Waarom zijn meisjes allemaal prinsesjes?

Keek vanochtend naar Koffietijd - ja, je moet toch wat als je niet werkt - en daar zag ik een kapster hele jonge meisje, die allemaal in roze poedertintjes gekleed waren, de haren opsteken of in een knotje doen.

Alle meisjes zagen er schattig uit. Schattig en roze. Met van die stomme (sorry) meisjesschoenen en wat mis ik De Stoere Meid. De Pipi-Langkous!

Gewoon een meisje die lekker mag stoeien in haar kleding, kleding die tegen een stootje kan, vies mag worden en er op is gekozen om vooral aan een imago te voldoen; Het kleine prinsesje.

Het lijkt wel alsof deze meisje meisjes helemaal niets stoers mogen doen, maar vooral alles in roze moeten uitzoeken en doen en ook vooral heel schattig moeten zijn. Ik kan me niet herinneren dat dit zo was toen mijn dochter en zoon jong waren. Die roze trend. Nu spreekt Oma over 25 jaar terug hoor :)

Ik zie om me heen vrouwen die zo blij zijn dat ze dochters hebben want die kunnen ze leuk aankleden. Jeee...koop dan een Barbie! Misschien dat je dochter wel lekker in een spijkerbroek en een warme trui de hele dag buiten in de boom wil klimmen!

Ook heel stereotype vind ik deze ontwikkeling.

Hoe ervaren jullie dat? Of zie ik het te zwart/wit??

Brei 'm erin!

Lijkt me een leuk en ontspannend projectje; de Kersttrui.

Zeker als het model diverse keren moet komen passen. Zou het helemaal niet bezwaarlijk vinden als hij daarvoor diverse malen bij mij thuis het achter- of voorpand tegen zich aan moet houden, uiteraard over zijn onderhempje, om te kijken of ik al kan afkanten. Of overhalen. Of overgehaald moet worden.

Kijk...dat breit nog eens lekker, met zo'n passend model.

Licht en luchtig

Deze zondag gebruik ik om me los te schudden van de boosheid en verontwaardiging over iets wat me raakt, maar waarvan ik ook besef dat het geen enkele zin heeft om me daar zo druk over te maken. Het gaat niet over mij; wel over iemand waarvan ik hou. Mijn boosheid heeft te maken dat ik slecht tegen mensen kan die de waarheid verdraaien. Dat dit niet zou mogen, maar de realiteit is dat de meesten daar verder meekomen dan de braverikken die alles keurig en eerlijk doen. Veel verder.

Ik maak me druk omdat de beweringen niet op feiten zijn gestoeld, maar meer passen in het sprookje wat zij heeft geweven en ieder kind in haar situatie weeft. Het doet me ook twijfelen of wat er ooit eerder is gezegd dan ook wel klopt. Zaken waarvoor ik voor die persoon door het vuur ben gegaan en dat met een soort van stempel dat ik te rechtlijnig denk heb moeten bekopen in mijn familie en bovendien een uitsluiting uit hun sociale kring heb gekregen. Die ik met genoegen accepteer als ik daardoor mijn kinderen goed heb kunnen beschermen. En dat zo weer zou doen. Geen tapijt voor mij waar ik alles onder veeg.

Het stuwt in ieder geval mijn stresslevel te hoog op en dat is iets wat ik nu, meer dan ooit, niet meer wil en kan gebruiken. Mijn glucosewaarden moeten omlaag immers!

Dus moet ik loslaten, me niet druk maken, het is haar ding, haar leven en het zegt niets over mij. Ik moet leren dingen te doen, zonder verwachtingen te hebben. Dat scheelt teleurstelling.

Vanochtend nog even heerlijk onder mijn dikke winterdekbed naar een luisterboek geluisterd. Zonder schuldgevoel of wat en daarna lekker douchen met een geurige Rituals douchefoam.

Heb op de voordeur mijn Kerstkrans gehangen. Niks extra's gekocht; hij hing er nog van vorig jaar en is zo duurzaam dat hij hoppa zo weer op de deur kan. En is nog wit ook!
Mijn adventsster heb ik net maar weer aangezet; het is tamelijk donker buiten en ik kan wel wat licht gebruiken.

Licht en luchtigheid. Luchtigheid

Zaterdag ziekenhuisherinneringzwijmel

Toen ik als kind wekenlang in het ziekenhuis lag, had je de mogelijkheid om een plaatje aan te vragen via de ziekenhuisomroep.

Ik weet niet meer waarom, maar misschien had ik het die weken vaker gehoord. In ieder geval niet thuis, want daar hoorden we dat soort muziek zeker niet.

Ik wilde graag Edelweiss van Heintje horen. Heintje!!

En dan de keus van dat lied....dat het me jaren later nog steeds ontroerde, tot tranen toe komt denk ik door de associatie met die ziekenhuistijd. Doodziek, ijlen en dan waarschijnlijk dat lied een aantal keren via de ziekenhuisomroep gehoord.

Edelweiss

Pakjes-avond

Blijft altijd heerlijk om naar te kijken op deze dag:

Pepernoten gemaakt van speltmeel, en een poging om een speculaaspiet te maken, maar ik keek pas nadat het ding al in de oven stond op internet hoe dat moest en kwam erachter dat je het deeg in de vorm moet persen en dan er weer uithalen (heel hopenlijk) en dat vormpje op een bakplaat kan bakken. En als je heel enthousiast ben meerdere pietjes kan maken. Kijk....ik heb aan 1 piet mijn handen al vol, dus ik ga volgend jaar wel weer een poging wagen, DV.

Merk dat ik me lichtelijk opwind over zaken die het opwinden eigenlijk niet waard zijn, of eigenlijk, het maakt die zaken geen ene moer uit of ik me nou wel of niet opwindt, zij heeft mij niet nodig. Het zegt niets over mij. En al helemaal niets over mijn waarde.

Dus laat maar waaien.

Iedereen zijn eigen waarheid.

En......Los!!!

Ik verlang vandaag naar toen ik een klein kind was, vol ongeduld zat te wachten op pakjesavond en Opa en Oma langskwamen en een tante en we een bons op de voordeur hoorden en er opeens in de gang allerlei wasmanden stonden gevuld met pakjes. Voorzien van gedichten in een bekend, onleesbaar voor een jong kind, handschrift. En dan geen 4 regelig-gedicht, maar lang en mooi. De amandelletter die mijn moeder al in de middag op de gaskachel had gelegd, om warm te worden. De geur van speculaasbrokken, zelf gebakken door mijn moeder, lekker dik met een amandel bovenop en soms had mijn Oma haar zelfgemaakte roomborstplaat harten meegenomen. Zo lekker. En natuurlijk warme chocolademelk met vel. En pepernoten van de grond geraapt want opeens was daar die gehandschoende hand die een handje pepernoten in de kamer gooide.

Als kind had je geen weet van alle stress en gedoe rondom de organisatie van die avond en de frustratie dat de tante aan het eind van de avond op wonderbaarlijke wijze nog een wasmand onder haar welgevulde benen vandaan haalde en oh oh oh Sinterklaas toch...allemaal voor haar!! Toen wist je niet dat zij dat zelf kocht, alles van haar dure uitzetlijst en allemaal topkwaliteit, terwijl haar kadootjes voor de rest van de ploeg uit de grabbelbak van de plaatselijke goedkope winkel vandaan kwamen.

Weer even klein en goedgelovig zijn. Lijkt me heerlijk.

Gewoon doorsnee log

Niet erg veel te melden vandaag. Ja, dat ik een rondje opruimen deed, hoewel ik daar niet echt zin in had, maar van de week was het me ook al zo meegevallen en opgevallen hoeveel er weg kon van wat ik jaaaaaaaaaaaaaaaaarenlang bewaarde, dat ik me er toch maar weer aan waagde.

Met timer. En ik blijf het heilzaam en verbazingwekkend vinden hoeveel ik kan doen ik een stief kwartiertje. Meteen een hele berg textiel wat in de bak voor oud textiel van de gemeente mocht. En dus ook daarna maar direct in een zak gedaan en in mijn bejaarden-boodschappentrekkar afgevoerd. Hopppa...direct weg ermee.

Daarna even boodschapje gedaan (gaaaap) en blij met mijn koopgedrag. Niks geen pepernoten, hoewel die vandaag per kilo aan je opgedrongen worden, geen chocoladeletters noch heerlijke speculaasjes of andere Sinterklaastractaties. Wel ga ik vandaag of morgen mijn eigen pepernoten maken. Niet uit een pakse, maar gewoon van de normale ingredienten.

Ook nog een leuk kado voor mijn dochter gekocht voor onder de Kerstboom. Iets waarvan ze zei dat ze het wel nodig had in haar nieuwe flat. Altijd leuk om iets te geven wat niet achterin de kast verdwijnt.

Heb deze maand 'vakantie' genomen en toen ik vanochtend wakker werd vond ik het komisch om te bedenken dat ik dus ook niets HOEF of MOET. Ja, genieten. Dus rustig aan wakker worden, oog-ding eraf peuteren en lekker douchen.
Stukje breien, beetje lezen en verder is mijn wereld niet zo heel groot momenteel. Als ik denk aan even ergens naar toe gaan, dan springt mijn inpandige boekhouder ook direct op en vraagt me of ik besef hoeveel het vervoer alleen al daarna toe kost.
En oei ik bloei dus ver weg gaan had ik ook al niet echt behoefte aan.

En dan denk ik al snel...ach...laat maar even zitten...zo nodig heb ik die behoefte niet. En ik wil ook niet mijn leegte vullen met doelloos shoppen of naar een winkelstad gaan en daar veel zien, maar weinig kunnen. Of willen. Daar zit geen bevrediging in.

Wel onderzoeken wat me vrolijk maakt, waar ik daadwerkelijk energie van krijg (denk zo maar dat de Staatsloterij winnen er onderdeel van zou kunnen zijn).

Anyways: tijd voor luchtigheid. Mijn nieuwe WC hebbedingetje van BNN kwam vandaag binnen. Leuk leesvoer.

Vanavond roerbakte ik snijbonen, pepertje en gerookte makreel en een uitje. Zalig he (zou Jeroen verzuchten). Ik wel in ieder geval.

Zeg eens A

Hoorde van de week dat je glucosewaarden ook door stress omhoog kunnen schieten en toen dacht ik..goh...die snap ik.

Nog steeds geen baan gevonden, nieuw bionisch oog (prettige stress, maar wel stress), rondje huisarts en ziekenhuis voor diverse APK zaken en nog steeds niet helder hoe of wat, bijstand dreigt volgend jaar, kan ik hier blijven wonen, waarom reageren sommige familieleden totaal niet als ik iets over mijn oogoperatie laat weten, maar wel hele dramaverhalen op Feestboek over wat echte vrienden zijn. Enfin (om Martin Bril te citeren) genoeg om lekkere hoge stresslevels van te krijgen.

En toch...en toch voel ik me anders dan vorig jaar om deze tijd. Ik heb geleerd om zaken los te laten en heb inzicht gekregen waarom ik reageerde zoals ik deed en ook geleerd dat dit niet altijd even effectief was. Maar ook besef ik veel beter dat het zinloos is om maanden vooruit te kijken en me daar druk over te maken, terwijl er misschien nu een roodborstje tegen mijn raam tikt. Hoe mooi is dat?

Ik zoek de lichtheid en schoonheid van de dingen meer en natuurlijk, door mijn bionische oog, ZIE ik dat nu ook nog beter. En elke dag lachtherapie door bewust grappige dingen te lezen, te zien of meete maken. Hardop lachen, 3 x per dag.

Bedacht me dat ik dit hele jaar nog geen enkele WW-vakantiedag had opgenomen (heee...ik heb toch nu elke dag vakantie?????) en dat als je die dagen niet opneemt, ze vervallen. Per jaar bouw je er 20 op. Leuk: vrij tot einde van het jaar. En vrij betekent niet hoeven solliciteren. As if.

Had natuurlijk ook 'vrij' kunnen krijgen in verband met de plaatsing van mijn bionische oog, maar ach...teveel rompslomp en met dat ene oog kan ik nog best mijn cv ergens plaatsen of op een vacature reageren. Dus la maar.

Hoe leuk was het dat zoonlief langskwam. Met een ontzettend lelijke Kerst-trol. Zo lelluk (zou mijn Utrechtse Oma zeggen) dat ie weer mooi is. Want van hem gekregen. Volgens hem was dat daar, in Scandinavie helemaal hipperdepip.

Toen ik vanochtend door het winkelcentrumpje liep zag ik overal Kerststukjes, bomen, ballen en weet ik veel staan, liggen en hangen. Duik zo direct maar eens even in de grote voorraadschuren en kijken hoe ik langzaam aan de Kerstsfeer in huis kan halen, zonder mijn rekening te plunderen.
De Kerstster hangt al vanaf zondag. Heerlijk die lichtjes in huis. Mag natuurlijk alleen wit licht zijn. Geheel trendy en politiek uhm...correct.