Levenskracht

Een paar dagen niet helemaal op 100% gefunctioneerd. Heb er wel alles aan gedaan om mijn routines (dank u oh Flylady) door te laten gaan, maar de puf was er een beetje uit.

De verkoudheid had een beetje toegeslagen.

Wel gisteren nog heerlijk een tijdje in de tuin gewerkt. En hoe meer je doet, hoe meer je ziet om te doen. Kunst is dan om je niet helemaal gek te werken, zodat je nog 3 dagen moet bijkomen, maar genoeg is genoeg. En waardeer datgene wat er uit je handen is gekomen.

Daar schortte het de laatste dagen aan. Ik moet ook niet meer me gek laten maken door blogs van mensen die lekker aan het sparen zijn en die bedragen frank en vrij hier posten, die aflossen en plannen maken, huizen verbouwen en op verre reizen gaan. Mijn situatie is anders, mijn inkomen is fors lager doordat ik nu een uitkering heb, maar dat betekent niet dan mijn waarde gedaald is.

Ik was op zoek naar wat Austin Powers zijn Mojo noemt. Zijn levenskracht. En vond 'm gewoon onder mijn kussen.

In mijn ouderwetse de gleuvenspaarpotje zit genoeg geld om naar de kapper te gaan. Gewoon lekker doen deze week. 

Eerst maar eens een tweede kop koffie en dan die sollicitatiebrief weer de deur uit. En vandaag gewoon weer 15 minuten declutteren. Onrommelen. Opruimen. Ruimte scheppen. 

Zie je wel; je hebt genoeg; meer dan genoeg. Zoveel zelfs dat je het weg kan geven. 

Nog één boom over!

Was het hele weekend flink snotterig, groggy en voelde me niet echt lekker. Lang geslapen, was kennelijk nodig en gisterenmiddag met de heerlijke echte kashmir pashima die mijn dochter voor me had meegenomen uit P akistan in de tuin gezeten. Heerlijk in de zon.

Dat doet een snotterig mens goed. Het viel me op, toen ik vanuit de zolder eens naar de achtertuin keek, dat iedereen een tegeltuin heeft. Geen bomen of struiken te bekennen en nou heeft de gemeente bedacht om ook nog eens alle Kastanjebomen langs een sloot bij mij aan de overkant te verwijderen. Zo kaal. Je waait direct  van je fiets als je daar rijdt. Kan ik niet genieten van de kastanjebladeren die zich langzaam ontvouwen en echt het voorjaar aankondigen.

Ik zag een Merel die kennelijk heel blij was met de boom in mijn tuin. Hij zat er urenlang. Had een beetje medelijden met de vogels in de buurt. Waar moesten die nou in de avond lekker zitten. Op een tegel?
En al dat regenwater...dat kan niet meer lekker in de grond zakken, dat blijft op die tegels staan.

Hoe ver staan we af van de natuur met dit soort gestyleerde vinextuinen. En één pot met violen.

Mijn dochter voelt zich ook niet lekker. Ze moet straks werken en piekert er niet over om zich ziek te melden. Wat ik al schreef.; ze is best hard voor zichzelf. Ik snap haar uitbarsting ook wel; ze bezocht vrijdag het graf van een leeftijdsgenoot. Dat hakt er wel even in. En eerlijk is eerlijk....ik had misschien ook wel de teugels een beetje te ver laten vieren. Ik wil nog steeds minder wegen dan mijn huidige gewicht dus moet er ook actiever aan werken.

Maar elke dag is weer een nieuwe start en vandaag ben goed begonnen met mijn rondje Bless the House, een kom Havermout met Sojamelk, een lekkere kop zwarte koffie en zo direct ga ik een smakelijke kom salade maken. De eitjes staan al klaar. En een rondje fietsen. Het is te mooi weer om alleen maar thuis te zitten snotteren. Ga op zoek naar zaadjes om bloemen voor te zaaien. Mijn radijsjes, peterselie en Ruccola komt goed op..en ik las ergens over snijsla. Dat lijkt me heerlijk straks...vers van de pers...zonder conserveringsmiddelen die toch wel in zo'n zakje salade moeten zitten.

Kritiek van een keiharde

Mijn dochter ervaar ik de laatste tijd als ongeduldig en tsja...nogal chagerijnig naar mij toe. Ik schreef al eerder dat zij enorm is afgevallen en 180 graden verandering heeft doorgemaakt. In plaats van depressief op de bank te hangen, sport ze fanatiek en vindt dat iedereen kan wat zij heeft gedaan. Ook heeft ze een buikwandoperatie laten uitvoeren om haar overtollige vel kwijt te raken en een echt mooie buik te krijgen, zonder hangrimpels.

Zij heeft haar dieet met behulp van een dieetiste gevolgd, in het begin simpelweg de pakketten leegeten, nieuwe kopen en veel, heel veel groente erbij eten. Het eiwitrijke dieet/ Medislank of Prodimed.

Vond (en vind nog steeds) dat dit dieet duur is en wel resultaalt geeft. En besefte al snel dat ik ook aan de bak moest, al was het alleen maar omdat ik echt veel te dik was en alleen maar klaagde dat moehoehoe anderen het wel konden, maar ik niet.

Toen mijn dochter al bijna op haar streefgewicht zat, begon ik (eindelijk). Ik wilde perse niet gelijk met haar starten om geen moeder/dochter concurrentie aan te gaan. Kijk mij eens goed afvallen...dat kan ik beter...en dan net zo slank als mijn dochter zijn.

En het lukte...ik viel af en af en af en dat terwijl ik honderden euro;'s per maand bij de dieetiste neerlegde en leerde dat ik ...verdorie....ik leerde alleen (vond ik) dat ik wel degelijk nog flink kon afvallen, maar alleen met paketten die ik bij haar moest aanschaffen? Ik vond mezelf een sukkeltje, die alleen de dieetiste blij met maakte met haar omzet. Ik zag geen verdieping, geen verdieping bij haar in het WAAROM van het dikzijn.

In november zat ik op 10 kg van mijn streefgewicht en begon ik een beetje af te dwalen. Ik begon ook steeds meer te balen van die honderden euro's die ik bij haar kwijt was. Dat moest toch anders kunnen. Ik kaartte dit bij haar aan en zij kwam niet met een betere oplossing alleen iets vaags dat we er wel uit zouden komen.
Mijn dochter liep nog steeds bij haar en is ook gaan oppassen bij haar kinderen. Zo;n aardige vrouw.

Ik hou het liever zakelijk en zuiver. Ik wil niet dan mijn zaken worden besproken via mijn dochter en vice versa.. ie he

In december overleed mijn vader en zou ik weer een afspraak bij de dieetiste hebben, maar die heb ik uitgesteld. Anyways....Ik zag mijn spaarrekening wel steeds magerder worden, terwijl ik toch echt een ww-uitkering krijg en vond het voor mijzelf niet meer verstandig om nog een half jaar (dat was de inschatting van de dieetiste) bij haar door te gaan a minimaal 200 euro per maand aan produkten...ik vond dat ik het zelf moest kunnen. Met gezonde, verantwoorde maaltijden en tussendoortjes op zijn tijd.

Daar slipte ik uit de bocht, door geen maat te kunnen houden, niet genoeg te sporten en alweer....ik heb geen trek in samen met mijn ubergespierde dochter te gaan sporten want die sport lang en hard en lacht iedereen uit die maar een half uurtje in de sportschool zit. Heb geen zin in haar uitlachen.
Of eigenlijk...alweer niet goed genoeg zijn. Laat me me eigen gang maar gaan (a la Ramses Shaffy...)

Nu zit ik dus nog steeds niet op mijn streefgewicht....en tsja...mijn dochter kan dat natuurlijk wel zien aan mijn omvang. En ze baalt van mijn gedrag. En ontkenning.
Ik snap het allemaal, maar vind het moeilijk dat ze mij niet mijn eigen pad gunt. Zo rigide is in haar mening dat als het haar lukt, iedereen het kan.

Ik zie dat genuanceerder, omdat ik ouder ben, iets meer heb meegemaakt en mijzelf gewoon beter ken (hoop ik).
Mijn dochter woont nog thuis, hoeft zich geen zorgen te maken of ze een plek heeft om te slapen of de rekeningen betaalt zijn en of de was gedaan is en haar boodschappen worden ook gedaan als ze geen tijd heeft.

We maakten dus net een ritje in haar ontzettend mooie huurauto waarin ze supercool overkomt - maar ja..het is maar een ding en nog een huurding ook en we deden een boodschap. Nou....heaven. Ik liep achter haar aan, ik was te sloom, ik snapte niet waar het handschoenenvakje zat, ik at al haar tussendoortjes op...

Zei haar dat ze zo chagerijnig achter het stuur zat...een lachje mag er wel af hoor. Nou, dat kwam door MIJ!
Mensen vroegen aan haar of ik nou al klaar was en tsja...wat moest ze zeggen...dat ik binnenkort dood neerviel door suikerziekte....dat ik de boel bedot? Dat ik niet serieus ben? Dat ik zeg dat ik sport, maar niks doe? (Cher...zeg nou eens wat...ik step toch bijna elke dag samen met je!!)
Ik voelde me tamelijk in het nauw gedreven en alweer...niet goed genoeg.
En waarom ik nooit meer naar de dieetiste ging en waarom ...etc etc

En tsja...wie zijn die mensen dan, dochterlief? En waarom vragen ze dat niet aan mij. En eigenlijk gaat het jou geen bal aan hoe snel en hoe ver ik ben. Dat is mijn pakkie-an.

Nou fijn Mam....zie ik je wel als je dood bent!  (huh....emotionele chantage noemen ze dat toch???)

Pffffffffffffffffff....

Ik kan er niet tegen....zo KGB achtig ondervraagd te worden. Gewogen en niet te licht, maar wederom te zwaar te worden bevonden, door je eigen dochter.
En te horen dat ik voor iedereen precies wist hoe zij/hij ze dingen moesten doen (over geldzaken, overzicht houden etc), maar hahah mam....je hebt nog niets bereikt!

Ik begrijp dat ze dit alles uit liefde zegt. Dat het er nogal onhandig en koud uitkomt. Misschien denkt ze dat de shocktherapie ook bij mij werkt, zoals ik die ook wel eens bij haar - als puber - heb moeten gebruiken,  toen haar telefoonrekeningen de klauwen uitliepen en ik die iedere keer mocht betalen, honderden euro's en maar bellen met al haar vrienden die nu nergens meer te vinden zijn.

Gun ik mezelf dat streefgewicht dan niet. Ben ik de Erica Terpstra onder de afvallers...Een boek geschreven over hoe goed ze afgevallen is en prompt daarna hetzelfde gewicht er weer bij eten? Alle oude jurken en broche kan ze weer aan?

Is het smoesje om te zeggen dat ik het te duur vind?

Is het eng om zo slank te zijn.
Moet er dan weer veel meer...Mannen misschien? Leven of zo?

En wat helemaal grappig was....ik had een stukje taart gegeten op de verjaardag van mijn nichtje en WTF was I thinking...Taart eten terwijl je op dieet bent??

(Worden er opnames gemaakt...wordt ik 24/7 in de gaten gehouden....en met welk doel??)...

Het valt me zwaar, het applaus wat je krijgt als je afvalt is fijn, maar alle haviksogen die je in de gaten houden, vooral die van mijn kinderen (haar broer kan ook zo keihard reageren), daar word ik onrustig van en ik wil niet iedere keer verantwoording afleggen. En wie zijn die 'mensen' dan......

Solliciteer ik wel genoeg - omgeving en UWV
Eet je niet teveel - kinderen en omgeving
Sport je genoeg - kinderen

Zet mij maar op een onbewoond eiland (het kokosnotendieet - zou dat wat zijn??).

Heb er even helemaal genoeg van. Dat verantwoording moeten afleggen aan iedereen en het gevoel hebben dat ik - wat ik ook doe of zeg - het nooit het gewenste gedrag of antwoord is.

TopGear

Een van de zaken die de interesse hebben bij ons thuis zijn auto's. Ook al staat er geen voor de deur.

Ik mag met genoegen naar TopGear kijken en een mooie auto daar kan ik echt van genieten. Mijn dochter doet  daar nog een schepje bovenop. Zij kan, door haar connecties, goedkoper een mooie Mercedes of BMW uit een hoog segmentklasse huren en scheurt dan een lang weekend met deze wagen over de wegen.

Nou ja scheurt...ze heeft - even afkloppen - in al die jaren dat ze haar rijbewijs heeft, nog maar één keer een snelheidsboete gehad. Dat scheuren kan vooral in Duitsland. Waar de motor van dit luxe rijpaard echt tot zijn recht komt.

Ze is een bikkel. Rijdt naar Parijs, rijdt IN Parijs, tuft in Nederland overal naartoe. En kan zich opperbest orienteren. Beter dan haar broer. En ze rijdt ook beter dan hij. Ik voel me altijd veilig met haar achter het stuur, terwijl in zijn beginjaren als chauffeur hij echt als een Jonge vent reed. Op sommige punten te hard waar het niet kon. Dat heeft hij nu gelukkig afgeleerd en ook hij rijdt nu betrouwbaar en niet meer roekeloos.  Hij werktte nietvoor niets als privé chauffeur.

Zojuist kwam ze met haar hobby voorrijden. Wow....wat een mooi exemplaar. Wat ze heeft afgeleerd is om de privechauffeur van al haar vriendinnen te zijn. Omdat zij al snel haar rijbewijs had en ik een auto, vond haar vriendenclub het wel makkelijk dat zij hen overal naar toebracht. Met mijn auto. Haar broer had ook zo'n vriendenclub, maar die heeft na een paar keren gezegd dat ze maar brandstofkosten moesten lappen, want de auto reed niet op water tenslotte. De vriendinnen van mijn dochter vonden het allemaal wel prettig...en konden kennelijk niet zelf bedenken dat de auto niet gratis reed. Of dat mijn dochter elke keer de  BOB was. Pas na jaren aardig zijn is ook zij erachter dat aardig zijn de rekening niet betaald.
En dat die vrienden nu maar eens zelf hun rijbewijs moesten halen, of zelf een auto moesten regelen. Die ommekeer was heerlijk om mee te maken. Gelukkig alweer een aantal jaren geleden.

Nu vertelde ze me net dat een vriend die ze een lift had gegeven, de auto voor haar even ging aftanken. En ze genoot ervan dat hij dat deed op eigen initatief, gewoon omdat hij al blij was dat hij die lift van haar kreeg.

En ik geniet van haar genieten. Stom he....zo simpel dat je blij bent als je kind dat is. Alsof je alleen leeft door je kind.
En zo'n moeke bent. Die op elke feest niets anders te melden heeft dan de levens van haar kinderen, de foto's van haar kinderen aan iedereen voorschotelt en zich optrekt hoe goed het met hen gaat.

Hyacinth Bucket terwijl ze ratelt over haar zoon Sheridan...... terwijl iedereen ziet dat die Sheridan de boel belazert en alleen mama belt als hij geld nodig heeft.

Gisteren 3 verhuisdozen vol zooi van mijn zoon (alles mocht weg zei hij) leeggemaakt en dat binnen 15 minuten. Bleek inderdaad gewoon een soort van opslag te zijn van zijn lege dozen, zakken en rotzooi. Ha!
Vanmiddag nog maar weer een kwartiertje uitmesten.

Ben ook een soort van dagboekje aan het bijhouden wat ik allemaal eet en of het aantal calorieeen ok is. En qua voedingswaarde natuurlijk, want anders kan ik ook gewoon 5 marsen eten...ook genoeg calorieeen per dag! Want tsja...zoals ze in Belgie zeggen...ik was toch wel een beetje verdikt. Alles past nog wel hoor, maar er zit wat winterspek aan.

Zag van de week een vrouw op tv die ook veel was afgevallen, maar dat niet echt voelde. Wat was de plus nou van het afvallen. Ze vond dat ze weinig gewonnen had. Tot ze haar een vest omhingen met 25 kg eraan. Wat maakte dat bewegen zwaar! En zo snapte ze dat haar extra gewicht haar jarenlang belemmerd had.
Zo ook bij mij. Ik bewoog veel te weinig, was bang om te bewegen, zou die plastic tuinstoel me wel houden,  zouden mijn enkels niet zwikken, zou die fiets niet klappen....pas ik tussen het stuur en mijn zadel.

En ik schrok toen ik een foto zag van 15 jaar terug. Mooie kleding (Ulla Popken had een goede klant aan mij) maar......gewoon zoveeeeeeel buik. Alsof ik een drieling droeg. Vooral van opzij gezien. Natuurlijk zorgde ik ervoor dat ik op de weinige foto's altijd van voren werd gefotografeerd. Dan leek het nog wat. Dacht ik.

Ik wil niet meer terug naar dat hoge ongezonde gewicht. Lager is gewoon beter voor mijn gezondheid, voor mijn gewrichten en mijn conditie.

Ik constateerde al eerder dat mijn vetcellen heel erg slim zijn. Komt er teveel binnen wordt dat direct opgeslagen.

Dus blijven opletten. Levenslang.

Jammer dat je van typen niet afvalt!

Kringloop...here I come!

Gisterenmiddag bedacht ik me dat ik nogal veel NATO gedrag vertoon en het enige wat dat kan veranderen is Actie!

Dus de spullen die al een tijdje klaar stonden om naar de Kringloop te worden gebracht, maar er nog steeds stonden omdat:
a...te koud om te fietsen,
b. teveel om met de fiets te brengen,
c. geen energie om de deur uit te gaan,
d. geen reden...gewoon uitstelgedrag

- in mijn fietstassen gedaan en weggebracht. Het was lekker weer gisteren en goed voor de beenspieren en energieverhogend.

Zoveel was het niet hoor, maar gewoon een goed gevoel om die zaken weg te doen. Mijn huis uit en klaar voor hergebruik bij iemand anders.

Nu een kwestie van doorpakken en de Flylady methode van iedere dag 15 minuten. En de opbrengst direct wegbrengen.

Mijn zoon heeft hier nog heel veel spullen staan, maar claimt dat er niets van hem bijzit en ook nergens meer behoefte aan heeft. Dat ga ik ook uitzoeken en ook weggeven.

Helaas zag ik een  boek voor wel 50 cent bij de Kringloop van Benoite Groult, dus iets gekocht. Maar ik denk dat deze diepte-investering wel mag. :)

Het weekend had ik het met mijn zoon over ergens anders gaan wonen - ooit - en hij gaf aan dat hij me graag wil helpen verhuizen, maar dat ik dan wel minder spullen moet hebben om te verhuizen. Dat deed me weer eens kritisch om me heen kijken.

Ik weet dat ik huiver van de inhoud van de kasten, kastjes, kamers en zolderkamers en kasten van mijn moeder. Dat ik besef dat die ooit leeggehaald moeten worden en hoeveel werk dat wel niet is. En dat
mijn moeder nog steeds aan het hamsteren is. Vaasje hier, dingetje daar,  Yves Rocher kadootjes, aankoopjes bij Klingel, Mona en nog meer van dit soort online kledingwinkels voor dames op leeftijd, het hele huis is prop vol. Er is geen enkele kamer die leeg is. Terwijl we er ooit met 8  personen woonden. En mijn moeder er nu alleen woont.

Die erfenis wil ik mijn kinderen niet geven. Dus ga ik dit jaar zorgen dat mijn kamers leger worden en ik alleen spullen heb die ik regelmatig gebruik en niet meer meer je weet maar nooit wanneer je het nodig hebt.

Weer een project om te doen!

Genaaid

Gisterenavond was er op de BBC een programma, ik denk zelf hetzelfde format als hun programma rondom koken, Great British Sewing Bee.

Leuk programma. Gaat over het zelf maken van kleding, ontwerpen en uitvoeren en kunnen lezen van patronen en gewoon binnen een bepaalde tijd iets kunnen afmaken.

Leuk hoor...het ging wel even kriebelen. Jarenlang kleding voor mijzelf, zusjes en later mijn kinderen gemaakt. Nooit een opleiding gehad, maar gewoon maar begonnen en het lukte altijd wel. Natuurlijk niet altijd foutloos, maar aldoende leert men. Zelfs mijn Trouw-outfit zelf gemaakt :)

En de doopjurk voor mijn kinderen, lieve babypakjes, stoere broekjes, jassen van patworkstof (die ik dan zelf maakte, lapje voor lapje). Buurvrouwen vroegen of ik ook voor hun kinderen iets kon maken en voor henzelf ook.. En ook dat deed ik. Waarom ik er toen mee gestopt? De kinderen werden te oud voor zelfgemaakt, maar belangrijker (toen); mijn echtgenoot had geen enkele waardering voor mijn talent. Sterker nog; hij wist altijd wel iemand die zo goed kon naaien (ja....letterlijk!!) daar viel ik bij in het niet. Nooit een compliment, echt nooit. Dat is dodelijk voor iemand die daar behoefte aan heeft. Ik kan tot op heden nog steeds slecht omgaan met complimenten. Denk dat al mijn talent maar middelmatig is. Gewoontjes.. En dat die complimentgever me staat voor te liegen.

Heb ook gemerkt dat ik mensen goed kan inspireren om net even verder te graven en te focussen op hun taak. Bij mijn netwerkbijeenkomst heb ik een workshop netwerken gegeven en het was zo geweldig te zien dat iedereen actief meedeed.

Tijd voor Omdenken!!

Gisteren eindelijk zaden gezaaid in wc-rolletjes (met dank aan de inspiratie van Annemiek van Deursen haar nieuwsbrief) en die staan lekker in de zonnige vensterbank. Niemand die daarover zeurt (wat rommelig!). Mijn huis, mijn keuzes. Wil nu gaan kijken voor wat zomerbloeiers, eenjarigen. Vooral zeer kleurige.

Werd vanochtend wakker met maar één gedachte: ha....lekker de witte was doen! Simpel toch? Maar goed...waar wordt een mensch blij van. Ik van een schone was ophangen!

Paaskuiken

Vandaag zijn mijn zoon en zijn vriendin even langs geweest. Gezellig wat paasbroodjes, eitjes en Duivekater  gegeten met leuke verhalen over vroeger en zijn en haar opvoeding.
Mijn dochter moest vandaag al om 05.15 de deur uit om te werken.

Hij is weer even in Nederland en vertrek over een paar weken naar zijn nieuwe werkplek in D enemarken. Ook zijn vriendin gaat over een tijd naar een scandinavisch land om daar stage te lopen voor een half jaar. Zo'n beetje als  hij weer klaar is. Goede timing!

Leuk zo'n bezoek van je volwassen kind. Wat een andere gesprekken als je weet dat je niet meer hoeft op te voeden.

Nu dat laatste kind nog de deur uit werken en dan is het moederen wel gedaan! Ik denk dat ik het thuiswonen voor haar wat minder leuk moet maken, want ze vliegt maar niet uit! :) Moeder Uilskuiken moet stoppen met fourageren, zodat de vleugels van haar kuiken sterker worden.

We spraken over mijn gedachte om weer in een echte stad te willen wonen. Het is heerlijk wonen hier, maar voor mij voelt het tamelijk beperkt voor een vrouw alleen. Het is hier nogal gericht op (jonge) gezinnen. Wipkippen volop en overal scholen en fietspaden, maar leuke restaurantjes, kroegjes...gewoon wat een stad je kan bieden, dat is hier niet. Hoemeer ik weer in steden kom, hoe meer ik merk dat het sociale leven van Vinexsteden zich vooral binnen afspeelt. En in volledige gezinnen. Een vrije vrouw alleen is niet echt welkom. En in de zomer zit iedereen hier rondom de barbeque in de veilige betegelde a la Eigen Huis en Tuin achtertuin. 4 gehaktballen, 4 worstjes en 1 stokbrood.

Er zit verandering in de lucht. Al weet ik dat ik niet impulsief ben, zaken goed overweeg, het zit eraan te komen.

Een vriendin van me was aan het daten geslagen en vond het helemaal niet leuk. Het gaf heel veel stress. Toch bleef ze het maar doen en verbaasde zich over de opdringerigheid van de heren. Ze is overspannen en dan toch gaan internetdaten. Voor mij is dat bijna vragen om nog meer problemen. Omdat ze nog zo kwetsbaar is.
Enfin..na een meneer één keer een uurtje te hebben ontmoet mij vertelt dat het niks zou worden. De volgende dag dat ze hem nog wel wil zien, de dag erna dat ze zijn opdringerigheid zat is en de dag erna what apps ze me dat ze naar zijn huis onderweg is.

Ik app haar  dat - hadden we afgesproken - ze me dan wel zijn adres en naam doorgeeft dan weet tenminste iemand waar ze uithangt en pas 4 uur later krijg ik een appje door met de naam van de man en oh ja...ze blijft bij hem thuis slapen. Ik app haar voor zijn adres en ook dat duurt weer uren. Inmiddels had ik hem gegoogled want ik gun haar geen seriemoordenaar en wie zegt dat dit zijn echte naam is....
Dat vond ze allemaal een beetje overdreven van me want hij was echt wel normaal.

Ik vind het gevaarlijk wat ze doet; ze wist zijn adres niet, hij woonde in een andere stad dan zij had gezegd, maar in een Vinexstadje ernaast en het nummer van zijn huis wist ze ook niet. Geeeez....ben je simpel of zo?
Een volwassen vrouw hoor.

Zorg toch wat beter voor jezelf of koop een vibrator.

De zon schijnt, ik ga eens kijken wat er in de tuin gebeurt. Veilig achter mijn huis. Niemand hoef je te zien of spreken. Helemaal anoniem scharrel ik daar. Met honderduizend briljante ideen in mijn hoofd. Tijd om de wereld in te trekken!