Schermloos

 Kleindochters kwamen gisterenavond hier en waren al tamelijk moe omdat ze hun verjaardagsfeestje hadden gehad. 

Nog heel even spelen voordat we naar bed gingen. Ik ging maar direct ook mee, kon ik nog voorlezen en kijken of het goed ging met oudste in een apart bed. Sommige keren was ze verdrietig, wilde ze naar huis en dan helpt het om allemaal gezellig bij elkaar te zijn. Nu stapte ze zo het bed in, speelde nog eventjes met haar dingen en na het voorlezen - Coco kan het het! - tijd om te gaan slapen. 

Of alle lampjes aan mochten blijven. Prima. Doe ik later wel uit als ze diep in slaap zijn en dan nog eentje ergens aan als bedlampje.

Pas in de ochtend werden ze allebei wakker en wilden direct spelen. Kantoortje graag, dus het losse toetsenbord werd opgehaald, oude telefoons en zo speelden ze kantoortje. Er werden belangrijke zaken geregeld!

Ik gaf aan dat ik ging douchen, dus zo weer terug en daarna gingen we naar beneden, dan kon ik ontbijt voor ze maken. 

Beneden gingen alle registers open. Barbies, puzzels, domino, knutselspullen, alles vinden ze leuk. Ik hoor niemand piepen dat ze op de tablet willen. 

Daarna lekker naar buiten, eerst uiteraard nog even de pyama´s omruilen voor kleding etc. we waren de enigen in het speeltuintje terwijl het toch al midden van de ochtend bijna was. Lekker draaien, schommelen, spelen. Toen appte hun moeder me dat ze onderweg was. Dus weer huiswaarts, nog even iets aangeboden, maar mijn zak broodjes bleef in de broodtrommel. Liever gewoon uit het vuistje een paar plakken Salami of wat maiswafels met niks erop. Wel iets drinken en ondertussen met de Barbies spelen. 

Ik liet ze alles weer in de plastic voorraadbakken doen, zodat het niet een geheel ontploft huis leek. Dus toen ze vertrokken was het te overzien. Moet alleen de grote bak met Barbies nog even goed indelen en dan kan die weer naar boven. 

Gezellig en als echte meiden onderling gekibbel en getrek aan elkaar maar nooit heel vervelend. Wel wil de jongste altijd het liefste op haar sokken in het speeltuintje spelen, maar vochtig - ik nam een handdoekje mee om alles droog te maken daar - dus niet zo'n goed idee op je sokken lopen.  En toch iedere keer oepsie...laarsjes uitschoppen. 

Oh ja, op een gegeven moment trokken ze hun spullen uit de kast. Ze weten waar het staat. En zag ik dat ze door mijn verzameling kaarten en postzegels aan het rauschen waren. Dames....dat heb ik niet gezegd he...dat is geen speelgoed voor jullie, dus leg maar weer terug. Oh. 

Toen de jongste wegging wilde ze nog even snel lipgloss. Nope. Gaan we vandaag niet doen. 

Deze Oma kan kennelijk ook Nee verkopen. Maar meestal ja.

Beetje afgepeigerd hierna. Toch nog op de hometrainer geklommen, als ik naar een podcast luister, vliegt de tijd. De logeerwas van beddegoed in de wasmachine gedaan, wat zaken anders ingedeeld meteen. Goh...lekker. Zaken zonder drang van tijd te doen.