Zaterdagzwijmel

Vond deze wel passen bij mijn stemming. Ging gisteren op tijd naar bed, voor een vrijdagavond, na enorm te hebben genoten van een Canadese stand-up comedian - Russell Peters. Heerlijk hoe hij in één adem alle vooroordelen op een hoopje veegt en die van hemzelf erboven op. Is vooral leuk als je inderdaad flink wat verschillende soorten mensen kent en herkent. En jezelf.

Maar goed; goedgeluimd naar bed, lekker lang liggen lezen en vanochtend direct wakker met het idee om ook maar even alle bad- en wcmatjes te wassen en de badkamervloer dan direct te dweilen.
Lag ik nog in bed hoor, maar dan ratelt er dus zo'n to-do lijstje in mijn hoofd. En dan niet verdorie dat MOET ik nog doen...bleeeh, maar laat ik dat eens even aanpakken. Gewoon omdat het kan en ik het wil.
Werd dus in feite wakker met een wijsje van wat gaan we eens allemaal doen vandaag wakker. Blijmoedig en opgewekt.

Gisteren ook weer gekeken naar een uitzending over Secret Eaters. Mensen die zwaar overgewicht hebben en bij hoog en bij laag beweren dat ze heel weinig eten, nooit snoepen en echt echt echt niet snappen hoe ze aankomen. Dan blijkt dus meestal dat ze ongemerkt snoepen, bijvoorbeeld tijdens het koken iedere 2 minuten even proeven, een hapje hier een hapje daar en zo ongemerkt per dag 700 cal. extra binnen krijgen. Of door de weeks erg weinig eten, bijna niets en dan in het weekend los mogen van zichzelf en dan in één dag eten waar je genoeg aan hebt voor 3 mensen.
Of de man die goed sport en nog steeds niet afvalt. Uitermate komisch te zien dat hij ging mountainbiken met zijn maten en even pauze hield met een bacon-sandwich (mmmm, ik snap hem wel) en een grote kop chocolademelk met slagroom. En bij thuiskomst "even" iets moest eten..ook weer extra veel calorieeen zomaar hoppa erbij. Of een calorieerijk toetje nam en dan ook nog de portie van zijn vrouw stiekem opat.
Al het sporten zette dus qua afvallen geen zoden aan de dijk. Wel qua conditie. Ook niet onbelangrijk. Ik vind dit soort programma's en de testen die ze tussendoor laten zien met publiek over hoe je door de producenten verleidt wordt om meer te eten, echte eye-openers. Ook het zien eten van de kandidaten...erg onaantrekkelijk. Dan zie ik mezelf.

Ik ken mijn eigen valkuilen wel, maar toch betrap ik me regelmatig op het eten van een bakje nootjes, terwijl overal staat een handje. Bakje - Handje.... Zie daar mijn valkuil. Of een brokje donkere chocolade. Niet een blok. Of hele reep. Of die zak rijstwafeltjes  (dan denk ik zijn maar klein, kan geen kwaad) met pure chocolade die me dan roept en die na 10 minuten leeg is. Eentje is ok. De hele zak wat minder ok. Die impulsen vind ik nog steeds moeilijk om te beheersen. Dus dan is het veiliger om niets van dit soort dingen in huis te hebben/halen.

Toch kan ik mezelf niet stom, dom of lui of wat voor label ik mezelf gaf of vroeger kreeg van mijn omgeving, vinden. Leer ervan en doe het voortaan anders.

En fijn dat ik nu alweer bijna 14 stickers van de juf heb verdiend. Gisteren ging ik met mijn bejaardenkarretje boodschappen halen en ik dwaalde niet af naar het pad van de koek en snoep - ik vond het bijzonder want het was weekend en dan denk ik vaak dat ik wel even mag, die rol koekjes, kon de heerlijke Monatoetjes in de bonus laten staan, geen snelle snacks in de vorm van broodjes. Helemaal niets waar suiker in zit gekocht. Wel een bak cashewnoten, veel groenten, sojamelk, kwark en dat soort dingen. En zo direct genieten van een kop koffie met warme sojamelk.
Wat ik bijzonder vind is dat er niemand thuis is die mij controleert. Geen dochter die mijn kasten bekijkt en zegt...goh...voor wie zijn die koekjes?? En al weet dat die voor mij zijn, want zij at/eet ze niet.
Zou nu de hele dag door Secret kunnen eten. Maar doe het dus niet omdat ik weet dat wat ik gewonnen heb aan gezonder eten niet meer kwijt wil.
En nu ik dus al 14 stickers heb ik me veel lekkerder voel dan de periode rond Kerst, waar ik mijn stickers aan de juf moest uitdelen. Hele vellen vol.

Gisteren een bijzonder effectieve en goede workshop voor LinkedIn bijgewoond met een interessante gast. Door mijn eigen kluppie georganiseerd en daar mag ik wel iets trotser op zijn. Dat er zoveel mensen weer blij zijn en weer vertrouwen hebben in hun eigen kunnen door ons. En niet alleen gaan nadenken over hoe weer aan het werk komen, maar ook in actie komen.

We leven nog!

Op tijd opgestaan en de dag begonnen met kijken wat ik allemaal wilde doen vandaag. Misschien ook nog wel boodschappen doen, maar perse nodig was het niet. Alleen eigenlijk maar gewoonte. Elke week op een vaste dag je boodschappen doen.

En aangezien het hier de hele dag goot van de regen, besloot ik binnen te blijven en te kijken wat ik allemaal voor elkaar kon krijgen vandaag.

En nog onder de indruk van de uitzending van Wat ben je waard van gisteren met de inspirerende Annemiek. Ik was het met de financieel adviseur eens; zorg ook voor een buffertje. Het is edelmoedig om veel weg te geven, maar of iedereen even edelmoedig is als jouw nood daar is.. Wat een contrast met de ondernemer die zichzelf wel een half miljoen waard vond, maar in het echt zwaar in de min stond. Alle prulletjes waren niets waard en zijn zaak stond op omvallen.

De boekhouding van mijn stichting over het afgelopen boekjaar staat en is bijna klaar. De bank- en kasboeken kloppen, nu nog wat kleine details afronden. Dan is het alleen een kwestie van iedere week weer bijhouden.

Vacatures bekeken en op wat zaken gereageerd, maar eigenlijk zonder de hoop uberhaupt te worden uitgenodigd. Verder aan mijn eigen plan dus.

Beetje breien in de pauzes en ondertussen ook nog de diverse Flylady taken voltooien, ook al dacht ik dat het niet echt nodig was; ik maak mijn wasbak elke dag schoon (swish & swipe methode). Maar niet zeuren, gewoon doen en genieten van de frisse geur en dan direct nog wat extra dingen doen, als je toch een sopje hebt (wat weer niet echt des Flylady is, maar alla...).

Vanavond lekker uit de diepvriesvoorraad een kom pittige wortelsoep ontdooit, wat speltbrood en een grillburgertje. Het brood belegd met salade, tomaat en komkommer en wat heerlijk zeg. Heb echt nog genoeg, meer dan genoeg om het een tijdje uit te zingen.

En dan lezen dat een goede kennis borstkanker heeft en alweer je realiseren dat het aloude credo...dat ga ik morgen wel doen, of volgend jaar of als ik met pensioen ga...geen waarde heeft.

Ik ben blij dat ik eindelijk een buffertje heb, maar zal altijd mijn kinderen en naasten blijven ondersteunen waar ik dat kan, wanneer ze dat nodig hebben. Het plezier van geven beleef ik namelijk nu, niet als ik straks onder de zoden lig en van onderop de vele bloemen bekijk die ik in mijn leven nooit ontving. Geef nu, leef nu en voor mijzelf....lach nu en geniet nu.

Binnen!!

Zo....lekker binnen voordat de grote regenbui, die op buienradar langzaam deze kant opkomt, losbarst.

Vanochtend op tijd opgestaan, direct tijdens het douchen mijn tegeltjes van mijn douchewand met mijn Magische Paarse Doek afgenomen toen de shampoo in mijn haar trok, dus dubbele woordwaarde zeg maar.

Daarna een havermoutontbijt met blauwe bessen uit de diepvries erdoor. De auteur van het Zandloperdieet kan trots op me zijn. Al at ik dit ruim voordat de hype losbarstte. En in de zomer vaak een shake gemaakt van yoghurt, banaan, havermoutvlokken, blauwe bessen en een lepel gebroken lijnzaad. Niet omdat het moet, maar omdat ik het lekker vind/vond.

Op buienradar zag ik dus een grote bui aankomen en bedacht me dat ik nog wel een uurtje had om nog snel even naar de bibliotheek te fietsen en ook nog een bezoekje aan het Kruitvat te doen. Alleen kopen wat er op mijn lijstje staat en geen impulszaken. Maar goed....zag 2 pakken koffie voor een zeer goede prijs en aangezien ik elke dag koffie drink is dat echt een besparing en geen impuls (zo deelde ik die impulsaankoop zelf in...)

Daarna dus naar de bibliotheek en daar o.a. Het Puttertje meegenomen. Even 2 weken doorlezen dus, maar lezen doe ik altijd voordat ik ga slapen, lekker in bed en ik lees nog steeds alsof ik een boekbespreking ervan moet maken dus op snelheid. Die 2 weken ga ik wel halen. Voor 1,50 extra leenkosten (want nieuw boek) maar. En nog 3 andere boeken, dus leesvoer genoeg voor uhm...een weekje. Ik lees veel, heb grote leeshonger en lees eigenlijk nooit overdag. Overdags "moet" ik nuttig besteden. Van wie.....? Tsja....van mijzelf, van mijn ingebeelde schuldgevoel dat al die luie uitkeringstrekkers maar op de bank hangen met een zak chips en ik zo niet wil overkomen...en dus ben ik door de weeks overdags meestal mijn tijd nuttig aan het besteden. Sollicitereren, netwerken, werken aan plannen, schoonmaken, opruimen, hersorteren en af en toe een beetje mantelzorg.

En op de route naar huis ook nog even langs de supermarkt waar ik alleen eieren en sla mocht kopen, wat ik dan ook netjes gedaan heb. Eitjes waren in de aanbieding, dus dat is fijn.

Nou...opwindend leven weer.

Nu maar een lekkere lunch maken, met die salade en die eitjes en de rest van de spullen die nog in de koelkast liggen.

En vanmiddag heb ik vrij te besteden heb ik besloten.

Misschien het schilderij voor mijn zus afmaken. Of toch lezen in Het Puttertje?? Of die afleveringen van Luther bekijken....(en even wegdromen bij de fraaie Idris)

Impulsbeheersing

Het viel me op dat, toen de grote stapel folders in de bus viel, ik ze eigenlijk allemaal direct in de oud-papiertas kon doen. Het meeste kijk ik niet eens in, sommige zaken vind ik leuk om door te kijken ter inspiratie, maar de grote honger naar kopen, nu nu nu...die lijkt een beetje onder controle. Uiteraard weet ik van de Ja Nee sticker, maar soms is het leuk om wel wat krantjes en folders door te bladeren.

De grote honger is beter onder controle omdat ik gewoon netto minder te besteden heb en wel gek zou zijn om mijn oude patroon nog aan te houden. Maar ook omdat ik merk dat ik beter nadenk. Is de gigantische aanbieding wel echt een nu-of-nooit aanbieding. Heb ik het echt nodig?

Meestal is het antwoord dan ontkennend. Alleen bij zaken die niet kunnen bederven en echt nodig zijn is het interessant om wat bulk aan te schaffen, maar ik merk dat ik me iedere keer afvraag hoeveel Deo een mens op voorraad moet hebben. Hoeveel is genoeg. Nu ik alleen ben gaat de voorraad sowieso minder hard (we gebruikten allemaal dezelfde Deo, die van de duif), dus dat scheelt. Maar me niet meer laten beheersen door wat een goede aanbieding die moet ik nu onmiddellijk gaan halen, is een stuk rustiger.

Een truc die ik ook toepas is gewoon minder frequent naar de winkels gaan. Wat je niet ziet, kan je ook niet kopen. Natuurlijk hebben we daar een oplossing voor gevonden en die heet online winkelen, maar ook daarvan weet en besef ik....al die zogenaamde lastminute aanbiedingen komen over een paar maanden ook weer voorbij.

Hetzelfde geldt voor snacken en snaaien. Wat je niet in huis hebt, kan je ook niet opeten.
Het enige nadeel van weinig naar winkels gaan is dat je dagelijkse uitje dan ook niet meer bestaat en je daar iets anders voor moet bedenken. Voor de broodnodige zuurstof en beweging. En misschien dat je al lopende nog eens iemand tegen het lijf loopt.

Al schrijvende besef ik dat ik dus nu naar buiten ga, even zuurstof happen in plaats van de hele dag vacatures najagen, de badkamer een sopje geven of mijn administratie bij te werken. Heb niemand gezien, niemand gesproken en ga een beetje op een kluizenaar lijken zo.

Oeps...zoonlief komt even langswaaien. Ook gezellig. Even samen Groene thee drinken en horen hoe blij hij is dat zijn vriendin eind van de week weer terug in het land is, na een half jaar stage in het land van ABBA.

Hij moest even naald en draad hebben om een gat in zijn broek te maken. Heeft dit zelf ook wel, maar zit kennelijk nog ergens in een verhuisdoos. Dus thee gedronken en hij maakte ondertussen zijn broek.

En dus nu maar even naar buiten en blij zijn dat ik naar buiten kan, zelfstandig. Ik kan gewoon lopen, lopen waar ik wil, waarheen ik wil. Mijn benen doen het gewoon. Kom ik terug, staat mijn huis er nog, kan ik straks veilig slapen en heb ik een koelkast vol met voedsel.

En een foldertas vol met impulsaandrang.

Kunstgebit

En weer is het maandag.

Fijn weekend gehad. Gezellige verjaardag van mijn moeder die alweer 74 werd. Veel van mijn familie gezien die had besloten allemaal op hetzelfde tijdstip binnen te vallen dus er moesten overal stoelen vandaan worden getoverd, maar mijn moeder heeft op elke verdieping genoeg stoelen voorradig voor een heel leger bezoek, dus dat kwam goed. Ik bleef eten en kreeg een heerlijke kop ouderwetse groentensoep met ballen.

Had een lift gekregen van zoonlief die daarna bij een broer van mij zou blijven eten en dus had ik mijn OV opgewaardeerd zodat ik met de trein kon reizen, maar onderweg naar mijn moeder gaf hij aan dat hij zelf met de trein naar huis zou gaan want hij wilde nog wel een beetje drinken en drinken en rijden is niet zo'n goede combi. Dus in de avond met de auto naar huis Kan het nog steeds, maar wel even wennen aan de nieuwe afrit bij ons durp.

Altijd als ik op die afrit rij denk ik...zou ik naar rechts gaan en even langs het huis van mijn oude minnaar rijden. Kijken of hij thuis is...Maar ja...dan voel ik me echt zo'n stalker. Wat heb ik eraan. Hij heeft kennelijk geen enkele behoefte meer aan contact met mij, dus waarom zou ik dat weer aanslingeren?

Ben een heel inspirerend leuk boek aan het lezen; de Viagra Dagboeken wat gaat over een dame van over de 60 die op aandringen van haar volwassen dochter via een datingsite mannen van haar leeftijd ontmoet en de meeste van die mannen kunnen het nog steeds dankzij Viagra. Wat de titel verklaart. En ook dat de meeste 60+ mannen helemaal niet op zoek zijn naar leeftijdsgenoten, maar een lekker jong ding willen, minstens 20 jaar jonger met grote tieten. Ze schrijft leuk, herkenbaar en ook kwetsbaar want kennelijk zijn die gevoelens van verliefd zijn, afgewezen worden niet anders dan dat je 20 bent. Alleen je lijf is anders. Met kunstheup of kunstknie. En glijmiddel.

Gisteren was het het droog en zonnig en dus een eindje lopen naar het bos hier in de buurt. Waar iedereen dezelfde gedachte had. Moest mezelf wel even over een drempeltje heen helpen om wederom in mijn uppie te gaan lopen, maar als ik het niet doe, dan zit ik de hele zondag alleen thuis en daar word ik ook niet vrolijk van. Dus lekker uitgewaaid thuisgekomen, wat opgenomen series kijken, beetje lezen en daarna een spruitjes wokschotel gemaakt met vega-balletjes erbij.

Het is een goed gevoel om beter voor mezelf te zorgen. Ook qua voeding. Me echt te voeden en niet vol te proppen of frustratie-eten te kopen en dat dan ook nog op te eten. Weer terug naar de basis dus. En dat gaat nu al een hele week goed. En het grappig is dat een "foutje" zoals Monchou-taart, ik niet beschouw als fout en daardoor een aanleiding bestaat om dan maar helemaal af te zakken naar fout eetgedrag, maar gewoon...het mag. En daarna weer verder met goede voeding. Dus niet meer die zware druk van HET dieet, maar gewoon; een andere manier van omgaan met eten en dit blijvend doen. Niet voor zomerslank.

Zoals altijd op maandag doe ik een rondje Bless the House. Gisteren een hele grote vuilniszak vol met oude documenten van mijn vorige werk weggedaan. Heeft geen nut meer om dat te bewaren, jaar na jaar. Dat is geweest en komt niet meer terug. Andere tijden. Niet blijven steken in het verleden en gedachten van stel dat... Ik focus me op andere kansen, andere tijden.

Vanochtend haalde zoonlief zijn auto op en vertelde dat hij een netwerkgesprek had met  iemand op de luchthaven. Altijd handig om die contacten warm te houden. Waarschijnlijk vertrekt hij over een tijdje weer richting Scandinavië. Wat zijn standplaats zal worden weet hij nog niet, maar hij is gewoon flexibel en allang blij dat hij kan werken. De allerbeste standplaats zal leuk zijn voor hem, dan ga ik 'm zeker opzoeken, maar dat is nog heel erg hush hush....

Eén van de Flylady opdrachten voor vandaag was het schoonmaken van de ruimte achter en rondom de wc in de badkamer. Stond ik te bedenken dat mijn schoonmaakmiddel er niet was, mijn doekje om schoon te maken nog beneden lag en kon ik niet beter toch even....Goh...uitstelgedrag dus. En hoppa...direct een sopje gemaakt van de zeep die aanwezig was, want het maakt niet uit met welke zeep/schoonmaakspul je het doet, als je het maar doet en aanwezig doekje gebruikt en SCHOON is mijn kunstgebit!

Net gebeld door recruiter, maar nee....de opdrachtgever wil perse iemand met een bepaalde HBO opleiding en die had ik niet, ga er ook niet om liegen, maar wel 20 jaar ervaring in Sales. Maar goed...de markt is gewoon zo; men kan hoge eisen stellen, want keus genoeg.  Nu nog even verder werken aan mijn ondernemingsplan (hahah...) en kijken of het levensvatbaar is wat ik mijn hoofd heb.

En zo niet ben ik in ieder geval van de straat....

Onderbroek-zwijmel

Toen ik gisteren een stelletje nieuwe onderbroeken kocht moest ik meteen aan een ontzettend leuke VPRO kinderserie denken. Ik werd altijd vrolijk door haar klunzigheid, haar hang naar goede sfeer en dan ook nog die zoektocht naar een knappe tafelheer.

Wat waren die zondagochtenden knus, mijn kinderen nog jong, soms lekker samen in mijn grote bed onder het dekbed naar de tv kijken als het snotweer was, lekkere warme broodjes uit de oven. Vooral gezelligheid en warmheid herinner ik me.

Gisteren kreeg ik een Whats-appje of ik tijd had om samen met mijn dochter langs de doe-het-zelfwinkel te fietsen. Ze had een kabel nodig voor de tv. Ik was in de buurt van zo'n winkel en gaf aan dat ik het wel even zou halen op mijn weg terug naar huis en het bij haar zou brengen. Scheelde haar weer een fietstochtje. Ze was een beetje lamlendig, niet echt ziek, maar wel een heet hoofd. Samen een kopje thee gedronken en dat was gezellig. En daarna weer huiswaarts. Ook fijn.

Voorheen zou ik zuchten en steunen en gewoon te moe zijn om weer helemaal om te fietsen (nou ja om...maar in mijn ogen dan). Nu gewoon doen. En nog genieten van het droge weer en de mogelijkheid om even lekker een middagje in ons stadje rond te neuzen en dan alleen met onderbroeken en een kadootje voor mijn moeder thuis te komen. Zoals op de planning stond.

En genieten van de wc in die doe-het-zelf-winkel, want al die hoeveelheden Groene Thee geven grote aandrang :)

Het verhaal van een medebestuurder aanhoren die in de bijstand dreigt te verdwijnen. Wat dat betekent en hoeveel je de controle over je eigen leven daardoor kwijtraakt. We raakten direct geinspireerd om ons programma hier op toe te spitsen. Niet alleen maar luxe te lopen denken over droombanen, omscholen, omdenken, maar gewoon ...wat betekent het nou om met veel veel minder geld te moeten rondkomen en hoe zorg dat je als de donder uit de bijstand blijft. Dat een lange ww-uitkering ook de urgentie minder maakt om betaald werk te vinden, zo snel mogelijk. Moet er natuurlijk wel werk zijn. Na meer dan 200 sollicitaties ga je je dat echt afvragen.

Hij is nu bezig met een plan en hoopt financiele ondersteuning van de bank te krijgen. Ik zie heel veel haken en ogen en zou zoiets niet ondernemen, maar bedenk ook dat ik hem niet ben en dat ik wel wat lef van hem mag lenen. Just do it. En kennelijk niet de hete adem van de bijstand in mijn nek voel. Dus me dit half jaar dit wel moet gaan voelen. En me meer moet gaan richten op wat goed voor MIJ is. Niet meer teveel moet bezig houden met anderen het naar hun zin maken. Goed doen.

Het valt me op dat veel mensen rondom me maar weinig beseffen hoe snel het echt fout kan gaan. Baan kwijt, partner baan kwijt, bedrijf failliet, huis onder water, grote schulden uit in tijd waarin dat kennelijk nog allemaal kon, elke 3 jaar moest er een nieuwe auto komen.

Maar ook dat ik zelf dacht dat ik wel een aardig salaris had en dan hoor wat mensen verdienen netto in bijv. een consultancy baan, echt nog twee keer zoveel en dan direct snap dat ze het moeilijk hebben. Dat hun hele ww-uitkering alleen al hun vaste lasten omvat. Dus niet rondkomen. En straks van de bijstand met een eigen huis helemaal niet weten hoe ze moeten rondkomen.

Dan ben ik wederom dankbaar dat ik door Motormaniaman een hele tijd terug ben wakker geschud en toen mijn financiele gezondheid ben gaan aanpakken. Soms wat beter dan anders, soms met een terugval, maar wel met constant inzicht.

En dat ik creatief ben, creatief genoeg om met weinig toch veel te hebben. In alle aspecten van mijn leven.

Nu nog weer een magneetje op de koelkast zetten en dan vanmiddag kijken of ik nog steeds magneetwaardig blijf. Ga naar de verjaardag van mijn moeder en dat betekent gebak, zoutjes en dat soort zaken. En mensen die omzichtig vragen wanneer ik klaar ben met mijn dieet. Misschien maar mijn eigen bak nootjes meenemen.

Net een lekkere bak havermoutpap gegeten en een verse bak koffie. Nu nog even een laatje ontrommelen. Maandag wordt de klikko geleegd dus alles wat weg is, is ook echt weg.

Een sticker van de juf!

In mijn geval een magneetje op de koelkast. Voor elke dag van de week dat ik goed voor mezelf heb gezorgd. Geen koekjes heb geschranst, goed heb gegeten in de vorm van verantwoord ontbijt, een lekkere lunch en goed avondeten. En goede tussendoortjes in de vorm van een eitje, een handje (grote handen..) nootjes, komkommer, stukje kaas. Dus geen pak TUC. Of Oliebollen (gelukkig zijn die niet meer verkrijgbaar)..

Heb een periode gehad dat ik wel manisch leek. Ik moest dat pak Caffee Noir opmaken. NU. De houdbaarheidsdatum stond immers over een half uurtje.....

Besef dat dit oud gedrag is. Mezelf zoet houden (letterlijk), bang zijn voor succes (gewoon normaal eruit zien...niet meer dik en dus afwijkend), geen excuses hebben doordat ik niet meer zo dik ben, bang voor kritiek, bang om terug te vallen in oud gedrag. Nou...noem het maar op en ik heb het bedacht.

Het helpt om te zien hoeveel dagen ik al lekker bezig ben. Het helpt zeker om mezelf niet af te kraken en naar beneden te halen, maar mezelf te belonen. In de vorm van een koelkastmagneet. En bij genoeg koelkastmagneten mag ik van de juf een kadootje uitzoeken. Iets wat me blij maakt. (Nee..geen rol koekjes...hahaha).

Simpel, maar kennelijk helpt simpel.

Ik moet blij zijn dat ik mezelf kan blijven motiveren. Heb geen betaalde baan waardoor ik elke dag op tijd op moet staan en toch doe ik dat. Het maakt geen moer uit als ik elke dag zou uitslapen of elke dag laat naar bed. Niemand die me erop aanspreekt. Toch hou ik heel bewust een weekritme aan. Door de weeks op normale tijd opstaan en normale tijd (rond 22.30 uur) naar boven, stukje lezen nog en dan slapen. Dus goed voor mezelf zorgen door mijn lichaam genoeg slaap te gunnen. En regelmaat.

En mijn Flylady-routines geven me houvast. En een goed gevoel dat de chaos om me heen is verdwenen, net als die in mijn hoofd. Dat ik goed genoeg ben. In elke vorm. Met baan, zonder baan.
Ga nu even de hamsteraanbieding Gehakt voor mijn dochter in diepvrieszakjes doen. Kan ze die ophalen als ze tijd heeft. En zin.

Wat me ook helpt is dat ik moet leren dat ik niet meer voor alles en iedereen's welzijn verantwoordelijk ben. En me meer mag bezighouden met wat goed voor mij is. En wat meer op de voorgrond mag treden. Step into the light!