Zonnige Zaterdag zwijmel

Een van de laatste LP's die ik kocht toen ik nog getrouwd was, is die van Paul Simon Graceland. Hij staat nu waarschijnlijk nog steeds in mijn ex zijn platencollectie.
De Afrikaanse ritmes spraken me enorm aan en een dergelijke samenwerking was toen nog niet zo gewoon als nu. En door getrouwd te zijn met een Afrikaanse musicus was muziek iets wat er elke dag was.

Feestjes waren geheel anders dan die ik kende. Geen kringgesprekken, maar muziek, dansen en midden in de nacht lekker eten en daarna weer doorgaan.

Vanochtend was ik voor de zon opkwam al wakker en bedacht me dat dochterlief al aan het werk was. Een extra vroege dienst. En morgen wordt ze weer zo vroeg op haar werk verwacht. Dus niet jammeren dat ik te vroeg wakker was maar lekker de radio aan via mijn telefoon en toch weer in slaap gevallen. Daarna rondje boodschappen en nu met de gratis krant in de tuin van een kopje koffie genieten. Straks wat dingen bijknippen in de tuin.

En dankbaar zijn dat ik wat voel. Dat ik zie hoe mooi de roze pioenrozen zijn, dat ik zie hoe mijn tuin volstaat met allerlei mooie bloemen, niet netjes met stukjes zwarte aarde rondom, maar in elkaar geweven als een bloementapijt.

Dankbaar dat ik gisteren de laatste restjes boekhouding deed, een bonnetje mistte en mijzelf toestond om daar maximaal 15 minuten over te piekeren. Daarna was het klaar. KLAAR! Nee...niet weer gaan zoeken, somberen, denken, piekeren....Morgen mag je weer 15 minuten, maar dat is het dan wel.
Don't sweat the small stuff zeggen ze toch? Maak gewoon een kwitantie voor die bon. Klaar! KLAAR. Opgelost.

En wat heerlijk dat vrienden reageren, me een hart onder de riem steken. Ik voel me gezien.

Volop zegeningen om te tellen dus op deze laatste dag van mei.

In mei leg ik een aflossings-ei

Vandaag bijna mijn gehele vakantiegeld doorgestort naar de failliete bank van meneer Scheringa.

Mijn accountant noemde het een gevalletje van tsja...dom inderdaad, maar je leert er hopenlijk van. En ja; leerde er zeker van; wie zijn billen aan een lening bij een asociale bank brand, moet op de blaren zitten en dat zit ik al een hele tijd, maar door iedere keer extra te storten en bovendien door terugstorting van ten onrechte berekende woekerzaken, gaat de stand gelukkig sneller naar beneden.

En mocht ik in de toekomst weer zo knel komen te zitten, wat ik niet meer denk want geen studerende kinderen meer, geen creditcardgebruik, helemaal niets op afbetaling en dat alweer een hele tijd, dan weet ik nu dat ik een beter inzicht in mijn financiele mogelijkheden heb en een buffertje heb en lieve familie heb die al heeft aangeboden nu het hele bedrag voor me te willen betalen. Wat ik niet wil, want ik denk dat ik echt zelf op die blaren moet zitten. Om als het me allemaal lukt - inkomen vinden en af te lossen - straks als een kind zo blij te zijn: Zelluf gedaan!

Mijn voornemen is om versneld af te lossen, want mocht ik volgend jaar nog steeds geen baan hebben, dan kan ik niet meer aflossen.

Maar vind het wel een mooi einde van Mei en zoals ik voor mijzelf had bedacht: In mei leg ik een aflossings-ei! Joehoe.

En nog even doorbuffelen dan kan alles naar het nieuwe bestuur van mijn stichting. Die een heel andere koers gaan varen en hun eigen spelletjes gaan spelen en ook heel strategisch hebben gewacht op dit moment, maar als ik me daar nu ook over ga druk maken dan loopt mijn stressniveau dusdanig hoog op dat het ongezond is. Dus heb ik geaccepteerd DAT het mijn ding niet meer is en dat ik vanaf juni me mag en moet focussen op alles wat geheel EGO is. Wat is goed voor mij en wat wil IK nou.

Ik wil weer kunnen lachen om mijzelf, genieten van de zon, blij zijn als ik hoor dat mijn zoon weer in het land is en echt willen geloven dat mensen om me geven en dat ik er mag zijn en de moeite waard ben. En daardoor een beter mens hoop te worden. Die er ook weer kan zijn voor anderen. Maar ook goed haar grenzen weet en bewaakt.

Werk aan de winkel dus!

Hemelvaart Consuminderhuis inspiratie

Vanochtend las ik de nieuwsbrief van Annemiek van Deursen en haar passie en mededogen voor mensen die het minder hebben, raakte me (alweer).

Vooral omdat ik slecht sliep, me honderduizend kilo zorgen maakte over of ik de Boekhouding wel goed over zou dragen, of ik kortom wel goed genoeg ben en dat terwijl mijn medebestuurder  helemaal niets doet mbt de overdracht. Alle toezeggingen zijn loze beloftes en ik voel me in de steek gelaten, een sukkeltje dat ik wel zo druk bezig ben hiermee, waarom buffel ik toch altijd zo door, waarom kan ik ook niet lekker egocentrisch de boel de boel laten...en zo piekeren we maar door en slaap ik slecht.

En dat terwijl de verstandige ik zegt: Joh....doe de dingen die noodzakelijk zijn en laat het daarbij. Het is klaar, over, niet meer belangrijk. En ga vandaag NIET aan die dingen besteden, maar probeer te kijken naar de schoonheid van de dag. En leer hiervan. Hoe je het in de toekomst niet meer wil.

Dus dan miezer ik mijn bed uit, maak koffie, bakje kwark erbij en leg alles om me heen nou net verkeerd uit. Ik zie hoe blij mijn dochter met haar vriend is, hoe lief ze samen zijn en hoe fijn ze zich bij hem voelt. En in plaats van blij te zijn, voel ik mijn leegte. Mijn tweepersoonsbed, al jaren lang gevuld door maar één persoon. Niemand die even zijn arm om me heen slaat en zegt: Komt wel goed schatje...

Stop!

Dit soort denken helpt me niet.

Kijk allemaal op deze site en doneer wat van je overvloed. http://annemieksmijmeringen.blogspot.nl/2014/05/goedemorgen-mensen-mensen-hebben-de.html

En voor mijzelf: ik ben vandaag weer gezond wakker geworden, heb koffie in huis, kwark in de koelkast en kan mijn dochter onderdak verschaffen in tijden van nood, mijn zoon is weer gezond na een ingrijpende operatie en in mijn tuin is alles groen en in bloei. Tel je zegeningen en pluk de dag.

Konijnenhol

Van de week een borrel met vrienden. En sommige adviseerden om me ziek te melden om even rust te krijgen bij het solliciteren. En als ik het slim speelde kon ik hoppa...zo in de ziektewet en hoefde ik even helemaal niets (zo vertaal ik dat nu) en verlengde ik mijn W W tijd.

Ik vind dat moeilijk. Ik ben niet ziek toch? Ik loop weliswaar bij een psycholoog, maar ik lig niet schuimbekkend op de bank en ben nog steeds in staat om mijn huishouden te runnen en alle andere taken die daar zoal zijn. En elke week solliciteren, al is de moed niet in mijn schoenen gezakt, maar ergens in China terecht gekomen.

Al die adviezen, daar raak ik van in de war. Wat zij aangeven, het zou me meer tijd geven, maar ik ben hen niet en bewandel een andere weg. Ik wil niet in de war zijn, ik wil me focussen op leren voelen, weten en leven naar weten dat ik er mag zijn en goed genoeg ben. Ik wil gewoon weer meedoen, meetellen, mee gezien worden.

Ook al heb ik geen baan, geen man, geen auto, geen afbetaalde koopwoning, uberhaupt geen koopwoning, geen pensioen, geen lange interessante vakanties, geen interessante zaken om her en der te delen, geen schoonheid om te bewonderen.

Zo'n mantel van Harry Potter...dat je onzichtbaar bent; heerlijk lijkt me dat.

Of zo'n koekje uit Alice in Wonderland..je neemt een hapje en de wereld veranderd omdat JIJ veranderd bent. Kleiner, groter..roept u maar.

Voor het EMDR traject moet ik een tijdslijn schrijven van mijn leven. Dus schrijv nu iedere dag een aantal jaren. En dan zit ik, net als Alice, opeens in een Konijnenhol. Mijn konijnenhol. En val en val en val......waar kom ik in Godsnaam uit. En kom ik er nog wel uit.

Te laat, te oud, te ver in het jaar, tijd verkwist etc

Gisteren van twee geheel zwarte kleine bananen en speltmeel en nog wat meer zaken smeuiige muffins gemaakt. Het vet komt van roomboter en twee eieren voor totaal 6 van die muffins. Ik gooi er meestal nog wat zaken in die me lekker lijken en al zeg ik het zelf, ze lukken altijd goed. Nu had ik wat walnoten en rozijnen erdoor heen gemixed en nog wat koekkruiden die ik op voorraad had. Je moet wat he..

Droomde vannacht van het invullen van grootboekrekeningen en de toorn van de nieuwe penningmeester; dat IK er een zooitje van had gemaakt. Toen ik wakker werd dacht ik; niet waar. Ik doe wat ik kan, geef aan of mijn medebestuurslid naar de zaken wil kijken, maar die interesseert het kennelijk voor geen ene meter meer. Nada de nikkus, dus waarom zou ik me helemaal in de stress werken en er zelfs s'nachts over dromen? Loslaten en beter voor jezelf opkomen. Kom op!

Nee hoor, niet nodig; mijn stichting heeft meer dan genoeg geld in kas, alle rekeningen zijn voldaan en er is overzicht en inzicht in de geldstromen. Verder een bloeiende commissie die zorgt voor invulling van de bijeenkomsten en een hele volle deelnemerslijst die nog wekelijks (helaas) groeit. Er zijn nog steeds teveel werkzoekende ouderen (en dat ben je al als je boven de 45 bent. Echt!).

Ik zag dat één pedaal van mijn fiets een scheur heeft en die moet dus vervangen worden. Van de week maar kijken of ik dat zelf kan; zag al op de site van een fietsenboer wat een setje pedalen kost en online zag ik hoe je dat moet doen. Nou hoop ik alleen dat de roest niet te hevig is en ik genoeg kracht heb om het pedaal los te schroeven.

Soms zie ik tegen zaken op, of eigenlijk.....wil ik het direct perfect en durf niet te beginnen omdat het dan wel eens niet perfect kan zijn. Dus laat ik het maar. En zo blijven er heel wat dingen liggen omdat het niet zo kan zoals het zou 'moeten'. Van wie??? Van mijzelf denk ik.

Ik zie heel goed dat ik schamper doe over iemand die zzp-er is geworden en alle gevaren en mislukkingen direct kan benoemen, maar niet durf aan te geven dat ik eigenlijk zijn durf bewonder. Dat ik wel wat meer zou willen durven, zonder bij elke stap, ja maar, te denken en 100 bezwaren weet.

En ben ik blij met de Flylady die me op woensdag mild aangeeft dat het anti-uitsteldag is. Doe die klus maar gewoon. Als het niet perfect is...het is in ieder geval gedaan toch? En zo hangt daar nu mijn eerste rookmelder. En eigenlijk best wel perfect. Twee schroeven (niet één zoals mijn vader altijd deed...het hing toch??) en op de juiste plek.

En vanochtend een aantal oefeningen gedaan met dumbells en wat squats. Niet moeilijk, wel effectief. Niet uuuuuuuuuuuuuuuuuuuurenlang, maar genoeg om die bil- en beenspieren te triggeren.

Ook deze week mijn buxushegjes bijgeknipt. Het was bewolkt dus dan kan het (perfect!!) en al knippende denk ik alleen aan knippen. Het is nog niet helemaal klaar, maar tijd genoeg toch??
Nu het alweer bijna eind mei is, krijg ik af ten toe van die gedachten als een Maartse Haas...te laat, te laat.... en ook die Haas moet ik loslaten.

Het is nooit te laat.

Zaterdag dans zwijmel

Ik word helemaal vrolijk van deze man. En zijn creativiteit en diversiteit. En kijk ik nu naar buiten...alors: de zon schijnt alweer (na een kort buitje).

Reden genoeg om een dansje te doen toch? En dat telt weer mee als beweging! Ook lijkt hij op vrienden van mijn zoon, zo vol levenskracht en met mooie plannen voor hun toekomst. Of mijn dochter, die simpelweg gelukkig is met haar vriendje. Ondanks het verzoek van de heer Wilders.

En ik: ik ben dankbaar dat ik wat meer voel en wil. En mezelf niet overvraag. Gisteren een fijne workshop Mindfullness gehad. Voor mij wel een hoog zweefteefgehalte en toch kan ik er wel dingen uithalen die me wel rust en genietmomenten geven. En niet meegaan in het hoge Ja Maar gehalte van sommige deelnemers. Maar kiezen om in het moment te blijven en te ervaren dat ik er ben en mag zijn.

Voor meer gezwijmel kijk bij Marja

Zitvleesch

Om 10.00 was ik bij de kapper. Lekker met de fiets, dus dat voelde prima. Het was aardig druk, maar aangezien ik geen verdere plannen had, wilde ik best wachten. En al helemaal toen ik mijn favoriete kapster zag. Ze weet precies hoe ze mijn haar moet knippen en doet altijd net een tikje meer dan haar collega's. Die kunnen het ook goed, maar zij heeft het echt in haar vingers. Dus gaf ik aan dat ik graag door haar geknipt wilde worden. Hou rekening met een lange wachttijd, wel 1,5 uur..

Tussendoor ook nog 2 klanten die highlights wilden in hun superlange haar, dus een beetje kappersbekende weet dat daar flink wat extra (wacht)tijd in gaat zitten. Plus dat ze met maar 2 kapsters waren. Goed...ik dook dus maar op de stapel roddelbladen.

Ik ben nu geheel op de hoogte wie het met wie doet, deed en wil doen en wie niet en waarom niet en wie het met de man of de vrouw van een BN-er doet en hoelang en hoe vaak en wie er van al deze setjes ondertussen in scheiding liggen of in - wat de Engelsen zo mooi zeggen..in de rivier de Nijl.

Om 14.15 uur was ik gewassen, geknipt en gestyled voor het luttele bedrag van € 16,50 dus ik vind dat ik niet mag klagen. Goedkoop, je leest nog eens wat buiten je comfortzone en ik was gewoon al helemaal blij DAT ik plannen had en die ook uitvoerde. Daar helpen geen schoppen onder de kont aan; ik had gewoon maanden geen zin in zoiets normaals als naar een kapper gaan. Wel lekker haar gespaard, want ik wilde wat langer, vrouwelijker haar en mijn kapperspotje zat vol genoeg.

Daarna een mugshot laten maken voor een nieuw paspoort, maar dat komt volgende week want dat kan op afspraak, zodat je daar ook niet vier uur hoeft te zitten wachten.

Ook nog even heel snel de H&M ingelopen maar ik hoorde de stem van het team van What not to Wear in mijn oren en kocht dus geen tent-achtig shirt. Maar voelde wel weer heel even de frustratie van het weer dikker zijn. Dat er weer geen andere keus is (dat IS niet zo, maar zo denk ik dan) dan een een donkergekleurde punttent.

Daarna huiswaarts gefietst en net een lekkere lunch gemaakt met stukjes kip. En een grote kop Groene Thee.

Van de week wat zaken overgedragen van mijn kluppie en het voelt goed om het los te laten. Ook al zie en hoor ik dat het nieuwe bestuur geheel andere plannen heeft en weinig in de portomonnee voelt van wat werkzoekend en met minder inkomen zijn betekent. Sterker nog....die hebben al aangegeven dat als ze niets vinden, het ook prima is; want lekker spaarpotje achter de hand.

Dat doet me wel verdriet; ik had graag meer aandacht gehad voor ook de financiele aspecten van ontslag en lang naar nieuw werk moeten zoeken. Ik merk dat ik me erger aan mensen die verdwalen in hobby-achtige op zoek naar je zelf dingen, maar die geen realiteitszin hebben. En dat niet hoeven hebben, want manlief werkt en heeft een inkomen van wel 3 x modaal. Of de oprotpremie was dusdanig hoog dat werken eigenlijk niet echt meer nodig is.

Loslaten...loslaten en accepteren dat anderen hiermee verder gaan. Op een andere manier. Met een andere kijk.