Stil maar, Wacht maar.

Zit momenteel te wachten op de monteur van mijn woningbouwvereniging die mijn kapotte stekkerdoos gaat vervangen. Tussen 10.00 en 12.00 zou hij komen.

Vanochtend op tijd opgestaan en eerst maar weer Steppen met Cher. Mijn dochter kwam met haar sportoutfit de kamer in en ik hield - een beetje beschaamd - op met oefenen. Of ik klaar was? Ja hoor...net klaar. Not. Straks nog maar even wat extra oefeningen met de halters doen!
Zij fietst dan eerst nog 20 minuten naar haar sportschool en gaat daar 1,5 uur aan de slag. Haar vormen worden steeds strakker en gespierder en wat is ze daar blij mee. Ik zie de mooie vrouw die ze altijd al was, maar verstopt was onder het vet. Wat ben ik toch een rare dat ik me schaam voor in het openbaar oefeningen doen. Daar moet ik nog aan werken zeg maar. Ik hou niet van samen oefeningen doen, of zwemmen of zo. Laat mij maar lekker alleen sporten. Lopen, wandelen, Stepping with Cher of zwemmen. Lekker achter elkaar doorwerken en dan is het klaar.

Ik word niet echt strakker, wel fitter. En dat merkte ik gisteren toen ik, gezellig samen met allebei mijn kinderen, naar het midden van het land treinde. Waar ik voorheen opzag tegen het naar het busstation lopen, deed ik dat nu zonder er bij na te denken. Ook van het station naar mijn ouderlijk huis liep ik in minder tijd dan toen ik nog 40 kg meer woog en veel minder conditie had. Al dacht ik toen dat het allemaal wel meeviel. Ik had gewoon geen idee hoe het is om 'normaal' te kunnen bewegen, zonder die 40 kg extra. Hoe soepel je knieeen een minder gewicht dragen, hoe je heupen geen pijn meer doen en je niet na een eenvoudig eindje lopen al op de hijgstand staat. Ik wist het gewoon niet meer. En misschien was ik ook wel gewend aan altijd hijgen, altijd uitgeput zijn, altijd pijntjes her en der.

En ik word ook niet echt strakker omdat ik toch nog wel een beetje erg buiten de lijntjes kleur. Deze week maar weer back on track en niet smokkelen met een lekker koekje. Of twee, of een hele doos.
Ga deze week op zoek naar gezonde (geen lightshit) tussendoortjes. Een eitje, een handje nootjes, dat soort zaken dus. 

Ergens op een blog las ik dat het een idee is om elke keer als je tevreden bent over iets, iemand of iets dergelijks, je een brief in een pot doet, zodat je in slechte tijden een inspiratiebron hebt. Goed idee. Eerste briefje zit er al in en zo direct een tweede. Gisteren was ik zo blij met die twee kinderen van mij. Hoe goed ze met elkaar omgaan, zo volwassen en hoe ze kennelijk de kunst van het luisteren verstaan.

En slijm slijm glibber glibber...wat een mooie mensen zijn het! Om te zien (geheel onbevooroordeeld hoor..), maar wat belangrijker is, qua karakter! Mijn zoon is nu bijna klaar met zijn HBO studie en hoopt snel aan het werk te kunnen gaan. Het liefst in de lucht, maar aan de grond lijkt nu een haalbaarder optie. Hij netwerkt zich helemaal gek en wat ben ik trots op hem.

Ooit leerde ik een andere betekenis van Wachten. Het kan ook staan voor waakzaam zijn. Dus niet afwachten, maar alert zijn; er komt een verandering aan!
Ik ben veranderd, mijn lichaam ziet er anders uit, maar in het koppie zit nog een dikke vrouw. Ik heb mijzelf laten zien dat ik kan doorzetten, afmaken. Ik ben zoveel taaier dan ik mezelf er credit voor geef.

Mijn inkomen is drastisch veranderd, ik heb ontslag (alweer) overleefd, mijn lijf ziet er anders uit, mijn familie-opbouw is veranderd (mijn vader is dood) en blijft veranderen. Is leven eigenlijk niet constant verandering? Beweging.
En zou het voor mij niet goed zijn om dat echt te beseffen en met die verandering mee te bewegen. In luchtigheid. Zoals nu, de zon in mijn huiskamer naar binnen schijnt en alles gouden kleurt. Straks wordt het weer Lente. Of ik mee beweeg of niet. Stil maar Wacht maar. Alles wordt Nieuw!

Waarom zo verongelijkt

Als ik mijn situatie vergelijk met lotgenoten, merk ik dat ik me verongelijkt voel. En dat ik dat geen mooie karaktereigenschap vind.

Er wordt dan gesproken over een I-pad aanschaffen, over reisjes maken, over toch maar met de auto ergens naar toe gaan, ze trekken een kortingsabbonnement of een jaarkaart OV uit hun zak en dan ook nog eens over hun echtgenoot verhalen en dan voel ik me mijlen slechter af.
Dan denk ik, in mijn verongelijkte state of mind, dat het wel makkelijk is, zo werkeloos zijn maar toch nog mogen nadenken over dit soort keuzes.  Dat ze kennelijk een groot vangnet hebben en met minder geld hoeven omgaan nog helemaal geen issue is. Allemaal aannames! Wie weet hoe het echt eraan toegaat achter hun voordeur. Ik kennelijk niet.

Hoe kan ik mezelf veranderen door alleen nog maar te kijken naar alles wat - voor de hand liggend en waar ik kennelijk nooit genoeg over nadenk - goed gaat. Ik moet mijn tevredenheidsniveau opschroeven. Ik merk dat ik zuur wordt van dat verongelijkte denken en telkens zo'n stemmetje te horen..jaja...makkelijk praten met je dure huis, goedverdienende echtgenoot, grote afkoopsom...Ik wil gewoon tevredener zijn. En mijn aandacht op het goede richten.

Deze week sprak ik op verschillende gelegenheden twee politieke kopstukken uit de landelijke politiek. Over wat werkeloos zijn inhoud en dat er altijd over ons wordt gesproken, maar nooit met ons. Ik denk dat sommigen in Den Haag echt nog nooit een werkeloze in het wild hebben gezien. Krijg energie van mensen spreken en zaken onder het licht brengen. (Aha...positief!).

Ik kreeg een schop onder mijn kont door een spiegel van iemand die ook aanwezig was en heel verongelijkt stond te vertellen over hoe de praktijk van een recruiter eruit zag, de oneerlijkheid en de vooroordelen die werkgevers hebben en mogen hebben in deze zware economische tijden. Dat hij daar niet meer tegen kon. Ik vroeg hem dat als hij zo goed wist wat hij NIET, waarom hij dan niet zelf zo'n bureau begon?
Oh nee.....oh neee... dat niet. En ik verbaasde me over zijn stellige antwoord. Ik zag iemand die heel goed kon verwoorden hoe of wat maar angstig was om de consequentie te aanvaarden van zijn stelligheid.

Shit...ben ik ook zo bezig? Komt daar die verongelijktheid vandaan? Dat ik het allemaal wel goed weet te vertellen, maar in feite te schijterig ben om iets te DOEN?? 
Ik weet dat ik een afweger ben, iemand die lang nadenkt over de voors- en tegens en dan een weloverwogen besluit neemt en daar dan ook voor gaat. En alle beren op de weg al is tegengekomen. Maar soms moet ik maar weer eens gewoon springen. En op mijn eigen kunnen vertrouwen. Want waar ik altijd bang voor was - geen werk meer hebben - is me dus al lang en breed overkomen.

Mijn dochter vertrekt net dik aangekleed op de fiets naar de sportschool - door de sneeuw - en ik...ik ben te lui om buiten de deur te sporten, ben al tevreden met mijn half uurtje steppen met Cher. Stel ik te lage eisen aan mijzelf? Ben ik een watje geworden?

En dan denk ik aan vrienden van mij die heel graag zouden willen werken, maar door hun ziekte daar uberhaupt niet aan toekomen. Hun leven compleet anders hebben moeten inrichten. Maar dat wel gedaan hebben en kennelijk een soort van rust hebben gevonden en kracht.

Het sneeuwt weer. Zo direct lekker door de sneeuw wat boodschapjes halen. Niet veel, want gisteren heeft mijn dochter al een hoop in huis gehaald (Positief!) en ik merk dat ik een hekel heb gekregen aan de opjuthamster-acties. Ik hoef toch niet tot 2023 wasmiddel in huis te hebben, of soep? En iedere 6 weken komen diezelfde producten toch weer in de bonus/hamster/kruidvat je bent gek als je NU niet koopt folder voorbij.

Rommelig logje. En  oh ja. ik stel commentaar bijzonder op prijs. Anders word ik weer zo verongelijkt dat er niemand reageert...

Inbakeren

Werd vanochtend wakker door de douchegeluiden van dochterlief die al om 07.00 uur moest beginnen. De dienst hiervoor zou ze tot 23.30 moeten werken, maar ze moest wachten op een verlate klant en toen kon ze pas om 01.30 uur naar huis. Terwijl juist die nacht het enorm gesneeuwd had.

Dan voel ik me een nietsnut. Ik kon niet meer slapen, las nog wat in mijn boek, voelde de Zweedse kou en opeens was het daar...het gevoel van alleen op de wereld en niemand die voor mij zorgt. Ik wist niet dat dit gevoel me zo intens verdriet deed. Ik snap het wel; ik maak me zorgen over mijn werk - of liever gezegd het niet hebben van werk - en weten dat er niemand is die mijn vangnet is. Het bracht ook direct gevoelens van het missen van mijn vader, denken aan hoe hij vroeger voor mij was, toen ik een nietwetend kind was. Was hij toen beschermend?


Ik voelde de leegheid van mijn bed, het mezelf elke nacht warmhouden, zonder een arm om me heen of iemand die naar me luistert. Me hoort. Me aanraakt. Draaide het dekbed zo als een huls om me heen dat ik in een strakke rol lag, ingebakerd leek het wel. Baby's worden er rustig van en ik ook kennelijk.

 

Groggy stapte ik daarna mijn bed uit en zette direct de wasmachine aan, dook onder de douche en trok mijn sportkleren aan.  Toen ik de dvd wilde aanzetten hoorde ik wel geluid, maar zag de immer jonge Cher niet in beeld. Prutsen met de afstandsbediening, nog een keer prutsen...me ergeren dat ik dit niet snapte...aan de bedrading geprutst en natuurlijk was er een aansluiting iets los.

Up up, down down en hotsaflots...en waarom liep de koffie eigenlijk niet door? Omdat de hele stekkerdoos uit de wand lag. Dus de electriciteit checken, eraf halen in de meterkast, kijken wat er aan de hand is, zien dat er een draad losligt...draad er weer in stoppen...en op hoop van zegen de electriciteit er weer op zetten en duimen dat ik niet de hele keuken onder stroom had gezet. Jemig...waarom is er hier geen vent in huis die dat even voor me regelt!

Contact, maar de wandcontactdoos kreeg ik niet weer netjes terug, zonder dat de draad losspringt. De woningbouwvereniging opgezocht op internet - wachten totdat de verbinding weer is gereset - formulier ingevuld en hopen dat dit onder mijn onderhoudscontract valt.

Zoonlief kan dan wel een Boeing 737 aan de grond zetten, maar van electriciteit heeft hij niet veel kaas gegeten. Dat was altijd meer mijn afdeling, maar ook deze klus gaat mijn pet te boven.
 
Dus mijn hele ochtend verliep anders dan ik dacht, met andere gevoelens. 

Werkeloos maar niet moedeloos

Was vanochtend voor het licht werd al wakker en om nou om 05.00 uur naast mijn bedje te staan vond ik wat vroeg. Vooral voor een zondagochtend.

Dus verder gelezen in mijn boek van Henning Mankell, een Zweedse schrijver die ik een tijd terug ontdekt heb en natuurlijk al kende van zijn Wallander reeks.

Ik had gisterenavond mijn dochter gevraagd mijn raam dicht te doen. Heb zo'n Velux raam en ben net wat te klein om kracht te kunnen zetten om deze hard dicht te gooien. En ik vond het nu toch wel erg koud, het raam op een kiertje, want dat kiertje waaide iedere keer weer tot een flinke kier. En de CV op mijn kamer heb ik nooit aan. Te warm. 

Toch maar weer in slaap gevallen en prompt gedroomd over een andere man in mijn leven. Niet dat ik verwacht dat ik van hem ook weer wat hoor, maar mijn dromen komen eigenlijk altijd uit. Ik had beter Josefina kunnen heten met zo'n gekleurde jas. Mijn moeder heeft dat ook en mijn kinderen ook. 

Vanochtend zou mijn dochter met een vriendin gaan sporten en met de auto worden opgehaald. Maar die belde op het laatst af; geen zin en dus sprong ze maar op de fiets na eerst  te hebben gekeken of het niet glad was geworden (geworden.....het IS gewoon glad in de kleine binnenwegen). Ze baalde als een stekker want als ze ergens een hekel aan heeft is dat afhankelijk zijn van een ander. En doelloos wachten.  En dus is ze alweer aan het trainen. En straks naar haar werk. Ik maak zo direct haar salade wel vast, dat scheelt weer snijden en hakken voor haar en ach...tijd zat toch?

Gisteren een interessante nieuwjaarsreceptie bezocht. Ik kende er niemand en het viel me op dat je als nieuw lid van de club niet echt warm ontvangen wordt. Nou ben ik vanuit mijn vak wel gewend om iedere keer weer nieuwe mensen te ontmoeten dus ik zag het maar als een soort van werk. Een aantal interessante contacten gelegd. Het opperhoofd van de club in Nederland was ook aanwezig en man....wat had hij weer een interessante trui aan. :)  Ik kan me niet voorstellen dat hij echt denk dat dit ontwapenend staat. Of alternatief. Een roze zelfgebreide trui is zoooooo Strippenkaart.

Ik verdenk hem ervan door de weeks gewoon een pak te dragen en expres de trui-outfit met sjofele spijkerbroek uit de kast te halen om te shockeren. 

Maar goed...de inhoud is uiteindelijk wat telt en ik ben benieuwd of hij in staat is om oude dogma's los te laten en de 21e eeuw te omarmen. Arbeid is niet langer wat het was. Solidariteit lijkt wel een woord wat niet meer bestaat en omzien naar elkaar komt meer uit de kerkhoek. Want hoe rijmt deze partij het dat ze een voorstel heeft liggen dat je straks nog maar één jaar WW krijgt en daarna één jaar 70% van het minimumloon en dan is de WW klaar.  Dit betekent voor veel oudere werknemers dat ze direct de bijstand in verdwijnen. Want het kost tijd om ontslag te verwerken.Financieel heb je niet binnen een jaar je zaken op orde. Hoge hypotheeklasten, studerende kinderen en soms ook nog een Tweede leg of een ex die je alimentatie moet betalen. En wat doet het met je als je 30 jaar hebt gewerkt en een hele tijd premie hebt afgedragen en daar dan niets meer van terugkrijgt.

En dan nog meer mensen in de bijstand, nog meer mensen die in de rij staan bij een voedselbank in wat ooit de rijkste gemeente van Nederland was? Dat moeten we met ons allen niet willen.

Ik denk dat werkgever af moeten van het vooroordeel dat ouderen (en dat ben je al vanaf 45 jaar) moeilijk in te zetten zijn. Dat ze niet mee kunnen, veel ziek zijn, nieuwe computersystemen niet snappen etc etc. En duur zijn.

En ik zou best wel er wat voor voelen om tegen het einde van mijn carriere niet automatisch meer omhoog, maar zelfs iets omlaag met mijn loon te gaan. Dat is altijd nog beter dan 70% van je salaris (met een max!) van je vorige salaris. Sterker nog...door jaren terug ontslag te krijgen zat ik pas vorig jaar weer op mijn salaris van 7 jaar terug. Mij hoor je niet piepen. Ik denk dat juist de mensen piepen die zich niet kunnen voorstellen wat het nou echt betekent; met minder inkomen moeten rondkomen. Dat die maar al te graag roepen dat er werk zat is.

Moet je eens kijken naar truc van de gemeente Rotterdam om bijstandsgerechtigden te verplichten in de Thuiszorg te werken (lekker gemotiveerd; ik zou niet graag iemand bij mijn moeder in de huishouding willen hebben)  en daarvoor de mensen die een contract hadden bij diezelfde instelling te ontslaan. Maar ja...die krijgen natuurlijk eerst een uitkering vanuit de WW en drukken niet op de gemeentelijke sociale dienst, dus niet hun probleem. Korte termijn denken; dat lijkt wel de trend momenteel.
Net als in het bedrijfsleven. Misschien omdat de politiek meer managers telt, dan politieke zwaargewichten.

Die in cijfers denken en niet in mensen.

Truus de Mier

Hoewel ik geen betaalde baan heb, heb ik deze week een drukke agenda achter de rug.

Vooral voor mijn netwerk en dat bestond uit veel lobbyen bij de landelijke en locale politiek. Dan voel ik me helemaal in mijn element. Ik kan goed luisteren en snel tot de kern komen en die eigenschappen kwamen goed van pas. Wel geef je dan direct weer extra geld uit aan reiskosten en een kopje koffie en een lunch hier en daar, waar ik nog geen potje voor heb.

En zo hoorde ik gisteren dat een collega die jarenlang trouw bij mijn vorige werkgever heeft gewerkt en altijd goede beoordelingen kreeg, opeens een hele slechte kreeg en vervolgens dus te horen kreeg dat er ontslag voor hem wordt aangevraagd. Want hij voldeed niet.

Hufters!

Precies hoe ze van mij af zijn gekomen. 

Iemand met zoveel jaren ervaring, waar vooral de klanten heel erg blij mee zijn, want hij denkt altijd mee en snapt de klant...die mag oprotten. Omdat anders de Mercedes van de grote baas een maatje kleiner moet. En omdat de directeur van het kluppie een incompetente oetlul is! Die zouden ze aan de kant moeten zetten. Maar ja...lekker kneedbaar want jong en onervaren, dus laat die alle shit maar oplossen.

Heb mijn collega direct gebeld en hem een hart onder de riem gestoken. Dat het absoluut niet aan hem ligt, maar aan slechte managers, die alleen vol van zichzelf zijn en niet zien wat er echt nodig is. Een leuke naamsverandering doorvoeren en denken dat ze daarmee de oorlog gaan winnen....Tonnen uitgeven aan een nieuw webbureau en dan toch maar zeggen...oh nee...laat maar zitten. Allemaal geld down the drain wat beter in goed personeel gestoken had kunnen worden. Of gewoon niet uitgegeven had moeten worden. En van die achterlijke workshops over wat de onderneming nou precies denkt als missie te hebben...Goh...kom je wel laat achter als je al tientallen jaren bestaat. En ja...een nieuwe huisstijl... En allemaal verspilde tijd en moeite. Ga gewoon werken!

Heerlijk dat ik dat niet meer mee hoef te maken. Ik zou stikken van de stress.

Mijn dochter - die alweer een weekje terug is van haar reis naar het verre Oosten en veel mooie verhalen heeft - vertelde me gisteren dat ze op weg naar de sportschool een dame voor haar op de fiets zag uitglijden. Ze viel en haar been lag zo raar onder haar dat ze onmiddellijk 112 heeft gebeld. Ze wist dat de dame haar been had gebroken en was bang, toen de ambulance kwam, dat ze het bot zou kunnen zien. Heel akelig.
Ze is, samen met een andere jongen, bij haar gebleven tot ze naar het ziekenhuis werd vervoerd en ik bewonder haar koelbloedigheid en daadkracht. Hoeveel mensen zouden niet zijn doorgefietst?

En bewonder haar doorzettingsvermogen; ook al ligt de sneeuw overal; zij gaat op haar fietsje sporten. Want dat vindt ze belangrijk. Wel beseft ze maar weer al te goed dat dingen zo kunnen veranderen. Even uitglijden en klaar.
 Ik heb vanochtend mijn oefeningen weer gedaan. Up up, down down zegt Cher me lachend en het gaat steeds makkelijker.

Droomde van de week van een ex-minnaar en prompt kreeg ik een what's appje van hem. 

Straks nog even wat boodschappen halen - gewoon lopend naar de winkel, want ik durf nu echt niet te fietsen - en dan misschien vanmiddag nog weer even lobbyen voor mijn netwerk. Goh..het is net werk.

To work or not to work

Witte wereld vandaag. En heel Nederland in de file. 1000 km en meer zo te lezen. Goh....wat blij dat ik daar ook niet in hoef te staan.

Liever wel natuurlijk, had liever WEL een baan gehad waardoor ik elke dag wel in de file stond, maar goed...bekijk het eens van de positieve kant; kon vanochtend door een witte wereld mijn boodschappen doen, gewoon lekker lopen met mijn bejaardenkarretje (zo noemt mij zoon en dochter dat nu helemaal trendy shoppertje van Ikea). De oude trouwe Timberlands van mijn dochter aan en goh...heerlijke warme voeten heb je daarin!

Daarna mijn straatje schoongeveegd en ook maar direct die van de buren, in tegenstelling tot het gezegde. Was toch lekker bezig en het is heerlijk weer.

Van de week ga ik met mijn medebestuursleden van ons netwerk met een tweede kamerlid praten in Den Haag. Als werkelozen. Of die politici wel beseffen wat het inhoudt als zij zeggen dat er werk zat is. En dat dit ook geldt voor mensen boven de 50. Even een realitycheck doen.

Mijn dochter  moest alweer om 07.00 uur op haar werk zijn en gisteren nog maar even snel haar laarzen voor haar ingespoten. Gelukkig mag ze ook (warme) laarzen aan op haar werk en niet alleen de voorgeschreven pumps met panty. Brrrrr....ijskoud.

Heb net bij de Zeeman 2 grote bollen gespikkelde breiwol (nou ja Acryl) gekocht. Zwart met spikkels en mijn handen jeuken om daar een leuke muts voor mijzelf van te maken. Mislukt de muts...maakt het geen drol uit. Leuke arbeidstherapie en dan haal ik het gewoon weer uit en begin opnieuw. Zou goed zijn als dat in het leven soms ook kon. Uithalen en opnieuw beginnen.

Nu even een kop koffie met warme sojamelk. Mmmmmm!

Vanmiddag nog maar even lekker een stuk lopen.

Mutserig

Wat een heerlijk winterweer; blauwe lucht, droge lucht en een mooie laagstaande winterzon. Weer om erop uit te trekken. De kou op je gezicht te voelen.

Maar eerst nog wat kleine klusjes die echt vandaag gedaan moesten worden; een nieuwe spaarlamp in de hal, eindelijk de kussens van de tuinstoelen in de schuur opruimen dan kan ik mijn stepbench in de vrijgekomen nis neerzetten, een schroefje ergens indraaien..en toen lekker de wijde wereld in. Op de fiets maar, kom ik wat verder dan alleen een rondje in de buurt.

Bedacht me dat het toch wel redelijk koud was en ik eigenlijk nooit wat op mijn hoofd doe of heb. Heel Nederlands, want kom je bijvoorbeeld in Finland dan haal je het niet in je hoofd om zodra het winter wordt zonder muts te lopen. Alle Oost-europeanen in mijn stadje haal ik er moeiteloos uit...altijd iets op hun hoofd in de winter, ook hun kinderen. Maar heb er altijd een hekel aan gehad. Sowieso zijn mutsen niet fijn voor je coupe. Wel een sjaal en altijd handschoenen want warme handen zijn zo fijn, maar een muts dus eigenlijk nooit. Wel heb ik in New York een hoedje bij The Gap gehaald en als het sneeuwt, dan zet ik die wel op, maar kennelijk is ook mijn hoofd gekrompen, want hoedje is nogal wijd.

Nu had ik in mijn brei-ijver bij de col voor mijn dochter ook, op 4 pennen, uit mijn hoofd een baret gemaakt. Die draagt ze nooit, want ook zij heeft een hekel aan mutsen en dat heeft zeker met haar haar te maken. Dus dacht ik vandaag; ik doe die baret op en de kol om...eens voelen hoe dat is. Nou......lekker warm zeg!! Echt geweldig.

En dus kreeg ik onderweg hele mutserige visioenen van breien van een rode en een zwarte muts/baret/hoofdbedekking. Nu alleen nog uitzoeken waar ik die kleur wol kan kopen want zoals in de jaren 80 waar je overal wol kon kopen, vooral bij de HEMA, zijn al die leuke breiwinkels bij mij in de buurt uit de straten verdwenen. Leuk om vanavond eens even te google-en waar ik wol kan halen, behalve bij de Zeeman. Hoeft geen dure wol te zijn hoor. Gewoon voor de lol van het maken.

Al die bollen wol die ik ooit had, heb ik een aantal jaren geleden naar de kringloop gebracht, omdat ik er toen niets meer mee deed. Gelukkig heb ik nog wel mijn breipennen bewaard in zo'n echte jaren zestig koker.