Kwijt en gevonden

Nog even iets drukker dan normaal in de ochtend, want de klikko moest aan de stoeprand gezet worden. Nooit voor de deur, maar bij een verzamelplek en die was nu alweer verderop gelegen. Dus blij toen ik op mijn fiets kon stappen richting bushalte. Hoorde wel iets vallen (ja...ik hoorde dat!), maar gaf er geen aandacht aan, tot ik in de bus merkte dat ik maar één oorbel nog in had.

En alweer zo'n creool met een staafje door je oor en daar moet dan een eindstukje tegenaan. En soms zit dat niet klemvast genoeg. Gelukkig waren dit weliswaar hele leuke oorbellen, maar ook goedkoop. En ik hoopte dat de andere oorbel dan nog bij de stoeprand lag, dat dit het geluid was wat ik hoorde.

En ja hoor, na een lange werkochtend, in de regen naar huis gefietst, zag ik iets oranjes liggen. Mijn oormerk!

Merk dat het werk me momenteel een beetje teveel wordt. Het CRM systeem blijft kuren houden. En wat geinig, nu had onze leidinggevende ook eens een poging gewaagd iets in een dossier te krijgen, nadat ik wederom een noodkreet had geplaatst, met screenshots, wat voor meldingen ik kreeg en het niet meer te doen was, op die manier je werk doen.

Ja, was toch wel heel vervelend. Je bent zo een uurtje zoet met één dossier was zijn ervaring. 

Hij ging er werk van maken gaf hij iedereen aan en ik hoopte hierdoor al op meer begrip voor mijn situatie. 

Stond vanochtend een afspraak voor mijn balie en ik had in de vroegte nog wel iets in de planning gezien, maar kon me niets meer daarvan herinneren. Helemaal niets ermee gedaan. Een soort van black-out of zo gehad kennelijk. Oh ja...dat was natuurlijk toen ik er zwaar klaar mee was, dat ge-emmer met dat uploaden, stagiaires inwerken die toch niet blijven of eentje die er de kantjes vanaf loopt. 

Gelukkig de boel nog een beetje netjes kunnen afhandelen, collega had er gelukkig ook begrip voor. Maar man man man....wat wilde ik graag heel lang onder een zacht donzen dekentje gaan liggen. 

Hadden ze ook bedacht lekker te gaan boren en breken (lees tegels losbikken) bij mijn werkplek beneden. Kreeg een telefonische aanmelding door en verstond er met mijn gehoorapparaten op standje 200++ nog niets van. En de collega die zo lekker hard praat was er ook weer. 

Tel daar een jankend kind bij op = feest.

Dan was ik zo blij dat mijn ochtenddienst erop zat en ik snel snel snel naar huis kon om daar verder thuis te werken. Oh ja...voor ik het vergeet; de trein was in de ochtend te vroeg op mijn eindstation. Te vroeg! Moest haasten om mijn spullen te pakken. 

Had al rekening gehouden met regen op de terugweg. Vera-hoedje mee. En gebruikt. 

Doorgebuffeld in de middag en ik zou nu nog wel bezig kunnen zijn, maar hield toch maar op. Niet vroeg, meer dan een uur later dan normaal, maar iets meer overzicht van wat er nog gedaan moet worden. Fijn dat een collega aanbood om een stukje van mijn werkzaamheden over te nemen.

 

Sneeuwklokjes

Zag wat sneeuwklokjes in de voortuin. Ha....de Lente is in aantocht (volgens het aloude kinderliedje dan). Maar die tere klokjes zien,  dat maakte me toch weer blij. 

Image by Karsten Paulick from Pixabay

Lijkt me heerlijk als je de middelen hebt om op elke moment jouw droomtuin te kunnen verwezenlijken. Een man/iemand met auto die alle afval wegmietert op de stort, die voor jou een geheel nieuwe schutting of een simpel hekje maakt. Zware zakken tuinaarde ophaalt. Nieuw kastje verven. Band plakken. Zware boodschappen halen. 

Niets van dit alles; wil ik iets, dan moet ik toch echt iedere keer die energie uit mijzelf putten en opzoeken en gaan doen. 

Maar de kracht in zo'n simpel bolletje, diep in grond, zit die ook niet in mij?  En ook ik heb een gezonde omgeving nodig om tot bloei te komen. Ook al zit er nog zoveel groeikracht in dat bolletje. Genoeg geestelijke voeding, bemoediging en zelfs liefde. De stress van een ongezonde werkomgeving kan ik zo een beetje af laten glijden. Tot ik morgen weer aan het werk ben. 

Aan het tuinieren maar weer dus. Naar buiten jij! Alles is wel zompig, maar tuinschoenen aan en ga maar gewoon beginnen ergens.

En altijd weer opbeurend. Niemand ziet wat ik gedaan heb (oh ja, dat komt natuurlijk omdat er hier nooit iemand komt), maar ik heb diverse emmers vol snoeiafval in de klikko gemieterd. En buiten geweest. Heel goed voor een mens.

Daarna weer zin om even mijn boek naar de bibliotheek te brengen, bij het grote winkelcentrum besluit ik als ik wegfiets. En 2 nieuwe boeken (nee, die derde laat je liggen, want dat krijg je niet uit in de leen-periode; niet doen dus) mee.

Nu een kop thee en even pauze en dan is de dag eigenlijk alweer bijna voorbij. Er ligt een flespompoen op het aanrecht, daar ga ik heerlijke soep van maken, dan heb ik ook gelijk voor morgen een verse maaltijd. En soep is vrijwel altijd een lekkere maaltijd. En zoals altijd geniet ik van het rustig snijden van een ui, de pompoen, wat wortels, alles aanfruiten, kruiden erbij en dan met wat water even laten koken. Vooral het geen haast hebben, of geen zin door tijdsgebrek, is prettig. 

Staafmixer erop, wat Griekse yoghurt erdoor en heerlijk. 

Kleding voor morgen al uitgezocht en dan hoef ik alleen nog maar even af te wassen en dan zijn de verplichte nummertjes (al ziet niemand dat ik de afwas heb gedaan, maar het helpt mij 'gezond'te blijven). 

Jullie al sneeuwklokjes gespot?

Een slimme meid is op vertraging voorbereid

De bus heen had "Oponthoud". Dus kwam 6 minuten later dan het schema. Dat betekende dus een vollere bus, want iedereen die dacht de bus erna te pakken en vast klaar stond, ging mee in die verlate bus. Ja hoor, propvol al. Zo geen zin in. Had geen olie bij me dus sardine spelen geen behoefte aan.  

Dus liever wachten op de bus daarna. Kwam al na 2 minuten. Die dus heel leeg was. Haaaaa...lekker zitten, plek genoeg. Wel de trein missen, maar dan pak ik wel die van een half uur erna, oh nee...van een kwartier erna want er waren nu weer 4 intercity's per uur te nemen richting mijn werkstad.

Maar ook die trein had vertraging dus nog tijd genoeg om koffie te halen. En daarna in de trein nog fijn naar een interessante podcast kunnen luisteren die me erg aan het denken zette. Over familie-opstellingen.

En zo geen behoefte meer aan te vroeg komen (de betrouwbare te spelen) en dan ook nog te laat weg. Dus kwam eigenlijk binnen op normale begintijd (en er was nog steeds niemand).

Heel fijn was dat ik direct begon bij mijn werkplek beneden en zag dat er een ICT collega van de opdrachtgever rondliep. Die me heeft geholpen om weer een werkbaar beeldscherm te krijgen. 

Alweer een ergernis weggenomen. Zelf geregeld en ik liet hem duidelijk horen hoe opgelucht ik was. Voor hem een fluitje van een cent. 

Wilde die dag perse niet zaken in het negatieve trekken. Er bewust op letten het luchtig te houden voor mijzelf en daardoor dus ook voor anderen. Het was redelijk druk plus nog een tweetal ontruimingen en die zijn altijd spoed. Ieder kopjekoffie werd koud. Nul tijd ervoor.

Was tevreden met mijn besluit om me niet in die te volle bus te dringen, maar op de volgende te wachten en mis ik dan de trein, dan is dat maar zo. 

Let it go.

Stewardoos

In de rij voor koffie voor maar 1 euro bij de AH to go, ga ik altijd netjes in de rij staan. Door toeristen stonden de rijen wat kriskros, maar ach..trein had toch weer riante vertraging die ochtend.

Staat er een wat oudere stewardess van een Europese maatschappij in de rij naast me en gebaart me dat ik achteraan haar rij moet aansluiten. 

Wat?

Heuh.

Hier zijn altijd 2 rijen, al zolang ik hier koffie haal, want 2 apparaten.

Ik mistte nog haar gebaren waar dan de nooduitgang zou zijn bij die AH to go. En vond het wel vermakelijk hoe ze dacht ook de baas van de rij bij het koffie-apparaat te zijn. Het loopt namelijk altijd vanzelf. Mensen zijn echt wel hoffelijk als ze de kans krijgen. Of niet. 

Maar bemoei je er niet mee!!!!!!!!!!

Niet

Hoorde van de week van nota bene de stagiaire dat er een nieuwe komt. Mij is niets verteld. Ja, wel dat men op zoek is. 

Ik word er zo ontzetten moe van; die rare en slechte en zeker niet transparante manier van communiceren in dit bedrijf. Nooit gezamenlijke overleggen, altijd even roepen over de werkvloer als de helft er niet zit en dan kennelijk hopen dat de boodschap door komt. Ook niets notuleren als er wel eens een bespreking is. Managers komen en gaan. Idem collega's. Je binden/hechten aan iemand dat is ingewikkeld. Iemand vertrekt zo weer. 

Bij mijn werkplek beneden deed  de dag voor het weekend nog steeds mijn scherm niets. Vroeg aan een hele fijne collega van de opdrachtgever of zij even met mij mee wilde kijken, want kreeg het idee dat ik nu al dement aan het worden was. Dat ik de simpelste dingen niet meer kon noch snapte. Of ik kortsluiting had in mijn brein of zo. (Onzin natuurlijk, aangezien ik alle andere zaken op technisch gebied wel kon en beheers).

Nee hoor Cellie, er is echt wat mis met het scherm. Hij hoort direct aan te floepen (zoals ik wel merkte bij scherm 2 op andere werkplek). En alle kabels zaten goed aangesloten. Dus alweer met ICT gebeld. 

Snap ook wel dat ze daar denken dat er alweer een Boomer de ballen snapt van 'de computer'. En het bedrijf van de opdrachtgever is zo groot dat er nooit direct iemand komt. Mijn leidinggevende heb ik niets aan. Die is allang blij dat alles beneden lekker loopt, zonder hem.

Komt er straks een stagiaire bij, dan heb ik echt twee werkplekken nodig. Anders kom ik helemaal niet aan mijn eigen werk toe. Zoals bij alle vorige keren, toen er ook nog geen login voor de stagiaire was geregeld. Wekenlang niet. Dat regel ik dan maar uiteindelijk, want mijn leidinggevende wist tot voor kort de weg niet. Nou, laat ik het zo zeggen; daar ben ik gewoon handiger en slimmer in. Ik weet hoe de hazen lopen. 

Dus dit ook maar weer tegen de leidinggevende aanhouden. Zo vermoeiend. Dat niets vanzelf gaat of dat men leert van eerdere ervaringen.

Nu ga ik verder helemaal niets meer regelen. Vaak genoeg aangegeven.

Het digitale belsysteem was ook weer eens overstuur. Ook dat weer helemaal alleen moeten oplossen. En op kunnen lossen. Mijn printerkey had ook weer problemen. Maar kreeg ik echt de neiging om weg te willen rennen!! Ook eens drama-queen te spelen!  Of acuut te gaan hyperventileren. 

Mijn makke is dat ik dit alles in mijzelf doe. Niet ontploffen maar imploderen. 

Maar ja, ik was alleen maar met nog één andere collega aanwezig. Dus dat zou niet zo collegiaal zijn. Deze week veel afwezigheid door ziekte, ongesteldheid, zieke kinderen of weet ik veel wat. Ik mag dan alle afspraken weer omzetten. Deze oude muts is vrijwel nooit ziek noch afwezig. Niet mijn stijl. En ja, zit ook niet te wachten op het commentaar dat die oudjes eigenlijk het werk niet meer aankunnen want zie je wel, zo vaak ziek.

En alweer moet ik goed opletten dat ik echt op tijd stopte met mijn werkzaamheden om de trein te halen, zodat ik 12 uur nadat ik van huis vertrok, weer binnenrolde. En nee, niet alles perfect af. Dat gaat gewoon niet. 

Ben een beetje bang dat ik afsteven op overwerkt of overstuur raken. Dus moet mijzelf echt in acht nemen. Niemand anders doet dat. En ja, dat komt waarschijnlijk ook omdat ik het moeilijk vind me kwetsbaar op te stellen, door negatieve ervaringen hiermee bij eerdere werkgevers. En dat ik heb gezien hoe men bij deze werkgever met mensen omgaat die niet tegen de werkdruk kunnen. Via de achterdeur mag je het pand verlaten om nooit meer terug te komen. Ook al heb je hier meer dan tien jaar je helemaal de blubber gewerkt. 

Eerdere werkgevers sloegen mijn privé informatie op en gebruikten dat tegen me op een moment dat het hen strategisch goed uitkwam. Werd je alsnog een kopje kleiner gemaakt. Weggepest, ontslagen. Een situatie die nu openbaar is gemaakt bij de NPO. Speelt binnen het bedrijfsleven en ik denk overal waar er scheve machtsverhoudingen zijn. 

In zo'n situatie wil ik nooit meer komen. En ook nooit meer met het UWV te maken krijgen. Dus weekenden gebruiken om te ontspannen.

Zaterdag heerlijk nog eventjes de Vlinderstruik gesnoeid. Daar is het nu de tijd voor. En had er ook nog zin in, want droog weer. Struik moet nog korter, maar voor nu was ik al helemaal tevreden. En binnen nog twee Sanseveria's verpot. Ook een dankbaar werkje. Zag een mooie bloempot toen ik in het grote winkelcentrum was om iets voor de keuken op te halen (superfijn handig draaibaar en doorzichtig rekje voor mijn kruidenpotjes) en dacht direct: Ja leuk, maar niet voor mij. Waarop mijn betere ik me toeriep dat ik echt wel toe was aan een nieuwe bloempot. Niet dat ik een nieuwe tiara bliefde of zoiets. En mijn boekhouding klopt nog steeds, dus MIEP niet zo. Wees wat liever voor jezelf!

Het mag.

Het kan.

Doe het!

En dan schaf ik ook nog (veel te graag) een voorleesboek voor de kleinkinderen aan. Dat wel, zonder erover na te denken. Omdat ik zo geniet van die koppies en van boeken en lezen hou. En ze dat graag wil meegeven. En een relatief duur boek nu enorm is afgeprijsd, voor de voorleesweek. 

Maar concentratie om zelf een boek te lezen is veel veel minder. Heb net mijn bibliotheekboek uit, maar doe nu weken over één boek. Weken!

Allemaal rode vlaggen dat ik op de rem moet trappen. 

Jullie wel eens zo'n gevoel en vind je die rem dan ook?

De bobbel

 Moest enorm lachen om deze column. Bobbel in den broek

Want had die advertentie ook al een aantal keren voorbij zien komen in de zaterdag-editie van mijn krant. En verbaasde me ook al over wat ik zag. Nou ja, ben wel wat gewend hoor, maar wat de columnist zijn vrouw zo goed aangaf, dat dacht ik ook. Hoe dan?

Dus toen ik in de trein al lezend die advertentie weer zag, begon ik toch te grinniken. 

U ook?

Noodfonds Energie

Als ik op basis van mijn inkomen kijk naar de voorwaarden kom ik zeker ervoor in aanmerking. Zelfs na de riante verhoging. Van wel 4%. Men noemt het salarisverhoging - voor het hele bedrijf - maar is gewoon een verkapte inflatiecorrectie. 

Alleen zijn mijn energiekosten niet hoog genoeg ten opzichte van mijn bruto salaris want terug laten zetten naar reëlere schatting jaarverbruik en ik heb ook nog zonnepanelen, dus die kosten komen ook in mindering van energie-bedrag. En ik ben nog steeds zuinig met mijn gasgebruik. Veel zuiniger dan een gemiddeld eenpersoonshuishouden in een vergelijkbare woning.

Dus laat iemand anders daar dan maar fijn gebruik van maken. 

Mijn moeder zou daarvoor in aanmerking komen; haar maandkosten zijn enorm hoog, terwijl ik die al ruim honderd euro per maand minder heb laten krijgen door een overstap. Maar kijk ik naar haar verbruik is het net quitte of toch nog weer bijbetalen. Ze heeft dat geld wel en eet er geen boterham minder door. En meer dan voldoende spaargeld, dus wie weet daardoor ook niet in aanmerking voor de regeling.

Dus of ik de moeite moet gaan doen om dat voor haar aan te vragen? Merk dat alle besparende zaken die ik geregeld heb voor haar vrijwel niemand (behalve mijn ene broer) een moer interesseren. Ook mijn moeder niet (meer). Dus nog even over nadenken.