zaterdag 17 december 2016

Loop-zwijmel

Van de week liep ik nogal te steunen, want pien an de poten. Wat wel grappig was want ik had net de dag ervoor 10 km gelopen.

En de week daarna ruim 6 dus lopen kan ik.

Kwam, bij mijn gesjok dit fraaie lied in mijn hoofd:


In mijn jeugd (jaren 70) hoorde ik dit vaak op de radio. Even zoeken en dan heb je het zo gevonden op Mijn Buis.

Dacht ik de dag erna alweer: Mensch.....je kan tenminste nog lopen. Zonder rekje, zonder karretje, dus miep toch niet zo! Hoe graag zouden mensen willen lopen die dat nu niet meer kunnen.

Count your blessing dus maar weer, want al te snel vergeet ik wat er allemaal wel goed gaat. En dat ik er nog steeds sta. En loop en er ben. Zorg gewoon wat beter voor jezelf. Voor je lijf en daardoor voor je kop. Als je op een labeltje leest; zonde om weg te gooien, dan hoef jij nog niet voor vuilnisbak te spelen.

Vandaag sta ik ook stil bij een collega die uit het leven stapte een aantal jaren terug. Omdat het leven, de werkdruk te zwaar was geworden. Dat hij dacht dat hij hier niet meer nodig was. Ik was met een andere collega de enige die doorhad hoe erg het was en het feit dat hij na een fijn gesprekje met zijn leidinggevende de volgende dag er niet was, dat deed onze alarmbellen rinkelen. Niet van de anderen.

Dat gevoel van niet meer nodig zijn herken ik helemaal. En de eenzaamheid die hij gevoeld moet hebben daar schaam ik me voor dat ik daar zo weinig aan heb gedaan om dat te verlichten.

Die dag in de sneeuw rondom zijn witte kist zal ik niet snel meer vergeten.



vrijdag 16 december 2016

Niks, noppes, nada

Dat staat op mijn to-do lijstje voor vanavond.

Dus thuisgekomen uit mijn werk, ging ik eerst nog even langs de Action bij ons in het dorp voor supergoedkope Kerstkaartjes om aan de buren uit te delen. En verder alleen maar kaneelwaxinelichtjes gekocht en verder zoals in de titel staat. En dat vond ik toch wel heel erg goed van mijzelf. Want die winkel staat nokvol met Kerstmismeuk.

Heb ik het nodig?
Nee?
Wil ik het?
Misschien 10 seconden, daarna realiseer ik me dat ik echt genoeg, meer dan genoeg spullen thuis heb.

Ik liep daarna de Hema binnen, want ik moest even naar toilet. Bijna goedkoper dan op mijn werk gaan :)
En zag daar hele leuke Kerstspullen. Zo'n supergrote bal met een hertje erin. Heel schattig.

Heb ik het nodig?
Nee.
Wil ik het?
Misschien 10 seconden, daarna realiseer ik me dat ik echt genoeg, meer dan genoeg spullen thuis heb.

Dus niks gekocht bij de Hema, alleen wat achtergelaten zeg maar. 

En daarna naar huis met de bus en thuisgekomen lekker de gordijnen dicht, waxinelichtjes aan, pyama aan want er komt hier in de avond echt nooit iemand aanwaaien en mijn vispotje opwarmen wat ik gisteren maakte. 

En dan zo direct geniet van de Hobbits. 
En breien.

Nu alleen nog een kat en dan is het beeld compleet hahah!

Afbeeldingsresultaat voor old spinster with cats


dinsdag 13 december 2016

Notes on a scandal

Zag deze week bovenstaande film op de Belg.

Fascinerend goed spel en goed script.

Maar ook: wat kan een mens zuur zijn en in zijn hoofd een geheel ander beeld van de realiteit hebben dan het is. Alles afmeten naar alleen de eigen maatstaf en die is dan zogenaamd heel hoog. Terwijl hij in feite kleinburgerlijk is, fantasieloos en strikt.

Afbeeldingsresultaat voor notes on a scandal



Doe ik ook zo?

Zit ik hier mijn zielige leventje (nog wel zonder kat!!) op te leuken? Denk ik ook zo met dedain over anderen, terwijl mijn eigen leven tamelijk onbetekenend en saai is? Met mijn zeer ingewikkelde werk op een callcenter?  Ziet iedere dag er hetzelfde uit en spreek ik, behalve op mijn werk, bijna niemand en toets ik daardoor mijn waarheden niet genoeg?

Loop ik met man met hond en hoor ik over hoe hij zijn leven indeelt en denk daar het mijne van. Beoordeel ik dan ook niet? Vind ik mijzelf dan ook niet een 'beter' mens? Of ben ik dan jaloers op zijn vrijheid?

Schrijf ik weliswaar niet in dagboeken, maar wel online (hip hoor) over mijn 'leven'? De hoofdpersoon in deze film hield jarenlang dagboeken bij. Haar notes. Gaf goede dagen, als goede schooljuf, een sterretje. En sommige dagen wel drie sterretjes.

Het verdriet toen haar kat doodging en wat overging in een soort van ongeremde woede op anderen die wel een gezin hebben, wel warmte en aandacht. Alles hebben wat zij niet heeft en niet kan krijgen. Haar huidhonger. Wat een herkenning. Die huidhonger dan.


Maar ook hoe 'men' zich hoort te gedragen, te kleden, te praten. Alles zo zonder enige zelfspot. Ik vond het beklemmend. Hoe ze zich als een parasiet vastzoog aan een levendige vrouw. En dat leven uit haar wilde tappen. Door haar aangeraakt wilde worden en het niet kon velen dat deze vrouw anderen aanraakte en meer dan dat. Zij was van haar!

Brrrrrrrrrrr...

De hele middag aan allerlei administratieve klussen gezeten. Begroting voor 2017, check en dubbelcheck van huidige stand van zaken. En dan is het alweer schemerig aan het worden. En koud, want ik bezuinig op mijn stookkosten door de kachel pas in de avond even aan te doen. Je moet toch wat nietwaar?

Ik keek naar de documentaire Schuldig en werd daar ook niet echt vrolijker door. Ben al een tijd niet meer in een zwembad geweest - keek naar wat een abonnement kost en besloot dat dit te duur is. Dan maar niet dus. En zag daar een dame die zwemt in de schulden vrolijk met een mooie badman in een zwembad gesubsidieerd zwemmen.

Dus ga ik zo met een grote kop thee nog maar een stukje breien. Dat kalmeert. Verder met mijn taken voor vandaag en straks in een lekker schoon bed slapen zodat ik morgen weer de hele dag vrolijk allerlei klanten van de grote verzekeringsmaatschappijen voor een minimumsalaris (en soms minder) kan doorgeven hoe blij we zijn met hen als klant. Ondertussen hoesten mijn collega's vrolijk door want ziek zijn is niet echt slim als je daardoor niks betaalt krijgt.



Afbeeldingsresultaat voor gif coughing











zondag 11 december 2016

Vakantiegevoel

Maar dan op een 'vreemde' manier. Of juist niet, als je het kent. Dan is misschien wel hoe gezellig je elke avond met elkaar bent.

De schoonfamilie van mijn dochter had, ter ere van de geboorte van mijn kleindochter, een feest georganiseerd. Voor de mannen en voor de vrouwen.

En op vrijdag in de moskee werd er een soura voor haar voorgelezen. Er werd, traditioneel een schaap geslacht en het vlees werd door de dames heerlijk voorbereid. En daarnaast nog vele schalen koekjes, grote schalen salades, liters muntthee, nog grotere  schalen met kip en olijven. Vers brood. Grote schalen met fruit. Wat een heerlijkheden.

Afbeeldingsresultaat voor marokkaans babyfeest
(plaatje van internet)



Het feest voor de mannen was bij mijn dochter thuis en het feest voor de vrouwen bij haar schoonmoeder in Oost.

Ik was daar, de enige Kaaskop, want mijn dochter is ook al gemixed en daardoor ook al gewend aan omgaan met verschillende culturen. Nou ja, ik ook natuurlijk, maar goed....ik spreek hun taal niet en als je met zo'n 40 dames in een klein huiskamertje zit, dan voelt dat alsof je op vakantie ben in Marakesch. (Stel ik me zo voor, want nooit daar geweest haha).

Ken in middels wel de manier van begroeten voor de dames dus dat is prettig. Kom je niet meer in de war welke wang wanneer wordt gekust.


Gerelateerde afbeelding

Er werden trommels gepakt, muziek gemaakt, Arabische vreugdekreten geslaakt, gedanst; het werd steeds gezelliger. Oudere vrouwen vooral die lekker dansden. Zonder gene. Niks geen polonaise.

Ik kon nog net de laatste trein naar huis pakken in de stromende regen, met een kleine omleiding, maar goed...thuis kon alles weer drogen dus geen probleem. Door de koffie als afsluiter, met heeeerlijke taart, kon ik niet goed in slaap komen, maar dat maakt ook niks uit want ik had toch, zoals meestal, niks op het programma staan voor de dag erna. Dus mijn boek maar uitgelezen en toen maar in slaap gevallen.

Ik voelde me en een vreemde eend in de bijt en ook eigenlijk helemaal niet. Kan het niet zo goed uitleggen, maar het is de warmte van al die vrouwen die me meegaven dat we allemaal blij zijn met de geboorte van dit kind. Dat de familieboom weer is uitgebreid. En dat ik ook hun familie ben. Een oma zelfs, dus gerespecteerd.

Goh..dat moet ik morgen op mijn werk onthouden.









zaterdag 10 december 2016

Jeugdserie-zwijmel

Vooral mijn dochter vond deze serie geweldig leuk. Heel herkenbare materie en leuke actrices. Die nu nog steeds acteren, als volwassen vrouwen.



De eindtitel was van Dolly Parton, want de hoogblonde moeder van Desie was idolaat van deze zangeres. Ik niet hoor, maar deze song doet me altijd terugdenken hoe we samen op de bank keken naar deze serie.


Dat lijkt nog maar zo kort geleden en nu ligt de dochter van mijn dochter samen met haar op de bank, lekker te slapen na de borstvoeding.

zaterdag 3 december 2016

Circle of Life -Omazwijmel

Toen de Disney film The Lion King in de bioscoop kwam, waren mijn kinderen en ik er als de kippen bij om die te gaan kijken. In het Engels he mam...

En wat was die leuk!

En lief en ontroerend.

Hoe die welp wordt gepresenteerd aan het dierenrijk. Wat waren we dicht bij elkaar in de bioscoop en fijn dat het donker was, konden de traantjes stiekem worden gedroogd. Dochter was een jaar of 8 en zoon net 6. Ik vers gescheiden, dus alles wat met familie te maken had dat had een kwetsbaar randje.






En hoe jaren later die scene nog een keer zeer grappig wordt herhaald in Modern Family.




Zo voelde ik me ook afgelopen week: kijk eens wat een heerlijk kleinkind ik heb gekregen. Wat een kadootje en wat is ze mooi en lief en zacht en klein. En hoe bijzonder is het dat de familie weer is uitgebreid. 



vrijdag 2 december 2016

Hamster!



De acteur die Manuel zo briljant speelde is overleden. Ach wat was die serie geweldig. Nog regelmatig quote ik uit deze serie.

Zoals: Is not a rat, is a hamster!!