Erg mooi Crowdfunding project

Een project van twee leuke ambitieuze jonge mannen wat ik graag onder jullie aandacht wil brengen.

Investeer!

JuiceThis

Balance, harmonie en weer nuchterheid zwijmel

Op welk vlak dan ook. Werk, lijf, omgeving. Terug naar een 'nuchtere' staat.  Niet langer me omgeven door stressfactoren. Terug naar Sobriety.

Een flinke uitdaging.

Zo'n 20 jaar geleden kreeg ik de CD van deze dame van een Australische meneer die een aantal maanden bij ons werkte. En wat was ik verliefd op hem. Echt vanaf het eerste moment dat ik hem zag met zijn nieuwe erg witte sneakers, geruite shirt en spijkerbroek. Totaal nutteloos dat gevoel vond ik direct, want hij was getrouwd. En ik wilde niet zo'n vrouw zijn die een andere vrouw ongelukkig maakte.

Toch trokken we heel veel met elkaar op, als buffer mijn kinderen ertussen. Er gebeurde niets wat niet mocht en ja, ik fantaseerde er driftig op los. Maar zei niets. En begreep niets van zijn aandacht.

Omdat ik net als Cesar Millan deed: No looking, no touching.

Altijd als ik deze song hoor denk ik aan hem. Had ik wel passievolle nachten willen hebben, ook al was het maar tijdelijk? Ben ik een te braaf mens. Of te rechtlijnig in wat goed en fout is.

Hij was just a twist in my Sobriety.

Slakkenjacht

Heb veel slakken in mijn tuin die alle jonge planten direct al opvreten en bijna alles wat ik nieuw had gekocht (gelukkig niet zoveel, maar wel een paar) ook al  direct aanvreten. Mooie planten zijn helemaal niet opgekomen, want ook opgegeten.

Dus ga ik elke ochtend eerst op slakkenjacht voordat ik naar mijn werk ga en verzamel de slakken en verplaats ze naar de groenstrook van de gemeente voor mijn deur. Mogen ze daar lekker verder eten.

Een collega strooit gewoon gif want vindt ze vies. Tsja, ik zie ze ook liever in een knoflooksausje, maar ze zullen wel nut hebben, dus om alles direct dood te maken is ook zo wat. Ook niet zo goed voor het leven in de tuin.

Een rondje zout rondom een nieuwe plant in een pot op het terras werkt ook goed als afweer.

Wat doen jullie tegen slakken in de tuin?

Klikspaan Boterspaan!

In ieder bedrijf zit er wel minimaal een. De favoriet van de baas. Die door allerlei zaken door te vertellen aan de baas, denkt een wit voetje te halen. En dit ook heeft, want hij krijgt alle leuke opdrachten, ook al heeft hij niet de capaciteiten. En dit bespioneren zo niet subtiel uitvoert dat ik er hartelijk om kan lachen. En hoe eenvoudig is het, als je wil dat je baas wat te weten komt, om dit via deze klikspaan te spelen. Dan heb je bijna dubbel plezier.  

a. omdat die rol bevestigd wordt daardoor;

b. omdat je natuurlijk allerlei NON-nieuws doorspeelt.

Zo werd mij, nadat de snitch eerst op het kantoortje van de baas had gezeten en iemand anders een wurg-studiecontract had ondertekend, heel subtiel gevraagd wanneer ik nou eens examen ging doen. Hahahah.....toen ik mijn NON antwoord had gegeven, moest de snitch 'toevallig' weer even naar het kantoortje.

Sommige mensen ontstijgen het kleuterschoolniveau echt nooit.

Het geeft ook aan dat er in mijn bedrijf helemaal geen solidariteit onder het personeel is, dus iets samen regelen over de arbeidsvoorwaarden is een utopie. Ik heb in het verleden maar al te vaak gehoord dat iedereen achter mij stond en stond ik daar om mijn recht op te eisen, stond ik daar helemaal alleen. Iedereen bibberend achter zijn bureautje, want stel dat ik mijn bonus kwijt raak daardoor. Allemaal volwassen mannen. Die toen ik ontslagen werd uiteindelijk me bang vertelden dat ze maar niet hadden gebeld hoe het ging, want anders zou de baas dit zien.

Dat waren nog eens fijne eenzame tijden. En die voorzie ik nu weer.

Van de week ga ik naar het Juridisch Loket om te laten kijken naar mijn arbeidsovereenkomst en mijn arbeidsomstandigheden. Dat is nog gratis gelukkig.

Vanochtend vroeg al de acceptgiro's ontvangen van de Belastingdienst. Het rare is dat het relatief lagere bedrag van de zorgtoeslag in bedragen van 20 euro mag worden terugbetaald per maand (dat zou nog net kunnen), maar de huurtoeslag is 100 per maand. Werken die 2 toeslag-afdelingen niet samen?

Weer veel om uit te zoeken en op te lossen en om gillend gek van te worden. En toch laat ik dit niet gebeuren; dat gillend gek worden. Het is maar geld. Wat ik niet heb, maar daar verzin ik ook wel weer iets op.

Gelukkig zo eerst een eind lopen. In de natuur. Ook gratis.

Busje komt zo!

Om de onrust in mijn hoofd te verdrijven vond ik het een goed idee om de zaterdag anders te laten verlopen dan normaal (boodschappen, tuinwerk, niks).

Dus geen boodschappen gedaan (toch nog wel genoeg in huis) en op de streekbus gestapt - die nog gratis is in mijn zomerabonnement - en rijden maar. Gewoon maar kijken waar je uit wil stappen. Niks hoeft; alles mag.

Helemaal tot het eindpunt? Bij de luchthaven uitstappen? Ik reed naar een winkelcentrum in een stad in de buurt en vond het wel komisch om daar op de heeeeeeule dure tassen afdeling van een warenhuis wat zijn imago juist naar exclusief heeft verlegd,  rond te kijken. 3 tassen en mijn belastingschuld was afbetaald. Ik word er niet begerig van, maar juist tevreden; wat ben ik blij dat ik geen enkele behoefte/hunkering heb om met een tas rond te lopen met een groot label van de designer erop. Of een grote portemonnee met designlabel. Helemaal niet. Wel kan ik de ontwerpen bewonderen net als mooie schoenen. Of alle mooie Tweezer dingen. Of die mooie jongen die stukjes Tony Chocoloney stond uit te delen.

Dat sloeg ik niet af; slavenvrije gratis chocola. Goed voor het humeur. En heerlijk op de parfumafdeling door een wolkje heerlijke lucht lopen. Dan ruik ik tenminste zalig.

Daarna even verder gekeken, maar het bleef bij kijken en vooral genieten van kinderen die overal levensgrote Lego-figuren zagen want het bleek Lego thema-week te zijn. Midden in het winkelcentrum een soort ballenbak met jonge ouders (sommige vaders deden hard hun best Goede Vader te zijn, al droop de verveling van hun gezicht) en dito kinderen. Met Lego kan je alles maken tenslotte.

En oh wat fijn dat ik dat niet meer hoef. Pas over een jaartje of twee, drie weer schat ik in.

Bus weer in en al bijna thuis, toen ik bedacht dat ik nu nog niet thuis wilde zijn, maar even het hoofd leeg wilde hebben. Dus weer in de bus en teruggereden. Als ze de camerabeelden van de bus nakijken zullen ze ook wel denken aan Speed (die film); telkens dezelfde beelden!

Daarna de bus weer uit en even bij een bekend punt naar vliegtuigen staan kijken en bedenken dat ik naar het werkterrein van beide kinderen zat te gluren. En daarna voelde ik 3 spetters en ben de bus weer ingegaan.

En pas toen had ik rust. Weten dat het met die twee goed gaat, ze fijn werk hebben en allebei een stevige relatie. Daar gaat het om tenslotte.

Dus thuisgekomen relaxte kleding aan (zo'n strandjurkachtig ding), waxinelichtjes aan, kaarsen aan en simpelweg genieten van opgenomen programma's, van een gekookt eitje en mijn eigen moto: Het komt goed.

En wat enorm lief dat zoveel lezers meedenken. Dat raakt me. En geeft me weer moed om gewoon maar weer de nieuwe week te beginnen.

Zon op zaterdag zwijmel

Omdat ik gisteren mezelf ernstig moest aanspreken om niet in paniek te raken na het openen van de enveloppe van de Belastingdienst, heel ernstig en er nog een paar Adem in en Adem uit kreten tegen aan gooide (krijg je wel rare blikken in de supermarkt) gekozen voor iets vrolijks.

Want genoeg met het laten vergallen van mijn stemming door dit bericht. Het is maar geld. Dat ik het niet heb, is van later zorg.
En ja, slecht geslapen, dus vandaar alles in de wasmachine, want een beetje doorweekt van angstzweet, maar gelukkig heeft daar niemand last van.

De zon schijnt, de witte was zit in de wasmachine, ik heb genoeg te eten in huis, met mijn kinderen gaat het goed, ik kan nog steeds in Boerkini op het strand liggen (hebben ze die in mijn maat??) dus blijf kijken naar de goede dingen. Heb wel voor hetere vuren gestaan en dat ook overleefd. Dus maak een lekkere kop koffie, leef en lach en geniet van de zon.

Blijf je pad volgen en blijf vooral jezelf trouw.

Klem

Je kan je klem zuipen en je kunt klem zitten of iets met klem beweren. Je kan een klem gebruiken, of een klemmetje, voor je haar of je tepels of je papieren. Sommigen beweren dat een maagklem me goed zou doen. Ik zou wel eens iemand in een armklem willen nemen en sommigen beweren met klem dat je met werken altijd meer verdient dan je hand ophouden.

Ik voel me momenteel tamelijk klem zitten.

In het kader van de eigen broek op willen houden, nam ik een baan aan bij een Slavendrijversbedrijf. Omdat er ook niets anders voorbij kwam die een 50plusser aan wilde nemen. Dus het was deze baan of de bijstand. 

Dus koos ik deze baan. Nou ja...kiezen uit 1 is geen keuze natuurlijk. 

Had niet gedacht dat mijn daadwerkelijke uren hier zo minimaal waren, terwijl ik toch echt 4 dagen in de week werk,  omdat de pauzes niet doorbetaald worden en zelfs de plaspauzes niet. En omdat mijn vakantiedagen niet betaald worden en mijn ziektedagen niet. Oh ja, mijn reiskosten mag ik ook zelf ophoesten. En omdat er nog steeds geen werkgever voorbij kwam die mij wilde aannemen, behalve een gelijksoortige baan en ik dacht dat ik niet van kwaad tot erger moest gaan doen, ben ik hier nog steeds.

Dus verleden jaar na een paar maanden ontsparen toch maar de toeslagen aangevraagd. Mijn salaris zo hoog mogelijk ingeschat. En ook nog telefonisch navraag gedaan bij de Belastingdienst of ik in de berekening van mijn inkomen wel de juiste methode had gehanteerd. En ja hoor, dat had ik volgens de medewerker aan de telefoon. 

En dan toch zien dat je totaalinkomen voor 2015 net iets te hoog is, want dus niet de correcte methode gevolgd, zodat het net iets te hoog is jammer de bammer, maar mevrouw dan mag u dus uw gehele huurtoeslag en een gedeelte van de zorgtoeslag terug betalen. Jaha...grappig he...soms schoot uw inkomen per maand onder de bijstandsnorm, maar ach uw TOTAAL zit er boven en daar kijken we naar. En tsja...die paar tientjes erboven dat noemen wij bij de Belastingdienst een gevalletje van "leuker konden we het niet maken".

Dit jaar geen toeslagen aanvragen is geen optie. Van mijn netto inkomen alleen kan ik mijn vaste lasten niet meer betalen. En het ontsparen is een keertje klaar. Dan is er niets meer te ontsparen. Heb je een negatief fortuin. En de uitkeringsinstanties zeggen doodleuk, als je moet wachten op je geld totdat er een besluit is gevallen, dat iedere Nederlander zich minimaal een maand zelf moet kunnen bedruipen. Dus tot de nul opmaken is ook niet verstandig. En soms is wat verstandig is, niet eens mogelijk.  Want:

Bij thuiskomst vandaag inderdaad een fijne brief op de mat. Of ik alles wil terugbetalen. Joehoe!!

Een advocaat in de arm nemen om mijn arbeidscontract te laten aanvechten is ook een geval van jammer de bammer, want te hoog inkomen voor een toevoeging (men kijkt naar het peiljaar van 2 jaar terug) dus mag ik een advocaat zelf zijn uurtarief gaan betalen. En het is gevaarlijk om het peiljaar naar dit jaar te laten verleggen, want het jaar is nog niet voorbij en wie weet welke bank ik nog overval. win.

Mijn rechtsbijstand had ik wegbezuinigd. Ja...nu zou ik zeggen, dat dit erg dom was, maar goed...ook in het kader van zo min mogelijk vaste lasten. En dan is dat tientje per maand alweer teveel.

Daarom krijg ik enorm het geval dat ik klem zit.  In een soort van drijfzand, waarin ik langzaam wegzink en uiteindelijk in verdwijn als ik niet oppas.

En dan denk ik al aan die mensen die wat minder handig zijn met formulieren, berekeningen en overzicht houden en snap ik heel goed waarom ik niet wegzink. Daaronder dat drijfzand van toeslagen en regelingen liggen alle reeds gezonken mensen. Ik sta op hun schouders.