Kijk ik weer, met veel plezier, naar een aflevering van Father Brown op BBC First, dan vallen mij altijd de zelfgebreide vestjes op in de serie.
Van de huishoudster:
Van de gastspeelsters:
Mooi ajour.
Een truitje met Egypische motieven. Hoe leuk!!
En op het grote internet vond ik deze, het originele jaren 50 patroon:
Mooi lurex vestje van Bunty (heerlijke naam toch!)
Buiten dat de aankleding zorgvuldig en goed is gedaan van deze serie, vraag ik me dan altijd af; wie breit die kledingstukken. Heeft de BBC een breister in dienst? Of een groepje breisters?
Ben momenteel een sjaal met stippen aan het breien. Dat gaat heeeeeeeeeeeeeel langzaam want ik brei die stippen in en dan had ik bedacht met allemaal losse bolletjes te werken voor die stippen, die ik dan per bolletje in boterhamzakjes doe om uit elkaar te houden en na iedere pen weer even alles uit elkaar draaien. Jemig....je zou er overstuur van raken. En toch is het heel ontspannen, want weinig ruimte voor andere gedachten dan bolletje hier en bolletje daar. Heerlijk!
Ik hou ervan naar dit soort details zoals die truitjes en vestjes te kijken en te zoeken. Ook de kopjes op de keukentafel vind ik interessant om te bekijken. Klopt het met de tijd?
Nu kreeg ik een aantal maanden terug, samen met het jaren 20 Amsterdamse stijl kastje van mijn Opa en Oma ook nog een aantal dozen van mijn moeder. Ja, daar zat het servies in van mijn overgroot-oma. Iedereen vond het nogal grof, maar ik zag een unieke stijl en zei dat ik het wel mooi vond. Niet dat ik het ook wilde hebben. Want ik heb al genoeg servies in huis.
Omdat mijn moeder vrijwel alles wat aan mijn vader of zijn familie herinnert het huis uit aan het werken is, drong ze (zeurde ze) wanneer ik dat kastje wilde hebben. Om een lang verhaal kort te maken, staat het nu in mijn huiskamer. Met die dozen onuitgepakt nog erin.
Maar alweer langdradig verhaal; ik zag dus dat servies ooit op de keukentafel staan bij Father Brown.
Wat ik opmerkelijk vond aan het gesprek met mijn zoon is dat hij mijn moeder in haar rol als Oma beziet. Zo stuurt hij haar vaak kaartjes van de plekken op de wereld waar hij voor zijn werk moet zijn. Omdat ze dat leuk vindt. En hij ook.
Hij vindt haar een fijne Oma. Terwijl ik nog wel wat vragen heb bij hoe ze bepaalde dingen deed als moeder. Daar ook gesprekken voor heb bij mijn therapeut. Maar ook; Dit leerde me dat ik hem niet mag beinvloeden met MIJN mening, mijn visie op dingen en dat dit ook maar slechts mijn gevoel is.
Ik weet zeker dat vrijwel iedereen een andere herinnering heeft aan dezelfde dingen. Of een andere kijk op zaken. Ook mijn broers en zussen. Maar ook dat mijn moeder in haar rol als Oma een veel lievere en mildere vrouw is dan toen ze moeder was.
Dat haalt de zwaarte er een beetje vanaf voor mij. Dat besef. En wat een lieve vriendin me vertelde; dat sommige mensen beperkt zijn. Dat ze niet in staat zijn om te reageren zoals gebruikelijk is.
En natuurlijk snap ik ook steeds beter dat mijn moeder heel erg jong was toen ze kinderen kreeg en van toeten nog blazen wist. De leeftijd van meisjes waar mijn zoon al niet meer warm voor loopt want te onvolwassen vindt hij.
Had vanochtend een oude banaan verwerkt in bananenpannenkoekjes, maar de laatste die was nogal hard gebakken (afgeleid) en nogal zwart geblakerd. Hahah...Past wel bij de zwarte koffie.
Waarvan ik nu nog maar een lekker kopje neem.
Buiten donker, nat en regen, hagel en andere neerslag. Binnen zorg ik voor warmte (kachel nog niet aan hoor...beetje bezuinigen zolang ik het kan rekken) door alweer wat aan de luxaflex te doen, wat dingen voor Kerstmis neerzetten en ik vind dat ik vandaag niks hoef. Maar wederom wel veel mag.
En ondertussen doe ik toch meer dan ik dacht te kunnen.
Kan alweer een vinkje zetten op mijn lijst van taken. En dat geeft altijd een prettig gevoel. Gedaan en weg ermee.
Nou ja, in geval denk ik dan maar totdat de belastingdienst mijn bewijsstukken heeft geaccepteerd, maar dat zien we dan wel weer. Wat ben ik blij DAT ik kan denken in termen van 'dat zien we dan wel weer', want maandenlang kon ik eigenlijk alleen maar denken 'stel dat' en dan het allerslechtste scenario bij alle zaken bedenken. En daar weer urenlang over piekeren.
Dus fijn dat ik in staat ben om die maalstroom aan gedachten een andere richting op te wijzen. Of op een stopbord te wijzen.
Foto van Pixabay
Nu moet ik wel zeggen dat het vandaag een beetje als een kantoordag voelde, want vanaf dat ik wakker was ben ik eraan gaan zitten, om alle puntjes op de i te zetten, de 'ietjes' keurig uit te werken en die punt waarover ik vannacht droomde er ook nog aan toe te voegen. Zo blij dat ik nu een werkende printer heb (kado van mijn kinderen voor mijn verjaardag) en dat ik 'm geinstalleerd kreeg. Hoefde ik niet naar de bibliotheek om te gaan printen dus dan scheelt weer een fietsritje door de regen.
Ondertussen wel een rare printermelding, maar gelukkig even snel online gezocht wat het kon zijn en ook weer zelf kunnen oplossen. Yeh me!
Tussendoor toch ook nog maar even wat luxaflexlamellen schoongemaakt. Om even uit het uitzoekwerk te zijn. En om me bewust te blijven van het nu. Want ik voelde wel onrust.
En oh ja, witte was gedraaid en opgehangen. Heb ik morgen tenminste weer schone onderbroeken.
Net even alle papieren bij het postkantoor aangeleverd. En als aloude piekeraar toch maar wel Aangetekend verzonden. Maar ruim op tijd. Wel door de regen, paraplu waaide half weg, dus alsnog lekker nat, maar ach...ik hoef nu nergens meer heen, kan een lekkere warme kop thee drinken, dus niets te klagen.
Ik zag in mijn email een nieuwsbrief van mijn bibliotheek en een aangekondigde lezing van Tommy Wieringa. Ik vind dat zo'n erudiete man en zijn schrijfstijl bewonder ik al enige jaren dus ik had alweer een gedachte dat dit wel leuk kon zijn. En ook vannacht schoot er door mijn hoofd dat ik niet alleen moet denken maar meer moet doen.
Dus vandaag een kaartje gekocht voor iets in 2018. Wat voor mij al bijzonder is; dat ik al dingen plan in een volgend jaar. Dat ik plan en dat ik iets wil. Dat ik mezelf wel zie in 2018.
Wat een rijkdom is dat; twee volwassen kinderen waarmee ik met beiden werkelijk goed contact heb. Sterker nog: die veel van mij houden en ik hou nog meer van hen (hahah...echt!!).
Foto van Pixabay
En een toetje bovenop dat besef is, is af en toe mooie gesprekken, zomaar aan een tafeltje in een superleuk eetcafeetje ergens. Met hem bijvoorbeeld. Mijn zoon.
Die weer volop geniet van zijn leven en die plannen blijft maken en heeft. Oh wat kan ik hem als voorbeeld nemen.
Maar ook heel erg grappig om hem, als bijna 30-jarige horen zeggen dat hij nu pas beseft hoe weinig inzicht hij nog echt had toen hij 20 was (maar dat wel aannam) en dat dit misschien ook zo is als hij nog ouder wordt. Waarop ik dit beaamde. Zelfs ver in de vijftig kan me het gevoel bekruipen dat ik toch eigenlijk nog maar weinig echt weet. Altijd zoekende naar doe ik het wel goed.
Zo leuk om gewoon even te kunnen zeggen ' zullen we afspreken" en daar tijd voor te hebben allebei (morgen werkt hij weer).
Hij vraagt ook door en dat maken die gesprekken interessant, leerzaam en prettig en soms ook confronterend. Hij wijst me ook op zaken die hij niet zo prettig vindt van mij. Waar ik me misschien niet eens van bewust was dat ik dat zo zeg of doe. Of wat het effect is op mensen om me heen hiervan.
De lunch was lekker, maar een beetje veel vond ik. Dus mocht ik de rest in een Doggy-bag mee naar huis nemen. Nog een eind door de stad gewandeld en gekeken naar hoe de Kerstboom werd versierd op die grote Markt. En weten dat ik vandaag verder niets hoef, wel veel mag.
Opeens zie ik ze overal. Online en - als ik in een winkel durf - in de winkels.
De maffe Kersttrui.
Ooit, toen ik nog getrouwd was, zeker honderd jaar terug, bedacht ex-man dat het leuk was om met een heel nieuw type vliegtuig en een nieuwe maatschappij 'even' naar Manchester op en neer te vliegen. En ook nog Business Class. Als je bij een luchtvaartmaatschappij werkt dan is 'even' een ander begrip. De avond voor Kerstmis. (klinkt bijna als een Kerstverhaal...)
De vlucht was kort maar uitermate goed verzorgd want grote en exclusieve maatschappij. En op Manchester aangekomen viel het me op dat iedereen daar wel iets van een grappige kerstversiering droeg. Of een rode muts, of een gewei op het hoofd, allemaal heel gezellig. En het vliegveld was zo mooi versierd. Daar konden ze bij ons nog een puntje aanzuigen. In Nederland deed men nog niet zo uitbundig aan Kerstmis.
Nu is de trend steeds meer over the top en begint het versieren en optuigen (en af-) al lang voordat Sinterklaas het land uit is.
Lang verhaal verder want de terugweg ging er geen vliegtuig meer. En alle balies waren gesloten. "Kerstavond meneer". Dus we hebben toen het hele vliegveld van die stad afgelopen om nog een open balie ergens te vinden voor een vlucht terug. Uiteindelijk gelukt, maar de Kerstsfeer die was ver te zoeken. En het was bijna een echt Kerstverhaal. Niemand had een plekje voor ze!!
Maar die Maffe Kersttrui-trend dus:
Is het iets Engels, iets Amerikaans of gaan we dit omarmen en wordt het ook iets Nederlands. Om zo gek mogelijke trui (lampjes, etc) aan te doen met Kerstmis.
Hoe zit dat in andere landen? Weet iemand daar wat over. Wat doet men daar? Wat doen jullie?
Blij zijn omdat ik merk dat simpele taken volbracht worden. Na er heel lang er tegen aan gehikt te hebben.
Dan is de aloude Nike slogan (Just do it) wel een goede. Niet teveel nadenken, maak een begin. En eenmaal begonnen merk ik dan dat die inspiratie vanzelf wel komt. Of niet, maar dat is dan ook niet erg.
Wat me ook heel erg ondersteunt en inspireert - al jarenlang - is de Flylady tactiek van babysteps. Alles in kleine stukjes ophakken en ook bij haar het simpelweg gewoon doen. Niet urenlang, maar 15 of 10 minuten met aandacht. Mindful. De maand December is ook pampermaand. Dat betekent dat je naast de huishoudelijke klussen ook bewust tijd voor jezelf mag vrijmaken. Even een handcreme gebruiken, of douchen met een lekkere geur. Of een stukje uit dat boek lezen.
In managementland heet dat in stukken hakken van een grote taak (en daardoor het verbeteren van het proces) Lean en/of Kaizen. Er zijn hele trainingen die je dat leren. En hele hordes coaches die je dat willen leren, maar al te graag. Of een managementfunctie die op het kwaliteitsniveau toeziet.
Toen ik nog 'manager' op mijn visitekaartje had staan - of uberhaupt een visitekaartje had haha - mocht ik in een hele grote fabriek boven de rivieren waar ze vrachtwagens maken, een rondje fabriek doen en het was mooi te zien hoe enthousiast iedereen was over hun stukje van de productie van de vrachtwagen. En ook hun verantwoordelijkheid echt voelde voor precies dat ene stukje. Buiten dat was het een sociaal bedrijf in tijden waar de meeste grote fabrieken en ondernemingen hun personeelsbestand uitdunde. Nog altijd als ik een van hun vrachtwagens zie dan denk ik 'he...daar heb je er weer een van die fabriek".
Gisteren vierde mijn kleinkind haar eerste verjaardag met familie en vrienden van de ouders. En zo leuk om te zien hoe blij een kind is met een simpel ballonnetje. Kind zelf was zich denk ik niet zo bewust van het feestje want op een gegeven moment lag ze lekker in haar bedje te slapen, met nog een aantal kleine kindjes die ook bekaf waren. Of te hyper. Veel jonge kinderen en veel te zien. Slingers, ballonnen, vriendjes en lekkere dingetjes.
Mooi voorbeeld voor mij om maar niet door te blijven gaan tot je gaat janken, maar gewoon lekker rust nemen als je lichaam dat nodig heeft (en je geest). Dus dat nam ik me ook voor. Voor vandaag. Want gisteren heen en weer reizen, bijna uiteraard met de nodige vertragingshobbels is nog steeds vermoeiend merk ik. Wel veel zien onderweg, vooral mensen met hele grote pakketjes in vuilniszakken verpakt. Zo leuk die surprises voor een Sinterklaasfeest. Zijn nog best aardig wat mensen die Sinterklaas vieren. Had voor mijn kroost en kleinkroost en aangetrouwd kroost ook iets meegenomen van Sint (en Piet). Misschien volgend jaar niet meer te koop want niet Politiek Correct.
Ik droomde weer levendig (wat ik ook al verwacht had) en werd wakker op een tijd waarop het nog donker is. Probeerde weer te slapen en dat lukte half.
Dus vandaag een beetje lager tempo (jaahaaa....het kan nog lager!!). En bewust een heerlijke Zengeur (van Rituals van een Kerstkado van vorig jaar nog) kiezen voor onder de douche. De wasmachine draait lekker, straks mijn bed fris en schoon opmaken en de Flylady taak voor vandaag (naast de 'normale' routines uiteraard) uitvoeren: de keukenkastjes van de buitenkant schoonmaken. En ze benadrukt dat er geen foute manier is van schoonmaken. Doe wat bij je past, maar doe het.
Foto van Flylady.net
En wat ik heel erg waardeer in de coaching van Flylady is dat ze niet de nadruk legt op wat je vandaag allemaal weer niet hebt gedaan of dat je denkpatroon fout is, nee, zij benadrukt dat je blij en dankbaar mag zijn dat je weer wat gedaan hebt. Hoe weinig ook. Hoe 'fout' ook. (Fout als in niet eerst een sopje en dan droog afnemen of niet helemaal perfect die vloer dweilen of zoiets). En dat iedere dag weer een nieuwe dag, nieuwe ronde is. Je springt gewoon weer op de trein, die huishouden heet. Maar eigenlijk "Leven".
Dat zij huishouden doen Blessing your home noemt. In plaats van Haathouden of zucht, steun, kreun ik moet weer..
Klein verschil in naam, maar in mijn hoofd voelt dat anders. Het maakt dat je je huis een veilige plek maakt. Voor jou en dus ook opgeruimd, schoon en overzichtelijk.
Juist omdat Flylady een aantal keren een diepe depressie heeft meegemaakt en overwonnen, weet ze heel goed hoe je iemand nog verder in dat diepe gat kan praten en hoe juist niet. En ze is niet betweterig in de zin van 'Als ik het kan, dan kan iedereen het', want ze weet maar al te goed dat dit een dooddoener is waar je niet op zit te wachten.
Finally Loving Yourself noemt Flylady dit proces van wel dingen doen, hoe klein ook. Elke dag weer.
Zo, nu jas aan en een rondje lopen. Ook met timer aan en dat werkt prima voor mij. Het is opwekkend te zien dat ik in dezelfde tijd steeds verder kom, dus grotere rondjes maak. Om die kerk.
Grijsgedraaid, begin jaren 80 de lp - Secret Combination - toen ik pas op kamers woonde in de Domstad. Zwijmelen over een mooie Amerikaan, later over een Antilliaan en nog later over een Afrikaan.
Het rijmt wel en het dichtte ook.
Randy Crawford, prachtige dame met een geweldige stem en hele mooie tanden.
Nog steeds blijft de tekst mooi. You might need somebody.
Wat een mooie koude ochtend trouwens vandaag. Alles is witberijpt hier. Goed begin van de decembermaand.
Wat zou ik weer eens graag kunnen/mogen/willen doen:
Naar de kapper.
Ben al heel lang niet meer geweest. Hoera voor lang haar wat ik ook nog eens kunstig kan opsteken en dat ik niet bang ben om mijn pony zelf bij te knippen en dat ook goed kan. Maar het gevoel dat iemand je hoofd masseert is prettig. Alleen lang zitten wachten en veel lawaai aan mijn hoofd dat trok ik niet de afgelopen maanden (zeg maar gewoon een jaar..zo lang geleden is het al). Ik ga al naar een budgetkapper en er is een kapster die mij altijd heel goed knipt, maar toen het vorig jaar steeds moeilijker was om mezelf iets te gunnen, maakte ook dat me niets meer uit. Er goed uitzien? Waarvoor?
In mijn kappers-potje zit al maanden genoeg geld om te gaan. Toch ga ik nog steeds niet. Heb er de kracht niet voor. Gun het mezelf ook niet. Zie niet in waarom. Nee, dat klopt niet. Ik zie wel waarom, maar kan het nu nog even niet. Thuiskapster is geen optie. Ooit wel gehad, maar die was in 5 minuten klaar en het zat voor geen meter. Kreeg het idee dat ze dit werk met weinig liefde en aandacht deed.
Bij die ene kapster juist wel. Dan voel ik me heel eventjes gezien. Een normaal mens. Oh...bijna een vrouw.
Naar de tandarts
Dat is zo mogelijk nog erger. En daar schaam me ook heel erg voor. Heel erg. Echt heel erg. Niemand weet dit. Zelfs mijn kinderen niet. De praktijkbegeleidster Diabetes wel. Al jaren niet meer geweest. En de boel brokkelt af, stort in en eerlijk gezegd lijkt me een gebitje prima. Nooit meer kosten en altijd een stralende lach, die je 's nachts in een glaasje stopt. Noten eten kan ik dan wel vergeten, maar ja...al jaren No Nuts.
Mijn oude tandarts wil ik/durf ik niet meer terug; heb een enorm wantrouwen in zijn 'goede' bedoelingen, sinds ik daar ooit een voortand liet bleken - nota bene omdat een vriend me zei dat hij me dan mooier zou vinden - , van te voren vroeg wat de kosten waren en achteraf een factuur kreeg die 3 x zo hoog was. De foto van zijn grote zeilboot zei me genoeg. Achteraf. Ook dat ik al lang een kies mis, maar hij nooit over een brug of een kroon begon, vind ik nu raar.
Dus dub erover of ik voor 2018 wel een tandartsverzekering neem (voorgaande jaren niet gedaan, maar dus ook nooit bij een tandarts geweest) en dan moet ik ook nog op zoek naar eentje die mij accepteert, ongesaneerd zeg maar wat ze voorheen bij het ziekenfonds als term hadden. En een tandarts zoeken. Ik ben nog steeds op zoek naar mezelf eerlijk gezegd en dat is al bijna een dagtaak.
Nee...doe mij maar dat gebitje. Goed genoeg. Maar eerlijk; wat doe ik als er opeens een voortand uitvalt? Behalve slissen. Altijd mijn mond dichthouden zoals Josephine de Beauharnais, omdat haar tanden helemaal zwart waren, is ook niet altijd mogelijk. Je wilt af en toe toch ook tegen een Napoleon zeggen dat hij nu even moet stoppen met weer een land innemen. Sssssssssstop!
De stad in/ de wijde wereld in:
Durf ik niet.
Iets kopen, zonder eerst na te denken wat dat voor mijn budget betekent.
Koop die mooie sjaal, haal dat parfum (oh ja....mijn laatste flesje kocht ik in New York in 2011), lak je nagels doe eens gek, koop dat boek, ga naar de bioscoop, of ga lekker naar een museum, of ga gewoon door een stad lopen. GA dan mensch!!! Of bedenk en doe wat ooit je motto was: Hoe kan ik dat voor elkaar krijgen!?
(Toen ik dit geschreven had bedacht ik dat ik bestelde foto's van kleinkind nog moest ophalen, die lagen er ook alweer een weekje of zo en dan kon ik gelijk langs de bibliotheek boek inleveren en vers leesvoer inslaan.
Bus 1 kwam net aanrijden toen ik nog te ver weg was om te gaan rennen (aka harder strompelen). Toen ik bij bus 2 (de andere kant op maar dan kon ik daar wel overstappen) stond te bedenken en te kijken wanneer deze bus zou komen, hing het schema vanaf 10 december er al. En dus bedacht ik dat ik dan maar moest gaan lopen naar overstapplek dan had ik direct ook weer wat beweging. Net toen ik de eerste paar passen had gezet, kwam bus 2 aanrollen, maar ook daarvoor net weer te ver weg). Naar bus 3. Zag aan de mensen die bij de halte stonden dat de bus er aan kwam rijden, dus versnelde mijn pas. Nog 1 meter van de deur reed waarschijnlijk de bus met Fred Teeven als chauffeur al weg. Fred en de bus
Fijn; dan wachten we maar. Hoe fijn is Openbaar Vervoer. Het was in ieder geval droog.
Maar dus wel in het centrumpje geweest, foto's opgehaald en jemig wat is het druk overal. Kreeg het er benauwd van of was dat omdat ik de hele dag de kachel nog niet hoger had gezet dan 15 graden en het in de winkel lekker warm was. Maar naar de bieb dan, boeken ingeleverd, boeken geleend en even naar het toilet - gratis). Wat een opwindend leven!
En toen op de terugweg bij die leuke Deense winkel een klein zwart boekje gehaald, dan kan dat als agenda 2018 gelden; Ga ik zelf wel de weken erin maken/schrijven/tekenen. Keek op de week uniek exemplaar zeg maar. Je moet toch wat.
Al met al toch weer een beetje opgeladen. Gelukkig zat Fred Teeven op een andere lijn, want deze bus stopte normaal bij de halte en mijn automatisch ingestelde schemerlampje was al gezellig aan het branden thuis.)
Als ik her en der lees hoeveel mensen voor een gekkigheidje kunnen uitgeven, een simpel schoenkadootje van in de vijftig euro per kind/kleinkind, dan voel ik me lullig als ik een chocoladelettertje van € 0,25 - uit de opruiming heb gekocht. Als malligheidje, want mijn kinderen zijn uiteraard al oud genoeg om helemaal niet meer in Sinterklaas te geloven. En dat Zwarte Piet verhaal daar trapten ze sowieso niet in. Hun eigen vader was zwarter. Een diepte-investering van wel € 0,75!!! Nou mam...wat heb je je weer ingespannen.
En ja hoor; ik snap al heel lang dat mijn liefde niet in dure kadootjes zit, maar het voelt gewoon uit balans als de schoonouders van zoonlief hem een kado van honderden euro's gaven en ik vorig jaar met een Thee-mannetje (soort van thee-ei) op de proppen kwam. Uit een 'designwinkel' maar goed...niet meer dan een tientje. En heul klein. Net zo klein en onbetekenend als ik me voelde toen. Bij hen was alles groter, beter, verder weg (de vakanties), mooier en vooral duurder.
Het voelt niet goed om op die vlakken allemaal niets meer voor te stellen. En ook weten dat dit niveau niet meer in het verschiet ligt. Het roer is compleet omgegooid en niet omdat ik dat wil, maar omdat de economie dat wil. En nu ook nog mijn kop en lijf.
Pedicure:
De eerste en laatste keer dat iemand aan mijn voeten zat was ook in New York in 2011. Wat was dat trouwens een heerlijke tijd met mijn dochter daar. En man man man....wat werd ik gek van alle tripjes naar kledingzaken, schoenenwinkels en een grote Outlet buiten New York waar ze o.a.een Levi's kocht voor USD 20,--.
Die pedicure - zo'n salon die ze op vrijwel iedere hoek van de straat daar hebben om je handen en/of voeten te laten verzorgen - was iets wat mij heel erg fijn leek om te doen. En ook zo typisch New York-achtig. Net als die slappe koffie in de ochtend en een bagel bij de Deli. Voelde me zo ingeburgerd. hahah!! Vrouw van de wereld. Oh yeah. En dan nu zo'n klein polderwereldje.
Jahaaaaaaa.....natuurlijk kan ik vanavond mijn voeten in een bak gooien en ze dan vertroetelen. En dat zal ik dan ook echt wel weer een keer doen. Maar het is toch een ander effect. Verzorgd en aangeraakt worden.
Reizen, als in een vakantie boeken:
Tsja. Ain't gonna happen verwacht ik.
Een avond stomende sex;
Helaas laat mijn budget niet toe dat ik daar iemand voor inhuur. Andere opties - behalve ook dat zelf doen - liggen niet in het verschiet. Terwijl ik het zo goed kan!
Klaar met klagen. En mijn waxinelichtjes en de kachel aandoen. Gordijnen (alweer wat schoner) dicht en creeer je eigen wereld. Net als in die serie: Fantasy Island. Ja, die met die dwerg kleine man.
Mooi ajour.
Een truitje met Egypische motieven. Hoe leuk!!
Mooi lurex vestje van Bunty (heerlijke naam toch!)
