vrijdag 31 januari 2014

Ontslag

Kreeg gisteren een aantal afmeldingen voor onze bijeenkomst van mijn s tiching en er ging ergens bij mij een belletje rinkelen. Ik ben eea gaan nakijken en zag dat een lid van het cluppie voor zichzelf iets was begonnen.

Prima, maar dan niet achter onze rug om en bovendien gebruikmakend van onze netwerkcontacten en onze leden. En ook nog op precies dezelfde dag, in hetzelfde gebouw, op hetzelfde tijdstip. Dus van de week hem even een bezoekje gebracht en hem geconfronteerd met bovenstaande. Het was grappig zijn gezicht te zien; dat sprak boekdelen want hij had niet verwacht dat ik zou komen binnenvallen tijdens zijn feestje. Een soort van Oeps...betrapt-gezicht.

Uiteraard in overleg met mijn bestuursleden deze aktie gedaan en het eind van het liedje is dat ik hem ontslagen heb. Nou ja...dat klinkt wat zwaar, maar strepen afgerukt en geen lid meer van onze club. Geen toegang tot ons netwerk.

Wat heb ik een enorm hekel aan achterbaks gedrag en bij een heterdaadje dan heel onschuldig doen van 'goh...oh ja joh??....jeeeee....daar wist ik niets van hoor...dat heeft mijn organisatie geregeld....en het aloude Ich habe es nicht gew... kwam ook nog over zijn lippen. Gatverdegatver....dat gedraai en gekronkel om maar niet te hoeven toegeven dat iemand fout heeft gehandeld. Wees gewoon open.

Maar kennelijk is ook de vrijwilligerswereld geheel hetzelfde als de businesswereld. Velen denken met achterbaks gedrag snel te stijgen. Wat ze dan ook doen, maar ze ruiken naar stront.

donderdag 30 januari 2014

Poëzieweek"- Graaien maar.

Vandaag is de eerste dag van de Poëzieweek.

Las dit grappige gedicht en dat sluit naadloos aan bij wat Spaarcentje en Vlasje schrijven over de graaicultuur oa. die hele begaafde graaier van Ziggo.



Het Europese Parlement
wordt goed betaald, dat is bekend.
Ook Vlaamse Gaaien delen mee
in het profijt van dit métier.
En zo ontstaat er op den duur
een eigen Vlaamse Graaicultuur

Rikkert Zuiderveld


woensdag 29 januari 2014

En....aktie!

Vandaag uitgezocht hoe ik hulp kon krijgen bij het beter omgaan met ingeslo0en gewoontes/gedachten en overtuigingen en daarvoor eerst maar even bij mijn ziektekostenverzekering gekeken.

Daarna de huisarts gebeld voor een verwijsbrief en die kan ik maandag, na een kort consult, halen. De huisarts wilde me toch wel even persoonlijk spreken. Wel 10 minuten lang :). Maar even mijn pitch voorbereiden dus.

Verder nog rondgekeken voor psychologen/coaches in de buurt, die dan weer onder de zorgverzekering vallen. Dat zijn er genoeg, alleen heb ik geen enkele referentie in mijn omgeving die me zo'n dienstverlener aanbeveelt. Als iemand weet waar ik op moet letten, lees ik dat graag.
Ik ben wel erg eigengereid en eigenwijs, want heb zelf ook een coachopleiding gevolgd en weet dus hoe makkelijk je jezelf tot coach kan bombarderen zonder de balk in je eigen oog te zien. En ik had het gevoel dat de meesten (en ik dan kennelijk dus ook) wel een balkje of meer meedroegen.

Enfin...het voelt goed om direct door te pakken en de volgende stappen te nemen. Ook kwam vandaag mijn cursusmateriaal binnen, dus dat kan ik ook gaan inplannen.


Het was een kille koude dag, maar goed ingepakt vond ik het niet zo erg. Des te lekkerder voelt het dan als je weer thuis bent en een kop warme thee kan drinken.

Dochterlief kwam nog even langs en uitgebreid over haar toekomstplannen gesproken. Het viel me op en dat heb ik ook tegen haar gezegd, dat ze haar zaakjes goed op orde heeft. Geen achterstanden, goed overzicht en nog steeds goed bezig met haar gewicht en sporten. Ik vind het ook heel erg bevrijdend dat ik met haar gewoon open over mijn fouten in het verleden kan praten, vooral dan in dit geval op financieel gebied. Welke zaken belangrijk zijn om grip op te houden.

Nog een diepte-investering van een iets meer dan een euro gedaan voor een pot pindakaas voor de vogels. De vorige hadden ze helemaal leeggesnoept. Koolmeesjes verdwenen gewoon in de pot en de grote kauwen en Eksters die even moeten oefenen hoe ze zich vasthouden aan de pot en dan hun kop naar binnen gooien om een hapje pindakaas te verkrijgen. Altijd vermakelijk om te zien.


dinsdag 28 januari 2014

Waterproof

Vandaag mijn bevreesde gesprek gehad met mijn kinderen en mijn moeder.

Bevreesd omdat ik het vertaalde als "op het matje geroepen worden", terwijl er tegen mij werd gezegd dat ze met me wilden praten omdat ze zich zorgen over me maakten.

Natuurlijk en uiteraard ging het ook over mijn gewicht. Maar wat belangrijker was is dat mijn moeder (of all people) zei dat als het in het hoofd niet goed zit, het ook niet goed met het lichaam gaat. En dat zij dit ook door schade en schande had moeten ondervinden en pas toen zij hulp had gezocht, na 50 jaar huwelijk met mijn moeilijke vader, zich vrijer kon gaan gedragen. Dat zou ze mij ook toewensen. Balans.

Ik baalde van mijn traanbuizen, die zich maar bleven vullen met tranen. En dan niet van die mooie janktranen, maar van die rode neus, doorlopen make-up tranen.

Dat mijn kinderen zich afvroegen hoe het kwam dat ik kennelijk mijn doelen niet meer duidelijk had, of dat ik misschien was vergeten wat ik wilde of mijn doel niet duidelijk durfde uitspreken. En hoe zij mij daarbij konden helpen. Zoals ik hen al die jaren had geholpen.

Dat als ik iemand wilde zoeken die het hoofdprobleem wilde helpen ontrafelen en ik me bedacht dat dit dan wel een duur grapje ging worden (eigen risico, betalen per sessie) ik die last bij hun kon neerleggen. Bij het olijke drietal dus.

Ik vertelde ze dat hun observatie klopt. Ik nog zeer regelmatig mezelf niet goed genoeg vind. En dat ik, toen mijn vader overleden was, ZIJN bandjes waarop hij me iedere keer inpeperde dat ik inderdaad niet goed genoeg was, want te dik dus lelijk en daarom nooit en vriendje, dat ik toen die bandjes in zijn kist heb meebegraven. Om voor mezelf daar een einde aan te maken. Maar kennelijk heb ik toch nog de tekst van die bandjes ergens bewaard en blijft die teksten bij tijd en wijle weer rondzingen.

Niet goed genoeg - Je bent ontslagen, je bent niet goed genoeg als bla die bla manager.
Niet goed genoeg - na 200 afwijzingen op een leuke baan.
Niet goed genoeg - toch weer aankomen na zo goed te zijn afgevallen.
Niet goed genoeg - hallo leeg bed.
Niet goed genoeg - luie werkloze, kansloos kennelijk want oud en uitgerangeerd.

Ik vertelde ze over mijn stickeractie. Dat ik dat niet verzon omdat ik even een goede beurt wil maken bij het olijke drietal, maar dat dit uit mijzelf kwam. Ik wil graag gezonder zijn. En daardoor slanker.

Ik vertelde ze over mijn zoektocht naar inkomen. Over dat ik een cursus ga volgen.

Maar dat hoefde allemaal niet want in hun ogen was ik zo al goed genoeg. En mocht ik, na jaren voor hun een steunpilaar te zijn geweest (oh..shittranen) nu zelf eens gaan leunen.
En ja...ze weten hoe trots ik ben, hoe ik alles alleen wil oplossen, maar dat hoeft dus niet meer. En ja mam...je hebt ons nooit willen vertellen wat nou de echte reden is van de scheiding, maar mam...we zijn ruim volwassen en kunnen de waarheid wel aan. Wij kennen inmiddels meerdere kanten van onze vader. En van jou. Bespaar ons niet van alles.
En kijk eens om je heen; hoe je ons alleen hebt opgevoed. We zijn nu volwassen, hebben nooit drugs gebruikt, hebben geen problemen met justitie of alcohol... omdat jij toen die keus hebt gemaakt ons een beter moreel kompas voor te houden. Jij accepteerde de consequenties van alleen kinderen opvoeden.

Dus leun maar.

(Goh...wat was ik blij met mijn waterproof mascara).

Oh en wat uitermate komisch was dat ik ook nog even wilde weten hoe het kwam dat ze zich zorgen maakte. Ik dacht, de uberstruisvogel, dat ik het zo goed kon verbloemen, dat gevoel van niet goed genoeg zijn. Dat ik toch altijd er leuk uitzag (qua kleding en kleur) en hahah....toch nooit zat te klagen en kijk eens hoe goed ik mezelf onder controle heb met mijn dagritme en mijn to do lijstjes...

Mam....we kennen je. We zien dingen. We zijn geen 4 meer.

Dus: ik ga op zoek naar iemand die me kan helpen bij het opruimen van oude overtuigingen en bezwaren.
Ik ga door met beter voor mezelf zorgen op voedingsgebied.
We houden contact en spreken over een maandje weer af (oh nee...dan zitten beide kinderen in het buitenland, maar hoera voor skype) hoe het staat. En zo gaan we verder. En ik kan altijd bellen als ik me rot voel (waar ik nu al van denk dat ik dat heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel moeilijk ga vinden. Dat deed ik nooit. Ik beet nog liever mijn eigen staart af).

Ik heb echt twee geweldige kinderen, die hun Oma in de arm namen om me te helpen. Niet af te kraken, niet klein te houden, maar groter te maken.  Pfffff....


I'mPossible #Affirmations



zondag 26 januari 2014

Overval/Interventie/We houden van je

Mijn zoon kwam langs. Ik verwachte hem al zo half en half omdat er hier nog veel spullen van hem zijn die hij binnenkort in zijn nieuwe baan nodig heeft. Ook mijn dochter was er opeens. Ik voelde al een beetje onraad, want het is tamelijk apart voor hen om toevallig samen aanwezig te zijn.

Mijn zoon vertelde me dat ze gesprekken hadden gehad met mijn moeder over hoe het met me ging en dat ze zich allemaal zorgen maakte. Let op; niemand zei dus...mam...je bent gewoon weer enorm aangekomen, maar de boodschap werd liefdevol verpakt. Hoe ze mij beter konden steunen en dat ik op ze kon rekenen in alle aspecten van mijn leven. Kortom; ik vertaal het dus dat ik van de week op mijn kop ga krijgen en zij zeggen dat ze er voor me willen zijn.

Waar zit de vertaalfout?

Ik vertelde ze dat ik mezelf al een week of 3 weer bij kop en (te grote) kont had gepakt en vertelde van het sticker van de juf systeem, maar het leek wel (misschien is dat het ook wel) alsof ze helemaal geen interesse hadden in dat ik weer terug op de rails wilde zijn of was.

Nogmaals; hoe komt het dat ik de klemtoon op andere zaken leg.

Van de week zou ik met zoonlief langs mijn moeder gaan, maar nu blijkt dus dat we dan met ons vieren gaan praten over hoe ze er meer voor me kunnen zijn. (En nu zegt dat vertaalbureau van binnen dus nogmaals...jaja...hoe jij weer in die broek van maat 44 past en niet met moeite in eentje van maat 46 met een kont als een tafeltje).

Ik hou mijn problemen meestal voor me en regel dan zelf wel iets. Of dan nou financieel is (heeee...hallo DSB-bank - ook wel bijna nu weer zelf opgelost), of afvallen....Oei ik groei. En ook; ik leer meer en meer gezondere keuzes te maken, door schade en schande. Werk....daar doe ik zo vaag mogelijk over met de omgeving/familie. Die snappen - allemaal 2 banen en 3 vakanties per jaar - weinig wat het betekent om zo terug te vallen in een lange uitzichtloze periode van werkloosheid. Het gevoel te hebben dat de maatschappij je niet meer goed genoeg vindt, je bent overbodig, te oud. Alleen zijn, alleenstaand zijn, er alleen voor staan. En elke avond alleen naar bed. Langer gescheiden zijn dan je ooit getrouwd was en geen enkel familielid die vraagt of ik een nieuwe relatie blief. Wat me bevestigt in mijn (niet juiste) redenering dat ik gewoon niet goed genoeg ben voor alle bovenstaande zaken, dus daarom wordt dit nooit gevraagd (niet juist hoor!).

En dan toch nog wel weer zien dat dit niet klopt. Die twee kinderen zullen me niet laten vallen.

Hoe komt het toch dat ik dan dit soort uitingen van hun liefde voor me heel ongemakkelijk vind. Dat ik het bijna niet kan geloven dat iemand er echt voor mij is. Dat ook ik mag leunen. Wat die ouwe Dr Phil ooit zei: you need a soft place to fall.

Ben een beetje de ongelovige Thomas. Dit is een warrig logje. Misschien omdat ik in de war ben, verwacht en al eerder had verwacht op mijn donder te krijgen omdat ik was aangekomen. Ik zag de kritische blikken wel van mijn moeder. Een zus die me omzichtig vroeg wanneer ik nou eens klaar was met mijn dieet. Eerst dat ik nog dacht het te kunnen verbloemen met een sjaal, een wijdere trui (welke dan??)...en pas nu ik zelf ook ontevreden was en in actie kwam, voelt het alsof ik op het matje wordt geroepen. Maar, zet die vertaalmachine nou eens uit en luister eens goed wat er gezegd werd: we willen er voor je zijn.

Ik ben het zo ontwend om gewoon goed te worden bevonden. Eerst een prestatie leveren, dan pas een compliment ontvangen. Of een blijk van waardering. Of een blijk van houden van. Of gewoon voelen dat je er mag zijn.

Misschien is dat het hele enge van zoveel kilo's afvallen. Dat de omgeving je dan opeens ziet staan en dat ook uit. Alsof, neen niet alsof, maar juist bevestigen dat je daarvoor gewoon niet goed genoeg was. Maar nu gelukkig wel. Slank en gelukkig daardoor normaal.








zaterdag 25 januari 2014

Hi Ha Huttertje, uit is Het Puttertje

Net terug van de bibliotheek. Had bovenstaand boek, omdat het een recente titel is, 2 weken in de leen, maar was pas vorige week begonnen te lezen, omdat ik eerst met een ander boek begonnen was. Haha...925 pagina's in één week. Doet me weer terugdenken aan het lezen voor je lijst voor de middelbare school. En ook nog allemaal gelezen in de avonduren, als ik in bed lig. Overdag is het uhm...werkdag (aka zoek naar werkdag).


Maar wat een mooi boek zeg....ga ik zeker, als het in de Ramsj ligt, of als ik genoeg bol.com bonnen heb verzameld, aanschaffen. Is een boek om nog een keer te lezen, alle details in je op te zuigen. Ik vond het vanochtend bijna jammer toen ik op bladzijde 900 kwam en me realiseerde dat het boek bijna uit was (en weg moest).
Het deed me ook aan mijn vader terugdenken, die bijna zijn hele leven, volières heeft gehad met diverse soorten vogeltjes. Vinken (zoals het Puttertje eigenlijk is), maar ook exoten. Dat gaf het boek nog een extra dimensie.

Kon eigenlijk wel tot maandag wachten, maar dan heb ik een afspraak staan voor mijn s tichting met een hoge ambtenaar van een gemeente en ik vermoed ook dat het weer dan meer winters is geworden en even snel heen en weer fietsen wat minder aantrekkelijk is. Het viel me nog mee buiten. Het is gewoon heerlijk fietsweer; niet glad, niet heel erg koud en weinig wind. Volgens de weersverwachting gaat dat in de loop van de avond veranderen.

Ook net mijn boodschappen in huis gehaald. Een klein lijstje, maar wel een beetje afgestemd op wat dingen op voorraad nemen want stel dat we insneeuwen hahahah.... Nee, laat het nog maar even een weekje of zo wachten met snertweer want mijn zoon moet volgende week weer naar L egoland rijden en dan is het een veiliger idee dat het niet glad is onderweg. Stom mens he....daarna kruipt hij elke dag in een 737 om die even naar Spanje, Turkije of Griekenland te vliegen. Wat nou maak ik me druk om gladheid.


Wat dacht ik dat ik alles al wist toen ik begin jaren 80 (van de vorige eeuw) mijn echtgenoot tegenkwam. In zijn witte pak en Italiaanse schoenen en afrohaar, met eeuwige afrokam in zijn binnenzakje op de dansvloer van een bekende discotheek. Ik dacht dat ik een vrouw van de wereld was. Op mijn 21e.. Nu lach je erom en weet ik dat ik op mijn 53e nog helemaal niet uitgeleerd ben en er nog zoveel te zien en te beleven is. Het leven nog zoveel wendingen kan nemen.








vrijdag 24 januari 2014

Als je het niet hebt, dan verzin je maar wat!

Ben een vest aan het breien en het is bijna af. Heikel punt, want ben meestal wel goed in het bedenken van allerlei projecten, maar afronden...dan vind ik het vaak al te saai en zit ik met mijn hoofd alweer bij het volgende project. Dus een lesje in leren afronden. Focussen dus en elke dag een beetje breien, dan kom je er ook wel. En elke dag al die kleine eindjes draad afwerken, dan komt t ook wel goed.

Alleen de bies moet ik er nog aan breien en tsjonge....het is een heul eind. Zulke lange breinaalden heb ik niet en de enige rondbreinaald (waar ik nog nooit wat mee heb gedaan) is veel te kort. Dus; hoe gaan we dit oplossen, Breiende Vrouw? Zonder naar de winkel (welke winkel???) te gaan en weer iets te moeten aanschaffen.



Nu had ik in mijn breiende jaren veel vesten en truien gemaakt, maar kennelijk zat dat niet meer in mijn brei-geheugen en moest ik even graven hoe of wat. Ik had nog wel een aantal naalden zonder knop en daarmee had ik verleden jaar al een baret gemaakt, maar die naalden zijn dun en bovendien niet echt lang. Na enig denkwerk kwam ik met de volgende oplossing.

Ik had nog van dat spul waarmee je posters aan de wand kan hangen, door het te kneden en als een soort kauwgum achter de poster te plakken. Werkt alleen goed bij kleine posters en gladde muren. Daarmee kneedde ik dus van die bolletjes die ik op de punten van de naalden deed. Daardoor glijden de steken er niet af en hoppa....breien maar. Onthouden dat ik knopen aan het vest wil zetten dus ook knoopsgaten inbreien!

Ik brei eigenlijk alleen als ik tv kijk. Zo combineer ik ontspanning met 'werk'. Haha...

Maar mijn hoofd zit dus al bij mijn volgende breiwerkje...weet nog niet wat, maar dat komt wel. Vanochtend ook een stukje gelezen van een bijzonder boek over waarom sommige mensen Uitblinken en andere niet. Vooral het laatste stuk gaf me een enorm inzicht in mijn eigen talent. Het snel kunnen analyseren van situatie's en vooral werksituaties. Kennelijk heb ik snel door hoe de hazen lopen. Allemaal leuk en aardig, maar wat heb je eraan als je dat niet in geld kan omzetten, of in een betaalde baan.

De schrijver gaf een voorbeeld van hoe mensen inzicht krijgen in iemands persoonlijkheid en of die persoon zou passen bij de toekomstige werkgever. Zijn voorstel was om eens een paar uur bij iemand in zijn huis rond te lopen. Te kijken wat je ziet, wat je opvalt, hoe dit op je overkomt. Jouw huis zegt meer over hoe je echt bent dan je CV.

En met die ogen keek ik naar mijn eigen woning. Stel dat ik met 'andermans ogen' naar mijn huis keek, wat zag ik dan.

Geen rotzooi meer als je binnenkomt door 40.000 paar Nikes/Timberlands, slippers etc, want mijn kinderen zijn de deur uit en hebben al hun schoenen (nou ja...een paar of 20 staan hier nog) meegenomen. Geen grote hoeveelheden jassen aan een daardoor overvolle kapstok. Alleen 2 jassen van mij, een dun winterjackje en een dikke winterjas. Zwart, zoals elke middelbare vrouw in Nederland die wel bezit. Nette gang, leuk overzicht met allerlei fotolijstjes op een plank op ooghoogte. Niet teveel prutsels en frutsels.

Maar: netjes betekent ook dat ik de controle heb over de chaos. Dat ik georganiseerd ben. Of wil lijken haha... Mijn CD's staan op alfabetische volgorde. Mijn mutsen, sjaals en regenkleding zit in dozen met een deksel en een sticker erop.
Mijn administratie zit in ordners, per jaar georganiseerd. Ik kan alles vinden en mijn financiele administratie klopt als een bus.

Maar: mijn meubels zijn oud of van de Ikea (en ook al oud of overgeverfd), heb geen dure apparatuur in huis. Kunst aan de muur is zelfgemaakt, behalve een poster die ik van mijn zoon uit San Francisco kreeg en een foto uit de krant van spelende kinderen op een vuilnisbelt in Afrika. Geeft dus geen geld uit, of geeft het niet uit aan uiterlijk vertoon. Geen standaard roos van Ikea aan de muur in ieder geval.
Oude laptop op eettafel, contant in gebruik. Wel bij de tijd of wil die indruk wekken.
Oud zeil op de vloer, mag wel eens vervangen worden. Of beter worden schoongemaakt. Is deze werknemer wel grondig genoeg?
Mijn koelkast zit aardig vol met koelkastmagneten uit steden waar vooral mijn kinderen zijn geweest. Ik vind mijn kinderen belangrijk dus. Sentimenteel mensch.
Mijn kledingkast is klein, alles past in één kast, zomer en winterkleding. Ik hoef en heb niet veel variatie nodig momenteel. Mijn zakelijke colbertjes zijn me allemaal te groot, die hangen aan een rek, netjes verpakt om ooit eens te verkopen (mmmm....niet heel erg snel dus deze werknemer).
Het bed is netjes opgemaakt. De kleuren passen bij elkaar van dekbed en kamer. Gordijnen mogen wel eens vervangen worden. Groot bureau in slaapkamer. Werk je daar nog wel eens aan? Kan dat niet weg? Scheelt weer rommel. Nette administratie wel.
Geen huisdieren - beide kinderen allergisch voor haren. Ook geen vissen, wel een miljoen koolmeesjes buiten, want de tuin is een waar vogelparadijs. Ook fijn voor de buurtkatten.
Hobbykamer; veel verhuisdozen van zoonlief met inhoud. Veel boeken van jezelf, moet dat allemaal bewaard worden? Veel verfspullen, maar zie haar weinig schilderen...durf eens wat meer te gaan doen wat je leuk vindt.
Zolder: redelijk opgeruimd, maar oude kamer van dochter mag ook wel wat opgeruimder zijn. Veel spullen van haar die misschien wel weg mogen.
Wat voor soort werk zie ik deze dame doen? Wat zie ik mezelf doen. Ik moet (mag nog minstens 14 jaar) werken tot ik met pensioen kan, als tegen die tijd de regels niet nog meer veranderd zijn. Misschien wel tot je 70e doorwerken.

Op mijn werkplek ligt het boek Dit wordt jouw jaar. Daar gaan we dit weekend maar eens mee aan de slag. Dat dit jaar mijn jaar gaat worden. En het jaar daarop ook natuurlijk...

Zou nog uren kunnen doorschrijven, voor een tweekoppig publiek, dat dan wel. Of een heel stadion aan mensen die wel lezen, maar niet reageren.
Ben ik net zo naief als iemand die me vertelde dat hij dit jaar zijn boek ging uitbrengen, of eigenlijk vorig jaar al en waarschijnlijk nu nog steeds aan het schrijven is. Wat hij dan voorheeft op mij is dat hij zijn verlangens wel openbaar maakt. Ik denk gewoon te klein, kan me niet voorstellen dat a. iemand op mij zit te wachten, b. iemand mij nodig heeft, c. ik over een tijdje hier schrijf dat ik blij ben dat het vrijdag is en weer bijna weekend wat het was me toch een drukke werkweek.

Tijd voor lunch. Heb nog wat zalm over van gisteren. Een omeletje met zalm. Luxe toch voor een uitkeringstrekkert?