Het ziet er zo mooi uit; ik wil graag naar buiten alhoewel ik me nog wiebelig en hoesterig voel. Dus maar gezocht naar iets wat bij Sneeuw past voor de zwijmel van vandaag.
Ik zou willen dat ik een opgewekter en minder cynisch (hoorde ik net van iemand) mens ben. Misschien helpen bergen sneeuw om dat gevoel te verdoven of weg te smelten.
Wat ik grappig vind is dat twee Blonde zestigplussers in het nieuws komen in verband met Golden Showers.
Denk dat voor veel jongere mensen überhaupt het idee dat ouderen nog aan sex doen of denken, al een no go erea is en dan nog zoiets? Urine wordt bij ons ouderen alleen met incontinentie geassocieerd. Niet met plezier. Vandaar de besmuikte lachjes.
Nu ik nog ziek thuis ben, zie ik zelfs bij Jinek dat er een heel item aan is gewijd. Nou ja, meer het plassen in een opvangplek die niet zo gewoonlijk is en daar dan een filmpje van. Maar ach, als de dame in kwestie dat fijn vindt, mag ze van mij doen wat ze wil.
Verder wordt er veel afgezeken her en der. Ik snap nu waarom ik dat soort aktualiteitenprogramma's niet meer trek. Teveel ego en teveel MIJN mening of de grachtengordelmening.
Dus kijk ik al een tijd niet meer naar DWDD maar liever naar Binnenste Buiten. Of gewoon naar de zoveelste herhaling van Father Brown. Over een man in een jurk.
Neem nog maar een Anta Flu; alle verplichte zaken heb ik gedaan vandaag. Ben heel blij dat ik het Flylady regime weer elke dag kan opbrengen, buiten mijn normale schoonmaakroutines. Hoe blij ik kan worden dat ik een heel klein stukje van mijn keuken heb opgeruimd, goed gekeken of alles wel zo nodig was op die plek en op de juiste plek opgeruimd. En niet langer dan 15 minuten over zo'n taak doen. Met blafhoest en lage energie goed op te brengen.
En nog maar, voordat ik een Anneliesje van der Pies doe, even doe'n wat 'n kippe niet kan. Gewoon op de wc.
Het boek Alice in Wonderland kwam voor het eerst onder mijn aandacht toen ik 9 jaar was. Ik had net wekenlang in het ziekenhuis gelegen - was kantje boord. En was eerder ontslagen, want bleek toch veel meer (vet)reserves te hebben dan men dacht en weken eerder hersteld. Herinner me nog dat mijn vader direct zei dat het nu wel klaar was met al die aandacht toen ik thuis naar mijn kamertje ging. Nu moest ik maar weer gewoon doen.
Toen ik daarna thuisgekomen bezoek van de hoofdmeester van de lagere school kreeg en hij me zei dat ik een heel sterk meisje was (goh...had dat nou wat beter onthouden!!) kreeg ik van hem dit boek.
Prachtig en dubbeldik want ook Spiegelland zat erbij. Maar het boek ben ik kwijt. Ondertussen wel een ander, dunner en alleen Alice in Wonderland tweedehands gekocht hele tijd terug, maar dat is het natuurlijk net niet. Herinner me een paarsgekleurde kaft, paperback, maar vooral die prachtige illustraties in zwart/wit. En vreemde gedichten. En bijzondere uitgestorven dieren zoals een Dodo. Of een Griffioen. Geweldige wereld om in weg te dromen.
Nu heb ik het als luisterboek en dat is heerlijk als je niet kan slapen. Dat iemand je voorleest uit een mooi boek uit je jeugd (met stemmen). Oh hoe herinner ik me dat Alice altijd vermanend tegen haarzelf sprak. Doe ik ook. Nog steeds. Maar ook dat ze leert van haar fouten. Het boek heeft diepere lagen, wat het zo fascinerend maakt.
Dit was het boek!
En zo voel ik me nu.
Is het niet grappig dat Alice al zegt dat ze in ieder geval niet groter kan worden door van een koekje te eten, want ze is al zo groot. Ha! Bij mij lukt dat wel hoor.
De les is ook om te blijven zien dat er overal flesjes en koekjes en paddenstoelen zijn die je in staat stellen om groter of kleiner te worden. Vooral groter als mens. Ze staan voor me klaar; ik moet ze alleen leren te herkennen. En ervan eten of drinken! Niet naar blijven kijken.
Oh kon ik maar beschaafd hoesten. Keurig, zachtjes als een dame. Met zo'n kanten zakdoekje.
Helaas; ik klink net als mijn vader deed; hard en doordreunend. Daarbij gebruik makend van mijn volume.
En dan gaat het wel eens zo hard - dat ik een Annelies van der Piesje doe. Vooral als ik te lang wacht voordat ik ga als ik moet gaan en denk dat ik nog even een email naar de rechtsbijstand kan afronden en versturen. Niet op tijd pauze neem dus.
Gelukkig ben ik thuis en heeft er verder niemand last van. En altijd denk ik dan dankbaar dat ik gelukkig geen broekhoest heb. Dat lijkt me nog genanter.
Niet meneer Clinton (gewoon een beetje liegen en tegen een opdrachtgever van de werkgever iets vertellen wat niet waar is - I did not have...bla bla bla), maar als mevrouw Clinton was ik van de week op mijn werk. Ik merkte een vervelend hoestje, hoog in de keel en wat dan lekker door resoneert naar mijn borstkas. Gooide er wat (een hele zak zowat) van die groene hoestsnoepjes in, maar ja...7 uur per dag constant praten is natuurlijk niet een ideale omgeving voor een hoestje.
Of juist wel.
Wat het werd een heerlijke echte hoest, met slijm, snot en pien in de kop en in de ribben van het hoesten en telkens moest ik even mijn verhaal onderbreken net als mevrouw Clinton doet:
Dus helaas alweer ziek moeten melden, want het ging echt niet en ik wilde eerlijk gezegd ook helemaal nooit meer, nooit meer. Ik vond het beter voor mijzelf om rustig alleen te hoesten, gewoon thuis. En verdween in bed of onder een dekentje op de bank, rechtop zitten is prettiger als je hoest.
Had gelukkig nog een stukje verse gember in huis, dus daar thee van gemaakt met honing. En mijn aloude doosje dampoo. Dan ruik ik als een dennenbos of als een struikje Rozemarijn, maar heerlijk opwekkend die lucht en het geeft ook lucht.
Dit weekend op zoek gaan naar verluchting verlichting. Praten doe ik sowieso weinig een weekend, want woon alleen. Zonder kat. Of hamster. Of cavia. Fijn dat er nog steeds een gratis zaterdag krant op de mat ligt en ik nog genoeg koffie in huis heb om een lekker kopje koffie te kunnen maken. Komt goed.
Ik ken deze dag via de film, hoe toevallig, Groundhog Day. Fijne film, vooral door de boodschap.
Dat je je eigen Groundhog Day kan ontvluchten door ander gedrag te vertonen. Dus NIET erover praten, maar doen.
Had ik toch echt weer die ene man aan de telefoon die eindelijk eindelijk eindelijk eindelijk een eind aan zijn eigen Groundhog Day-relatie had gemaakt; is hij gewoon weer terug bij wat ik noem: Gaaaaaaaaan we weer.
Vroeg hij nog aan mij of ik kon benoemen wat stom gedrag was.
Uh....alles!
Wees duidelijk; niet in je woorden, maar in je daden. En ja, je doet stom, heel stom. Het stomste wat je doet is dat je je eigen grenzen niet bewaakt. Jouw normen en waarden af laat nemen.
Goh...die kan ik ook zo op mijn trui borduren. Geen woorden maar daden dus.
Want ook ik wil niet langer in een grijs gebied blijven.
Hij bleef maar vragen naar het waarom. Ik vroeg hem hoe hij zou hebben willen reageren in zijn beste versie. Geheel anders dus. Doe dat dan ook voortaan!
Jaaaaren terug keek ik samen met mijn kinderen de film The Neverending Story.
Wat was die geweldig. Indrukwekkend, mooi, zielig en leerzaam. Een film voor kinderen, maar vond de boodschap voor volwassenen uitermate leerzaam. Leerzaam in de zin dat je nooit moet stoppen met fantaseren, met hoop houden en niet moet stoppen met liefde voor elkaar. Anders verdwijnt alles wat je lief is. In het grote niks.
Daar denk ik veel aan; deze film en hoe hou ik hoop; hoe blijf ik toch me verheugen op plannen of eigenlijk, maak ik nog plannen en glij ik niet langzaam naar het Grote Niks.
Het grote Niks, waar niets meer is, niets meer hoeft, je niets meer beleeft, niets meer nodig is, niemand nog nodig is en er niemand op jou wacht.
Wat voor plannen heb ik eigenlijk. Niet veel moet ik toegeven. Alsof ik in de mist zit en niet verder kan en durf te kijken dan een week dag. Karweitjes doe ik, dingen die moeten. Vooral veel administratiezaken. Zo'n hele vrije dag gaat al voor de helft eraan op.
Zoals alweer aan de telefoon hangen met de Belastingdienst, want hun afspraak om me binnen 5 werkdagen terug te bellen, was kennelijk nergens te vinden en is opnieuw gemaakt. Alweer 2 weken verlies van tijd. En ondertussen dus maar blijven afbetalen op iets wat ik waarschijnlijk weer terug krijg. Maar totdat er een besluit is - wat nu nog langer duurt - , moet ik wel blijven betalen. Want in de grote boeken staat dat ik moet betalen, terwijl in dat andere boek staat dat ik zelfs over vorig jaar nog wat krijg. Leuker kunnen we het inderdaad niet maken. Wel frusterender.
Een andere afdeling - provinciaal dan - die was sneller in hun dienstverlening en ook daarmee moet ik aan de slag. Uitzoeken, invullen, opsturen en afwachten. En vastleggen natuurlijk.
En mijn rechtsbijstandsverzekering aan het werk gezet op mijn arbeidsvoorwaarden. Dat was ook een hele grote hehe-eindelijk kom ik in aktie-aktie.
Dus 'dwing' ik mezelf om tenminste 1 ding per dag te doen wat ik fijn vind, ontspannend. Helaas niet lekker vrijen, maar lekker breien is ook goed. Maar zelfs dat vind ik moeilijk. Het blijft gewoon maar malen im Kopf. Dan slaap ik onrustig en word ik te vroeg wakker.
Vind dat ik momenteel geen leuk mens ben; niet voor mezelf, niet voor anderen. Ik stoor me aan mijn navelstaarderij. Ik lach te weinig. Er zit weinig Brosgehalte in mijn leven momenteel. Ik doe te weinig, ik zorg te weinig voor anderen want kan het niet eens goed voor mijzelf.
Toen ik vanochtend de datum zag, bedacht ik dat ik maar weer gewoon van voren af aan moet gaan beginnen met het veranderen van kleine dingen die uiteindelijk tot grote dingen leiden. Dan zit ik onder het bellen te bedenken hoe het einde van de werkdag ieder kwartiertje dichterbij komt en als ik straks thuis ben dat ik dan eerst gezond ga koken, dan administratie, dan haar wassen en oh ja de Kerkbalans envelop staat al klaar, daarna maar haar wassen en direct lekker mijn pyama aan, afwas gedaan, lunch voor morgen gemaakt.
Blijf doorgaan. Niet opgeven. Nooit opgeven. Nooit.
