De titel van het boek van Antoinnette Scheulderman over het leven met een huisdier en hoe dat je leven (meestal positief) beinvloedt. Word er wel erg blij van en zou bijna al mijn vrienden met honden of katten dit boek kado willen doen. Zo herkenbaar zijn de verhalen over hoe erg het is als je je liefste huisdier moet missen. En dat die gevoelens niet raar zijn.
En inderdaad sommige mensen dan botweg zeggen..dan neem je toch gewoon een nieuwe!
Deed me eraan denken om voor mijn zus een kaartje te sturen, want een jaar geleden ongeveer overleed haar kat plotseling. En ze was daar nog maanden heel verdrietig van. En een beetje overstuur.
Zou haar ook dat boek graag laten lezen, maar ze leest eigenlijk alleen tijdschriften. En volgens mij is ze geen lid van de bibliotheek.
Maar fijn boek, ook als je geen huisdier hebt.
Gelukkig gaat net de zon hier af en toe schijnen, want bij wakker worden was het grijs en grauw. En gisteren in de tuin gewerkt, maar vond het ook nog fris, dus nog winterjasje aan.
Er staat stond een afspraak bij de Tietenpletterbus. Op zich vind ik die afspraak niet zo eng en ook het pletten niet (het is maar 10 minuten denk ik totaal en er zijn wel vervelender dingen te bedenken). En eigenlijk blij dat het kan.
Maar dat ik dan alweer op de fiets erheen moet (want vind het onzin om zo'n klein eindje met de bus te gaan), dus in mijn hoofd al de hele route gescand heb en nu nog steeds niet weet of ik wel ergens op een verhoogde stoep kan afstappen, da's niet zo fijn. Dat malen. Door juist steeds meer te fietsen wil ik ervan af, dat nadenken en shit...ik kan niet 'zomaar' afstappen, want dan blijft mijn been hangen en donder ik om.
Maar goed; het pletten tot pannenkoek (spekpannenkoek)dikte is weer achter de rug. Er hing een bordje dat 1 op de 7 vrouwen met borstkanker te maken krijgt in haar leven. Wat dit precies betekent (want volgens mij hing er 2 jaar geleden een bordje dat dit er 8 waren) is niet helemaal duidelijk, maar het deed me wederom bedenken dat het niet onlogisch zou zijn als ik iets zou hebben. Waarom ik niet.
Maar uitgeplet en weer de fiets gepakt (jaaaa, er was een hoog stoepje) vond ik, en ik had dat al op mijn kalender geschreven met een vraagteken, dat ik ook maar weer eens naar de kapper moest of eigenlijk mocht. Want ik fiets erlangs en dus kleine moeite om daar af te stappen (oh God...) fiets in het rek en naar de winkel.
Zonder om te vallen af kunnen stappen en wat een mirakel; er zat niemand te wachten en er zat ook niemand in de behandelstoelen. Ik kon direct naar de wasbak. Fijn weer een stuk eraf laten halen en in model laten knippen, goed doorgesproken hoe ik het wil en vooral hoe niet en dat ik het thuis vrijwel nooit föhn en zeker niet met allerlei borstels en dan met een kapsel a la Beatrix de deur uitloop, wat ik thuis nooit meer na kan doen. Bij de kassa bleek uit de administratie dat ik al een half jaar niet was geweest. Oeps.
Met een lichter hoofd bedacht ik me dat ik dusssss nu ook voor een fiets moest kijken met een lagere instap. Dus daarhenen gelopen, naar de fietsenmaker. Tsja...leuk maar nogal duur, dus nog maar eens nadenken hoe ik dat op een andere manier voor elkaar kan krijgen. Het heeft geen haast. Plus dat ik het nog steeds heel eng vind om een nieuwe fiets te hebben. Het jatgevaar is hoog. Dus ga dan liever voor een wat ouder uitziend exemplaar (of, wat ik nu heb; wel nieuw maar koopgoed en dan een heeeeeel oude set fietstassen erop. Dan oogt het ook oud).
Als ik fietsend weer terugrij (neee....nu eens niet via een omweg (dan hoef ik niet af te stappen), maar hup...immer gerade aus en je kan het!! En moet je stoppen voor een stoplicht en er is geen stoepje, of geen ruimte voor jou bij het stoepje...Je kan het!!) lijkt het of het hele dorp op Stella fietsen rijdt (allemaal lage instap) of op dure merkfietsen ook met lage instap. Of ik zie die NS-fietsen, ook met lage instap..Waar koop je zo'n model? Ik weet dat het brein zo werkt (net als je net zwanger bent, dan lijkt het alsof iedereen dat is) en weet ook dat ik niet zo mag zeiken.
Ik heb een fiets, ik kan fietsen dus klaaro die klaaro ermee. Ophouden nu. Focus op hoe fijn het is dat je heel thuis bent gekomen en van jezelf niets meer hoeft uit het Vakje Verplichte dingen. Nou ja...misschien nog een sollicitatie eruit gooien.
Las via de luisterbieb het boek (Knap voor een dik meisje) van bovenstaande vrouw, die heeft meegedaan met Obese. Daarin zagen wij de supersnelle metamorfose van een obese vrouw naar een vrouw met een gemiddeld postuur.
Alleen voelde ze zich in haar hoofd niet beter. En kwam na Obese weer aan. En schreef daar een boek over.
Vrijwel iedereen is het erover eens dat het afvallen niet eens de grootste job is, maar het eraf houden. Blijvend. Want je kan niet je hele leven op een streng dieet blijven. Je moet leren omgaan met je oude verslaafde gedrag. Maar ook met de wereld waarin je leeft. En erachter komen waarom je dat nodig hebt (gehad). Of, zoals zij, dat je een gendefect hebt waardoor je nooit een 'vol' gevoel hebt. Kan blijven dooreten en ook door wil eten.
Las via Blendle ook nog een mooi artikel in Trouw over Obese. En wat ik jaren terug al hoorde, dat als het je lukt om 10% gewicht blijvend eraf te houden, dit al een enorm winst is voor je gezondheid. En dat is stukken realistischer dan 60 kg eraf moeten houden.
Maar het bijbehorende gedrag wat tegenwoordig Fatshaming heet; pijnlijk. Waarom altijd kandidaten in hun ondergoed op de weegschaal zetten? Willen we echt alle vetkwabbels zien en dan thuis verzuchten dat het bij ons zo 'erg' nog niet is? Ja, dat willen we, kennelijk.
En met een zak chips erbij kijken we dan hoe de kandidaten keihard trainen om over een paar maanden later slank en opeens 'gelukkig' op de weegschaal staan. Nu begint het leven!
Ook lang zo gedacht en zo geconditioneerd, maar het leven dat is gewoon al begonnen toen ik geboren werd.
Mijn vriendin nam me mee naar het Happinez festival. Ze had een tijd terug al kaartjes gekocht en we hadden een datum geprikt (het was op meerdere dagen).
Erg lief en leuk om meegenomen te worden naar iets geheel anders dan...nou ja..ik kom niet zo vaak ergens, dus gewoon leuk om eruit te zijn. En met mijn lieve vriendin natuurlijk.
Vond het grappig dat het Happinez festival zelfs een bijpassende bus had geregeld om mensen van het station of van een parkeerplaats op te pikken; de Pendelbus.
Veel workshops, veel kraampjes met van alles en nog wat, wat ook maar enigzins te maken heeft met Spiritualiteit en Postivieve Energie (dus ook letterlijk een Energiebedrijf!!)Zelfgroei en verdieping, veel guru's (vooral veel zelfbenoemde), veel 'mooie' meisjesvrouwen, 3 mannen en een groot centraal plein waar je even rustig kon zitten uitpuffen in een soort kas met een hele leuke styling, veel groene planten.
Kreeg van mijn vriendin een massage-sessie aangeboden, maar daar had ik geen behoefte aan. Niet daar, niet van een vreemde. Lekker star ben ik weer. Maar vriendin vond juist dat ik heel goed ben in mijn grenzen aangeven, op een nette manier. Leuk om er op die manier naar te kijken. Dat er daarna toch iemand aan me ging zitten, daarvan moest ik bijna #me2 denken. Blijf toch van me af!!! Maar moest er ook een beetje om gniffelen.
Een hele fijne dag, leuke plek waar niemand last van ons had, want ver van de bewoonde wereld, in ieder geval droog, wel fris buiten, maar ach, nog steeds een wintertrui aan en heerlijk om mensen te kijken. Om mooie spullen te zien, die ik allemaal niet echt nodig heb om toch Happinez te zijn.
Wat ik het allerleukste vond was een Zangcoach-sessie bij Labette Labeij. Had een tijdje terug haar autobiografie gelezen en kende haar naam van een oud-collega die zanglessen bij haar heeft en ze traint half zingend Nederland. Ook is ze bekend als zangcoach van The Voice.
Wat fijn om je stem te vinden. En samen met een zaal vol, tweestemmig te zingen. In je lijf te voelen hoe het is als je vanuit je buik een schreeuw laat horen of netjes vanuit je borst (of keel). Toen ik in de avond thuis werd gebracht merkte ik dat ik helemaal niet meer wist WAT we nou hadden gezongen. En schoot de Alzheimer-voorschotangst me even te binnen. Maar ik bedacht ook dat de informatie ergens in een hokje in mijn hoofd zit en het er wel weer uitkomt. Niet te ingespannen gaan denken en zoeken...laat het maar vanzelf komen. Laat het los. Neeeee...niet Babette gaan mailen!
(ja...klok kon ik nog tekenen. Op kwart voor twee. En Pindakaas ruiken...oh shit...op!! )
Las een boek voordat ik ging slapen en opeens maakte mijn neuronen ergens connectie denk ik want er schoot een zin in mijn hoofd...Snel op Youtube gezocht en ja hoor....dat was 'm.
De persoonlijke blessing van Swami Ramboetantotrammelkast hebben we overgeslagen en lekker in de rij gaan staan voor de Pendelbus terug. Tijdens het wachten vaarde er achter ons een mega hoge cruiseboot voorbij. Als je niet keek, dan zag je het niet. Dat alleen al is een diepe waarheid. Johan Cruyff zou 'm bedacht kunnen hebben.
Verstappen eindigde gisteren op positie no. 3. Goed gereden en zijn kansen optimaal benut. Genoten van de race.
Volgens Maarten van Rossem is iets doen/kijken/lezen wat je interesse heeft goed voor je geluksgevoel. Dan telt de F1 zeker mee. Voor mijn geluksgevoel dan, want snap dat anderen daar geen enkele interesse in kunnen hebben. Of zelfs een afkeer.
cc Pro Shots
Haalde het weekend o.a. een flinterdun boekje van Maarten van Rossem getiteld "Wat is geluk" en heerlijk en geluk-makend om te lezen. Als je van Maarten van Rossem zijn stijl houdt natuurlijk.
Voor mijn geluksgevoel is het prettig dat ik de was lekker buiten kon hangen vanochtend. De zon schijnt zowaar. Straks mijn bed weer schoon en fris opmaken. Altijd een genoegen.
En hoe heerlijk voelde het om in de ochtend tussen het gezoem van de hommels een kopje koffie buiten te drinken. In een mooi kopje zoals Pourquoi Pas me mee heeft gegeven en ook nog eens voorverwarmd, wat ik ooit van een vriend van mij, Motormaniaman, leerde. Aandacht voor detail.
Kreeg leuke feed-back van mijn vrijwilligerswerk en dat doet me goed, want zoals Van Rossem in zijn boekje al schrijft "mensen willen erkend en liefst bewonderd worden, ze willen hun positie in de pikorde verbeteren. Ze willen applaus, al is het maar een heel klein beetje".
En van een broer van mij kreeg ik op moederdag een lief bericht over mijn kinderen en mijn (zoals hij dat ziet) rol in hun opvoeding. Van beide kinderen ook een lief bericht. Nou...wat wil een mens nog meer: applaus en bevestiging!
Snap het zelf ook niet, want heb niet eens een auto voor de deur staan en ben ook opgegroeid in een gezin zonder auto - wij deden alles met Openbaar Vervoer (leve de NS-gezinskaart) of met de fiets, maar ik herken en ken auto's vrijwel altijd. Dit in het kader van nutteloze weetjes.
Merk en soort bedoel ik dan. Ook de bijzondere.
Laatst stond er hier in de straat een auto met de neus naar mij toe geparkeerd en ik dacht..goh...wat doet die Bentley hier?
Zocht ik het later op (of het inderdaad een Bentley is) en klopt het ook. Herinner me nog dat een dame op mijn werk een aantal jaren terug antwoordde op de vraag; wat voor auto heb je (vraag van een man) dat zij antwoordde: Een zwarte.
Op de parkeerplaats zag ik dat het een zwarte BMW coupe was. Nogal vaag..een zwarte. Maar wie weet rijdt ze altijd in dit merk en is dit voor haar gewoon de zwarte variant.
En grappig dat ik niet begreep dat vrouwelijke collega's een piepkleine auto uitkozen, maar ook eentje met een kleine motor qua vermogen. Daar kom je geen vrachtwagen aan voorbij. Als je elke dag op de weg zit, is het goed om een stevige auto en dito motor te hebben. Dat is wat anders dan een boodschappenauto. Vrouwen zijn vaak erg bescheiden. Maar ja, wij hoeven niet de vergelijking aan met de maat van ons geslachtsdeel qua passende auto.
Kijk al jaren naar de F1 races. Vind ik gewoon ontspannend. Dit weekend ook weer. Olé. En toch zou ik het niet een goed idee vinden als er volgend jaar op Zandvoort F1 wordt gereden. Het wegennet is daar totaal niet op berekend. Bij een zonnige dag staat bijna tot aan mijn straat alles in de file. In Assen is er door de TT ook een mogelijkheid en betere opties om het verkeer op te vangen. Maar ja, daar zit geen prins met een grote vinger (nog groter dan zijn bril) in diverse internationale pappen.
TopGear; tot en met het oude team regelmatig gekeken. Hoor zo die tune weer in mijn hoofd.
De Nederlandse autoprogramma's vind ik allemaal ruk, want gesponsord dus er zal nooit worden gezegd, zoals bij TopGear wel, dat de nieuwste Toyota het net niet is. Of dat deze jeep meer geschikt is voor een kapster die van roze houdt.
Als mensen vragen wat voor auto ik rij, antwoord ik Mercedes. Het verlengde model. Met chauffeur.
Heerlijk dat het vandaag droog is en de zon schijnt. De was hangt lekker buiten te wapperen. Ook buiten koffie gedronken op mijn terras. Simpele genoegens. Heel erg blij-makend. Of liever gezegd; tevreden makend. Een ketting van tevreden momentjes rijgen. Dat is de kunst. En af en toe een verkeerde kraal ertussen, want zo gaat het nou eenmaal.
Kreeg net een appje dat mijn dochter even snel iets komt ophalen. Ook leuk. Om haar weer even te zien.
Op vrijdagavond vrij laat op NPO 3 is er weer een serie van Cold Feet te zien. Omdat het zo laat wordt uitgezonden (wat errug zeg...lijk wel een oud wijf) kijk ik het wel op een ander moment. Wel opletten, want na een week na uitzending staat het op een betaalde locatie van NPO start.
Blijf het een fijne serie vinden. Normale mensen, herkenbare situaties met kinderen, vrienden, werk en geen werk, daten en ziektes. Maar vooral humor.
Moest erg lachen en ook grimlachen om de uitzending waarin David Marsden bij een callc enter (ook herkenbaar dat je dan maar in Godsnaam dat soort werk gaat doen) een relletje veroorzaakt en uit principe opstapt met het idee dat het hele team achter hem staat en ook opstapt. Helaas - en te voorspellen - staat hij er alleen voor en slaapt hij in zijn auto, heeft geen zelfstandige woonruimte meer, geen baan, geen uitkering - want zelf opgestapt - en komt nergens meer aan de bak. Te oud, te duur, te ervaren (niet meer om te vormen).
