Drukke, volle weken achter de rug, omdat mijn broer bij me logeerde. Leven met iemand in huis moest ik wel weer aan wennen. Ander tempo, genoeg te eten in huis hebben, wat eet hij voor ontbijt en daarnaast natuurlijk de optie tot praten met een mensch. Onze gesprekken gingen dieper dan de koetjes en kalfjes gelukkig. Meestal als we in de auto zaten, onderweg naar iemand.
Blij dat ik een logeerkamer heb. Vroeg hem ook telkens of het daar warm genoeg was, dekbed dik genoeg. Maar was allemaal prima. Gewezen op waar extra dekbed en fleecedekentjes lagen.
Veel ritjes naar mijn moeder gemaakt. Voor hem ook om zelf te zien hoe het met haar gaat en hoe dit per dag kan wisselen, qua stemming, maar ook, dat constateerden we allebei, wie er bij haar op bezoek is en de energie uit haar zuigt of haar eigen angsten projecteert op onze moeder.
Het verzinnen van de waarheid zoals die nu voor haar is,(confabuleren heet dat) is bijna grappig. De ene dag is ze bijna gescheiden en is mijn vader altijd weg en weet ze niet waar hij uithangt. De andere dag is ze weduwe en zegt tegen ons dat haar man is overleden. Dat dit dan dus onze vader is, die optelsom kan ze niet meer maken.
Maar wel moet ze nog steeds voor De Kinderen zorgen. Wie dat zijn dan. Of dat haar eigen kinderen zijn, ze had het telkens over drie stuks, of haar geadopteerde kinderen dat is niet duidelijk, maar maakt geen bal uit. Misschien zegt ze morgen dat ze helemaal alleen is. En altijd geweest is.
Broer vertrok zaterdagochtend. Wilde al vroeg op het vliegveld zijn. Dat ligt gelukkig in de achtertuin zowat, dus niet lang reizen. Plus zijn huurauto weer inleveren. Omdat mijn dochter daar werkt kreeg hij een superdeluxe spiksplinter nieuwe auto mee met maar 20 km op de teller nog. Dus altijd prettig en de geur van nieuw is er maar heel even. Daarna natuurlijk wel in een Spray verkrijgbaar hahah!. Ik grapte dat er nog kroketten in de diepvries over waren de avond ervoor waarop hij zei dat dit prima voor het ontbijt kon, dus kreeg hij van mij een broodje airfryer-kroket voor ontbijt. Je bent Nederlander of niet he!
Gisteren was het verjaardagspartijtje van mijn jongste kleinkind die eind oktober drie wordt. Ook nu was het weer groots aangepakt, andere locatie dan vorige keer, een stuk van een restaurant afgehuurd, voor mij nog ingewikkelder te bereiken, maar gelukkig wilde mijn dochter me onderweg bij een bushalte ophalen. Want ze zei al dat als er staat dat het dan nog 20 minuten lopen is, het voor mij er 40 zijn.
Zij had ook haar halfzusje aan boord en haar kinderen die eerst nog een activiteit hadden voor het feest begon, dus ook druk druk druk. En het regende met van die lekkere korte hoosbuien. Superleuk wel om zijn vrienden weer te zien. Toen jochies, nu mannen met gezinnen en de schattigste kindjes. Veeeeel kindjes over de vloer. Gelukkig was er een speeltuintje buiten en een ballenbak op een andere verdieping. Daarna ook weer bij de bushalte afgezet door mijn dochter, die even apart ervoor heen en weer reed. Ze verbaasde zich erover hoelang ik er toen nog over deed, toen ik appte dat ik thuis was. Tsja..3 bussen, waarvan eentje vertraagd...Deja vu, deja vu.
Enfin, een langere tijd op een ander tempo dan het mijne leven en ik ben heel blij dat ik deze zondag gewoon even alles los kon laten. Langer geslapen, rustig douchen, haar wassen en aankleden. Lekker gekookt eitje met soldaatjes maken. Koffie met opgeklopte sojamelk. Alles op tempo Slak in de bocht die afremt.
Eind van de dag komen de oudste kleindochters een nachtje logeren. Mijn dochter heeft een afspraak morgenochtend in het ziekenhuis en kleindochters herfstvakantie. Dus voor haar fijner om alleen naar die afspraak te kunnen. En ik heb gelukkig nu wel de tijd hiervoor. Laat ze maar de avond ervoor komen, rustiger voor dochter en ik vind het altijd zo heerlijk die twee dames op bezoek.
Die zullen ook wel tamelijk hyper zijn, want die hebben vandaag eerst nog hun eigen verjaardagsfeestje voor vriendjes. Jongste is al jarige geweest en alweer zes en oudste eind november jarig en dan ook al weer tien jaar. Tot nu toe vinden ze het nog steeds leuk om dit samen te vieren en wel logistiek zo handig. Ook weer in een soort van Kinderparadijs, maar voor mij meer een soort lawaai-hel. Dus ben vorige week al voor de verjaardag van jongste langs geweest en mijn cadeautjes gegeven. Voornamelijk kleur en knutselzaken.
En voor de oudste ga ik straks ook nog graag even langs in November. Is altijd wat ingewikkelder of ze dan thuis bij haar moeder is, omdat haar ouders gescheiden zijn en ze de ene week bij haar vader is en de andere bij haar moeder. Gelukkig is haar vader een lieve vader voor haar en haar zusje en houdt zich aan de afspraken.
Later zet ik het logeerbed op mijn kamer voor de oudste. Hoop dat ze niet ook in mijn bed wil liggen, dan wordt het krapjes. Maar dat zien we dan wel. Straks nog even wat ontbijtspullen voor ze in huis halen en dan hoop ik voornamelijk genieten van hun gezelschap. Liep gisteren terug van de bushalte en zoveel mooie gekleurde bladeren. Dus kreeg meteen idee om daar samen met hen iets van te maken. Of in huis iets voor de Herfsttijd te maken, met kastanjes die ik al eerder verzamelde.
Vooral niet op schermpjes kijken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten