Wat een dag weer vandaag.
Bracht voor 07.00 uur mijn huurauto weer terug naar de garage en kon daarna door naar het station waarvan ik altijd vertrek. En kon zowaar een intercity nemen, die maar 2 minuten te laat was.
Toen ik net even rustig aan wilde opstarten kreeg ik een telefoontje van een collega. Zij wist al dat ze niet op tijd kon komen en er stond nu iemand op haar te wachten in het gebouw. De andere collega die uit dezelfde werkstad komt, zou ook al te laat komen.
Mocht ik die persoon ophalen en begeleiden en liet direct maar even de twee belangrijkste zaken op kantoor zien. De koffieautomaat en het toilet.
Daarna moest ik echt naar mijn werkplek, die op een andere plek is dan ons kantoor en het was direct lekker druk.
In de middag als een haas naar het station om daarna thuis te kunnen werken. Geen fiets bij de bushalte, dus lopen, in de regen. Maar eenmaal thuis lekker doorstomen tot ik een dame aan de telefoon had die me vertelde niks meer in huis te hebben, geen inkomsten en schulden lopen op daardoor.
Nog langer verhaal kort gemaakt: de instelling die haar zou kunnen opvangen, die gaf me aan dat ze dan maandag wel kon bellen. Oh...en hoe komt ze dan ondertussen aan eten?
Dat was ook haar vraag, tussen het huilen door en zaken waarvoor je eigenlijk 113 zou inschakelen. Dus zocht uit hoe ze zich bij de voedselbank kan aanmelden en ook aangeraden de volgende dag langs het wijkwerk te gaan hiervoor. Ik kan haar niet aanmelden, anders deed ik het wel. Dit loopt dan weer via andere kanalen en wegen. Het liefst had ik mijn chocoladeletter in de post gestopt, maar ik was niet op kantoor, waar ik 'm even in de kast had gestopt.
Weet natuurlijk niet of alle zaken echt waar zijn. Voor hetzelfde geld vergokt ze haar geld en zit daardoor in nood. Maar ik moet afgaan op wat ik hoor. Wat zij me vertelt.
Maar ik snap hoe dit soort zaken je kunnen verlammen. En dom maken. Je soms dingen doet, die achteraf gezien niet slim waren.
Ga morgen wel kijken wat ik concreet kan doen, behalve roepen dat het zo erg is en me nog eens in mijn warme bedje omdraaien, maar wel goed alle administratieve zaken ingevuld en afgewerkt hebben.
Nu is het bijna 20.00 uur. Ik eet een heerlijke traybake met spruitjes en zoete aardappel, paprika en champignons, tussen het (over)werken door gesneden en gemaakt en pas nu aan het eten. En stort nu bijna even in. Maar eerst nog de afwas en dan niks.
En nog even uithijgen van het feit dat ik gisteren voor niets naar mijn moeder ging (met die auto). Ze was er niet en ik wist wederom van niets (een zorgafspraak). Ik ben echt helemaal buiten de loop van informatie door steelzus en de schoondochter gezet, onder regie van mijn broer uiteraard, want nog even nagekeken of ik het had kunnen weten, maar echt niets doorgekregen.
Dus gisterenavond een mail over gestuurd, want bellen gaat niet, zuslief heeft me geblokkeerd. En ook daarin opgenomen dat ik niet wil dat zij mijn kinderen gebruikt om zo met mij in contact te komen of haar zin door te drijven. Of erger, een wig tussen mijn kinderen en mij te drijven (mijn grootste (onredelijke weet ik) angst, door haar gemanipuleer.
Bel me dan gewoon!
Klaar ermee.
Maar een spontaan bezoekje wordt zo wel erg ingewikkeld.
6 opmerkingen:
Bijna weekend, nu. Even bijkomen.
Fijn dat je die mevrouw in ieder geval een beetje kon helpen. Bij onze voedselbank kreeg ik gisteravond een aanmelding binnen van een gezin. Maar de voedselbank was net gisteren open geweest. En is alleen op donderdag open. Dus dat gezin, oei, moet maar een weekje wachten? Dus ik denk dat de voedselbank ook niet altijd meteen kan helpen, al kan dat misschien in andere delen van het land anders georganiseerd zijn.
Wat kom je trieste situaties tegen.
Wat een trieste verhalen. Van die vrouw, maar ook van jou. Sterkte maar weer.
Ik heb bewondering voor jou, al die ellende elke dag. Ik zou dat werk niet kunnen doen, ik zou die mevr een maaltijd gebracht hebben, wat natuurlijk helemaal fout is natuurlijk maar het idee dat iemand geen eten zou hebben zou me dwars zitten en ook om te voorkomen dat ze foute dingen gaan doen waardoor ze nog verder in de penarie komen te zitten. Mensen hebben geluk als ze jou aan de telefoon krijgen.
Wat een veelbewogen dag weer. En wat fijn dat mensen bij jou terecht kunnen. Je klinkt echt als een hulpverlener die hart heeft voor de mensen die bij haar komen en ook echt helpt. Ik vind het hartverwarmend. Jouw werk is beslist niet zo'n 'bullshit job' waar je vaak over leest. Je maakt echt een verschil in de levens van mensen.
Sjonge jonge, ik snap het dat je helemaal klaar bent met die familieleden van je! En dan ook nog zo'n situatie op je werk. Ik kom ook vervelende dingen tegen op mijn werk, soms is het moeilijk om het daar te laten, maar mij lukt het gelukkig wel, ik hoop jou ook. Geniet van een ontspannen weekend met lekker eten, ik heb voor morgenavond een traybake in de planning staan, nu al zin in!
Een reactie posten