Haalde vorige week uit de bibliotheek twee boeken. Had mijzelf op rantsoen gezet. Was nog bezig met het jurkje voor kleindochter en een te grote stapel nog te lezen boeken zou me alleen maar leesstress opleveren in plaats van ontspanning.
Moet
Uit
Binnen
Leentermijn!!!
Doe ik natuurlijk zelf; dat ik daarvan stress ervaar. Maar goed; Een van de boeken was een eerste van een reeks, ze stonden er allemaal in de bibliotheek (hoera!). De boeken over de Cazalets. Het eerste boek; "Lichte jaren" meegenomen.
Via de schrijfster Nicolien Mizee had ik al gehoord hoeveel plezier zij had bij het lezen van deze boeken, dus ze stonden al lang op mijn lijst. Maar hoewel zeeën van tijd, geen concentratie. Zag ze wel vaker liggen in de bibliotheek, die boeken, maar de dikte (500+ bladzijden) hielden me tegen. Maar nu dus niet. Gewoon aan het eind van de dag even zitten met een kop thee en dan lekker lezen. En kijken hoever ik kom binnen de leentijd. Niet echt een boek om in bed te lezen, te zwaar haha om goed vast te houden zonder koude schouders te krijgen.
Maar fijne schets van een tijdperk, een familie en alles daarom heen. Dat Hillary Mantel een aanbeveling deed, dat zegt ook al iets.
Een rustpunt in de dag. Heel bewust gemaakt. Want kan blijven doorjakkeren, maar daar eindig ik niet heel ontspannen door.
Amai, dat zouden onze zuiderburen zeggen. Het jurkje voor kleindochter is af. Echt wel op tempo Slak-die-in-de-bocht-afremt. Het venijn zat 'm in de staart. Vond de zak niet goed zitten. Niet recht en ook niet goed aansluitend.
Weer uitgehaald. Opnieuw gedaan, opnieuw gemeten, gekeken, gespeld, gemeten, geregen, nog een keer gemeten en vastgenaaid en hoppaaaa! Klaar.
Kreeg al direct weer nieuwe ideeen, maar even de rem maar erop gezet. Laat maar even sudderen die ideetjes. Wat misschien valt het niet in de smaak. Stomme stof of stom ontwerp (uit de laatste Knippie, dus niet helemaal stijl jaren 80!).
Nu nog hopen dat het dametje het ook een leuke jurk vindt. Ook nog een ander kadootje gekocht al een paar weken terug. Oma's mogen dat; verwennen! Zou soms willen dat ik geld genoeg had om van die enorme grote Lego of duplo zaken te kopen, zo'n doos groter dan het kind zowat, maar gelukkig weet ik dat het voor het kind geen drol uitmaakt. Ze is ook blij met namaak-legoblokjes van Zeeman. Kan ze bij mij uren mee fantaseren en spelen en daar gaat het om. Prikkel haar fantasie.
Had een paar jaar terug een Kerstkado gehad. Van een hele lieve en vooral attente blogger. Stond voor de deur opeens. Een grote doos. En in die doos verzamel ik nu het hele jaar door allerlei kadootjes. Voor de kleinkinderen, voor mijn kinderen als ik iets zie waarvan ik denk dat het bruikbaar is. Zo komt de hele riedel niet in één keer en spreid ik mijn uitgaven.
De kadodoos noem ik dus de uhm..Kadodoos.
Denk ook eens aan deze kado-doos; geen strijkstok, maar wel praktische hulp en voor wat hoort wat principe, zodat je je niet een 'arme sloeber' voelt, maar je gezien wordt en weer wat terug kan doen. Je ertoe doet.
Weer een fijn lichtpuntje in deze Lockdown-blijf vooral binnen, plannen die niet door mogen gaan en zie niemand-tijd! Juist die lichtpuntjes blijven zien. Wat is er allemaal wel goed en fijn en mag ik dankbaar voor zijn.
Leuke en beetje over the top Italiaanse romantische serie over een single vrouw die voor een tv-netwerk werkt en daar een tv-programma bedenkt over astrologie. En ondertussen wat interessante dates heeft.
Gewoon Nederlandse ondertiteling. En maar een half uurtje per aflevering.
Door een tip van een medeblogger even wat muziek opgezet, de Evergreen top 1000 op radio 5, terwijl ik de klussen van vandaag doe en afstreep. En door de soort muziek meteen een flashback naar toen ik een tiener (=puberette) was. Altijd op mijn kamertje (echt mini-kamertje met klapbed, dan kon je net (als bed was opgeklapt) aan een teakhouten bureautje - nu voor honderden euro's helemaal te gek hip te koop - je huiswerk maken) luisterde ik naar de radio. Die was toen al oud want van mijn vader geweest, maar he...als ik maar kon luisteren naar muziek daarop.
Wat zwijmelde ik daar wat uurtjes weg zeg. Beter dan beneden zitten, daar was het altijd De Koude oorlog. Of mijn moeder lag op de bank met zware hoofdpijn.
Later kreeg ik een kamer op zolder, ook niet groot, maar stukken groter dan opklapbed-kamertje.
Maar die muziek dus. Wat een fijne breker van de stilte overdag. Zit toch wel erg veel alleen thuis. Te werken en privé ook veel alleen. Dat kan ik goed en ik vind ook altijd wel vermaak, maar geen gezelligheid met me, myself and I.
Oh ja...weer even de administratie bijwerken. Klopt alles nog en eigenlijk moet ik al de begroting voor 2023 klaar hebben.
Want in december krijg je altijd de toeslagen over januari, dus moet ik NU al inschatten of mijn salaris ENORM (nee dus) gaat stijgen en mijn toeslagen minder worden. De belastingdienst heeft al een schatting gemaakt. Dus check of die klopt.
Ik hoef eerlijk gezegd helemaal geen salarisverhoging. Ik kom rond, budgetteer nog steeds strak, maar blijf ergens nog steeds bang dat ik straks weer veel minder inkomen heb. En die angst daar heb ik niets aan. Want niemand weet wat de toekomst brengt. Maar moet ook praktisch denken. Stel dat ik straks weer bij het UWV moet aankloppen, dan is 70% van een iets hoger inkomen toch wel fijn. Dus maar weer gaan rekenen. Wat heb ik nodig om alle bordjes weer draaiend te laten zijn. 30% bruto verhoging dus. Denk niet dat dit erin zit. Maar wie niet onderhandelt, krijgt ook niks.
Misschien win ik toch nog eens de staatsloterij (he...Moos, dan moet je wel meedoen he!!).
En de dag al begonnen met iets waar ik altijd van opknap. Bed afhalen en weten dat je in de avond in een kakelvers bed kan stappen. Lekker alles laten doorluchten. Moet ik het nog wel zelf weer opmaken natuurlijk, maar ook dat vind ik een fijne klus. Heb me aangeleerd een fijne klus te vinden. Laat ik het zo opschrijven. Want je kan uiteraard zeiken dat je 'alweer' zo'n huishoudelijke klus moet doen, maar er moet niets; ik kan ook wekenlang lekker tussen de klamme lappen liggen, maar dat doe ik niet, want niet prettig, niet hygiënisch en dit is nou net een beetje luxe. (Met dekbedhoezen van honderd jaar oud hahahah!!).
Dus zo direct de dekbedhoes en kussenslopen uit de wasmachine halen, ophangen aan het rekje op zolder. Droogt vanzelf door de opstijgende warme lucht in huis (haha...welke warme lucht???) en dan vers beddegoed uit de kast halen.
Even verder werken aan het mini-jurkje. Rustig, met focus en genietend van het feit dat het lukt. En nu, op de zak na, af is. Dus kan er nog steeds voor kiezen die zak er niet op te maken. Niet de druk te hoog laten worden. De perfectionist in mij heeft vrij.
Het concert van Adele bekijken. Alle liedjes zijn wel in mineur geschreven valt me op. Dat geeft het een triest sausje. Maar wat een prachtige jurk had ze aan. Helemaal show en geweldig mooi gemaakt. En haar oorbellen, zo passend bij het gebouw waar ze voor stond op te treden.
Wat een kneuterblogje. Geen opwindende zaken. Geen sex, geen drugs en rock & roll ook al niet. Mozeskriebel!
Zo dan: Had me vandaag al voorgenomen om gewoon even flink en lekker door te werken. Dat betekent heel wat taken afstrepen van mijn takenlijst voor die dag. Allemaal eigenlijk! Elke dag weer nieuwe zaken of dezelfde zaken in een andere verpakking.
Planners, die niet kunnen plannen haha! Die precies doen wat besproken is om het juist niet meer zo te doen. Maar ja...niemand op kantoor die het tuig in de gaten houdt he.. :)
Voel ik het toch wel jeuken als ik (te) vroeg begin en (te) laat eindig, vrijwel elke dag. Rond 14.00 uur bedenk dat lunchpauze eigenlijk wel even nodig is. En ook besef dat de collega's die al die dossiers behandelen (ik maak ze alleen, inhoudelijk doe ik er weinig meer mee, dat is mijn functie niet en trouwens ook mijn beloning is daar geheel niet naar hahah!) een enorm grote werkbelasting hebben. Te groot. Een aantal afgebrand thuis. Mensen die 'opeens' vrij nemen, want bijna over de rooie. Collega's die zijn opgestapt niet vervangen (nog). Pffffff...
Een heel ongezonde werkomgeving lijkt het zo. En dan nog de druk dat het hele clubje over een tijdje niet eens meer weet of ze dit werk hier kunnen blijven doen, want aanbesteding hangt in de lucht. Als een soort van zwaard van Damocles. Wat gaat er dan met al die dossiers gebeuren; al die clienten?
Dus ik moet mijzelf scherp(er) in de gaten houden. NIET op niet-werkdagen toch nog even wat werk doen. Hou je uren bij en neem op tijd een dagje vrij.
En ontspan. Zoek vooral de luchtigheid en lichtheid der dingen.
