Hehe....weekend zei ik tegen mijn collega's toen ik afsloot en het pand verliet. Zij zuchten ook online mee, we maakten een gebbetje, waren met een leuk en vooral gezellig team. De notoire zeikerds waren er niet.
Er werd hard gewerkt, met alleen in de pauze even tijd voor onszelf. Maar prima. Even flink wat dingen kunnen afhandelen. Zonder leidinggevende of manager op de vloer.
In de ochtend voor ik naar mijn werk ging, de auto van mijn zoon op een plek in een garage op het vliegveld gezet. Daar kon hij ook zijn sleutels ophalen en geheel gratis. Altijd handig dat soort opties. Lekker mistig zo vroeg in de polder en een stuk gaat over een onverlichte weg. Weinig verkeer nog, dus geen idioten nog op de baan. Daarna door naar de trein en ook heen had ik een zitplaats. Hoera! En zelfs kaartcontrole.
En de trein terug leek wel extra lang en er was eindelijk eens plek genoeg. Tot Zuid, maar zelfs toen kon vrijwel iedereen zitten. Unicum. Uiteraard had ik mijn tas en laptop op schoot en niet aso op de stoel naast me.
Thuisgekomen, later dan normaal, maar he...ik kon zitten echt mijn best doen in de weekendstemming te komen. Thuiskleding aan (nou ja, in dit geval alvast mijn nachtkleding met een lekker dik vest erover), overal waxinelichtjes aandoen en wat kaarsen. Genieten van het opruimen van de werkspullen en mijn eten maken.
Met aandacht (ok...niet; achter de laptop van alles en nog wat lezen en ondertussen ) eten. Maar die kaarsjes dat maakt het gezellig en knus.
Fresh zal ik niet worden dit weekend. Maar heerlijk filmpje uit de tijd toen dingen nog overzichtelijk leken. Och nee...ook dat is niet waar. Net moeder geworden in dat jaar en een echtgenoot die 3 weken na de geboorte van zijn kind reiskriebels kreeg. Dus zoek het maar zelf uit. Een prelude op wat komen zou.
Nul baanzekerheid bij huidige werkgever. Nul commitment om me te houden ook, zo vertaal ik.
Heb nu gehoord van de oppermanager dat mijn project naar een andere partij gaat, ongeacht de aanbestedingsresultaten. Dus dat vervalt dan per januari 2023 sowieso. Dan kan ik voortaan gewoon mijn contract-uren met mijn baan invullen. Ook goed. Alleen is dat project leuk werk, veel contact met mensen, advies kunnen geven en echt mogen luisteren.
En hij kon me verder niets over de toekomstplannen vertellen. Niet of ze me heel graag wilden houden, of mijn contract verlengd of veranderd ging worden naar een vaste aanstelling. Niets. Het kan wel, maar hij wil het niet. Of mag het niet van de opper dikkedeur. Ik hoor dus niet bij de 'vaste schil'. Lelijke uitdrukking voor wij doen het zo goedkoop mogelijk en met zo min mogelijk vaste contracten. Kunnen we je zo weer kwijt als het moet.
Dus in het slechtste geval ben ik per januari 2023 weer werkzoekend. Dat doe ik nu al, werk zoeken, maar de tijd gaat dringen en mijn stress daarover neemt toe merk ik. Plus het constante gezanik en gezeik en nul samenhang of gevoel van wij doen het met z'n allen op de afdeling. Krabbenmand-toestanden.
Vandaar dat ik tijd moet nemen om te ontstressen. Voor het broodnodige tegenwicht. Maar met die CSI toestand bij mijn moeder en het besef dat ze steeds meer zorg nodig gaat hebben dan voorheen en sneller dan ik had ingeschat, gaat dat nogal lastig. Plus gezanik met een zus daarover en dan heb ik het nog niet eens over broers, die er ook wat van kunnen.
De wetenschap dat ik het risico loop weer een enorme stap terug te moeten doen in mijn inkomen me totaal niet vrolijk maakt. En dat is nog mild beschreven. Ik kan het wel, maar het is een karig bestaan. Geen bal aan. En dan heb ik het nog niet eens over alle regels waar ik me dan verplicht ben aan te houden.
Kocht voor de kleindochters een leuk kinderboek in het kader van de kinderboekenweek en omdat ik zelf dol op boeken ben. En lezen dus. Iets vrolijks en nog niet eens voor mijzelf. De dame in de winkel was zo aardig en betrokken. En ze hadden een mooi project om het lezen en kopen van boeken op school te stimuleren. Daar deed ik graag aan mee.
Wel het hele winkelcentrum afgezocht naar een fietsenwinkel met fietstassen. Mijn oude fietsenwinkel bestaat ook al niet meer zag ik. Kon die tassen ook wel online bestellen, maar ik was er nu toch en wilde ze eigenlijk - voordat het weer gaat regenen - op mijn fiets monteren. En ik weet dat het van de week dus alweer gaat regenen. Vond ik er eindelijk eentje, accepteerden ze mijn vvv-bon niet. Bummer! Het is juist zo leuk om met gesloten beurs zaken te doen. Ik bewaar ze altijd voor dit soort duurdere aankopen.
Moest ook nog een pakje ophalen wat mijn dochter me had opgestuurd en ik naar een ophaalpunt had laten sturen, want dat kwam me beter uit qua tijden. Bleek niet te kunnen opgehaald door mij, alleen met de ID van dochter kreeg ik het mee. ID opgevraagd. En nog later werd er gezegd, alleen met de dochter in persoon erbij. Dochter zei nog dat als ik het naar een kluisje had laten sturen er geen enkel probleem was. Kon ik het zo ophalen.
Gelukkig kon ik nogal overtuigend brengen dat dit echt echt echt (met haar ID op mijn telefoon) mijn dochter is dus goh...sta je daar dan met lege handen.... En ik had het zelf naar dit ophaaladres gestuurd omdat ik die dag niet thuis was. En het was nog wel zo'n speciaal pakje voor me...
Kreeg het toch mee uiteindelijk.
Slijmbal he.
Heerlijk de was buiten kunnen drogen. Moet eigenlijk ook nog het gras maaien (voor de laatste keer of zo), maar nul zin in.
Heb de auto van mijn zoon te leen want hij is op vakantie. De ruitensproeier deed het niet, dus die zal wel leeg zijn. Moest even zoeken hoe ik de klep open moest krijgen en gelukkig had ik nog voorraad van die vloeistof. Snel aangevuld en fijn dat dit het ook weer goed doet.
Maar lekker ritjes maken dat doe deed ik weinig. Want wat is die brandstof duur geworden. En in mijn begroting staat er geen ruimte begroot voor brandstof.
Werd vrijdag op mijn werk gebeld door een van mijn zussen. Dat mijn moeder in de war was en er was iets voorgevallen en het relaas wat toen volgde was ook een nogal warrig verhaal, maar andere zus was er ook en die was wat duidelijker aan de telefoon.
Die heb ik nogmaals gebeld toen ze alleen was wat er nou echt aan de hand is en hoe zij de situatie inschat.
Werd toen dus ook gevraagd of ik naar mijn moeder kon komen. De zussen durfden haar die nacht toch niet alleen te laten zijn. En ik ben zo lekker nuchter (oh ja???) en haar zuster/onze tante wilden ze niet vragen ook een stresskip en een zus van me gaf zelf aan dat ze last van angsten en dwang had en dat dit het alleen nog maar erger maakte dus zij durfde dat zelf ook niet.
Dus snel inpakken op mijn werk, naar huis spullen pakken en wegwezen. En hele agenda omgooien. Ik woon niet om de hoek.
Mijn moeder vertelde zelf dat ze wakker werd uit een nachtmerrie en overal bloed zag. Wat ook waar was, want mijn zussen troffen haar slaapkamer aan als een soort Dracula hobby-kamer. Op een muur zat bloed, op de gordijnen, overal op het tapijt, spettertjes en druppels. Waar dat vandaan kwam?
Ze had door de kamer gelopen wist ze nog op zoek naar verband, laatjes opengedaan (bloedsporen), kasten geprobeerd te doorzoeken (bloedsporen), naar de badkamer geweest (bloedsporen).
Kennelijk heeft ze in de ochtend dan wel een zus van me gebeld of die kwam sowieso langs, want die zit er heel vaak, bijna dagelijks, tot ergernis van mijn moeder die nooit eens lekker alleen kan zijn. Maar ze kan zich nooit heel luid uitspreken, want 'ze houdt niet van ruzie'. Andere zus opgetrommeld die wel durft auto te rijden en naar de huisarts met moeders geweest.
Helemaal binnenstebuiten gekeerd. Geen wondjes te ontdekken. Mijn moeder wist nog steeds niet hoe of wat. Ook ondergoed zat "onder het bloed", maar heb het zelf niet gezien, dus hoe die sporen eruit zagen, en of ze met haar handen waren aangebracht, die misschien hadden geprobeerd een bloedneus te stelpen/stoppen of op een andere manier, dat verdient een CSI onderzoek.
Toen ik aan mijn moeder vroeg of het soms een Mega-monster-mug was geweest, toen moest ze gelukkig een beetje lachen. Hou het graag luchtig, want om nu direct op dit gedrag de stempel DEMENT of zo gek als een deur te plakken is ook weer zoiets. En een derdegraads ondervraging maakt ook weer onrustig en onzeker en boos.
Kan allemaal, kan het begin zijn van een beginnende dementie, maar hoeft ook niet. Mijn moeder gaf me ook aan dat ze bang was dat ze gek aan het worden was en opgenomen moest gaan worden in het plaatselijke psychiatrische ziekenhuis. Dus dat haar gedrag raar was, dat zag ze helder.
Wel komt de POH langs om een MMSE test te doen. Mijn moeder herhaalt heel veel, maar is dan ook al bijna 83. En we gaan een alarmknop/ketting/horloge regelen, met haar toestemming. Ze moest er wel een tijdje over nadenken, maar omdat ze alleen woont vond ze het wel een goed plan.
Wel verbazingwekkend dat de dienstdoende huisarts niets kon vinden ook niet na inwendig onderzoek en een zus toch meent dat ze een vaginale bloeding had van een wond bij haar verwijderde baarmoeder (al 15 jaar terug). En bovendien ook nog een TIA, waar de huisarts het ook niet over had. Het zou allemaal kunnen, maar hou je bij de feiten. En projecteer je eigen angsten niet op wat er is gebeurd of zou kunnen zijn gebeurd.
En bovendien, respecteer de wensen van mijn moeder. Praat niet over haar (waar ze notabene bij staat!!!) maar met haar. Dus ik kreeg ook nog fijn ruzie met een zus die stampvoetend en dwangmatig de deur uitliep.
Geweldig.
Maar wel voorspelbaar. Zus is zo dwingend bezig om haar mening op te dringen, zonder overleg met mijn moeder, die niet simpel is en zelfs zou ze dat zijn dan nog hoor je haar mening eerst te vragen.
Heb gordijn van de slaapkamer gewassen en met een ouderwets koud biotex sopje zijn die ook weer schoon. Matrashoes heb ik naar de stomerij gebracht. Mijn zussen hadden de meubels en de kasten al schoongemaakt. Geen foto's gemaakt jammer genoeg. Ik wel van wat ik aantrof.
Alleen de muur en vloer zijn nu nog getuigen van dit bloedbad. Muur kan geverfd of behangen worden en vloer daar moet nieuwe vloerbedekking voor komen. Was sowieso al heel oud en versleten.
Maar had graag wat specialisten in de arm genomen die precies kunnen detecteren hoe wat en waar.
Nu geheel gaar en hard toe aan nog even in mijn eigen omgeving en tempo wat rust te pakken. Kan net nog een uurtje of zo. En dan morgen weer me in het OV-storten. Kan ik hoop ik wel even een stukje weekendkrant lezen. Als ik kan zitten.
Zo heerlijk om ergens te lezen dat een lieve vriendin van me Oma is geworden van een kleinzoon. Goed nieuws wat ik haar zo gun. Dus met een glimlach de dag eindigen want blij voor haar en haar man.
Van een collega, die dichtbij allerlei interessante vuurtjes zit, maar die ook net weer terug aan het komen is van een burn-out, juist omdat hij zo dichtbij die vuurtjes zat en zich daar veel te druk over maakte, hoorde ik diverse toekomstvoorspellingen omtrent de naderende aanbesteding. Of ik daarvan wist. Wie weet bestaat mijn functie straks niet meer. Of mijn project.
Je hoeft maar 1 toverwoord te zeggen en je krijgt alles te horen: "vertel".
Dus hoorde ik dingen waar ik niet blij van werd, maar zo enorm niet blij werd ik ook weer niet ervan want mijn beeld van deze organisatie heb ik al. En dat werd er alleen maar completer van.
Zijn toekomstplannen met mij, zijn niet de mijne. Daar moet ik ook beducht op zijn. Dat ik niet ja zeg tegen voorstellen die anderen wat lijken, maar waarvan ik nu al zie en weet dat dit niets voor mij is. Door de organisatie. Niet door het werk. Maar meer de uitvoering van die taken, veel te veel een papierwinkel en taken afvinken, rapportages maken dan daadwerkelijk contact met een client en klaarmaken voor een leven zonder schulden.
Echt uren hing hij aan de telefoon - hij moest kennelijk ook zijn hart geheel luchten. Maar echt luisteren kan hij niet goed. Hij zit ook met zijn eigen issues. En dat snap ik. En dan nog blijven zeggen dat hij zich niet meer druk maakt. Wat geheel niet strookt met dit gedrag.
En ik ben dan kennelijk niet goed in aangeven dat ik door wil en moet met mijn werk, waar ik altijd over klaag dat het zoveel is. En dan wel zoveel tijd verdoen aan dit. Hahaha.... En ja, ik weet dat ik goed kan luisteren en bovendien discreet ben en blijf.
Kom ik in de ochtend extra vroeg naar mijn werk om meters te maken, hebben ook daar collega's behoefte om hun hart te luchten (of flink te stoken, zo zitten sommigen ook in elkaar) en dan voel ik me een aso als ik zeg dat ik nu toch echt aan het werk moet. Want het is juist belangrijk om wel onderling even te kunnen praten over dit soort zaken, je niet een loner te voelen. Maar nul tijd ervoor. Tenzij je er al voor achten zit en dan wel even tijd hebt. En in een kantoortuin hebben niet alleen de muren oren, maar ook het hele gebouw. Of iemand van de opdrachtgever die 'per ongeluk' langsloopt. En tegen ons zegt dat wij absoluut niet op hun afdeling mogen binnenlopen.
Ik wil hier niet blijven werken. Dus niet onderhandelen voor een vast contract of een opleiding op hun kosten gaan doen. Blijf ik nog langer verbonden aan een bedrijf wat niet netjes met medewerkers en daardoor ook niet met clienten omgaat. Dus mijn zoektocht naar iets anders moet gewoon doorgaan. Door, door en door...
Wordt van dit alles heel onrustig. Veel te erg en dat wil ik niet. Word er ook niet gezelliger door noch vrolijker. En geen tijd en aandacht meer voor de echt belangrijke zaken in het leven. Vrienden en familie.
Dacht op mijn vrije werkdag aan een gezellig ontbijtje buiten de deur. Ga wat leuks doen! Zelfs de wekker gezet. Uiteraard voor de wekker wakker En dan roept de innerlijke boekhouder: Nee joh...veel te duur. Plus de reiskosten erbij. Dacht aan een lekker eitje op een broodje ergens halen dan...Nee joh...kan je makkelijk ook zelf maken en ik denk nog lekkerder ook. Neem de tijd en die heb je, om dat te doen, geniet van het proces, met zaken die je toch al in huis hebt.
Ga geen luxe-afhaalpaardje uithangen als je een ezel bent! Die zich voor de zoveelste maal dreigt te stoten aan dezelfde steen.
Pffff...
Blij dat ik als eerste doe-ding vanochtend vroeg mijn bed afhaalde en straks met schoon beddengoed mag opmaken. Herfstdekbed er nu maar eens opdoen. Misschien kan de was nog buiten opgehangen worden, het waait flink dus goed voor de wapper en het humeur.
Dat hele scenario van weer terug naar een minimum inkomen en sollicitatieplicht op alles wat voorbijkomt en zinloze trainingen uit mijn hoofd laten wapperen, dat lijkt me een uitstekend idee!
Maar dat bovenstaande een realistisch toekomstbeeld is, dat weet ik uit ervaring plus dat dit zomaar weer kan en geen sussend komt wel goed, daar heb ik weinig vertrouwen meer in. Door schade en schande wijzer geworden. Te oud, past niet in het team (door de deur zal je bedoelen met mijn dikke reet) blablabla...
Nogmaals pfffffffffffffff......Kom op! Kom op. En van je hela hola houd er de moed maar in! (De was wappert buiten; lekkerrrr).
Administratie bijwerken
Declaratie uitgewerkt (iedere maand ruim 300 euro aan reiskosten)
Was weer van de droogmolen en opgeruimd
Bed opgemaakt
En nu loop ik een beetje vast. Mag ik wel (van mijzelf) gewoon iets nikserig gaan doen? En wat dan? Wie zit er op mij te wachten? (Somber somber somber, ik ben die vrouw uit dat liedje van Brigitte Kaandorp denk ik soms regelmatig en op dinsdag!! Terwijl het op de keper beschouwd helemaal niet zo zwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar is).
Toch maar naar de bibliotheek geweest en hoe leuk, voor de kinderboekenweek waren er activiteiten en kinderen lekker aan het kleuren en ik zag me daar zo zitten met oudste kleindochter, die wel houdt van een boek. Alleen verdwijnt daar thuis alles in de Bermuda driehoek, dus de boeken die ik geef, die hou ik dan liever bij mij thuis, dan blijven ze opspoorbaar en leesbaar. En heel. Hahah...(met dank aan kleinere zus). Maar even denken aan mijn twee schatjes maakte me al zachter en verdreef de onrust verder naar achteren.
Maak soep!!! Doe iets heilzaams en tegelijkertijd ook voedzaams. Garbage in is Garbage out! Kalmeer je brein. Zoek de luchtigheid (oh...nu denkt mijn brein weer aan Brosreepjes en Adele Bloemendaal in bad).
Uien en knoflook snijden. Dat werkt al rustgevend. Verder gaan er rode linzen in, tomatenblokjes (uit een blik, niets te snijden aan) Garam masala en djintan (komijn), water toevoegen (ik meet nooit, doe maar wat) en zachtjes laten koken tot de linzen gaar zijn. Aan het eind voeg ik nog een blikje kokosmelk toe en dan niet meer laten koken. Morgen is het nog lekkerder eigenlijk. Indiase Dahlsoep.
Kwam een interessante vacature tegen. Met het OV reizen is dat 2 uur heen en 2 uur terug. Met een auto 50 minuten heen en terug dito. Goh.
Wel met optie thuiswerken.
En bij een gemeente.
Zou ik niet gewoon met een Drone kunnen reizen? Of dat Scotty me upbeamt?
Toch naar Rampvlucht gekeken en goed dat ik weet dat het een mengeling van feiten en fictie is. Dus luister ik voor de feiten liever naar een podcast erover. Of kijk naar een documentaire.
Of duik even in mijn herinneringen aan die tijd.
Maar toch nog steeds direct terug in hoe onzeker en angstig die tijd was en hoe ik me erover verbaasde dat de maandagochtend bij school het alleen maar over ditjes en datjes ging en nul over de ramp.
Ging wat eerder, maar nog steeds te laat gezien mijn aankomsttijd, weg van mijn werk. Eigenlijk maakt het dan ook geen ruk meer uit. Niet dat je lekker nog een stuk middag hebt als je thuiskomt. Een kwartiertje winst. Het is al avond. En spits. En druk in bus en trein. Net de iets vroegere trein gemist, dus dan de tussen-optie maar genomen, die nu wel weer rijdt. (Hoera)
Zo druk op het perron van Amsterdam Zuid, niet echt fijn ziet dat eruit. En dat moet allemaal in mijn trein erbij gepropt worden.
En dan met mijn schoenlepel mezelf uit de trein gelepeld om dan te constateren dat bij de bushalte een lading passagiers staat waarvan je nu al kan inschatten dat dit ook weer hangen of staan dreigt te worden. Met grote koffers en dito rugzakken veel van die passagiers.
Daar gaat je 'ietsje eerder naar huis-winst' en de rust die ik dacht die ik daardoor zou krijgen. Dus maar rust thuis creëren.
Alweer viel me op, dat vooral de medewerkers die het meer dan goed hebben (oh..mijn man verdient zo'n topsalaris) zero tolerance lijken te hebben voor onze clienten. Die 'zomaar' alles krijgen.
Denk niet dat ze ooit aan den lijve hebben ondervonden wat de prijs is die hangt aan 'zomaar alles krijgen'.
En dat gelul over dat je maar gewoon moet werken en dat 'ziek' zijn gewoon onzin is.
Snap dat ik mensen echt niet tot andere gedachten kan brengen met mijn ervaringsdeskundigheid, maar het mag wel een tandje meer empathischer.
Het is dat het al zo'n aparte sfeer daar is, doordat de leidinggevende geen leiding kan geven en ik verhalen hoorde dat er verleden week alweer een bommetje op de afdeling ontplofte, mensen tegen de leidinggevende uit hun dak gingen, schreeuwen, huilen etc. door onkundigheid van hem. Dus geen zin nog meer olie op het vuur te gooien.
Echt
Geen
Zin
In.
Besprekingen die niet doorgingen, besprekingen die wel doorgingen, maar totaal anders liepen en uiteraard weer tegen het einde werktijd allerlei nog even snel te regelen zaken...
Ga lekker mijn slaapkleding alvast aandoen en dik vest aan. Oh ja, kleding voor morgen alvast uitzoeken en klaarhangen (had vandaag voor het eerst in tijden weer eens enkellaarsjes met hakje aan en dat loopt meteen anders dan sneakers; je sneakt er niet zo zacht mee door de stationshal, taptaptaptaptap), maar goed om te variëren uit eigen kast. En ook weer meer te durven dan alleen maar comfortabel.
Eens kijken wat voor combi's ik daarmee kan bedenken.
En zo zit je aan een glaasje Poolse Wodka met een Surinaams zelfgemaakt pasteitje erbij.
Wodka werd meegebracht door de zoon van de vroegere oppasmoeder van mijn kinderen. Zij is Surinaamse en haar zoon vond de vrouw van zijn leven in Polen toen hij daar woonde voor zijn werk en woont daar nu al jarenlang. Zijn kind spreekt geen Nederlands (wie wel in Polen), wel Pools en Engels. Kind zag ik voor het laatst toen hij stukken jonger was en nu echt al zo'n lange leuke puber geworden. Andere kleinkinderen van haar waren er ook en ook die waren nu volwassen en erg leuk opgedroogd. En zo enig om die ontwikkeling een beetje te mogen volgen.
En dat zij mij ook nog kenden. De wodka-meebrenger had ook ooit opgepast op mijn kinderen als ik wel eens een avondje weg ging. Dus hij gaf aan zijn zoon aan dat ik zijn eerste werkgever was. Hahah....hoop dat ik hem goed genoeg betaalde toen. In ieder geval altijd iets lekkers in de keuken voor hem klaargezet.
Zat nog in de trein naar huis van werk toen ik een appje kreeg of ik zin had om langs te komen.
Dacht aan de Wet van de Waanzin; als je altijd hetzelfde doet dan is het waanzin om dan een ander resultaat (niet tegen de muren hoeven te praten en me Bor de Wolf te voelen in het Eeeeeeenzame Bos) te verwachten, dus ging nu maar eens wel op de uitnodiging in.
In de post dit weekend, ook goed tegen eenzame, ongeziene gevoelens (geen feiten) iets aan Madame Citroen geadresseerd. Dikke enveloppe. Oh...spannend!!
En zo lief, degene van wie ik vermoedde wie de afzender was, was het inderdaad ook. Daar kikker je toch van op! Ik wel in ieder geval. Merci!
