Bij twijfel niet inhalen

Gisteren een leuke dag gehad met een ex-collega, die nu nog steeds werkt bij mijn vorige werkgever. En een en al ellende. Ze is net opgekrabbeld na een scheiding en woont nu in een andere stad en heeft ondertussen al drie keer haar ontslag gekregen en is weer aangenomen (tijdelijk) door werkgever.

Gun haar zo dat ze snel iets anders vindt. Moeilijk in deze tijd maar niet onmogelijk.

Moet ook reageren op het zakelijk aanbod en ik twijfel en twijfel en krijg er steeds meer info over en die maakt mijn twijfel des te groter. Het motto; bij twijfel niet inhalen....daar moet ik gewoon maar eens naar luisteren.

Wat heb te verliezen? Een mooie kans misschien, maar als die echt zo mooi was, dan voelde ik me niet zo vol met twijfel. Droomde ik vanacht niet heel onrustig? Of ging die droom juist over mijn ex-werkgever. Het mijnenveld wat mijn oud-collega zo verschrikkelijk snijdend in de ziel omschreef. Ben ik bang dat ik nog een keer zo;n werkgever tref?

Het jaar dat ik helemaal niets meer met de rattige ex-werkgever en sommige heel erg nare collega's  te maken heb gehad was stressloos (op dat gebied dan) . Zou ik dat, door deze opdracht aan te nemen, weer opzoeken?
Het oorlogspad van de opdrachtgever is niet mijn pad. Heb geen zin om te laten gebruiken bij iemand anders zijn grote mensen spelletjes.

Heb die twijfel bij de opdrachtgever neergelegd die me zijn juridisch adviseur gaat laten raadplegen. Hij raadt me juist aan om niet teveel naar het verleden te kijken, maar de blik op de toekomst te focussen.

Mmmmm....ben ik gewoon een schijtebroek?

Ik weet dat ik me aan de kaders van mijn beding heb gehouden. Morgen verloopt dat.
Pffffffffffffff...........Grijp ik Kairos bij de haren, of pak ik zijn kale kop?

Inmiddels, om mijn twijfels te bedwingen, heeft een jurist naar eea gekeken. Heb een andere ondernemer ernaar laten kijken.

Soms is het wel gekmakend en ook het gevoel gevend dat ik NU in die trein moet springen en dan niet durf..
Kom nou...leef een beetje...durf wat meer...kom uit je comfortzone. Doe eens gek!

En zie ook dat jij zelf die kans heb gecreerd en nu terugkrabbelt. Valt niet mee hoor om Weegschaal te zijn en altijd en eeuwig de pro's en contra's af te willen wegen.

Don't panic Mr Mainwaring

Omdat ik gedwongen werd na te denken over een zakelijk aanbod, dook ik maar weer eens in mijn financieen. En kwam tot de conclusie dat als ik als een free-lancer zou gaan werken, nu, dat een niet zo verstandige keus is. Ik moet veel investeren en het is nog maar de vraag of ik daarmee genoeg inkomen krijg. In een branche die op zijn gat ligt. Niet volgens de directeur van de opdrachtgever...het ging heel goed...Maar ja...zegt iedereen dat niet die iets wil? En hoe controleer ik dat. Het één na het andere bedrijf is omgevallen. Dus is het verstandig om nu te zeggen..weet je wat...ik duik in het diepe zonder reddingsboei.

Zeker niet in de vorm waarop mijn eerste (en voorlopige enige) opdrachtgever mij zou willen belonen. Ik zou provisie krijgen op de omzet van de klant en dan ook nog aan het einde van een kwartaal. Dat is erg lang wachten op geld en zoveel rek zit er niet in mijn reserve. Ik loop alle risico en de opdrachtgever geen enkel.

Ik bekeek dus mijn huidige financiele plaatje en zag dat ik toch echt een aardig gat had per maand. Niet handig om met die gedachten naar bed te gaan. Er was een soort gevoel van Help ik verzuip.
Omdat ik weet dat ik er beter aan doe om de zaken helder op een rijtje te hebben en te kijken waar er nog iets aan gedaan kan worden, heb ik vanochtend, in plaats van Blessing the House, eerst maar de cijfers bekeken.

En dan valt het nog wel mee. Ik kom helaas niet op 0 uit, maar er kan nog wel wat geschrapt worden en als ik de meterstanden bekijk, zal ik waarschijnlijk aan het einde van het boekjaar ook nog wel iets terugkrijgen of juist kiet spelen.  Ik moet dus iedere maand iets uit mijn spaargeld bijleggen. Tot ik weer een baan heb, die me genoeg inkomen geeft om weer lucht te hebben.  Ik ga dus optimistisch vanuit dat ik wel weer een inkomen krijg wat dan ook nog hoger is dan mijn uitkering.

En aan het einde van het jaar kan ik nog altijd bekijken of ik in aanmerking kom voor toeslagen, zoals huur- en zorgtoeslag. Nooit gehad, altijd net iets teveel verdiend en dan val je buiten de boot van leuke toeslagen, maar verzuip je wel in het net aan.

Let dus goed op dingen als sluipgebruik. Dat scheelt al. De apparatuur van mijn dochter hoeft niet meer dag en nacht aan te staan (Jaha....dat hoefde natuurlijk sowieso niet), inkopen voor het huishouden zijn ook al een stuk lager. Sommige bezuinigingen zal ik pas volgend jaar merken, omdat je het over jaarbedragen hebt (gemeentelijke belastingen, waterschap etc), maar ze komen wel.

Het gaf me lucht en vooral blij dat golf van paniek weg is. Niet productief.

Ergens las ik iets over wanneer je kandidaat voor de voedselbank bent. Nou....dat was ik dus al een jaar geleden. En al eerder, maar nooit overwogen om dat soort hulp aan te vragen.
En nog steeds niet.

Dank zij de oprotpremie heb ik nu een Nibud-waardige buffer(tje). En die hou ik graag voor barre tijden in stand. Tegelijkertijd ben ik versneld zaken aan het aflossen, wat straks ook weer scheelt op het maandbudget. De spaarrente is zo laag, dan kan ik beter aflossen.
Toch hou ik altijd de wijze les van een amerikaanse geldgoeroe in mijn hoofd. En sparen en aflossen. Het een hoeft niet zonder het ander. Zorg ervoor dat je altijd een buffer heb voor noodgevallen.

En denk creatief over het verhogen van je inkomen.

Hoe gaat dat bij jullie?

Kairos

Het begint net te onweren, het rommelt in de verte  nu vlakbij en mijn onweer-melder, staat op overkoken. Gelukkig hoef ik niet de deur uit, de boodschappen zijn al gedaan en verder niets op het programma. Ja...heeeel saai.

Mijn zoon is van de week jarig geweest. Omdat hij in het buitenland woont, kan ik niet even hem een grote omhelsing geven en een nog grotere schouderklop omdat hij zijn leven goed op de rails heeft. Gelukkig is er skype.

Toen ik van de week een borrel had met een aantal vrienden in Haarlem zei één van hen dat hij er niet aan moest denken dat hij één van zijn kinderen niet wekelijks kon zien En die zijn alweer een stuk ouder dan die van mij.
Verder hoorde ik nog een ander vertellen dat er opeens een deurwaarder op de stoep stond met een mededeling dat haar overleden man nog vele tienduizenden euro;s ergens had uitstaan en of ze die nu maar wilde betalen.

Pffff....

Buiten het feit dat ze moet dealen met het feit dat hij iets heeft geregeld achter haar rug om, maar wel met een enorme impact financieel en in feite helemaal niet zo zorgzaam was als ze dacht.

Dan zijn mijn probleempjes (werk vinden) toch maar marginaal.

Die borrel was erg heerlijk. Het weer was super, het terras enorm leuk en ik heb in tijden niet zo genoten. Dat ik fancy free and footloos was. Dat ik schoenen aankon die ik al 4 jaar in de kast had staan, dat ik gewoon een jurk aan had...zonder schuurbenen. Dat ik misschien ook wel leuk was om naar te kijken. Dat het geen drol uitmaakte als ik nog even bleef hangen en nog een borrel nam...

Ook nog een aantal zakelijke gesprekken gevoerd deze week. Over werk. Dus moet ik nadenken over de vorm en mijn wensen.

Het moment pakken als het daar is...daar gaat het momenteel om. En niet een kale kop te pakken krijgen!

Interessante partij

Van de week met mijn moeder, mijn moederdagkado voor haar, naar het Frans Halsmuseum geweest.

Wat een mooi museum. Vlak om de hoek en nog nooit geweest! En wat indrukwekkend. Dat je zo kan schilderen dat je die personen zo voor je ziet. Ook na 400 jaar nog.

Het was bijzonder warm en de hitte bleef in de stad hangen als een zware wolk. Maar een lekker sapje gedronken aan een tafeltje in de schaduw en we konden er weer tegenaan.

Wel grappig dat mijn moeder, nu een weduwe met eigen huis en cabrio, me vertelt dat ze van sommige heren in haar omgeving extra aandacht krijgt. Ja mam...je bent een aantrekkelijke vrouw en een goede partij natuurlijk. Zelfredzaam, gezond, eigen stoere auto en een dame die in de ogen van veel van haar kennissen nog steeds dingen zelf onderneemt. Zelf in een race-auto gaat rijden op het circuit. In haar eentje helemaal naar Groningen rijdt waar ze met haar kleinzoon een tochtje in een vliegtuigje maakt.

Waar heel veel van haar getrouwde vriendinnen maar al te snel zeggen..Ach...Kees brengt me wel. Ach...Piet regelt dat soort zaken altijd. Nee...Henk weet daar alles van. Nee...dat durf ik niet, maar gelukkig doet Kloris dat wel.

Heeft mijn moeder al een hele tijd niet meer kunnen zeggen en daarvoor eigenlijk ook niet. Ze moest al snel veel dingen zelf regelen anders gebeurde er niets. Mijn vader woonde al 8 jaar niet meer thuis, dus mijn moeder was het alleen zijn al langer gewend. Ik zou bijna zeggen welkom in mijn leven, maar ik begrijp haar frustratie wel. Het lijkt me heerlijk om a Soft place to fall te hebben. Iemand die even de dingen van je overneemt, voor je regelt. Ga jij maar zitten, schat...ik doe dat wel.

Maar ja...nu is ze dus opeens een aantrekkelijke partij voor sommige heren geworden.

Errug toch....mijn moeder beleeft op dat front meer dan ik!  :)

Vakantie

Om mij heen is het volop vakantietijd. Mijn kinderen danken daar hun volle werkschema's aan. De één in de lucht en de ander aan de grond.

Nu zouden veel, weinig invoelende mensen zeggen...Mensch...je hebt nu toch elke dag vakantie, want geen werk. Ik zou willen dat ik dat had.

Maar vakantie is iets om naar uit te kijken, iets waar je al wekenlang van weet...heerlijk; dan ga ik iets heel anders doen dan normaal.

Dus moet ik dat nu zelf creeeren. Niet ergens naar toe gaan is voor mij het probleem niet. Als ik terugdenk aan vroegere jaren, ben ik maar weinig "echt" op vakantie geweest. Veel naar Costa Balconia of ächter Kökendeur. Geen klachten van het thuisfront. We deden altijd leuke dingen en verzonnnen gewoon die vakantie. Bij regen binnen tenten maken, met de trein het land in, picknicken, een auto huren...naar een dierentuin. Mijn kinderen zeggen ook dat ze het altijd leuk hebben gehad in de vakanties. Ook goede herinneringen aan logeerpartijen bij Oma en Opa.

Een zin die mij altijd weer moed geeft is: HOE kan ik dat toch voor elkaar krijgen.

Waar ik me aan erger is dat sommige mensen die ik ken die ook hun baan kwijt zijn, maar een geheel andere thuissituatie hebben, wel heel blij vertellen dat ze eerst met de hele familie 2 weken hier naar toe gaan en dan nog eens 2 weken daar en allemaal vliegen, rijden en gewoon dure vakanties.

En aan mij vragen of ik nog met vakantie ga. Dan denk, misschien wel jaloers, tsja...makkelijk als je een echtgenoot hebt met een riant inkomen en zelf nog kan teren op een fijne afkoopsom en eigenlijk helemaal niet bezig bent met minder inkomen, want dat speelt niet. Maar goed...ik dwaal af.

Vind ik niet zo'n fijne karaktertrek hoor....dat groene gevoel en dus let ik erop waarom ik dat voel en hoe ik voor mijzelf toch dat vakantiegevoel kan creeeren. En even afstand moet nemen tot mijn gewone leven.

In mijn hoofd dus. Want wat voelt als vakantie?

Mooi weer.
Nieuwe dingen ontdekken
Een glaasje op een terras
Het geluid van de branding.
Gras onder je blote voeten voelen.
Heerlijke nieuwe vooral dikke boeken lezen.
Zwemmen
Ander leefritme, niets hoeft, alles mag.

En wat zo grappig is....komende tijd staat er een borrel op het programma, een tripje naar een museum, een uitstapje naar een oud-collega in een leuke stad, misschien wel een tripje naar mijn zoon, de bibliotheek geeft mij elk bezoek weer een stapel nieuwe en vooral dikke boeken mee, die me naar nieuwe werelden voeren, nieuwe inzichten geven en me laten wegdromen, het gras in mijn tuin voelt heerlijk onder mijn blote voeten, het is deze week heel mooi weer, mijn dochter woont niet meer thuis dus de tv staat niet meer zoveel aan, vond een fles rose en die heb ik op mijn terras gedronken. Het geluid van buurtkinderen in hun zwembadjes doet me aan vakantie denken, na mijn taken (werk zoeken etc), duik ik de tuin in en geniet van alle bloeiende bloemen, de kleuren, de insecten.
Ik kan op mijn fiets stappen en een eind de polder in rijden, nieuwe dingen zien, langs de vaart zitten, de boten langs zien komen.

He....ik heb vakantie!!!

Wat is voor jullie het vakantiegevoel??

CSI Wolf

Net de column van Youp van t Hek gelezen over o.a. de vondst van de wolf bij Luttelgeest. Kostelijk. Ook mooie woorden over Leonard Cohen, maar dit terzijde.

En verder gelezen dat mensen denken dat iemand die wolf daar voor de grap heeft neergelegd. Kijk...dat is humor. Vind ik. Ik ben nu op zoek naar een diepgevroren Grote Witte Haai en een vrieskist die groot genoeg is en die dan rond de kerst op één van de Waddeneiland te laten stranden.

Weer eens wat anders dan een Walvis.

Wat is niet begrijp is dat de onderzoekers van Naturalis nog tobben over die 2% match...Je kijkt toch gewoon naar resten Grootmoeder in zijn buik?

Heel Holland Bakt

Vraag me echt af of ik een soort van kneuterige vrouw van middelbare leeftijd ben geworden (of ben hahah) omdat ik Heel Holland Bakt zo'n plezier vind om naar te kijken.

Ik was al fan van The Great Britisch Bake off, niet alleen voor de recepten, maar de sfeer, het commentaar, de heerlijke Britse humor.

Dat hebben ze goed weten te vertalen. Maar ja...ik hou dan ook wel van de licht sarcastische toon van Martine Bijl. En, hier spreekt kennelijk toch echt de doelgroep van deze omroep, van MAX. hahaha...nu ben ik officieel een ouwe muts. Misschien dat MAX eens een onderzoek moet doen naar het sexleven van hun doelgroep.

Jammer dat de Nederlandse heer het in mijn ogen niet haalt bij zijn Britse inspirator, Paul Hollywood, maar ja...wie wel (George Clooney zonder snor??)

Erg schattig vond ik de studente die het woord Compote op zijn Gooisch of Randstelijke studentendialect uitsprak; Compooo. Nooit eerder zo horen uitspreken. 

Wel jammer dat ze de competitie moest verlaten. En ook jammer dat je op je laatste prestaties wordt beoordeeld en niet hoe de hele competitie bakt. Maar goed....het is voor mij heerlijk ontspannende kost.

En dan moet ik wel mijn best doen om ook echt even te blijven zitten en niet ondertussen 10 andere dingen te doen, lezen, opruimen etc. Focussen heet dat. 

Ook focussen op relaxen. Al klinkt dat tamelijk aanmatigend als niet-werkende. Nou ja....ben druk bezig met allerlei belastingformulieren voor onze stichting, bankzaken aanvragen, huisstijl ontwerpen en nog steeds verwelkomen van nieuwe leden, dus zo niets doenerig ben ik niet. 

En moet, nee wil, mezelf aanleren dat het heilige moeten er een beetje uitgaat. Ik MAG.

Dus ik mag van de Flylady lekker mijn keukenvloer dweilen en ik mag zo direct van mijzelf even de voortuin van onkruid tussen de tegels ontdoen. En dan mag ik ook nog in de achtertuin een stukje tuinmanagement uitvoeren en checken of mijn aarbeien rijp genoeg zijn. 

Dat klinkt al stukken plezanter toch?