Zag dit boek liggen op de leestafel bij "nieuwe boeken" en moest er dus ook leesgeld voor betalen, maar was wel nieuwsgierig naar zijn schrijfstijl.
Had her en der wel wat dingen over de deze franse schrijver gelezen, maar omdat ik graag op basis van mijn eigen ervaringen een mening wil vormen, dit boek toch maar meegenomen.
Het is bijna komisch hoe hij bedenkt van zijn huidige (een Japanse die onder de categorie High Maintenance valt) liefdeloze en momenteel ook nog sexloze relatie af te kunnen komen en dan maar tot de conclusie komt dat hij haar moet ombrengen.
Interessante omschrijving van het boerenleven, het leven van een oude vriend van hem, hoe zwaar en hoe weinig winstgevend dit is. Wat leidt tot een boerenopstand. Die hij vrij analytisch omschrijft, als eeuwige buitenstaander. Maar ook gedrenkt in de zwaarmoedigheid van zijn depressie en het daardoor ook niet in beweging kunnen komen. Alsof niets hem meer raakt, hoe ingrijpend de dingen ook zijn. Wat wel kenmerkend is voor een depressie.
Hoe hij over vrouwen schrijft en ze indeelt in de aloude categorieen Neukbaar (en dan bij voorkeur stukken jonger) of niet (meer) vind ik nogal tenenkrommend. Maar past wel bij de soort man die hij omschrijft. Hij is alleen nog interessant voor dit soort dames door zijn welgesteldheid, maar zo berekende hij, dat is natuurlijk ook een keertje op. Dat genoeg geld hebben. En dus interessant zijn.
Zijn impotentie (veroorzaakt door een nieuw middel tegen depressies) en zijn leeftijd brengen hem veel frustratie en op het eind van het boek lijkt het wel alsof hij een soort van pure liefde ontdekt.
Maar ook dan frappeert hij weer door nogal radicale ideeen om deze liefde alleen voor zichzelf te kunnen houden. Niet te hoeven delen met wie dan ook.
Gisteren enorm genoten van de F1 van Hongarije. Max startte daarin voor het eerst in zijn loopbaan op Pole Position en reed lang, heel lang op de eerste plek. Totdat Hamilton nog een tactische bandenwissel uitvoerde en daardoor nog harder kon rijden en Max net in de laatste 4 ronde inhaalde.
Maar het bleef spannend daardoor. Want natuurlijk zat Max op zijn hielen.
En in de avond met veel plezier naar Zomergasten gekeken. Een interessante schrijfster met een aantal interesses die ik deel met haar, wat het nog prettiger maakte. En altijd weer prettig om aan het denken te worden gezet, daar zijn die grijze celletjes tenslotte voor. Maar toch kwam ik niet goed erachter wie de vrouw Hanna Bervoets nu is. Het analyseren van dingen is ze erg goed in, maar haar eigen wereld, die houdt ze liever voor zichzelf. Dat kwam pas aan het einde toen ze vertelde over hoe haar chronische ziekte haar leven beinvloedt.
Die eerste scene bijvoorbeeld daar miste ik vanuit haar empathie met wat die dieren overkomt. Ja..hoe de scene nog aangrijpender en dramatischer in elkaar werd gemonteerd, maar wat doet het haar?
Vanochtend traditiegetrouw, of eigenlijk is het routine-getrouw, mijn rondje Bless the House gedaan. Op het oog is het weer netjes. En oh ja..omdat het de nieuwe maand is, mijn wasmachine op 95 graden laten draaien (met 3 witte onderbroekjes erin, kan geen kwaad die krimpen niet enorm) en het doucheputje van haren etc ontdaan (dit vind ik echt het allersmerigste klusje, maar het moet regelmatig, aan de haren te zien). Dus adem in en hoppa, voor je er erg in hebt is ook dat weer gedaan.
Lekkere koffie gemaakt al zeg ik het zelf en daar ook bewust van genieten. En dan ook nog maar weer een sollicitatiebrief eruit gooien. Ook dat hoort erbij. Of misschien wel twee als ik de 'kracht' heb, dan hoef ik morgen even niks. Op dat vlak.
Hoorde van de week een comedian het uitleggen: Iedere man wil iets kunnen wat een vrouw absoluut niet kan.
Vandaar die baard. Omdat tegenwoordig vrouwen alles doen en kunnen wat mannen doen. En kunnen. En deden.
Want zeg nou zelf; kent u een vrouw met een baard?
Rond het begin van de eeuwwisseling naar de twintigste eeuw, zag je ook zeer veel mannen met baarden. Ook toen was er een periode dat vrouwen meer rechten wilden en kregen en toetraden tot mannenberoepen.
Alweer was de baard nog steeds iets alleen voor mannen.
Goh...zou erop moeten afstuderen! De psychologie van de baard.
Wat vindt u van een man met baard? Kent u nog een man zonder baard? Oh ja...mijn eigen zoon heeft ook een baard, meestal kort dus niet zoals bovenstaande heer.
Las dat de componist van onder andere de themesong van Morse en Endeavour en Lewis, Barrington Pheloung, is overleden.
Vond en vind dit altijd zulke prachtige muziek. Herkenbaar ook, net als die series. Kijk daar altijd heel graag naar. En die muziek omlijst het prachtig.
Hij helemaal trots dat ik dan bij hem, in zijn kutflat (zijn uitdrukking he..) wilde komen om een hapje te eten. Hij zou voor het avondeten zorgen.
Het viel me op toen ik in de keuken kwam, er geen pannen op het vuur stonden waarin iets te pruttelen stond. Of iets in de oven. Gewoon iets simpels hoor, geen drie sterren menu. Maar ik kwam uit mijn werk, dus dacht dat hij al druk bezig zou zijn. Had net een uurtje in de file gestaan dus was er wel klaar voor.
Toen hij zijn koelkast opentrok viel me op hoe georganiseerd maar ook nog al obsessief netjes het eruit zag. Een voorraad van vooral veel vla en vla en vla. En oh ja. Vla. Geen groenten, geen fruit, geen kaas, geen hartig beleg. Alleen dus die pakken vla. Chocoladevla. En één pak Vanillevla. En 5 repen melkchocolade. De allergoedkoopste.
En een aantal platte pakjes. Die herkende ik niet.
Ping!!!
Kom schat, we kunnen eten. En hij scheurde de Struik-maaltijden open die hij verwarmd had in de magnetron. Niet eens op een bord gedaan, maar zo uit de verpakking op tafel.
Hij begreep niet helemaal goed waarom ik dit niet zo romantisch of zelfs sfeervol vond. Hij at altijd zo. Hij kocht 5 van die maaltijden voor een hele week en op zaterdag kwamen zijn kinderen dan at hij frites en appelmoes met ze en op zondag meestal een gebakken ei. Niets mis mee toch? Dit deed hij al een paar jaar zo, heel goedkoop. Ja, nu moest hij nog één erbij kopen, want die ene at ik nu op. Kwam zijn planning helemaal in de knop. Dat moest ik de hele avond horen.
Wachten of ik - nu ik al wat jaren een heel laag inkomen heb - sommige jaren zelfs onder bijstandsniveau blijkt achteraf - , vrijstelling krijg voor de gemeentelijke belastingen en voor de waterschapsbelastingen.
De aanvragen zijn de deur uit, al maanden terug. Op het tweede - waterschap - kwam uitsluitsel. Jammer de bammer, maar u heeft wel € 50,-- teveel 'vermogen'. Er zat een berekening bij. Dus betalen maar.
Bezwaarschrift geschreven met heel veel bijlagen. Heb wel betaald ondertussen, want de man van de belastingen heeft altijd voorrang en kannie wachten en wilde het risico niet lopen dat er 'gezeik' kwam. Die stress was het me niet waard.
En alweer wachten maar.
Hoelang??
Tsja. Hu Lang Nog is een Chinees zeg maar.
Reken er gewoon op dat ik wel alles moet betalen, dan valt het altijd weer mee. Maar dat het allemaal zo lang moet duren? Zouden ze nog mensen nodig hebben bij die overheidsdiensten? Of is dit het normale werktempo?
Ach..ik wacht nu ook al meer dan twee jaar op een terugbetaal-regeling van ook iets van de Gemeente. Kennelijk zoekgeraakt of de ambtenaar die het onder zijn hoede had werkt er niet meer en heeft de stukken niet goed overgedragen. Je lacht wat af. Oh nee...je wacht wat af. Bij het intake-gesprek in februari het hier nogmaals over gehad, maar nee hoor, dat zocht de gemeente zelf wel uit. (Mag ik nu even besmuikt lachen!!).
Al die bordjes moet je dus zelf draaiende houden, als in een Chinees staatscircus.
Grappig; net dit blog geschreven valt er een brief van de Waterschapsbelastingen in de bus. Die ik dus al betaald had omdat de betalingstermijn verliep en ik zeker geen gezeik wil met Belastingdiensten, maar wel een bezwaarschrift geschreven naar aanleiding van de afwijzing van mijn verzoek tot vrijstelling. Bezwaar omdat mijn vermogen op dat moment kunstmatig te hoog was. Dus niet structureel.
Afgewezen!!!
Daarbij volgens mij gewoon copy-paste gebruikt van de eerste brief want nergens, nergens wordt er op mijn bezwaren ingegaan. Dat ik 'teveel' vermogen had, door een eenmalige storting, alles tegelijk van diverse uitkeringsgelden. Geen salaris he...uitkeringsgelden. Dus niet een vetpot. Dat ik die brief schreef vanaf de Bahama's.
Maar ja...mevrouw, dat eigen vermogen he... En dan hebben we het over een bedrag van 1025,-- wat je mag hebben. Dat is een belachelijk laag bedrag. Eén keertje vertraging in uitbetalingen of een wisseling omdat je werk hebt gevonden en moet wachten op de uitbetaal-dag en het is het op.
Vind je het gek dat zoveel mensen die geen buffer hebben of een kleine, zo snel in de financiele problemen komen?
En dat er zoveel verschillende regels zijn voor wat je wel mag "hebben" aan vermogen.
In de Bijstand mag als alleenstaande zonder kinderen € 6.020,-- aan 'vermogen' hebben. (Vermogen is dus ook inclusief de waarde van een auto, motor, je antiek, je aandelen, cash geld en het saldo van je bankrekeningen).
Maar voor vrijstelling voor waterschapsbelastingen zegt mijn waterschap dat dit € 1025,-- is.
Het Nibud geeft aan dat het aan te raden is als alleenstaande met een huurwoning (mijn situatie)
€ 3.600,-- aan buffer te hebben. Voor noodgevallen, zoals een kapotte koelkast, wasmachine etc.
Wil je in onze gemeente in aanmerking komen voor de voedselbank dan mag je aan vermogen slechts € 750,-hebben.
In iedere gemeente of waterschap kunnen de regels weer anders zijn. Dus het scheelt ook nog waar je 'arm' bent. En dan wil ik helemaal niet weten hoe frusterend het is als je ondersteuning vanuit de gemeente (WMO) nodig hebt omdat je gezondheidsproblemen hebt. En in gemeente A de zaken ietsje fijner zijn geregeld, of lankmoediger, dan in gemeente B.
Pure discriminatie, maar omdat de doelgroep die gebruik moet maken van dit soort zaken toch niet protesteert, want geen geld voor een advocaat en/of geen energie meer om ook dat aan te vechten, kan dit gewoon. Stilletjes ingevoerd. En heb je hier nooit mee te maken gehad, dan overvallen deze regels je compleet.
Heb wel een potje omdat ik erop reken wel die belasting te moeten betalen, maar hahah....dat telt dus ook mee als Vermogen. Snij ik mezelf drie keer in de vingers.
