Hjem til Jul - lekkere kerstzwijmelserie

Vermakelijke humoristische Noorse serie op Netflix over een jonge vrouw die tijdens een familiediner heeft laten vallen dat ze weer een vriend heeft om van het gezeur van de familie af te zijn. Dus nog maar 25 dagen de tijd om er eentje te voorschijn te toveren.

Gelachen om de Tinder-kneusdates. Genoten van de Kerstsfeer. De sneeuw. Het sleetje. En de ondertitelingen. Want vloeiend Noors spreek ik (nog) niet.

Aanrader!

Nadeel vrijwilligerswerk

Nu ik door mijn vrijwilligerswerk veel meer in contact met mensen kom, pik ik natuurlijk ook wel eens een virusje op.

Zo waart het Griepvirus rond hoorde ik van mijn professionele collega's en van de week zei een ander me dat ook al,  die zelf hevig aan het snotteren was en eigenlijk beter thuis kon blijven. Dus ik ging - grapje voordat u denkt dat ik echt niet met mensen om kan gaan - 3 stoelen van hem vandaan zitten. Haalde nog net mijn mondkapje niet uit de tas.

En natuurlijk hebben mijn clienten ook wel eens iets onder de leden. Onvermijdelijk, vooral in deze tijd van het jaar.

Maar hahah...dat is tot nu toe het enige nadeel.

Voel me bijna weer een normaal mens. Die haar kennis en (ervarings)deskundigheid nu kan inzetten om anderen een steuntje in de rug te geven. Of wegwijs te maken in de wirwar van diverse regels op overheidsgebied. Wat mij ook weer enorm goed doet. En het hebben van plekken in de agenda die nu ingevuld zijn. Een werkplek hebben. Onderdeel van een team zijn. Meedraaien in een team. Meedenken (afremmen dat ik dan weer niet te veeeeeeel mee ga denken en vooral doen).

Anti-Marie Kondo blog

Want; wie wat bewaard, die heeft wat!!

Geen oude schoenen wegdoen omdat ze je toevallig een jaartje niet draagt, maar goed verzorgd bewaard zijn ze het jaar daarop een nieuwe schat uit eigen schatkist. En hoef je niet alweer nieuwe schoenen aan te schaffen omdat je 'niks' hebt.

Bewaar je ze lang genoeg dan komen die 'oude' schoenen weer terug in de mode. Twintig jaar schijnt het te duren voordat een nieuwe generatie die oude look weer hip verklaart. Hahah....kijk bijvoorbeeld naar die afgrijselijke jaren 80 look die nu weer hip is. Lelijke sneakers, groot haar, Dolly Dots...kom er maar in. Heel vroeger, toen ik een puberella was, kocht ik weleens schoenen (pumps) op Kringlopen en rommelmarkten, maar dan model uit de jaren 50 of vroege jaren 60. Vrijwel niemand snapte dat.

Maar ook Kerstversiering. Niet ieder jaar alles in de nieuwste trendkleuren kopen en de rest wegmieteren, want anders wordt Marie boos. Nu scheelt het wel dat ik vrij neutrale Kerstversieringsspullen heb en niet in knalpaars of felblauw (Heb ik - Mea Culpa - in de jaren 80 wel gehad. Allemaal blauwe ballen in de boom. Vast symbolisch).

Maar met weinig geld kan ik toch een warme sfeer creeeren. Ook altijd pas Na de Kerstdagen dingen inkopen die je mooi vind - dan is er altijd opruiming. Vast voor het volgend jaar inkopen. Of nog beter; bedenken hoe je dat van wat je al thuis hebt, zelf na kan maken.

Geef van je overvloed

Alweer teruglezend op het blog van Annemiek, ben ik dankbaar dat het me goed gaat. In mijn kop, maar ook dat ik zie dat ik lieve familie om me heen heb - vooral mijn kinderen - en vrienden die om me geven. Dat ik nog steeds niet onder de brug hoef te wonen (met of zonder geit) en in de ochtend naar mijn klerenkast kan staren welke van mijn 4 truien ik nu eens aan zal doen. En met welke accessoires - sjaal, oorbellen. Oftewel dat ik nog keuzes heb! En fijn te merken dat de hoge schoenen die ik vorig  dit jaar naar mijn broer aanhad naar het koude Finland en mijn tenen afknepen, nu beter lijken te zitten dus ook aankunnen. Kan ook zijn omdat het -12 was overdag natuurlijk. Dat afknijpen. En ook omdat ik het papier om de vorm te bewaren in de doos er nog in liet zitten.

Maar ook dat ik niet hoef te schuilen omdat er oorlog is, of dat het onveilig in mijn leefomgeving is door de buurt of buren. Of een partner die me het leven zuur maakt of mijn lichaam misbruikt.

Dus dat kleine stukje persoonlijke onveiligheid in de vorm van niet weten aan welke nukken van de participizzawet ik me moet onderwerpen of me verweten gaat worden en dus besloten heb om toch maar gewoon door te gaan met solliciteren, dat is maar een klein ding. Het is ook maar net hoe groot gewicht ik aan die plicht hang.

Ben gisteren begonnen met wat kleine kerstspullen (een schattige foto die ik ooit op de kringloop vond uit de jaren veertig van een kindje met een pinguin) op mijn buffet te zetten en de herfstversieringen en bloemen weg te halen (makkelijk hoor met nepbloemen en gedroogde takken). Als Sint het land uit is, mag ik los. Uit de voorraad.

Afbeelding van Pexels via Pixabay 

En dan denk ik ook aan mensen die niet weten hoe de dag van morgen eruit ziet. Zoveel onzekerheid en daardoor hoge stress. Dus eet ik gewoon liever nog een hele week (versgemaakte) soep en geef wat van mijn overvloed aan de Kerstaktie van Annemiek - zonder strijkstok en gewoon mensen hier in Nederland die het moeilijk hebben.

Stort je bijdrage op IBAN NL14 RABO 0173658903 van Consuminderhuis Parkstad te Landgraaf. Zet er maar Kerstactie bij….

Gold digger

Gisteren was er op BBC First het eerste deel van een bijzonder fijne thriller, waarin niets is wat het schijnt. Dit is wat er in de nieuwsbrief van BBC Europe over geschreven wordt:

Het fijne is dat Julia Ormond de hoofdrol speelt. Met rimpels, maar gewoon een nog steeds mooie kop (en dat haaaaar!! Prachtig).

Vond deze (jonge) man voor mij totaal niet aantrekkelijk, dus zag ook niet wat Julia er nou inzag, maar ja dat zijn de wonderen der aantrekkingskracht en scenario.

Wanneer de pas gescheiden Julia haar zestigste verjaardag alleen doorbrengt in Londen, werpt een knappe jongeman zich op als haar redder in nood. Maar is hun turbulente affaire oprecht of schuilt er een addertje onder het gras? 

Op maandagavond om 21.00 uur op BBC First, 6 afleveringen. Misschien ook nog in de herhaling op andere dagen. Op Youtube zag ik ook al hele afleveringen voorbij komen.

Play-doh onder mijn sokken

Ontzettend leuk en gezellig verjaardagsfeest van kleindochter gehad. Vooral om te zien hoe ontspannen mijn dochter en schoonzoon met elkaar zijn en als ouders van kleindochter. Maar ook duidelijk zijn over bepaalde regels die voor kleindochter gelden.

Zo hield ze nog erg van haar speentje, vooral bij het inslapen was het nog prettig. Toch vonden haar ouders dat het tijd was om zonder speentje te leren leven. En hadden haar al een tijdje verteld dat als ze 3 werd, het speentje definitief de deur uitging. En ondertussen al laten wennen aan op een andere manier rustig worden.

Vriendinnen met kinderen vroegen of ze het laatste speentje ritueel verbrand hadden.

Ze kreeg voor haar verjaardag ook play-doh, een soort klei in minipotjes en daar kon ze dan, met alle andere kinderen die op bezoek waren, lekkere hamburgertjes van kneden of worstjes of andere leuke dingen die op eten leken, want ze had van haar ouders een schattig keukentje gehad en daar was ze de hele dag niet meer weg bij te slaan. Aan alle knopjes draaien, pannen in het kastje, op het kastje, in het koelkastje of in de magnetron. De hele dag over haar verjaardagsjurkje het schortje van het keukentje aan.

Afbeelding van LMoonlight via Pixabay 

Maar uiteraard viel tijdens met het spelen met die klei ook genoeg op de grond en deze Oma had haar ook nog superschattige regenlaarsjes kado gedaan die ook direct aan moesten. En zo fijn, in die gleuven onder in de zool verzamelde zich kilo's play-doh. Net als op de grond. En dus ook onder mijn sokken, toen ik dat nog niet doorhad.

"Mam..wordt vanzelf hard en dan kan je het zo weghalen" hoorde ik van mijn dochter, dus kan ik vandaag mijn sokken ont-play dohen.

Er was ook een dokterssetje en een vliegtuig kreeg ze al een jaartje terug van haar oom dus haar beroeps-orientatie is niet alleen tot de keuken begrensd, mocht u denken dat een keukentje toch wel geheel niet genderneutraal noch feministisch is.

Hoorde ook dat haar ouders haar binnen een paar maanden al in moeten schrijven voor een basisschool. Zo vroeg al? Dus nadenken over de toekomst begint steeds vroeger.

Dat sommige mensen teveel aan hun hoofd hebben door omstandigheden en geen vredige verjaardagen kunnen vieren, dat was ik me alweer al te bewust. Vooral weer door een nieuw Kerstverhaal bij Annemiek.

Lees hier zelf maar: Wat hebben wij het goed toch!

Rust aan je hoofd, rust in de buurt; allemaal niet zo vanzelfsprekende zaken. Dan is een sok met Play-doh maar kinderspel.

Allesverpletterende

De schrijfster van dit boek met bovenstaande titel - Allesverpletterende - legde dit boek voor me klaar bij een mooie boekwinkel in haar eigen stad en signeerde dit ook nog eens met een alleen voor mij en haar te begrijpen zin.

Had ik zomaar toegang tot alweer een nieuw boek uit de reeks "Faxen aan Ger". Dus toen ik van de week met mijn zoon koffie ging drinken, haalde ik dit boek op, want altijd kijken hoe ik slim reiskosten kan combineren.

Voelde me een VIP toen ik het boek afhaalde, maar dat kon de verkoper achter de balie natuurlijk niet ruiken. Op het boek zat nog een briefje wat hij niet snapte maar ik wel. Hoe leuk!

Ben echt enorm verbaasd en vooral dankbaar dat ze dit voor me deed. Terwijl ik er niet eens om vroeg. Of naar hengelde.

Wat een mooie dingen gebeuren er toch zomaar.