Van muggen geen olifanten maken

Vandaag heerlijk gelopen met man met hond. Hond gedroeg zich weer voorbeeldig en dat komt ook heel erg door zijn baas. Die is er alert op dat hij zich sociaal gedraagt en doet de hond dat niet dat mag hij niet loslopen, maar moet aan de riem. En dat vindt de hond niet leuk in een losloopgebied, waar zoveel honden zijn om mee te spelen of gewoon om even aan te snuffelen.

Ik geniet van hoe de hond geniet. En ik heb niet eens een hond. Of een kat. Nou ja...in de tuin wel. Veel katten uit de buurt komen even lekker uit de vijver drinken of van het Kattekruid genieten. En ik vind het leuk om de katten in mijn tuin te zien.

En ach...af en toe een drolletje..die ruim je zo weer op. Shit happens zeg maar.

Verder vandaag direct de witte was in de machine gedaan toen ik wakker werd en die na het lopen in de tuin kunnen ophangen, lekker in de zon en in de wind.
En toen na het lopen in de zon op mijn terrasje gezeten met een gezonde salade en een lekkere kop zwarte koffie. En een mooi boek uit de bieb van Rosita Steenbeek. Genieten hoor.

Genieten was trouwens ook maandagochtend heel vroeg. Toen was er een zogenaamde Bloedmaan te zien. Dus mijn wekker gezet om 04.30 en mijn ochtendjas aan en hoppa de tuin in. Niks te zien, totdat ik bedacht dat de maan inmiddels aan de voorkant van mijn huis zou zijn. Dus in mijn voortuintje met open mond naar die mooie bijzondere maan staan kijken. En ik was heel verbaasd dat er niemand anders buiten stond. Het duurt nu weer 14 jaar voordat je zoiets moois zomaar weer kan zien.

Dan voel ik me dankbaar dat ik, door mijn wekker te zetten, zoiets moois kan zien. En daarna ben ik gewoon weer gaan slapen hoor. En mijn wekker een half uurtje later gezet. Kan prima, want ik zet de wekker vrij vroeg, zodat ik tijd genoeg heb om alles rustig te doen in de ochtend.

Verder vandaag een aantal uitzoekzaken gedaan en de financieen voor oktober. Loopt allemaal nog steeds goed en dat had ik echt niet gedacht een aantal maanden terug. Ik was heel erg bang om het niet te redden. Ben Motormaniaman nog steeds dankbaar dat hij me jaren terug zijn spreadsheet (ja...zo'n relatie hadden wij!!) heeft laten zien en ik die nog steeds gebruik. In aangepaste vorm, maar ik zie altijd in 1 oogopslag hoe de stand van zaken is en dat geeft zoveel rust.

Wel heb ik de afgelopen maand meer uitgegeven dan normaal, maar ja...de bruiloft van mijn dochter en dat komt gelukkig niet iedere maand (financieel gezien dan he) voor. En ik had dit al redelijk begroot, en de uitgaven kloppen wel met die begroting.

Wat me enorm helpt is dat ik me niet meer zo enorm druk maak over 'kleine' financiele tegenslagen. Ik accepteer hoe de zaken zijn en ga door. Maar hou wel strak de vinger aan de pols. Om niet uit de bocht te vliegen. En hou mijn verlangens en wensen klein. Heel klein.

Moest toen ik de collectebus van de Nierstichting  inleverde en mijn opbrengst hoorde (na gezellig te hebben geholpen met het tellen van de eentjes en de tweetjes (echt...een en twee eurocentjes; die gooien mensen dus werkelijk in de bus!) wel gniffelen. Met een paar uurtjes lopen 'verdien' ik meer voor de Nierstichting dan een hele dag werken voor mijzelf. Misschien maar eens collecteren voor een heel goed doel...

Of met een pet voor het station van die stad aan het S paarne gaan zitten!

Zo direct lekker slapen; ik heb mijn Herfstdekbed uit de kast gehaald en omgeruild met mijn zomerdekbed. Alles weer fris en schoon. Van dat soort simpele dingen word ik blij.

Pesten

Op de lagere school hoorde ik niet bij het groepje van de populaire meisjes. Ik was mollig en woonde niet in de buurt van de school. Had niet de populaire kleding aan. Allemaal krijgertjes van een nichtje of erger door een tante zelfgemaakt in oude-huisvrouwenprintjes en materiaal. Ik kon ook niets heel erg goed - dacht ik zelf - zoals gymen of elastieken of oh horror blokfluitspelen. Dus droomde vaak weg in mijn eigen wereld, waarin ik een beroemde actrice zou worden, mooi en slank waar iedereen bewonderend naar opkeek. Of een schrijfster van de mooiste boeken. Een soort Walter Mitty. En ja, ik snapte die film helemaal.

Ik was een onopvallend kind denk ik. Mollig en vroegrijp (al had ik dat zelf helemaal niet door) en allang blij als ze bij een groepje mocht staan. Staan he....niet meedoen.

Toen een heel populair meisje mijn vriendin werd, in de vierde klas, kon ik dat niet geloven. Maar we werden vriendinnen en ik moest van mijn ouders zwemles nemen (naast het schoolzwemmen) omdat ze een zwembad in de tuin had. En daar mocht ik in zwemmen. Kan je je dat voorstellen; iemand die niet zo meedraait en dan opeens de mooiste en ook nog eens een lieve vriendin krijgt. Speelden we in het 'Geheime bos'. Een stukje van 20 meter dichtbegroeid land tussen mijn wijk en haar villawijk.

Door mijn vriendschap met haar steeg mijn status op school. Ik werd gedoogd. Ik hoorde nog steeds niet bij de club van de populaire meisjes, maar had wel meer aanzien. Later werden ook andere meisjes vriendin met haar en verwaterde de vriendschap toen mijn ouders in een wijk ver weg van school gingen wonen. Toen kwam ze niet meer bij mij thuis. Leerde ik al snel dat ik maar genoegen moest nemen met goed genoeg.

Ik had in de zesde klas (nu groep 8)  een vriendin die noemde mij Big, als in het varken. Dat leek op mijn naam en dat vond ze wel grappig. Ik niet. Maar durfde weinig ervan te zeggen, want had de vriendinnen niet voor het uitkiezen. Er konden ook niet zoveel mensen bij ons thuis komen, want dat wilde mijn moeder niet; die lag in die tijd vaak op de bank met hoofdpijn. (Mijn moeder is dat nu even vergeten die periode). Ik had eigenlijk een hekel aan dat meisje. Maar ze wilde met mij omgaan, dus tolereerde ik haar. Ik had nog niet door dat ik geen genoegen hoefde te nemen met een rare vriendin. Die mij zo noemde.

Ik was een eenzaam kind denk ik in die tijd. Te groot voor mijn leeftijd, ik was al ongesteld toen ik 10 was met dito lichamelijk ontwikkeling, maar voelde me een kind. Mannen (en sommige ooms en een Opa) dachten daar anders over en daar snapte ik niks van. Ik was toch niet zo mooi en zo populair als die perfecte meisjes uit mijn klas. Met mooi haar, mooie kleren en een mooie embouchure (haha...).

Toen ik naar de brugklas ging ging mijn huis-met-zwembad vriendin naar een andere parallelbrugklas van die school. Mijn varkenshoedervriendin ging naar het gymnasium en dat was - gelukkig - een andere school. Contact fini.

En kende ik dus niemand in mijn klas.  Sommige meisje zeiden ook tegen me of ik maar liever niet bij ze wilde staan. Echt heel erg hoe meiden van die leeftijd meedogenloos kunnen zijn. Toch ging er een leuk meisje naast me zitten meteen de eerste dag en wederom snapte ik niet waarom. Dat mechanisme heeft heel lang geduurd om uit mijn systeem te gaan. Werd van huis uit ook helemaal niet gestimuleerd, want daar kreeg ik alleen maar mee dat ik niet goed genoeg was.

Mijn moeder zat teveel met de relatie met mijn vader in de knoop om goed te kunnen kijken hoe dingen liepen. Had ik ook nog een broer die net zo snel met zijn vuisten was als mijn vader, dus thuis was het te vaak en te veel snelkookpan-gedoe. Ik schaamde me om iemand mee naar huis te nemen. Stel dat er weer iets gebeurde.

Gelukkig had ik mijn dagboek en ik schreef me gek. Of hield dat gek worden juist van me af, door het schrijven. En las veel en fantaseerde veel. En langzamerhand werd ik iemand. Met een mening. Afwijkend van die van de meesten in mijn klas, maar ik hoefde niet meer zo nodig bij de popu groep te horen. Leerde te doen en te zijn wat bij mij past.

Pesten zaagt aan de wortels van je zelfvertrouwen. Langzaam, maar wel zeker. Pas nu voel ik dat mijn wortels in de aarde vast mogen zitten en ik energie en liefde krijg en mag krijgen. En dat ik er mag zijn. Dat ik niet eerst lief hoef te zijn of te doen om aardig behandeld te worden. Gewoon er zijn is genoeg.

Verliefd zwijmel

Onderstaande song ging deze week door mijn hoofd. Hoe echt was het gevoel als diegene helemaal niets meer laat horen, geen moeite doet om 'zijn lekkere ding' toch te overtuigen dat het wel goed zit. Ondanks mijn bij twijfel niet inhalen.

Nou is dit lekkere ding deze week gezellig met zoonlief uit eten geweest. Ergens in een oude tramremise in de Hoofdstad en dat was toch een partij gezellig. Gewoon weten dat het goed zit tussen ons, dat ik geen extra moeite hoef te doen en de liefde stroomt.

En wat een fijne vent is die zoon van mij geworden. Op zoek naar een huis voor hem en zijn vriendin en zich heel erg bewust van beginnersfouten op koopgebied. Door zijn enorme studieschuld kan hij zich eigenlijk bij de meeste banken slechts een garagebox permitteren, behalve bij een aantal banken die snappen hoe de historie van die studieschuld in elkaar zit.

Maar goed; vertelde hem in het kort wat ik had meegemaakt met de potentiele meneer en hij snapte dat ik geen behoefte had aan moeilijk gedoe. Wel grappig dat toen ik hem een paar weken terug vertelde dat de man met hond jarenlang mijn minnaar is geweest hij even achter zijn oren krabte. Toen ik hem vroeg wat hij dan dacht wat ik ging doen als ik op vrijdagavond vertrok en zaterdag weer terugkwam, lachte hij een beetje knullig. Zo van "Oh ja, mijn moeder is ook nog een vrouw".

Nog steeds en nog steeds behoefte aan warmte en liefde. Dochterlief viert deze dagen het Offerfeest en had een hele partij heerlijke cupcakes gebakken in mijn keuken (zij heeft geen oven). Een aantal ook voor mij achtergelaten en de rest op een mooie schaal voor haar schoonfamilie. Lief en lekker. Nu zit ik nog te wachten op dat halve schaap!

Collecteren uit de tijd?

Deze week loop ik collecte voor de Nier-stichting. Had er niet bij nagedacht dat ik ondertussen pas thuis ben van mijn werk als het de "Gouden Tijd" is voor collectanten, dus maar even creatief met eten etc geweest. Een lekker soepje wat je zo kan opwarmen uit de voorraad doet wonderen. En paraplu mee want altijd regen tijdens mijn loopje.

Alhoewel de bus aardig vol lijkt en vele stuivertjes maken ook een volle bus, lijkt collecteren toch iets uit de vorige eeuw.

Maar ja...nog erger lijkt me het dat deze goede doelen alleen maar op Telemarketing overgaan en dan mensen met een script overhalen om een vast bedrag te doneren. En de call agents op target staan en dus mensen 'dwingen' om te doneren. Spontaan lijkt me altijd nog fijner en het contact van mens tot mens net iets echter. Ongescript.

Een juffrouw van de kleuterschool van mijn kinderen kreeg ooit een nieuwe nier, maar het liep niet goed met haar af. Ze overleed een aantal jaren na de transplantatie. Ook een oud-collega kreeg een nieuwe nier en met haar gaat het gelukkig nog steeds goed. En moet altijd denken aan Bart van BNN. Dus liep ik toch maar wel die collecte al twijfel ik of dit de juiste manier is om aan geld voor het goede doel te komen.

Iemand een beter idee?

Ik zat zelf te denken aan het verkopen van 2 schilderijtjes uit voor het Rijksmuseum.

Minder minder minder

Waarom vind ik mijzelf altijd minder minder minder (waard) dan iedereen die ik ontmoet. Waarom schat ik mijn prestaties, mijn leven, mijn looks, mijn 'rijkdom' altijd minder op waarde in dan het zou moeten zijn of is. Voel ik me altijd de mindere. Minder goed af, minder leuk, minder goed geslaagd, minder rijk, minder succesvol en vul zo maar aan waar je minder in kan zijn en hebben. Wat levert me dit op, behalve frustratie. Hou toch op joh! Het is toch geen wedstrijd het leven?

Schreef ik een paar maanden terug dat de Praktijkbegeleidster Diabetes enorm trots op me was, want ik was heel veel afgevallen op eigen kracht en niet door zakjes, pakjes of een crashdieet, maar door beter op het soort voeding te letten en ook door meer beweging te nemen (geen sportschool, maar wel structureel meer lopen en dan op de dinsdagen altijd een heel eind lopen). En aan stressvermindering te doen. Mindfulness toe te voegen in mijn dagelijks leven.

En dan toch VOEL ik het niet. Zie ik het niet. Wuif ik het weg. En nog erger. In het zicht van de haven, begin ik te zinken doordat ik mijn resultaat saboteer. Terugval in oud gedrag. In oude twijfel, in nieuwe pepernoten (al vanaf augustus te koop en ik kan u vertellen; ze zijn lekker), in kleine bakjes ijs (klein bakje...is niet zo erg toch...oh ja 4 kleine bakjes zijn ook 1 grote), in toch maar een keertje pizza in de oven schuiven of ander gemaksvoer. En die zogenaamde 'gezonde' tussendoortjes die ze ook nog eens Lekker Bezig hebben genoemd, daarmee ben je helemaal niet lekker bezig.

Het lijkt wel alsof ik het mijzelf niet gun of dat ik het niet herken; succes. Je doel bereiken. Uberhaupt een doel hebben.

Ik weet nog hoe ontzettend vervelend ik het vond toen ik 40 kg was afgevallen in 2012 en iedereen me complimenteerde opeens. Wat zag ik er goed uit en wat voelde dit voor mij als een keiharde bevestiging dat ik daarvoor dus nooit goed genoeg was geweest. En dat dit succes zo oppervlakkig was, zo oppervlakkig wil ik niet zijn. Ik wil niet als goed of fout worden gezien op basis van mijn uiterlijk en tegelijkertijd wil ik heeel graag eens een lekker ding zijn. Ja, ambivalent is my middle name, ik weet het.

En in het kader van haven en water; ik dobber momenteel maar wat. Terwijl 'iedereen' me aan alle kanten inhaalt op het gebied van doelen behalen, op welk gebied dan ook, blijf ik maar in Niemandsland of in De Eeuwige Wachtkamer.

Dat doe ik zelf, dat besef ik. Misschien wel omdat dit wel zo veilig is. Of hou ik van mijn slachtoffer van de economie-rol. Nu ik niets meer heb en niets meer ben (op werkgebied dan)  kan ik niet lager zakken. Nou ja...toch wel natuurlijk ik kan er altijd nog een andere verslaving bijnemen (behalve die eetverslaving dan) die nog wat destructiever is en maatschappelijk nog minder geaccepteerd en ik straks alleen de Daklozenkrant nog kan en mag verkopen.

Geen flitsende carriere, geen afbetaalde hypotheek, geen leuke vent (en ook die niet-zo leuke vent heb ik het raam uitgedaan), meubels zo oud dat ze weer geheel Hip en Trendy kunnen zijn (eetttafel is uit 1987), noem ze gewoon retro.

Heb ik geen ambitie dat ik geen nieuwe meubelen ambieer, nieuwe vloerbedekking, zelfs niet als dingen versleten zijn of gewoon kapot?
Heb ik geen ambitie dat ik geen nieuwe kleren wil, eindeloos shoppen, de nieuwe kleuren van dit seizoen (geen idee wat die zijn; draag eigenlijk al jaren de kleuren die mij goed staan)?
Heb ik geen ambitie dat ik een leukere baan wil met arbeidsvoorwaarden (oh ja...dat heb ik wel, maar ik krijg nog steeds overal Tot onze spijt te horen, zelfs bij een sollicitatie bij de club van werkzoekenden het U  WV; niet eens een afwijzing of een ontvangstbevestiging).
Heb ik geen ambitie meer omdat ik mijn plannen niet in de koelkast heb gezet, maar ergens in de Noordpool in het permanente ijs heb ingegraven?
Heb ik geen dromen dat ik een partner wil of denk die waard te zijn?
Heb ik geen dromen meer dat ik een vakantie naar een mooi land ambieer?
Heb ik geen verlangens meer omdat ik nooit meer denk aan een leuke crea cursus die ik zou willen doen (oh nee...het is mijn budgetbeheerder (ikzelf dus) die me streng toespreek en me zegt dat mijn budget die NIET toestaat momenteel.
Heb ik geen verlangens meer doordat ik nooit (meer) naar de bioscoop ga of naar het theater (oh shit...weer die budgetbeheerder).

Of is het juist te prijzen. Dat ik niet meer zoveel wil, maar mijn tevredenheid juist probeer te zoeken in het accepteren van hoe de dingen zijn. Kijken naar de kleine (kneuterdingen) en die waarderen. Kijken wat er allemaal wel kan, creatiever zijn. Mijn brein gebruiken om te zien hoe ik dingen kan doen en behalen.

Ik heb geleerd dat meer salaris retesnel went en je dan weer ontevreden bent, want de buurman met dezelfde baan, verdient meer. Of de collega die niks kan, heeft wel een bedrijfsauto. En heb je die bedrijfsauto, dan komt er ook weer snel een moment van gewenning. Alles went, ook meer hebben, meer kunnen, meer willen. Dus moet ik me gaan realiseren dat ik in meer meer niet mijn geluk of tevredenheid moet zoeken.
Ik zie het om me heen; mensen die dus wel 'alles' hebben, zijn nog steeds ontevreden en blijven zoeken en hunkeren naar nog meer, nog anders, nog verder, nog exclusiever.

Dus juist niet meer meer meer, maar minder minder.
Nou ja, behalve dan die Marokkanen, want heb er zojuist een hele familie van die smaak bijgekregen.

Lees ik net via Blendle een laatste verhaal van The Lau, 4 dagen voor zijn dood geschreven. En besef ik weer dat het volkomen zinloos wat ik nu denk. Naar buiten, pak de fiets en leef. Voor je het weet zit je in de wachtkamer bij een arts en denk je 'had ik maar' ....

Down Under zwijmel

De straat waar mijn werkgever is gehuistvest, daar staan ook een aantal panden die verhuurd worden. In de jaren 90 woonde daar een aantal maanden een collega die uit Australie overkwam om zijn software te finetunen.

Toen was die stad een slaperig provinciestadje, nu is het daar een stuk hipper en leuker om uit te gaan. Maar hij verveelde zich enorm, kende niemand en van alle mannelijke collega's was er niemand die bedacht om hem eens een keer mee uit te nemen of een borrel na het werk te doen of zo. Dus hij zat daar maar een beetje saai, 3 hoog achter.

Dus toen hij ziek was een paar weken nadat hij in Nederland kwam en ik het idee had dat hij daar maar alleen ziek lag te wezen, zonder zorg, heb ik een net sinasappels, hoestdrank etc gekocht en heb dat naar hem toegebracht. Dat stelde hij enorm op prijs, maar ik durfde en wilde niet lang blijven, want ik vond hem meer dan leuk en hij was getrouwd, dus ik wilde daar niets meer mee doen dan vriendschappelijk.  Als buffer had ik mijn kinderen meegenomen.

Daarna kwam hij vaker bij mij thuis, samen eten met het gezin en daarna wat comedy op de BBC te kijken of in een weekend naar een museum of naar een stad die hij graag wilde zien.

Maar altijd als ik dit lied hoor denk ik aan hem. We hebben nog steeds contact. Onze kinderen zijn groot, wij zijn ouder en wie weet zien we elkaar ooit nog wel eens.

Jezelf warm houden

Gisterenavond lag ik onder mijn zomerdekbed en ik vond het koud. Dat heb ik niet vaak en in het verleden vond ik dan dat ik me aanstelde.

Nu bedacht ik me geen moment en nam mijn gewatteerde sprei en legde die lekker over mijn dekbed. Heerlijk warm en ik kon direct (nadat ik mijn vervolg op de Millenium-reeks uit had gelezen) lekker in slaap vallen.

Wat heb ik het dan goed; dat ik gewoon die extra deken kan pakken en mag en kan slapen. Hoeveel mensen in de wereld hebben die luxe momenteel niet. En dat ik me druk maak over mijn gewicht. Ook volkomen een Eerste Wereld probleem. Mijn ex-schoonmoeder in Afrika had dat nooit op haar To-do lijstje staan.

Dus rustig wakker geworden vandaag, een verantwoord ontbijtje van havermout en een mok groene thee gemaakt en zo direct weer richting werk. En ook daarvan weet ik DAT ik nog werk heb. Tenminste nog tot eind december.

Tel mijn zegeningen nog maar weer eens en zie dat het er veel zijn. Vooral dat ik beter voor mijzelf zorg. En ballast op tijd laat vallen. Of niet meer mee blijf slepen omdat ik denk dat ik altijd aardig moet blijven.