Alle eentjes zwemmen in het water

Op tijd en nog voor de wekker, de (werk)week begonnen en ook nog met goede zin. En dat is zeer prettig, vooral op maandagen.

Las mijn gelarmenteer en snap het wel, maar wat veel schreven; dat het op Pole Position staan, op nummer één, ook grote druk inhoudt. Want maar een wankele positie en daar wordt op geaasd - uiteraard - door lagere nummers met ambitie.

Heb ik eigen nog wel dat soort ambitie?
Door schade en schande heb ik die ambitie moeten leren niet meer te koesteren. Op veel vlakken. Werk je in een commercieel beroep dan wordt je altijd afgerekend op je resultaten. En ben je soms nummer één en krijg je van iedereen in het management complimenten (en juist dat voelt prettig, maar ik snapte al snel dat dit zeer vluchtig is), maar moet je natuurlijk volgend kwartaal dit resultaat overtreffen. En het volgende kwartaal en zo voort en zo voort.

In de luwte is het veel prettiger vertoeven. De druk is minder hoog, maar je kan daar wel prettig werken. Dus zoek niet meer dit soort commerciele beroepen. Al zit het kunnen zien van kansen en onderhandelen in mijn bloed.

Dus ook in mijn vrijwilligerswerk moet ik mijzelf af en toe afremmen. Dan wil ik weer veel graag horen 'hoe goed ik het toch doe'. Wat een tomeloze inzet, inzicht en blablabla. Altijd op tijd, altijd bereid, denkt mee, denkt na... Grote valkuil.

Die komt voort uit het verlangen om leuk gevonden te worden. Goed genoeg te zijn. Zie mij nou eens.

Dus goede commentaren om eens dieper over na te denken.

Wat mij sowieso weer even met de voeten op de vloer deed belanden was de Kerst-actie van Annemiek. Klik op de link om te lezen waarom ze dit doet en voor wie. Kerstactie Annemiek
Zo'n mooi mens die zich inzet om anderen te laten groeien. En weer mens te laten zijn.

Daar geef ik graag aan. En laat daarom de Nieuwste Kerstballen lekker hangen in de winkels. Met schaamte over mijn gezanik over ook wel eens The star of the show te willen zijn. Ik mag blij zijn dat ik elke dag in een schoon bed wakker mag worden, met genoeg te eten in huis, een veilige omgeving en met lieve mensen om me heen.

Net rondje Bless the House afgerond en zo direct even een vers kopje koffie maken. De was draait nog, die hang ik straks wel op.

Dus die nummer Een bij een ander willen zijn? Is dat wel zo nodig. Uberhaupt rugnummers dragen. Mijn vader vertelde vroeger verhalen over hoe zijn schoolrapport nogal veel enen bevatte. Hij verscheurde dit - want ook hij was thuis nooit goed genoeg - en gooide het in de gracht met daarbij het gezongen: alle eentjes zwemmen in het water.

Dank voor jullie lieve en nuchtere commentaar.

Afbeelding van Manfred Richter via Pixabay 

De no 1 show

Nooit geweest. Nummer 1.

Nooit de beste, de leukste, de slimste, zeker niet de liefste noch de stoutste, de mooiste, de interessantste, de snelste, de fitste.

Nooit de allerbelangrijkste in het leven van iemand. Er kwamen altijd anderen die nog leuker waren, meer te bieden hadden, of slanker of mooier en meer te bieden in materieel opzicht.

Eventjes wel hoor, toen mijn kinderen nog jong waren, maar die heb ik te leen. Later kregen ze relaties en bouwden hun eigen leven op.

Nooit gehoord toen ik klein was; dat ik de allerliefste was. Wel de lastigste, vooral ziek worden net als je ouders gingen verhuizen. En de dikste en lelijkste, sloomste en saaiste.

Of als ik lees dat iemand weer zo'n gezellige tijd met haar allerbeste vriendin heeft gehad. Heb ik niet, ben ik niet en heb niet genoeg middelen om dat te worden of zijn.
Had ik wat gemaakt voor mijn dochter, dan kende ex-man altijd wel iemand die nog beter kon naaien (wat klopt, en kennen in de Bijbelse zin).

Dat klopt eigenlijk niet helemaal, dat ik nooit ergens de eerste in ben of was. Want de eerste die het huis uitging, de eerste die op kamers ging wonen in een andere omgeving, de eerste die ging trouwen en haha ook de eerste die ging scheiden. De eerste die intercultureel een relatie aanging, de eerste die bleef werken toen ze een kind kreeg, die altijd werkte. De eerste van mijn broers en zussen die een kind kreeg, de eerste die een kleinkind kreeg. En ook de eerste die op bijstandsniveau moet rondkomen.

Voel dat het de hoogste tijd wordt om te snappen en te voelen dat ik weliswaar voor niemand de allerleukste, allerbeste, allerliefste, hartsvriend of hartsvriendin ben, de eerste die je midden in de nacht wil bellen, ik dat in ieder geval voor mijzelf kan zijn. Dat ik mijzelf leuk genoeg moet leren vinden.

En anders blijft de optie om de eerste te zijn die weg gaat naar de eeuwige jachtvelden ook nog over natuurlijk. Leuk op de steen: Toch nog nummer 1.

He...de zon schijnt!

Vanochtend een bruin geworden banaan in pannenkoekjes verwerkt. Met amandelmeel, maar dat bindt wat minder, dus ook een schepje volkorenmeel erbij.

Verse koffie, pannenkoekje met oude kaas (tsja..dat vind ik nu eenmaal heel lekker).

Komt de zon opeens door de grauwe wolken. En ziet de dag er anders uit.

Wat te doen. All dressed up and nowhere to go zeg maar in goed Nederlands. Kan niet elke week uitstapjes maken al zou ik dat graag willen en qua tijd prima kunnen.

Niet siepen, maar verzin wat!!!

Dus de fiets uit het schuurtje gehaald (zo blij dat ik weer als een normaal (nou ja, relatief normaal) mens durf en kan fietsen en maar eens even richting Meubelboulevard gereden. Een dorp verderop. Ik wilde alleen kijken, wat sfeer proeven en ideeen opdoen en ik mocht van mijzelf nu wel dat superzachte knuffelkussentje kopen, wat ik vorige jaar of misschien was het het jaar ervoor al, zag liggen. In de vorm van een Eekhoorntje, superkitsch, maar zag mijn kleindochter er al mee spelen. Of misschien mijzelf wel.
Maar nee...te duur joh..dat is niet voor mijn soort mensen. Stond er meerdere malen mee in mijn handen, maar die innerlijke stem die altijd riep dat ik eigenlijk niks waard ben en dus zeker geen fancy spullen, die riep telkens harder, dan de ik wil het.

Uiteraard is dat item nu al een tijd uit het assortiment. Hahah..zal je krijgen.

Maar wel heerlijk rondgekeken. Heel Nederland zit weer op velours en in een groene jungle zo lijkt het. Mijn ouders hadden ook een velours bankstel met een Echt Eiken Onderstel. In de jaren 70 was dat trendy, zwaar Eiken. Mijn Opa en Oma hadden hun bankstel uit de jaren zestig nog staan en dat soort bankjes zag ik nu veel voorbij komen.
Net als het boudoir-stoeltje wat andere oma had. Zo'n damesstoeltje, met franje.

En alle accessoires in uiteraard weer geheel andere tinten dan vorig seizoen. Winkels vol. Ook nog bij het Tuincentrum binnengelopen (gratis toilet) en, was ik even vergeten, daar was het volop Kerstmis.

De ballen vlogen me om de oren. En de takken. En de gekleurde schilfers van takken. En dennenappels. Klein, groot, middenmaat. Wit, bruin, goudkleurig, zilver. Sterren, groot en klein en SBS6-formaat.

Wat een overdaad aan keuzes. Dacht nog even aan een kopje koffie daar, maar het was nogal tropisch warm vond ik, dus wilde liever nog even langs een andere winkel daar en misschien wel bij La Place dan iets nemen.

Uiteindelijk zit ik thuis aan de koffie met een lekker zelfbelegd broodje. Ook prima.

Toen ik thuis kwam lag er een dikke brief van de woningbouwvereniging op de mat. De pessimist dacht even: ha...ik moet mijn huis uit en daar kunt u de doos krijgen en de brug is verderop. Maar ik moest lachen om die zwarte denkflits en maakte eerst een kop warme koffie met een verse boterham erbij. Daarna zien we wel wat er te melden valt.

Afbeelding van Mandy Fontana via Pixabay 

Of ik zonnepanelen wil. Huren. Krijg binnenkort weer een nieuwe offerte.

Nu ben ik net weer (zoals eigenlijk ieder jaar) naar een andere energie-leverancier overgestapt met ingang van begin volgend jaar. Nieuwe maandbedragen, de medewerker berekende dat dit eigenlijk iets te hoog zou zijn gezien mijn verbruik tot op heden, maar ik gaf aan dat ik niet kan inschatten of we een Siberische winter krijgen, dus liever iets meer inleggen, dan achteraf bijbetalen.
En omdat ik veel thuis ben, verbruik ik ook meer energie. Gas weinig, want ik 'mag' de kachel pas na zonsondergang hoger zetten, maar de computer draait niet op de lucht en daar zit ik relatief veel en graag achter. Ik schrijf me gek.

Zit nog altijd onder het gemiddelde verbruik van een vergelijkbaar huishouden en huis, dus dat is prima, maar goed - misschien als tropische zomers standaard worden is energie uit zonnestralen opwekken nu wel verstandig. Gas kan ik alleen opwekken als ik veel bonen eet.

Over zon gesproken; die is bijna alweer onder, dus het schemert al een beetje.

Weekend!

Rinkeldekink gewonnen

Gisteren werd bekend dat het boek van Martine Bijl - Rinkeldekink de NS publieksprijs heeft gewonnen. Ze kreeg de prijs postuum. Haar weduwnaar, Berend Boudewijn was zichtbaar ontroerd toen hij de prijs in ontvangst nam.

Die arrogante Peter Buwalda die daar maar wat zat te schamperen dat het een stom idee was een prijs, die kon ik nog net dulden, omdat ik wilde weten of het boek waarop ik gestemd had, gewonnen had.

Zo jammer dat ze die prijs niet eerder won, toen ze nog leefde en te kampen had met grote en diepe gevoelens van onzekerheid door haar depressie. En de gevolgen van haar beroerte.

Heb gisteren van dit boek nog maar weer eens stukken herlezen. Vooral de passages waarin ze haar depressie omschrijft zijn, Martine eigen want altijd enorm taal-vaardig, zo beeldend. Hoe ze haar depressie omschrijft als een zwarte Rog, die in de verte aan komt zwemmen. Groot en donker. Of de Zwarte Deken, die aanstellerig in een hoekje hangt te trillen om zich diep pathetisch over haar heen te gooien. Ze haat hem diep. En ze omschrijft zichzelf als een waardeloos wijf.
Och...

Het deed me ook even terugdenken aan hoe mijn vader zich dan wel vrijwillig bij de PAAZ afdeling van het plaatselijk ziekenhuis wilde melden, alles om zijn oude staat van doen weer terug te krijgen. Dat hij niet weg hoefde uit huis. En dat die PAAZ artsen zouden zeggen dat hij echt niet gek was. Hij zeker niet.

Blij dat ik dit boek kado kreeg een hele tijd terug bij een proefabonnement op een krant. Dat boek, dat wilde ik graag, die krant was gewoon bonus.

Lees dit boek!

Wat heb je gedaan vandaag: helemaal niets!!

If you frequently give yourself permission to doodle, wander, and be totally unproductive, Cellie, and you actually relish such interludes, I can guarantee that your genius, creativity, and productivity will increase exponentially.

I've seen it happen a billion times. 

Through the roof,

  The Universe

Afbeelding van Daniel Steinke via Pixabay

Boekenwijsheden

Wat was Harry Potter weer spannend en mooi om te zien. Gewoon in de thuis-bioscoop he. Met al vroeg waxinelichtjes aan, want koud en nat gisteren en toen de zon onder was ook de kachel iets hoger gezet.

Lekker onder een dekentje op de bank die film bekijken. Eigenlijk de aloude strijd tussen Goed en Kwaad en daar kan je eindeloos films over maken. En boeken over schrijven.

Wel 'laat' naar bed voor mijn doen, maar ach...ik hoefde vanochtend niet vroeg op en zo heeft ieder nadeel zijn voordeel.

Moet nog wel wat verplichte nummertjes afdraaien, dus daar hield ik mij vanochtend mee bezig, om in de loop van de dag te kunnen draaien. En om met Van Kooten en de Bie te spreken..ik WIL helemaal niet draaien, ik wil een grote geile blonde vriend(in)! Let op het boek van De Bie:

Maar in deze fase heb ik totaal niets meer te willen - zo lijkt het - dus onderwerp ik mij maar weer aan een totaal nutteloze bezigheid.  Jawohl!

Blij dat de tulpenbollen die ik tijdens mijn eerste fietsbezoekje aan een plantencentrum kocht een hele tijd terug, lekker in een pot zitten. En ben zo benieuwd of ze uitkomen, want ik koop nooit meer dat soort leuke en vooral mooie dingen. Vind al snel alles te duur. Maar toen vond ik dat het moest en mocht. En ik wilde mijzelf niet tegenspreken. Had de innerlijke boekhouder maar even thuisgelaten.

En vorig weekend mijn tuinstoelen onder een zeil heb verstopt, dan staan ze nog een beetje beschermd tegen wind en weer en regen. Dan is het lekker buiten koffiedrinken seizoen echt beeindigd. En wordt de tuin herfstiger en straks winterklaar. Hoef ik weinig aan te doen; de blaadjes vallen vanzelf.
Ook mijn boom in de voortuin is nu heel bladloos. En misschien nog wat takken snoeien voordat het echt gaat vriezen.

Oh ja...nog even mijn administratie bijwerken zo direct. Is de boekhouder ook weer tevreden.

Hoop wel dat het zo droog is. Want een oude verzopen kat is natuurlijk niet representatief.

Maandag koffie tijd

En alweer een maandagochtend.

Gelukkig geen saaie maandagochtend-vergadering. Of een keek op de afgelopen week van de commerciele manager (meer meer meer!!).

Maar gewoon gezond weer opgestaan - en hoe bijzonder is dat alleen al - nadenken wat er vandaag op het programma staat, naast de normale Flylady routines en hoppaaaa...begin maar met de dag.

Haren wassen, want daar had ik gisteren geen zin in, witte was in de wasmachine en straks lekkere schone kussenslopen (en ook altijd de binnenslopen vervangen, niet van die gele zweetbloemen erop zoals vroeger thuis iewww), alles lekker doorlaten waaien, maar wel zo dat de regen niet naar binnen waait.

Rondje Bless the House gedaan en mijn eerste kopje vers opgegoten koffie gedronken. Verbaas me er eigenlijk best wel over dat er aan mijn situatie op financieel en werkvlak weinig positief is veranderd en er in feite ook geen positieve vooruitzichten te verwachten zijn, maar dat ik er stukken beter mee om kan gaan.

Het heeft geen zin om hier uren over te (vooral liggen) piekeren. Wel heeft het mij geholpen om te kijken wat de opties nog zijn en daarmee aan de slag te gaan. Bezuinigen en schrappen en soms slim kortingen krijgen of gewoon vragen. Maar ook heel blij dat ik van mijn kinderen dingen krijg aangeboden (eigenlijk dat ze zien en snappen wat nodig is) waardoor ik heerlijk films kan kijken voor nop (mijn zoon deelt zijn Netflix abonnement o.a met mij). Of dat ik van mijn dochter en schoonzoon een Chromecast cadeau heb gekregen en ik niet achter mijn laptop films en series hoef te kijken, maar ze kan casten naar mijn (ook al oudere,dus geheel niet smart of zo, eigenlijk gewoon een domme) tv. Heul fijn!

Gisteren was mijn verbinding met de tv niet te vinden, dus mijn chromecast maar even gereset en gelukkig vond de software de tv weer. Hoppa! Blij dat ik dat snap en zelf kan. De eerste twee afleveringen van de nieuwe serie van The Crown gekeken. Mooi gemaakt en ook leuk interview gelezen met de scriptschrijver van The Crown.

En na denken over het volgend jaar. Wat staat er gebudgetteerd, welke grote apparaten zijn aan vervanging toe (oh..dat lijstje heb ik al jaren en gelukkig houden de dure zaken het nog eventjes uit, maar ik reken er wel op DAT ze vervangen moeten worden gezien de te verwachten levensduur).
En dat dan slim vervangen, door een energiezuiniger apparaat wat ook weer goed is. Voor budget en milieu. Of een apparaat helemaal niet vervangen. Zoals een droger. Heb ik al jaren niet meer.

En nadenken over toeslagen. Wat is mijn in te schatten totale bruto inkomen over 2020. Niet te laag zetten zodat er maximaal wordt uitgekeerd, maar juist een te hoog inkomen opgeven, zodat het maandbedrag wat lager is. Terugkrijgen is altijd prettiger dan een naheffing krijgen. En ook dat monitor ik zorgvuldig. Of het nog klopt met de realiteit.

Gisterenmiddag lekker een eindje gelopen, maar wel bewust de route aangehouden waar er niet teveel gezellige gezinnetjes of happy couples lopen. En toen ik thuis was dacht ik dat ik daarna nog best even een boek in de bus bij de bibliotheek kon droppen, aangezien er voor vandaag regen verwacht zou worden en het toch stukken fijner fietst als het droog is.  Dat ik niet meer na hoef te denken, HOE ik dan moet opstappen, maar als een "gewoon" iemand de fiets uit de schuur pak, wegrij en voor ik het weet alweer terug ben. Gewoon, normaal, onopvallend.

Zo direct aan het onderdeel: "solliciteren" beginnen, maar eerst de was ophangen en daarna een tweede kop koffie. Omdat het kan.

Afbeelding van Daniel Mačura via Pixabay 

En zo gewoon is dat allemaal niet.