dinsdag 15 juni 2021

Niet

Fijn van thuiswerken is dat er geen reistijd is. Dus ben ik klaar met werken, klap ik de laptop dicht en kan ik gaan doen wat nodig is, of waar ik zin in heb.

Zoals het gras maaien, de kantjes eraf lopen. En gewoon even genieten van alles wat groeit en bloeit. Aangezien voetbal me niet boeit en er vrijwel niets anders op de tv is, is het zo'n lange zomeravond waar je nog heerlijk buiten kan zijn. 

Had in mijn koffiepauze vanochtend de was buiten gehangen. Droog in de lunchpauze. En lekker opruimen zo direct dan is dat ook weer een karweitje gedaan en afgevinkt. Dat kan natuurlijk niet als je in de kantoortuin moet zitten. Ach...jarenlang op kantoren gewerkt, of in de 'buitendienst' en toen werd de was ook schoon en droog. Gewoon op zolder aan een rekje. Of in het weekend buiten. 

Had een gietertje gekocht van ik denk 5 liter, (zo'n grotere kan ik niet zo goed tillen. Pols is nog steeds een beetje kwetsbaar) maar toen ik 'm gevuld alvast klaarzette voor vanochtend om mee te uhm..gieten, zag ik dat hij lekte.
He bah....moet ik dus terug naar dat tuincentrum. Gelukkig nog wel te befietsen, maar dan ben ik een paar uur kwijt ipv met de auto hoppa even heen en terug. 

Nou ja..ook weer leuke dagbesteding.  Niet zeiken. Je kan tenminste nog fietsen. Je hebt een fiets, benen die het doen; dus wees vooral blij dat het kan. 







maandag 14 juni 2021

Bestelling

 Someone so cool, something so neat, and somewhere so wonderful are all on the menu, Cellie. You just have to make up your mind and order.

Tallyho,
  The Universe










zondag 13 juni 2021

Zalige zondag

Zoveel nog gedaan met de huurauto voordat hij weer terug naar het uitleenpunt moest. Jammer dat een kluswinkel dicht was op zondag, maar ach...dat komt nog wel een andere keer. En nog een ander tuincentrum bezocht, waarvan ik al had nagekeken of ze open waren vandaag. Leuk en niet druk, want iedereen zat op de fiets (zo te zien, hele bosjes mannen met dezelfde truitjes, helmen in lange rijen)

De benzine die ik moest tanken, viel me ook mee qua prijs, nog binnen de begroting die ik zelf had bedacht. En ja, tanken is een stuk duurder geworden dan een paar jaar terug. Snap ik. En zou ik alleen van A naar B zijn gereisd, dan is met de trein en de bus het goedkoper. Maar ik ben niet van A naar B gegaan. Ook nog naar C en D en E en F. En vooruit ook nog even langs G en H.

Auto ingeleverd. Terug met de bus.

Nu mag ik de rest van de dag relaxen. Dat betekent dat er niets MOET. Het mag wel, maar dat voelt anders. Een klein woordje, groot verschil.

Er ligt nog een weekendkrant, boek, nog een boek en nog zat werk in de tuin, dus ik kom de dag wel door. 


De navigatie in de auto stond nog ingesteld op de vorige bestuurder. Hebreeuws. Dus dat heb ik ondertussen ook even opgepikt. 




Thuisgekomen gisterenavond genoten van een aflevering van Vera. Alleen het einde gemist, want ik werd wakker toen het al was afgelopen. Toch in slaap gesukkeld op de bank, dus hop...naar bed.

Wat deden jullie vandaag? Of doen?



zaterdag 12 juni 2021

Klimaf

Zojuist......zojuist heb ik de haag en de rest van klimop in de voortuin weer gesnoeid. Dat moet in de groeimaanden, bijna iedere week, anders loopt het uit de klauwen en zie je vorm niet meer goed.  En overwoekert de klimop de openbare weg hahah!

Tijd voor een welverdiende mok koffie. Lekker op het terras. In de achtertuin, waar ook nog zat werk te doen is. Sowieso alle potten met planten en stekken en uit zaadjes opgroeiende zaken water geven.

Dus ik snap wel dat mensen liever een tuin met graftegels hebben en een pot met een struik in het midden, of gewoon plastic gras. Weinig onderhoud. Al vergissen mensen zich daar ook in. Al die grasjes en onkruid moet je toch echt wel weghalen tussen je graftegels, anders is het nog geen gezicht. 

Nu snel omkleden en iets anders gaan doen. 






vrijdag 11 juni 2021

Les Miserables

Alhoewel een thuiswerkdag, toch een lange. Had twee zoom-gesprekken met mensen die wat taken van mij overnemen (en ik hoop en ga ervan uit, op den duur al mijn taken voor mijn huidige projecten). 

Die moest ik uitleggen hoe wat en waar en daarna bij mijn manager wat zaken voor ze aanvragen (toegang tot software, inboxen-toegang en ook of alles fysiek aanwezig is). Men schakelt snel of eigenlijk schuift snel met de flexibele schil zoals men dat noemt. 

Ik noem die schil graag Les Miserables. Nooit eens vastigheid of achteroverleunen in de weet dat je mag blijven. Je bij de kern hoort. Ik ben er ook eentje. Geen zicht op vastigheid. Want nee...dat 'doet' men niet. Nu. Momenteel. Goedkoop kunnen schuiven. Dus in my worst nightmare zie ik mijzelf me alweer melden bij het loket van de Bijstand. Over anderhalf jaar. Want dan moet de gemeente waarvoor ik dit werk doe, weer eens een aanbesteding doen. Oh nee, eerst nog riant wel twee maanden WW. Echt luxe!!




Pas je niet in een functie (bij nader inzien) dan puzzelen ze of er iets anders is wat wel past. Nu is mijn manager daar een kei in en ook in snel knopen kunnen doorhakken, maar daarbij zie je wel eens iets over het hoofd of onderschat zaken. Vooral dat laatste. Vind ik dan (ik werk er net he...hahahah).

Ben daar wel kritisch op en heb nu al een paar keer aangegeven dat ik mijn vraagtekens heb of mij dit allemaal wel gaat lukken. De werkweek van de huidige medewerker in een parttime functie vervullen. Plus nog een stuk van mijn oude werk erbij. Het afdoen met dat ik dat zo goed kan is een slim zoethoudertje. 

Maar voor een diabeet is een zoethoudertje heeeeel slecht. Uiteindelijk ga je daar dood aan.

Werkelijk iedereen verzucht op de werkvloer dat het enorm drukdrukdrukdruk is. Is dat hoe men de dingen doet?  Interessanterigheid. Kijk mij eens belangrijk zijn want drukdrukdruk. Of zitten er wellicht mensen die dit soort werk niet aankunnen.

Ook roken er nog veel mensen viel me op. Dat roken geeft ze een excuus om even 'naar buiten' te kunnen en zo een pauze te nemen. Wel raar, want rook je niet = ook geen extra pauze. Ben je wel gezond bezig, maar toch genaaid. Qua pauzes dan.

Heb dat altijd raar gevonden; die rookpauzes. Maar wel even een momentje buiten of op het platje of achter het fietsenhok waar de baas je niet kan horen. Vooral dat. En vaak werden bij die rookgroepjes dus allerlei zaken besproken die vooral die baas niet mocht horen. 

Dan ga ik gewoon maar een NIET-roken pauze invoeren t.z.t. Dat ik even van mijn werkplek weg ben om NIET te roken. Smoking!! 

Zit niet op mijn officiële werkplek overigens. Alles is nog gesloten voor publiek en dus doe ik mijn werk telefonisch en online. Dus thuis. He...ik hoor de vuilniswagen langskomen. Geen tijd gehad om de groenbak weer eens ouderwets goed te vullen, maar ja, halfvol mag hij ook aan de straat. 

Even voor mijn werk een overzicht gemaakt van de reiskosten die ik voorschoot vorige maand. Ruim 
€ 100,--. Dat is best fors op mijn netto inkomen. Krijg dat dan eind juni weer gestort bij mijn salaris. Plus de kosten voor wat inktcartridges. Bijna een maand huishoudgeld totaal. Voor mij dan. Hou nog steeds aan wat het NIBUD bedacht heeft voor budget per week. Want grote valkuil is om het nu maar te laten waaien. Omdat het misschien voor eventjes kan. En dan straks, als contract -tot onze spijt - toch niet verlengd wordt en ik weer op 70% moet gaan wennen, weer de duimschroeven aandraaien.
Bovendien ervaar ik het niet als straf. En weet dat als ik het zou willen, iets meer uitgeven nog steeds kan. Maar niet structureel. 

Maar eigenlijk wil ik zo niet leven. In angst en vreze van 'stel dat'. Want ondertussen kunnen er weer andere zaken gebeuren die een veel grotere impact hebben dan werk of geen werk. 

Zin in even niks hoeven en moeten in een weekend. En vooral willen. Want ik ben niet helemaal des sudderplaat hoor. 














donderdag 10 juni 2021

Klein

 It is understandably human nature, Cellie, to see yourself as small. 


Until you stop seeing yourself as just human. 

Should be easy for you… 
  The Universe





woensdag 9 juni 2021

Boekenweek 2021 Essay

De Genocidefax door Roxanne van Iperen.

Lezen!! 

Uitermate scherp geschreven. Iets wat 'ergens ver weg' gebeurde, een interne 'stammenstrijd'. Ver van ons bed. 

Waar we in 1945 met elkaar zeiden "Dit nooit meer" en dan vooral over het feit dat er stelselmatig Joden zijn vermoord, naast nog andere groepen die men ook 'minderwaardig of gewoon lastig vond'. 

De ontmenselijking, het wegkijken. De Genocide.

Maar ook meedoen met wat iedereen doet. Om erbij te horen, blijven horen, niet uit de groep te vallen en daardoor privileges kwijt te raken (geld, carriere, vrienden). 

Wat doe je als het er echt op aan komt?