

Het is gewoon prettig om even te denken aan een leven wat nooit het jouwe zal zijn.

En dat ik in feite mijn eigen droomman moet zijn dus maar. Waar had ik die batterijen nou toch?

Mooi op zondag

Zag met een half oog een reportage over het Mauritshuis en het meisje met de Parel en een fotograaf die in dezelfde stijl foto's maakt (vind ik dan). Wat mooi he... Hij heet Hendrik Kerstens.

Hetzelfde soort lichtgebruik als Vermeer. Wat me weer nieuwsgierig maakt om het origineel eens te gaan bewonderen. En wat een ogen en zachte blik. Zelfs met een plastic zak op haar hoofd. Prachtig