Begin jaren 80 zwijmel

Deze zwijmel doet me zo terugdenken aan het begin van de jaren 80. Mijn leven veranderde snel. Ik woonde op mijzelf in een andere stad, ging uit, ontmoette nieuwe mensen, had leuk werk en kwam daardoor ook weer nieuwe mensen tegen. Ik deed mijn haar anders, begon contactlenzen te dragen. En ontdekte nieuwe facetten van mijzelf. En dacht dat ik met 23 al geheel volwassen was en alles wist van de wereld.

Rotkarweitjes met een timer afhandelen.

Had vandaag ook nog een aantal rotkarweitjes op de planning staan en dan weet ik dat ik niet moet uitstellen, maar gewoon een timer zetten. Vijftien minuten maximum tijd en kijk eens aan.

Die doos met kleding van een vriendin van mijn dochter die al jaren onuitgepakt ruimte stond in te nemen in zakken gedaan die van de week worden opgehaald door de Kringloop en ook ruim binnen die tijd de wc-bril weer gemonteerd.

Zie zo!

Klaar en door met de volgende zaken. Ondanks zeikhumeur. Die kwartiertjes doen wonderen. Ook voor zeikhumeur!

Kleur

Van de week weer even lekker in een auto gereden - als bestuurder. Mijn dochter's auto moest naar de garage en ze had de auto van een vriend geleend omdat ze uuuuuuuuuren voor de zon op ging al op haar werk moest zijn en dat ging ze niet redden met het OV en dus had ze een auto nodig.

Dus ik in haar auto en zij in de zijne en heerlijk een eindje toeren. Goh...ja...ik kan het nog steeds, ben ook niet bang - zoals ik maar al te vaak hoor van vrouwen om me heen die om de een of andere reden niet meer autorijden of autorijden op de snelweg vermijden. Dus heerlijk gewoon.

En dan vanochtend wakker worden in een stille witte wereld. Want eindelijk is hier ook sneeuw gevallen en blijven liggen, Dus wilde vanochtend eindelijk weer eens ouderwets dat geknerp van sneeuw onder mijn voeten horen en voelen. Om met Jeroen Meus te spreken: Zalig he.

Eerst kwam er nog een telefoontje tussendoor en ook nog een whatsappje. Allemaal mensen die mij adviseurskwaliteiten toedichten waarvan ik denk...hoeveel ervaring op die vlakken (De LIEEEEFDE en zakelijk) heb ik nou eigenlijk. Ben ik niet in feite de Lamme die de Blinde adviseert.

Maar goed; stukje lopen en lekker!

Ook eindelijk deze week een hele ruk doorgeslapen. Kennelijk zijn de zorgen van een ander in mijn hoofd blijven rondzingen en lukt het me te weinig om dit los te laten. Kan me niet voorstellen dat er verder iemand over mij wakker ligt, dus loslaten, loslaten en gewoon weer goed gaan slapen.

De hele week soort van menstruatie; dat zal wel komen doordat ik zo'n spiraal heb, maar wat is dat uitermate k. ut met peren. Want ik was zo blij dat ik me geen zorgen over doorlekken meer hoefde te maken, niet altijd een tasje met verschoning bij je en slapen gewoon in je nakie, maar nu ben ik voor mijn gevoel weer die maandverbandenindustrie aan het sponsoren. En voel me ook gewoon niet optimaal merk ik. Oh...bedenk ik net; krijg natuurlijk met dat spiraaltje ook een dosis extra hormonen in mijn lijf...dat zal ook wel zijn effect hebben. Pijn in mijn been, mijn heup. Gezeur en gezever; waar ik verder niemand mee lastig val, maar waar ik wel last van heb, merk ik.

Een wc-bril die loszit. Kan ik zelf prima weer vastzetten; maar wat heb ik een hekel aan dit soort werkjes. Ik wil gewoon een bril die goed zit (pun intended). En die zichzelf reinigt hahaha..

Getverdegetver...Het voelt alsof ik zelf een halve meter boven mijn lichaam zweef. Ik ben er wel, maar echt meedoen is wat anders. Ik streep braaf mijn to-do lijstje af (niet zo obsessief als ik van de week een echtpaar zag doen; alleen Gemeenschap stond niet op het lijstje- voor de rest alles!), maar vind mijzelf een kleurloze muts.

En jaha; de enige die wat kleur kan toevoegen ben ik zelf; ik weet het, maar wat heb ik er ontzettend genoeg van om altijd weer mijn eigen inspiratiebron te zijn en alles zelf te doen. En zo tegen mijzelf te lullen; de hele dag door.

Zo gaat 'ie goed, zo gaat 'ie beter!

Van mijn energiemaatschappij kreeg ik een relatief grote som geld terug. Ik had halverwege het jaar mijn maandbedrag al aangepast omdat ik toen weer alleen in huis woonde en ik wist dat ik het geen probleem vond om minder lang te douchen en ook de kachel minder hoog te stoken dan mijn kinderen aangenaam vonden. Dus wist en zag al dat ik geld ging besparen. Heb dit in mijn berekeningen opgenomen.

En dankzij de nog steeds zachte winter van vorig en dit jaar (tot op heden dan nog)  klopt mijn lagere maandbedrag nog steeds. Dat controleer ik wel regelmatig, want betaal ik te weinig, dan stel ik het wel weer naar boven toe.

Maar goed; vanochtend dit bedrag plus nog wat extra's meteen doorgesluisd naar de beheerders van die bank van meneer Scheringa en Ole Ole...bijna weg ermee. Jaren eerder ben ik nu klaar met afbetalen, iets wat ik nooit had durven denken, maar gewoon door slimmer om te gaan met mijn budget en me ook echt aan mijn zelfopgelegde regels te houden gaat het me zeker lukken!

Goed, heel goed gedaan vind ik zelf. Bijzonder goed gedaan. Vooral omdat ik het doe zonder betaalde baan, door slimmer om te gaan met mijn middelen en door veel beter naar de kleine stapjes te kijken. Die in totaal een grote reis kunnen betekenen.

En dus niet toegeven aan toch maar wel die leuke laarsjes kopen, of toch maar wel iets leuks kopen (wat dan??....ik heb eigenlijk wel genoeg 'leuks'), of eindelijk nieuwe matrassen, maar echt zoden aan de dijk zetten door straks lagere maandlasten te hebben en geen schulden. 

Van de week benaderde iemand mij met een Groot Plan. Nu weet ik dat mijn middle name "Kritisch" is, maar dat plan was zo niet ondersteund door wat voor berekening dan ook, of door enig kapitaal dan ook of door zicht op kapitaal, noch door enig ondernemersplan, dat ik snap dat er een verschil is tussen dromen en doen. En dat ik ervoor moet oppassen me niet voor iemands karretje te laten spannen, omdat ik dat altijd zo goed kan uitzoeken/regelen/doen.

Het is namelijk niet mijn droom.

En ik hoef niet meer op alles "ja" te zeggen.

Het is tijd dat ik verder ga met mijn eigen Grote Plan. Niet meer zijwegen inslaan en andere aanhoren, ondersteunen of wat voor afleiding dan ook. Gaan met mijn eigen banaan!

Dynamische zaterdagzwijmel

Leek me geweldig, als 13, bijna 14- jarige, om die vrouw te zijn die als dynamiet gelijk, de kamer binnenkwam en ieder betoverde. Weet jij veel als tiener van die leeftijd. Tiener, de benaming voor pubers in die tijd.

Herinner me nog wel de plateauzool-schoenen die ik eindelijk kreeg in de tijd waarin Mud in de top 10 stond, in 1974. Suede, veters en een plateauzool. Was ik eindelijk ook eens hip! (waren wel iets minder hoog dan onderstaand modelletje). Op de schoolfoto's had bijna iedereen een blouse met puntkraag aan en daarover heen een spencer. Spencer!! Of een t-shirt met korte mouwen over die blouse.

Opeens weet je het: je wordt Professioneel Knuffelaar!!

Liep vandaag door het winkelcentrum, omdat dit op mijn route lag en het gewoon leuk is om te kijken en zag een bosje tulpen voor € 2,--. Die is voor mij, want het was ook nog eens de laatste bos.

Lang geleden dat ik bloemen voor mijzelf kocht, maar ze staan beeldig, met wat takken uit de tuin. Dacht vanmiddag dat ik het een beetje koud had en de beste methode is dan om lekker naar buiten te gaan, het nog kouder te krijgen (volgt u 'm nog??) en dan thuis te komen, warm kopje thee en het lekker (relatief) warm te hebben.

Zou houden we onszelf voor de gek en mijn energie-rekening laag.

Een goede opdracht uit mijn zelfopgelegde coachweek en met goed boek was het schrijven van twee brieven. Een brief waarin de zaken die ik zou willen zijn gelukt en ik terugkijk op hoe fijn dit is en wat me dit allemaal gebracht heeft en eentje waarin ik besloten heb toch een andere weg te nemen en de frustratie voel van het toch niet hebben gedaan. Erg confronterend, maar ook wel rustgevend. Wat beide opties zijn mogelijk. Of nog wel meer opties natuurlijk. En dat is het het prettige.

Las trouwens een interessante baan met weinig 'pak' kans (en pakkans bedoelt hij mee, de kans dat je je moet verantwoorden voor je daden)  - Massa-moordenaar. Ook een manier van omdenken natuurlijk. Al snap ik dat het cynisch is bedoeld door de heer De Swaan. Heel cynisch.

En dan verderop een artikeltje over een man die er wel brood (hopelijk koolhydraat-arm) in ziet om een professionele knuffelpraktijk te openen. Zal wel niet met Happy Ending zijn. Maar goh...ik kan mijn baankansen zo enorm vergroten, gewoon door een gratis krant te lezen en door buiten de box te denken.

En een portie humor mee te nemen.

Voor ik het vergeet: Iedereen morgen knuffelen he...want het is morgen Internationale Knuffeldag.

Optimistische zwijmel

Ik gooi er nog maar een keertje een heerlijke zwijmel tegenaan met een tekst die weliswaar niet helemaal van toepassing is (want nog steeds niets veranderd in mijn vooruitzichten), maar mijn blik is anders en ik wil ook perse die andere blik behouden. Dus eigenlijk wel helemaal van toepassing.

Ondanks alle doem, ondanks alle berichten van angst om me heen.

Het is hier vanochtend een stralend blauwe lucht, terwijl ik gisterenavond in de regen nat thuis kwam. De zon schijnt, de rijp op de daken geeft het een winterse blik. Blijf het mooie zien van de wereld om me heen. 

Ben deze week mijzelf aan het coachen met behulp van een boek om er nu eens uit te komen welke kant ik op wil gaan, werkgewijs dan. Een advies was dat als je iets bedacht, in het kader van iets leuks doen, denk er dan niet langer dan 9,5 seconden over na en ga het dan gewoon doen.

Gisteren dus spontaan een dagje de hort op geweest (gratis buskaartje dus eerst zo lang en ver mogelijk gebust) en zo stond ik heerlijk uit te wapperen op het pontje over het IJ en bracht ik een bezoek aan het Eye museum (ook nog gratis dankzij mijn museumjaarkaart).

Wat een fantastische plek en idem uitzicht. Beetje enge trap (ben ooit in het pikkedonker in een bioscoop van de trap afgevallen en merk dat ik dat nog steeds met me meedraag; niet de angst voor de trap, maar de angst voor vallen; raar; want daarna ben ik nooit meer gevallen!). En een heerlijk kopje koffie gedronken en genoten van de mensen om me heen en het uitzicht. 

Ook toen scheen de zon. Ik zat in de metro en voelde me gewoon veilig, was dankbaar dat er in dit land goed vervoer is. Ooit heb ik in Afrika 3 dagen op een bus staan wachten, dus dan piep je wel anders over een beetje vertraging. Reisde door naar de metro vlakbij de Ikea in Zuid-Oost en bracht een bezoekje aldaar, want een hele tijd niet geweest en ik wilde daar eigenlijk een hapje eten. Ze hebben daar relatief goede salades met zalm en dat was nog steeds zo. Maar merkte dat ik wel klaar was met zoveel te zien en weinig nodig te hebben en dat ik ook geen zin had om mijn begeerte te laten aanwakkeren. Dus weer richting de metro en daarna de bus huiswaarts gepakt. Toen regende het inmiddels al en zat ik tussen mensen die blij waren dat het weekend begonnen was. 

Het helpt me enorm om elke dag stil te staan bij alle dingen in mijn leven die goed zijn, fijn zijn en waar ik dankbaar voor ben. En me niet te laten overweldigen door golven van emoties. Want die komen en gaan weer en bepalen niet mijn hele dag. Slechts een moment. 

Zoals vandaag fijn; de zon schijnt, de koffie is lekker en de vogeltjes in mijn tuin genieten van de pindakaas en alles wat er in de struiken te vinden is.