En de week daarna ruim 6 dus lopen kan ik.
Kwam, bij mijn gesjok dit fraaie lied in mijn hoofd:
In mijn jeugd (jaren 70) hoorde ik dit vaak op de radio. Even zoeken en dan heb je het zo gevonden op Mijn Buis.
Dacht ik de dag erna alweer: Mensch.....je kan tenminste nog lopen. Zonder rekje, zonder karretje, dus miep toch niet zo! Hoe graag zouden mensen willen lopen die dat nu niet meer kunnen.
Count your blessing dus maar weer, want al te snel vergeet ik wat er allemaal wel goed gaat. En dat ik er nog steeds sta. En loop en er ben. Zorg gewoon wat beter voor jezelf. Voor je lijf en daardoor voor je kop. Als je op een labeltje leest; zonde om weg te gooien, dan hoef jij nog niet voor vuilnisbak te spelen.
Vandaag sta ik ook stil bij een collega die uit het leven stapte een aantal jaren terug. Omdat het leven, de werkdruk te zwaar was geworden. Dat hij dacht dat hij hier niet meer nodig was. Ik was met een andere collega de enige die doorhad hoe erg het was en het feit dat hij na een fijn gesprekje met zijn leidinggevende de volgende dag er niet was, dat deed onze alarmbellen rinkelen. Niet van de anderen.
Dat gevoel van niet meer nodig zijn herken ik helemaal. En de eenzaamheid die hij gevoeld moet hebben daar schaam ik me voor dat ik daar zo weinig aan heb gedaan om dat te verlichten.
Die dag in de sneeuw rondom zijn witte kist zal ik niet snel meer vergeten.


